Joty ter Kulve

jotyterkulveBelindo Mag:
Als het gaat om Indonesië-Nederland relaties, is er een prominent figuur die we niet mogen vergeten te noemen: ibu Joty ter Kulve. Haar bijdrage in het bevorderen van de banden tussen de twee landen is enorm: het oprichten van de Indonesia – Nederland Society (INS), het inzamelen van geld om een ‘vriendschapsboot’ te bouwen voor het Banda-Hoorn initiatief en het opzetten van de Stichting Vrienden van Linggadjati zijn een paar voorbeelden. Ze is momenteel bezig met het publiceren van de persoonlijke brieven van Sutan Sjahrir – een van de oprichters van Indonesië.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

43 reacties op Joty ter Kulve

  1. Paul Vermaes zegt:

    @Boeroeng: Via deze posting heb ik op de site van Belindo Mag het interview met Ibu Joty ter Kulve gelezen en heb ik een beetje gegrasduind op voornoemde site. Onze Indo Joty hoort eigenlijk niet in het gezelschap van Belindo (een samentrekking van Belanda en Indonesia). Dat is een plaats voor pur sang Indonesiërs en pur sang Belanda’s. Als Indo kan je niet tippen aan het identiteitsgevoel van pur sang nationalisten, die elkaar op basis van gelijkwaardigheid willen ontmoeten.

    • P.Lemon zegt:

      @P.Vermaes ” Dat is een plaats voor pur sang Indonesiërs en pur sang Belanda’s.”
      De combinatie van de woorden “Belanda” (Nederland) en “Indonesia” bevestigen in zekere zin uw opmerking. Je kijkt er wel vreemd tegenaan omdat je als indischmens biologisch die twee werelden vertegenwoordigt. En in vml Ned. Indië ook maatschappelijk de brugfunctie tussen blank en bruin hebt vervuld.

      Zo’n site drukt wel je neus op de feiten dat onze rol qua PR voor ons geboorteland is overgenomen en helemaal is uitgespeeld.
      Niet zo vreemd natuurlijk omdat de ontwikkelingen in de archipel gaan zoals ze gaan en Indonesië inmiddels ook het buitenland is geworden.

      Belindo : “Wij geloven dat het de Indonesische en Nederlandse gemeenschappen dichter bij elkaar zal brengen. Wij geloven dat actie ondernemen nodig is voor het opbouwen van een Indonesische gemeenschap, vooral de jongere generaties die haar culturele identiteit en erfgoed waardeert, viert en behoudt. Wij geloven dat het mensen zal aantrekken om partnerschappen te vormen en investeringen zal stimuleren in Indonesië

      Afgelopen donderdag 24 oktober werd daar de eerste “Indonesische Kookwedstrijd 2013” gehouden die georganiseerd werd op initiatief van de Indonesische Ambassade en Stichting Indonediair.

      Dit evenement werd georganiseerd om het authentieke Indonesische eten te promoten in Nederland. “Ons doel is om de Indonesische keuken te promoten en tegelijkertijd onderscheid te maken tussen Indonesisch en ander soort eten in Nederland, zoals Indisch eten” zei Renu Lubis van Stichting Indonediair en organisator van het evenement. “Wij willen graag de werkelijke Indonesische keuken onder de aandacht brengen.”
      .

    • Arthur Olive zegt:

      Het inzamelen van geld om een “vrienschapsboot” te bouwen voor de Banda-Hoorn initiatief is allemaal mooi en wel als het geld van twee kanten komt. Van Hoorn zowel als van Banda. Misschien is dat ook zo maar het wordt echter niet vermeld. Vriendschap is een “Two way Street”.

    • van Beek zegt:

      Wat Boeroeng oa gepost heeft : ” Een belangrijk doel van Joty ter Kulve is Indonesiërs en Nederlanders dichter bij elkaar brengen. Een interview geven aan BelindoMag past prima in dit streven. En BelindoMag zelf heeft dit als doelstelling.” zegt al genoeg. Zij als Indo(deels Nederlands deels Indonesisch) is juist de aangewezen persoon op Indonesie en Nederland bij elkaar te brengen!

