1945 Rode Kruis helpt kampoverlevenden

* Sick people from Japanese camps are helped by the Red Cross helpers in Indonesia
Zie de film
* Miriam was born to a missionary family on a small island off Celebes, now Sulawesi in Indonesia. In 1942, just before Miriam turned two, her family was put into many concentration camps      http://youtu.be/q-q4LHP09sM
*Er was een seminar in Leiden over de bersiap. Abdul Wahid gaf een lezing Bersiap and Violence in Indonesia:
The number of casualties was (and is) disputed:
3,500-8,000 Dutch-Eurasians found dead and 20,000-30,000 missing
Around 10,000 Indonesian Chinese, and hundred other Indonesians
Tineke Bennema schreef in Trouw op 17 december: Indonesië hoeft helemaal geen excuses te maken voor bersiap   Uit ons archief

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

8 Responses to 1945 Rode Kruis helpt kampoverlevenden

  1. Huib schreef:

    Overigens ik behoor niet als direct betrokkene tot diegenen die om excuses vragen, laat staan compensatie of euri’s. Alsnog een MOB Bintang voor mijn vader is voldoende erkenning voor moed beleid en trouw. Maar veroordeel ook niet bij voorbaat degenen die menen daar wel aanspraak op te moeten maken.

  2. Huib schreef:

    Met respect Pak Jan A. Somers.

    Lijken ruimen. Wat je heel plezierig gewerkt noemt. Een beetje ongelukkig uitgedrukt Pak. En wat is er met de vermisten gebeurd? Hebben ze gewoon de benen genomen met de Noorder- of Zuiderzon? Of is alles op een hoop in een groot massagraf gel…..d? Informatievoorziening vele jaren na de oorlog oké.

    • Jan A. Somers schreef:

      Als je (erg) jong bent, en je moet rotdingen doen, word je wel eens melig. Zo blijf je zonder PTSS. Gelukkig hadden we een oude Indonesische ploegbaas die ons tot de orde riep: rustig jongens, doden zijn ook mensen. Vermisten hebben zich nooit aangemeld, daar waren ze vermist voor. Maar van die doden inderdaad nogal wat in de tijdelijke massagraven (later genoemd: verzamelgraven) Bij herbegraven waren ze soms niet uit elkaar te halen. Aan infomatievoorziening deden we natuurlijk niets. De meesten konden niet worden geïdentificeerd. En er was geen navraag. Ik heb er wel een grote liefde voor erevelden aan overgehouden. Allemaal mensen die er niet horen te liggen.

  3. Jan A. Somers schreef:

    citaat: “omdat Nederland de Onafhankelijkheid van Indonesië op 17 1945 augustus nog steeds niet erkent, waren alle inwoners van het eilandenrijk, ook de rebellen de facto Nederlanders.” Nou dat waren ze niet hoor. Bovendien kan Nederland 17 augustus formeel niet erkennen, een internationaal verdrag gaat boven nationaal recht. Maar Indonesië heeft net als ieder ander land het recht zijn eigen nationale feestdagen vast te stellen. En daar houden wij rekening mee. Gelukkig doen we niet zo gestresst, op 17 augustus komen alle Nederlandse diplomaten op de Indonesische ambassade een vorkje meeprikken. Lekker, dat weet ik uit ervaring. Toch wel raar dat je van een ander land eist een bepaalde datum te erkennen? Engeland, Rusland e..d. hebben van ons toch ook nooit geëist een bepaalde datum te erkennen? Met wat voor nut? Wij hebben toch ook van ons buitenland nooit geëist in Nederland 26 juli te erkennen? De Indonesische diplomaten komen gewoon op Koningsdag, onze nationale feestdag, een harinkje weghappen. (+ een toast met oranjebitter, maar dat vind ik vies).
    En verantwoordelijkheid voor de bersiap? Indonesië was in die tijd als National Liberation Movement verantwoordelijk voor de ingezetenen in de gebieden ‘under effectiv control’. Maar hiermee stop ik. Er zouden in Nederland mensen op het idee kunnen komen via verantwoordelijkheid > schuld > excuus, hun hand op te houden voor wat Euro’s. Ik zou mij dood schamen.
    En over het optreden van het Rode Kruis m.b.t. informatievoorziening gedurende de bersiap ben ik vol lof. En ik heb daar in 1945/46 heel plezierig bij gewerkt. Lijken ruimen. Maar dat is een ander verhaal.

    • Surya Atmadja schreef:

      Jan A. Somers, op 18 december 2013 om 17:13 zei:

      citaat: “omdat Nederland de Onafhankelijkheid van Indonesië op 17 1945 augustus nog steeds niet erkent, waren alle inwoners van het eilandenrijk, ook de rebellen de facto Nederlanders.”
      —————————————————————————-
      Nou dat waren ze niet

      La-illah , en ik maar denken (ben ook trots) dat ik een zoon van een Nederlandse Onderdaan was .
      Wah weer een illusie armer .

      • Jan A. Somers schreef:

        Een Nederlands onderdaan hoeft helemaal geen Nederlander te zijn. De Indonesiërs die Mw. Bennema beschreef waren toch echt geen Nederlanders. Wel ingezetene, of Nederlands onderdaan.

  4. Boeroeng schreef:

    wbt Tineke Bennema schrijft:
    Er was geen genocide op Nederlanders geweest, maar het had wel in die richting kunnen gaan.
    Zeker waren er wel doelgerichte moordpogingen op Nederlanders. Wel of niet geinterneerd geweest. Meest niet geinterneerd. Er waren ook doelgerichte moordaanslagen op Indonesiërs die verdacht werden van pro-Nederlands te zijn.
    Excuses van de Indonesische regering is niet van belang. Belangrijker is een bewustzijn in de publieke opinie te Nederland en in Indonesië over dit etnisch geweld.
    En dat men in Indonesië maar steeds meer dit kan erkennen Zoals Abdul Wahid deed in zijn lezing.

    Maar Nederlanders die toch excuses verlangen hebben hun mening en waarom moet men eerst de Indonesische onafhankelijkheidsdag erkennen. Wie erkent nou niet dat dit 17 augustus is?
    Bedoelt Tineke de aanval op kamp 8 te Ambarawa van extremisten op 22 november 1945 ?
    Een achternichtje van mijn moeder kwam om.
    Maar de mensen in de kampen waren beter beschermd. Juist de mensen buiten de kampen werden het meest bedreigd door de etnische haat.

    Inderdaad nieuw dieper onderzoek moeten een aantal aannames onderbouwen of minder aannemelijk maken. Die 300.000 die Tineke noemt komt ook ineens naar voren.
    Waar is dat op gebaseerd ?

    —–

Laat een reactie achter op Boeroeng Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *