7 Responses to ‘Mijn man had oorlogstrauma’s’

1. Pierre de la Croix schreef:

   14 februari 2014 om 19:49

   Mooi ontroerend verhaal. Complimenten voor Anneke Matulessy (trouwe I4E lezertjes weten dat mijn juf in de 5de klas van de Lagere School met den Bijbel in Semarang ook zo heette, maar dat terzijde).

   Complimenten ook voor haar ouders, die hun aanstaande Molukse schoonzoon meteen accepteerden. Dat was niet niks in die tijd.

   Mijn aanstaande Duitse schoonvader zag dat heel anders. In de tijd dat ik zijn jongste dochter voor het eerst ontmoette en de vonk oversloeg was zij ook 16 en ik 20. Gelijk had-ie dus wel een beetje gezien de leeftijd, maar ik had “on top of” 4 ernstige weeffouten: Ik was (1) zeeman (2) niet katholiek (3) niet Duitser (4) niet blank. Het is later allemaal goed gekomen, zij het langs vele hobbels en omwegen.

   Twee dingen uit Anneke’s verhaal licht ik er nog even uit:

   1) Met verwijzing naar de acties waaraan hun vader in Indië had deelgenomen als KNIL militair vroegen de kinderen zich af: “Zou Papa ook mensen hebben vermoord?”.

   Tja … ik hoop dat zij hebben begrepen of anders nu begrijpen dat er verschil is tussen “moorden” en het doden van tegenstanders in gevechtssituaties. Laten zij er maar van uitgaan dat hun vader, zo die mensen heeft gedood, hij niet heeft gemoord. Dat brengt innerlijke rust en vrede.

   2) Papa Matulessy controleerde ’s avonds alle sloten en deuren.

   Dat heb ik mijn hele leven gedaan en doe dat nu nog, ook overdag. Bovendien slaap ik met een pentoeng achter mijn hoofdkussen en ook een mes binnen handbereik.

   Oorlogstrauma? Misschien. Maar nu wel zo handig in deze tijd van niets ontziende insluipers en inbrekers. Kijk wekelijks maar naar “Opsporing verzocht”.

   Het motto van mijn tante toen een menigte uit de naburige kampong voor haar huis “Patèni wahé” (“maak ze maar dood”) stond te gillen: “Als ze binnenkomen, dan neem ik er in ieder geval eentje mee”.

   Het gebeurde jaren na de bersiaptijd. Indonesia was al formeel onafhankelijk en de man van tante de eerste Indo van Semarang die met veel tam-tam Warga Negara Indonesia was geworden.

   Pak Pierre

   Beantwoorden
   • Ron Geenen schreef:

     14 februari 2014 om 22:05

     >>>>>>>>>>>> Gelijk had-ie dus wel een beetje gezien de leeftijd, maar ik had “on top of” 4 ernstige weeffouten: Ik was (1) zeeman (2) niet katholiek (3) niet Duitser (4) niet blank.<<<<<<<<<<<

     Mooi geschreven, herr Pierre.

     Beantwoorden
     • Pierre de la Croix schreef:

       14 februari 2014 om 22:45

       Danke schön, Herr Geenen.

       Pak Pierre
     • bo keller schreef:

       15 februari 2014 om 09:11

       O ja, mana pluspuntennya !
       ”Geboren en getogen in Semarang als een Sinjo.”
       Nah, wie kan dat nu nog zeggen.
       Lees de Semaranger.
       siBo
2. Paul Vermaes schreef:

   12 februari 2014 om 11:33

   @Boeroeng: Jammer dat je op indonesie.actieforum.com geen commentaar kon geven, dus doe ik het hier.
   Anneke Matulessy, de vrouw van Jopie, is een bewonderenswaardige vrouw. Wat een aanpassingsvermogen had zij als meisje van 16 al.
   ‘k Zou graag een soortgelijk verhaal van een Molukse vrouw willen lezen die met een Fries is getrouwd.

   Beantwoorden
3. Ron Geenen schreef:

   11 februari 2014 om 23:06

   Een prachtig verhaal.

   Beantwoorden
4. Augus Donkers schreef:

   11 februari 2014 om 23:04

   Ik ben een zoon van een knil militair wij alleen weten, wat deze mensen hebben meegemaakt want zij spraken soms over de periode
   wat zij meemaakte kregen de kinderen ook een trauma ervan.
   nooit ook nu niet heeft de regering er wat aangedaan zij moeten zich
   eraan schamen, maar wij de kinderen vergeten dit nooit.
   Augus Donkers zoon van een ex knil militair.

   Beantwoorden