      Verder kan ik me compleet in de reactie van de heer Mertens vinden. Als ik op de Pasar malam Indonesia of in in mangga dua in jakarta tussen de Indonesiers loop te struinen , en omong bahasa melajoe, voel ik mij senang.

    • Pinsen (Vincent) van Bommel zegt:

      Als je Ibu wordt genoemd, kan je een Belindo zijn, maar ook een Indische dame zonder Belanda-bloed. Je kunt nooit een Belindo zijn als dat Indo(nesische)-bloed er nooit heeft in gezeten. Ik heb in mijn jeugd 13 jaar in Indonesië gewoond. Ben geboren uit 100% Nederlandse ouders zonder Indo-bloed, dus blijf een katjong, maar nooit een Belindo, toch?

  2. SiL zegt:

    @Paul Vermaes er zijn genoeg indo’s die zich goed kunnen bewegen in het gezelschap van Nederlanders en Indonesiërs zonder pur sang nationalisten te zijn. Daarvoor met je je identiteit als indo laten vallen: indo is geen nationaliteit.

    • Jan A. Somers zegt:

      Waarom zou je je identiteit als Indo moeten laten vallen? Je bent toch wie je bent? Grootgebracht mede door baboe Soep. Zelf heb ik me helemaal op Nederland gericht, dit land heeft mij veel mogelijkheden geboden. Maar mijn voorouders blijven mijn voorouders. Prachtige mensen.

      • SiL zegt:

        Een persoon met een sterke identiteit houdt zich inderdaad niet bezig met zijn identiteit. Hij is zoals hij is. Voor het gemak tegenover anderen ben ik Nederlander. Voor het overige doe ik de dingen omdat ik deze moet doen, en omdat ik ze doe. Leuk te weten dat er overeenkomsten zijn met Indonesiers. Op basis van die overeenkomsten kan ik dan verder met hen.

        • SiL zegt:

          Voor het zelfde geld kan ik overeenkomsten bezitten met Turken, omdat ik bijvoorbeeld regelmatig naar dat land op vakantie gaat. Op basis van die overeenkomsten – maar vooral ook interesse — kan ik verder met hen. Hun taal leren. Voor hen ben ik dan ook een beetje Turks, en wie weet een van hen.

    • RLMertens zegt:

      Voel me juist op mijn plek tussen Ned.en Indon.mensen, vooral indien beide nationaliteiten aanwezig zijn bv.in een mall in Djakarta of op de Tong2 fair Den Haag. Een typische Javaanse opmerking/uitroep uitroepen doet wonderen bij de Indonesiër (bv.onder het smullen van …) en idem een Amsterdamse bij de Nederlander. Het opent altijd een ‘aangename vervolg conversatie’! Ik vermoed dat Iboe ten Culve dat ook meemaakt en ervan geniet.

  3. Boeroeng zegt:

    Een belangrijk doel van Joty ter Kulve is Indonesiërs en Nederlanders dichter bij elkaar brengen. Een interview geven aan BelindoMag past prima in dit streven. En BelindoMag zelf heeft dit als doelstelling.
    ———
    Maar wat ook op de site te lezen is :

    Stijgende rook uit pannen en de aroma van verschillende traditionele Indonesische specerijen vullen de hele kamer van de kookstudio Keizer Culinair in Den Haag. Afgelopen donderdag 24 oktober werd daar de eerste “Indonesische Kookwedstrijd 2013” gehouden die georganiseerd werd op initiatief van de Indonesische Ambassade en Stichting Indonediair.

    Dit evenement werd georganiseerd om het authentieke Indonesische eten te promoten in Nederland. “Ons doel is om de Indonesische keuken te promoten en tegelijkertijd onderscheid te maken tussen Indonesisch en ander soort eten in Nederland, zoals Indisch eten” zei Renu Lubis van Stichting Indonediair en organisator van het evenement. “Wij willen graag de werkelijke Indonesische keuken onder de aandacht brengen.

    http://belindomag.nl/event-nl/indonesische-kookwedstrijd-2013

    Nu zijn er verschillen tussen de Indische keuken en ‘de Indonesische keuken’ . Maar die Indonesische keuken is helemaal niet zo eenduidig. Veel gemeenschappelijke recepten in de vele regio’s. Maar er zijn ook regiogebonden recepten en toepassingen.
    Als je al die “regionale keukens” rekent onder “Indonesische keukens” waarom dan ook niet de Indische keuken daar bij zetten?

    De nasibal en de bamibal ? Waarom kan dat niet een variant zijn van Indonesische keuken ?
    Toegegeven… oerhollands verder

    • van Beek zegt:

      De Indonesische keuken is beïnvloed door oa Arabieren, Indiers, Chinezen en Europeanen. De indiers tjatjahan sajoer nangka(volgens wikipedia), de arabieren goele kambing, martabak, de chinezen lontong tjap go meh, de Europeanen spekkoek, pastel toetoep, macaroni etc.

      De Indo’s en de Indonesiers hebben de Indonesische keuken naar Nederland gebracht en dat heeft de Nederlandse keuken beïnvloed. Bijvoorbeeld nasi bal, bami bal, saté kroket, javaanse kroket

      De Indonesiers die naar Suriname zijn gegaan, hebben de Surinaamse keuken weer beïnvloed met hun Dawet, Saoto soep etc.

      • Lance zegt:

        Correct. Wat wij de indische keuken noemen is eigenlijk de Indonesische keuken.

        • van Beek zegt:

          Inderdaad. Pastel toetoep, spekkoek etc zijn Europese invloeden op de Indonesische keuken en wordt daarom wel Indisch genoemd. Het is net zoals de Chinese, Indiase en Arabische invloeden een onderdeel van de Indonesische keuken.

          Met de citaten die Mevrouw Ellen aanhaalt kan ik me niet in vinden en komt voor mij over als een sterk verhaal zoals pak surya al zegt.

      • Noordin zegt:

        Klink wel raar Indonesische Surinamers. Aan de ene kant begrijp ik het wel want er zijn ook andere mensen uit de archipel naar Suriname gegaan, maar dan toch klink het raar. Indonesië bestond nog niet, het standaardiseren van het Maleis of het crieeeren van een eenheidstaal niet,etc. De keuken en de taal is ook niet echt Javaans zoals op Java, ook beinvloed en aangepast aan het land waar ze zitten.

        • Surya Atmadja zegt:

          @ Noordin , ik ben ooit naar een Javaanse woongemeenschap gegaan in Den Haag , voor een bezoek i.v.m het opzetten van een Indische woongemeenschap.

          Nou die mensen (60 jr en ouder) spreken gewoon Bhs Jawa zoals hun ouders en grootouders die naar Suriname gingen .

          Ze verschillen niet met de huidige Javanen( Indonesia anno 2013-2014), dezelfde gastvrijheid, samenhorigheid , gotong royong gevoel etc .

        • Paul Vermaes zegt:

          @Surya Atmadja:…”Ze verschillen niet met de huidige Javanen( Indonesia anno 2013-2014), dezelfde gastvrijheid, samenhorigheid , gotong royong gevoel etc .”

          Een heel groot verschil: de Surinaamse Javanen hebben nooit gehoord van de de Soempah Pemoeda ketiga: Kami poetra dan poetri Indonesia mengjoen-joen bahasa persatoean, Bahasa Indonesia.
          Ze zouden deze eed niet eens verstaan, want zij kennen geen B.I.
          De 80 miljoen Javanen in Indonesië hebben het wel begrepen: zij laten de B.I. prevaleren boven hun eigen Javaans. En waarom: omdat de B.I. een volwassen taal is, geschikt voor het heden en de toekomst.

  4. ellen zegt:

    “Er is een groot verschil tussen de Nederlands-Indische en de Indonesische keuken: Zoete stoofgerechten met vlees zijn typisch Nederlands-Indisch, terwijl de Indonesische keuken uitblinkt in snelle groentegerechten, gefrituurde hapjes uit de wok en sambals.

    Indonesische restaurants in Nederland serveren vooral Nederlands-Indische gerechten. De verklaring is historisch: Nederlands-Indisch eten werd voor de koloniale elite bereid. Die had het geld om zich veel vlees te veroorloven, maar hield niet van te veel sambal. Vandaar zoete gerechten als smoor babi en ajam ketjap. Nog steeds kunnen veel Indonesiërs zich geen vlees veroorloven. Eetkraampjes langs de weg bereiden amper vleesgerechten, en restaurants serveren kleine porties. Het grootste deel van de bevolking eet voornamelijk vis en groenten.”

    Bron: Wereldkeukens – Een culinaire ontdekkingsreis door Java en Bali – Indonesië van AH (2002)

    “In tegenstelling tot wat velen denken, is de Indische keuken niet hetzelfde als de Indonesische keuken. De Indische keuken is vooral een samensmelting van de gerechten van de oorspronkelijke bewoners van Nederlands-Indië, aangepast aan de smaak van de Nederlanders die daar verbleven toen Indonesië nog niet onafhankelijk was geworden. Ook zijn er Britse en Portugese invloeden, aangezien deze landen destijds ook aanwezig waren in het huidige Indonesië.

    Een typisch voorbeeld van het verschil tussen de Indische en de Indonesische keuken is de rijsttafel. Dit is een verzameling gerechten die sterk zijn geïnspireerd door de oorspronkelijke keuken in Nederlands-Indië, maar absoluut niet authentiek is.

    Nasi goreng (gebakken rijst) is bijvoorbeeld oorspronkelijk een gerecht, waarin men de restjes (onder andere vlees) van de vorige dag opbakt met rijst en dat niet zelden als ontbijt werd gegeten. Onder invloed van de Nederlanders werd dit een “zelfstandig” gerecht, dat als hoofdgerecht wordt opgediend.”

    Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Indische_gerechten

  5. Surya Atmadja zegt:

    ellen, op 17 februari 2014 om 10:49 zei:

    1.“Er is een groot verschil tussen de Nederlands-Indische en de Indonesische keuken: Zoete stoofgerechten met vlees zijn typisch Nederlands-Indisch, terwijl de Indonesische keuken uitblinkt in snelle groentegerechten, gefrituurde hapjes uit de wok en sambals.

    2.Indonesische restaurants in Nederland serveren vooral Nederlands-Indische gerechten.
    ——————————————————————–
    1.Stoof gerechten en andere typisch Indonesische gerechten (rendang, rawon, sayur gudeg etc) zijn gerechten die je niet in een “paar minuten” kan bereiden.
    Daarnaast heb je de snelle “wok” gerechten die men snel kan maken zoals diverse “tjah”kangkung , tauge etc.

    2. Zich zelf respecterende Indonesische resaturants serveren alleen Indonesische gerechten.
    Zelfs Ned-Indische restaurants gaan nu prat dat ze authentieke Indonesische(of Javaanse-Sundanese etc) gerechten serveren , klaar gemaakt (als het kan) door Indonesische kok .
    Speciaal overgevlogen ut Semarang, Yogya, Bandung of Bogor .

    Is anders dan de oude Chinees-Indische Restaurants , waar je lekker en goed koop rijsttafel kan krijgen , met veel sambal, serundeng, evt. abon , krupuk of emping.

  6. Surya Atmadja zegt:

    “Een typisch voorbeeld van het verschil tussen de Indische en de Indonesische keuken is de rijsttafel. Dit is een verzameling gerechten die sterk zijn geïnspireerd door de oorspronkelijke keuken in Nederlands-Indië, maar absoluut niet authentiek is.
    —————————————————
    Sterk verhaal van Wikipedia .

    • ellen zegt:

      Ach, wat maakt het uit. Mijn Indische oma had een Javaanse moeder, waar zij veel van geleerd had, kennelijk. Haar eten, of het nu Indisch of Indonesisch is, was de hemel op aarde.

      • P.Lemon zegt:

        @ Ellen “Ach, wat maakt het uit”
        Inderdaad beide keukens zullen niet voor elkaar onderdoen, maar door de gebruikte ingrediënten en soms bereidingswijze zijn er toch niet onbelangrijke verschillen….

        “De Indische keuken is een van de pijlers van de Indische cultuur. Bij Nederlanders die in (tot 1948) Nederlands-Indie, later Indonesie, hebben gewoond en gewerkt of er zijn geboren en bij twee daarop volgende generaties blijken de eetgewoonten en gebruiken nog heel belangrijk. De Indische eetcultuur is een versmelting van de Indonesische en de Hollandse keuken. Eenmaal in Indie misten veel Nederlanders hun vertrouwde gerechten en, na de onafhankelijkheid toen velen repatrieerden, werden weer in Nederland, de Indische kruiden, groenten enz. gemist. In beide gevallen werd met gebruik van wat wel aanwezig was gekookt en zo ontstond de aparte, Indische keuken.
        Eigenlijk is de Indische keuken dus de eerste fusion keuken van Nederland. Lonny Gerungang verdiepte zich (een aantal jaren terug alweer) in opdracht van de voormalige stichting “Het Indisch Huis” in voor- en naoorlogse Indische kookboeken en sprak met Indische families om deze Indische fusion recepten te bewaren voor latere generaties. Zonder al teveel moeite of extra boodschappen tover je een spitskool om in een heerlijke sambal goreng kool.
        * De authentiek Indische Keuken, orginele recepten uit Nederlands Indie ,Lonny Gerungan*
        http://www.aziatische-ingredienten.nl/tag/indisch/

  7. Paul Vermaes zegt:

    @Boeroeng: Gewoon een link naar zaken die Belindo interesseert,
    http://belindomag.nl/feature/succesvolle-tweede-bijeenkomst-van-de-indonesian-diaspora-network-nederland
    Een citaat uit het verslag: …”Het evenement werd bijgewoond door de Indonesische ambassadeur, mevrouw Retno L. P. Marsudi en de burgemeester van Bandung, de heer Ridwan Kamil. De laatstgenoemde gaf een interessante presentatie over de sociaal-economische ontwikkelingen in Bandung onder het thema: “Samenwerkingskansen tussen Bandung City en de IDN – NL.”

    Pur sang mensen hebben het over sociaal-economische ontwikkelingen en Indo’s zijn geïnteresseerd in makanan en zich senang voelen op de pasar malam of in een Jakartaanse mall… Wij Indo’s horen niet thuis in kringen van Belindo, waar de lettercombinatie Indo simpelweg de eerste lettergreep van Indonesia is. Bij kennen geen Bahasa Indonesia volgens Sumpah ketiga van de Sumpah Pemuda Indonesia uit 1928.

    • van Beek zegt:

      @Paul Vermaes, Ik begrijp nog steeds niet wat u bedoelt. Het komt voor mij over alsof er geen intellectuele Indo’s bestaan en dat Indo’s alleen denken aan eten.

      Overigens word Ibu Ter Kulve ingedeeld bij de Nederlandse kant omdat ze de Nederlandse nationaliteit heeft. Het voordeel is dat zij van Indonesische komaf is waardoor ze zich meer kan inleven in beide kanten.

      En ik als Indo spreek toch redelijk het Indonesisch en vele met mij.

      • Paul Vermaes zegt:

        @van Beek: ‘k Raad u van harte aan te gaan kijken op de site Belindo en ik hoop dat het u ook op zal vallen hoe perfect de Indonesische deelnemers het Algemeen Beschaafd Nederlands in schrift beheersen.
        Voor mezelf sprekend: ik heheers de Bahasa Indonesia bij lange na niet op vergelijkbaar niveau. Misschien u wel, maar dan nog… Mag ik een persoonlijke ervaring gebruiken ter illustratie. Op bezoek bij een Indo vriend, grootmajoor bij de landmacht (dit was zijn eindrang omdat hij via dienstplicht vaandrig en en daarna beroeps werd) kwam ter sprake dat een Indo kolonel (via de KMA) goede maatjes was met de Indonesische Ambassadeur. Deze kolonel zou graag militair attaché in Jakarta willen worden. Het gezelschap achtte zijn kansen nihil omdat hij Indo was. De kolonel is inderdaad nooit attaché geworden.

        • SiL. zegt:

          Geen attaché gewroden omdat hij het bahasa indonesia niet perfect beheerste of omdat hij indo was?
          Zou Nederland het riskeren om een indo als attaché naar Jakarta te sturen? Zo iemand begint al, wanneer diplomatie geboden wordt, te spreken over indische perkara, de bersiap, politionele acties, collaboratie van Soekarno etc.

        • Paul Vermaes zegt:

          @Sil:…”Zo iemand begint al, wanneer diplomatie geboden wordt, te spreken over indische perkara, de bersiap, politionele acties, collaboratie van Soekarno etc.”

          Aan dit argument had ik niet gedacht, maar zeer steekhoudend!

        • Pierre de la Croix zegt:

          @ Paul Vermaes, op 17 februari 2014 om 21:52 zei (onder meer):

          “Op bezoek bij een Indo vriend, grootmajoor bij de landmacht (dit was zijn eindrang omdat hij via dienstplicht vaandrig en en daarna beroeps werd) kwam ter sprake dat een Indo kolonel (via de KMA) goede maatjes was met de Indonesische Ambassadeur. Deze kolonel zou graag militair attaché in Jakarta willen worden. Het gezelschap achtte zijn kansen nihil omdat hij Indo was. De kolonel is inderdaad nooit attaché geworden”.

          Tja …. ik ken de generieke functie eisen niet voor een militair attaché en ook niet de aanvullende eisen (if any) voor een MA in Jakarta, maar als ik het zo lees kan die Indische kolonel ook op andere grond dan zijn Indische achtergrond voor het ambt zijn gepasseerd.

          Come to think of it ….. In het wat verdere verleden (zeventiger jaren?) was er een Nederlandse MA in Jakarta, kolonel Linsen, die volgens mij Indo was, zij het van het lichtere soort. Hij liep een beetje pintjang vanwege een schotwond die hij opliep in Korea. Boze insiders’ tongen beweerden dat hij dat pintjang lopen cultiveerde om zijn heldendom te accentueren.

          Tja … dan moet hij wel Indo zijn. Indo’s blijven tot op hoge leeftijd ijdele djago’s.

          Pak Pierre

        • bokeller zegt:

          Pak Pierre,
          Indo’s blijven tot op hoge leeftijd ijdele djago’s.
          Als ik zo in m’n omgeving rondloert zijn de oudjes
          wel ijdel maar helaas (?!) geen djago meer.
          Maar ff terug naar Indo Militair attaché ik weet nl. 3 personen
          die MA zijn geweest of nog zijn.
          De Heren Hendriks te Tokio, Harting dan Le Febré Z-Afrika.
          Dus het valt nmi. wel wat mee met de benoemingen.
          siBO

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ik dacht dat het (schrap-schrap) ging om een “Indo barrière” specifiek voor de post van MA in Jakarta. Daar geloof ik niet zo in. Waren het ex NEFIS-jongens, dan snap ik dat wel, maar die generatie is al lang uitgestorven. De jongere generaties Indo-officieren van de KMA zijn n.m.m. niet zo gefocust op bersiap en aanverwante gevoelige zaken.

          Als het om MA posten in het algemeen gaat, dan ken ik een stel bruine jongens die MA waren in o.m. Washington, niet de eerste de beste MA plaats zou ik zeggen.

          Wijlen mijn zuster Maddie werd midden zestiger jaren v.d.v.e. door Defensie uitgezonden naar Ankara, als secretaresse van de MA aldaar, de – toen nog – kolonel Knulst (hij is meen ik als Brigges afgezwaaid), RMWO 4. Indo als een Indo maar kan zijn en volgens mijn zuster de beste baas die ze ooit heeft gehad.

          Pak Pierre

        • Pierre de la Croix zegt:

          2 x “specifiek” in de eerste regel van mijn bovenstaand stukje. Kèn niet natuurlijk, tolol. Schrap maar eentje, naar keuze waar.

          PP

        • Paul Vermaes zegt:

          @Pak Bo: Indo’s worden in het benoemingenbeleid van de overheid zeker niet achtergesteld. Maar een militair attaché in Indonesië, zou 30 jaar geleden toen mijn verhaal speelde, niet verstandig zijn. Zie de argumentatie van Pak Sil.

        • Jan A. Somers zegt:

          “Zo iemand begint al, wanneer diplomatie geboden wordt, te spreken over indische perkara, de bersiap, politionele acties, collaboratie van Soekarno etc.” Ik denk het niet, dat leren ze in het diplomatenklasje wel af.

        • w.van.der.veen@planet.nl zegt:

          Goedenavond,

          Mag ik via dit medium ook een vraag stellen? Ik ben bezig met het in kaart brengen van de militaire loopbaan van RMWO C. Knulst. Het meest persoonlijke wat ik heb is een schildje die hij heeft ontvangen als aandenken van zijn periode als MA in Turkije. Deze aankoop was eigenlijk het startsein van dit verzamelthema. Wie kan mij in contact brengen met personen die informatie hebben hebben over zijn militaire loopbaan?

  8. Surya Atmadja zegt:

    Lonny Gerungan is de ambassadeur van de authentiek Indonesische keuken in Nederland en internationaal.
    —————————————————-
    Bron:
    http://www.samasaya.nl/samasaya/lonny-gerungan/

    • SiL. zegt:

      Ik heb nooit begrepen waarom een Indonesisch gerecht dat wordt aangepast aan de Nederlandse smaak opeens Indisch wordt genoemd.

      • P.Lemon zegt:

        @Sil “.. aangepast aan de Nederlandse smaak opeens Indisch wordt genoemd”

        Het verschil zit ‘m in de meer experimentele aanpak vh kookproces ( denk a/d/ bekende indische tantes die onderling hun keukengeheimen uitwisselden ) , soms uit nood geboren of juist bij de meer gegoeden om met de nieuw bedachte gerechten te pronken:

        “In plaats van de exotische ingrediënten uit Indië werden hier oerhollandse producten gebruikt. Ook werden de gerechten aangepast aan de Westerse smaak door de sambal weg te laten. Deze samenvoeging van Indonesisch en Nederlands noem je de Indische keuken. De Indische keuken is ook een beetje beïnvloed door de Britten en Portugezen, die in de koloniale periode eveneens invloedrijk waren in Indië.

        Er wordt dus naast Aziatische producten vooral gebruik gemaakt van Westerse ingrediënten. De smaken zijn ‘verwesterd’.

        En dat men verder afdreef vd originele indonesische keuken ….

        “In ons land zijn ook tientallen Chinees-Indische restaurantjes te vinden. Als je hier gaat eten vind je helemaal niets meer terug van de authentieke Indonesische keuken. De Chinezen hebben de gerechten namelijk nóg meer aangepast aan de Nederlandse behoeften. De loempia en nasi goreng die je hier besteld zijn alles behalve Indonesisch.”

        http://www.indonesie.nl/id/1/1164/indo_keuken_in_nederland/

    • Jan A. Somers zegt:

      “Lonny Gerungan is de ambassadeur” Maar hij heeft nooit in het diplomatenklasje gezeten.

      • Pierre de la Croix zegt:

        De ware diplomaat heeft het ambassadeurschap in zich en behoeft geen diplomatenklasje.

        Waarmee ik niet wil zeggen dat Lonny een ware diplomaat is. Daarvoor ken ik hem te weinig. Ik heb hem slechts af en toe in een flits gezien op het buisje.

        Mogelijk is hij dus wel een goede kok van het “authentiek Indonesische” eten zoals Pak Surya schrijft. Maar ja, zo vraag ik mij af, wat is eigenlijk “authentiek Indonesisch”, dus iets eigens van Sabang tot Merauke? Weet Lonny alles af van de keuken van de Papoea’s rond de Wisselmeren en zo ja, hoe brengt hij de gerechten uit die keuken in harmonie met, pak ‘m beet, de enige echte Rendang Padang zoals die – zo heb ik begrepen – nu alleen nog ergens in South California comme il faut wordt bereid?

        Muulek dese.

        Als ik “Indonesische” (of “Indische”, zo u wilt) rijsttafel wil eten, dan doe ik dat bij voorkeur niet “bij de Chinees”. Maar als ik daar zit met een totokvriendje dat vraagt of ik meedoe met een “rijsttafel voor 2”, dan zal ik niet met een vies gezicht afwijzend reageren en dan zal mij het product dat ik krijg voorgeschoteld toch best lekker smaken.

        De arme mevrouw Joty ter Kulve zullen de tranen in de ogen schieten als zij ziet dat een artikeltje over haar ideële arbeid toch weer is ontaard in een ordinair virtueel smikkelen en smullen, of het nu “authentiek” is of niet.

        Dat heb je zo met die Indischen.

        Pak Pierre

    • bokeller zegt:

      .
      ## militaire loopbaan van RMWO C. Knulst.”#

      Archieven » Kanselarij Nederlandse Orden | gahetNA
      http://www.gahetna.nl/collectie/archief/ead/index/eadid/2.02.32/anchor/...
      RMWO-4, reserve generaal der Koninklijke Luchtmacht b.d., … C. Knulst: RMWO-4, generaal-majoor der Infanterie b.d. Kanselier der Nederlandse Orden, 1981 – 1990; W …
      .siBo

  9. Surya Atmadja zegt:

    De grote vraag is of datgene wat je in Nederland op je bord krijgt echt Indonesich is wanneer je bij een ‘Indonesisch’ restaurant eet.
    —————————————
    Hi hi hi hi, pardon , lijk wel of ik een toeristen site lees .

    Sayur lodeh, rendang padang , sayur gudeg ,gado2, lotek,asinan eventueel karedok , zijn Indonesische gerechten.
    Ook de meeste ingredienten die in de Hollandse/Indische rijsttafel zijn opgenomen.

    De bumbus zijn Indonesische “bumbu’s “, daar heten ze kencur, pala, kunyit , jahe ,laos, salam , sereh , trasi etc .
    Koop je vroeger op de pasars.

    In Holland heten ze anders , soms ook in Hollandse kassen geplant .
    Overal te koop .

  10. P.Lemon zegt:

    @Hr S.A. ” wat je in Nederland op je bord krijgt echt Indonesisch is”.

    Die twijfel heeft lang bestaan vanwege de improvisatie die de indo en totok op de smaak (niet iedereen houdt van pittig) en de ingrediënten in hun beginjaren moest uitvoeren.
    Het onderstaand verhaal illustreert dat de verteller de begrippen indonesisch(authentiek) en indisch koken(uit een privékookboek) ook niet zo scherp in het vizier had.

    “Uit:
    Authentiek Indonesisch Koken

    Bert Mollet (68), Ton Nelissen (57) en Alex Dreesens (60) vormen een team dat duidelijk plezier heeft in wat ze doen. Bert: Ik was veertien jaar toen ik, vanwege mijn opleiding, vanuit Indonesië op de boot gezet werd door mijn ouders naar Nederland. Ik werd opgevangen door een mij onbekende familie in Rotterdam. Wat ik heel moeilijk vond, buiten de kou, was het eten. Aardappels, groente en vlees! Het kwam mijn oren uit!” Ging je toen Indonesisch koken? Bert: “Ik raakte bevriend met een Indische jongen en bij hem thuis leerde ik Indonesisch koken. Waar ik woonde hadden ze twee eigen zonen en zij vonden mijn nasi goreng heel lekker. In Nederland waren toen alleen gedroogde kruiden te koop en potjes sambal oelek. Dat was alles. Maar dat was voor mij al een koningsmaaltijd. Een keer per week mocht ik nasi goreng maken.” Hoe ging het verder? Bert: “Ik ging in militaire dienst. Op een gegeven moment kreeg ik een ongeval en toen kwam het kookboek van mijn overgrootmoeder in beeld. Ik was 42 jaar en zocht iets om te doen. Ik heb alle recepten uitgetypt en ik had een mooi kookboek in handen. Ik heb me om laten scholen tot kok en ben op scholen kookles gaan geven. Ik geef de recepten door, ik hou ze niet geheim. Ik geef ook een stukje cultuur door.” Beviel dat goed? Bert: “Ja, maar ik heb wel een geheel eigen systeem ontwikkeld. Mijn leerlingen van alle leeftijden, koken onder mijn begeleiding en ze nemen hun zelfbereide maaltijd mee naar huis. Ze kopen ook zelf hun ingrediënten in aan de hand van een lijst die ze van ons krijgen.

    http://www.roermondenaar.nl/?resolutie=sd&categorie=mens-maatschappij&subcategorie=mijn-club&id=311&document=authentiek-indonesisch-koken-aik-bima

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.