Rijksoverheid.nl:
Nederland gaat gelijke gevallen gelijk behandelen bij claims van weduwen van standrechtelijk geëxecuteerden in voormalig Nederlands-Indië. Het kabinet besloot vandaag tot een specifieke maatregel voor de Indonesische weduwen van 1945-1949. De maatregel geldt voor zaken van vergelijkbare aard en ernst als die in Rawagedeh en Zuid-Sulawesi.
Hiermee komen Indonesische weduwen die een claim indienen en aan de voorwaarden voldoen in aanmerking voor eenzelfde schadevergoeding als de weduwen uit Rawagedeh en Zuid-Sulawesi met wie de staat eerder tot een vergelijk is gekomen. Zij ontvingen 20.000 euro per persoon.
De Nederlandse ambassadeur in Indonesië biedt 12 september in Jakarta namens de Nederlandse staat excuses aan voor de executies. De weduwen uit Zuid-Sulawesi die hun claim hebben geschikt worden voor deze ceremonie uitgenodigd.
-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
De VOC met officiele kaapbrief van Koning Willem I, hadden vaak samen gewerkt met de ORANG LAUT om Spaanse en Portugese boten o.a. het luxieuse schip Catarina in Malaka, tekapen..
Van de week was er via msn news een groot artikel over de VOC. Als de VOC vandaag nog zou bestaan, was het de grootste Multi National ter wereld en vele malen groter dan Microsoft en Apple tezamen.
Klopt! Het schijnt ook de eerste naamloze vennootschap te zijn geweest. Niet voor niets volgden velen een moderne boekhoudopleiding in Italië.
Dhr Somers
Dat is een interessante opmerking over die Pemoeda’s/Peloppers. Ik had via een verwijzing van dhr Jan Vos iets gelezen over de verbinding tussen Gangsters and Revolutionaires” von Prof. Cribb. Gangsters werkten ook samen met het Nederlandse leger in Indie (hadden ze zeker afgekeken van de Siciliaanse Mafia en het Amerikaanse leger bij de invasie van Sicilie).
Is er ook een verbinding, organisatorisch of iets anders te maken tussen de pemoeda’s & Co en de nationalisten?? Was er sprake van informele dan formele banden. ?
“de pemoeda’s & Co en de nationalisten??” In dit geval een makkelijke vraag, maar moeilijk, of helemaal niet te beantwoorden. Niet alleen zijn die duidingen nooit vastgesteld, maar ook verschoven (vervuild) in de tijd. Ik heb voor mezelf (uit ervaringen in Soerabaja) een theoretische duiding gemaakt, meteen ook het onmogelijke daarvan ingezien. Mijn mening (geef ik direct weg voor een betere):
– Oorspronkelijk: de deelnemers aan het In oktober 1928 in Batavia georganiseerde groot jeugdcongres waar in een openbare plechtige eed de drie idealen werden geformuleerd: één vaderland, Indonesië; één natie, Indonesië; één taal, Bahasa Indonesia, de nieuwe taal van de nieuwe entiteit. De zelfbewuste jonge intellectuelen waren in de eerste plaats Indonesiërs, en pas op de tweede plaats Minangkabauer, Batak, Javaan, christen, moslim of wat dan ook. Maar hier werd daarna weinig/niets meer van gehoord.
– De oorspronkelijke leden van de PRI, voortgekomen uit de PETA. Gedisciplineerd, goede samenwerking met de Kenpeitai t.b.v. orde en rust (de politie deed niets!). Maar vervuild geraakt met ruig volk. Mijn probleem: Zij hadden hun hoofdkwartier in de Simpangclub. Wat daar gebeurd is was mijn idee over pemoeda’s niet waardig.
– Op 29 september werd door een groep voormalige Peta, Heiho en Seinendan-soldaten een actieplan opgesteld: het mobiliseren van het (kampong)volk met de kreet siááááp, het gevangen nemen en ontwapenen van Japanse militairen en het bezetten van de telefoon- en telegraafkantoren. Het begin van de bersiap. Nog gezien als vrijheidsstrijd.
– Een grote menigte protesteerde op 6 oktober tegen de bescherming door de PRI van de gevangen Japanners in de Boeboetangevangenis. Het gepeupel wist daarna in die gevangenis een aantal Japanners te vermoorden, een actie die door een PRI-eenheid slechts met veel moeite kon worden onderdrukt. De PRI kreeg met dit succes wel meer zelfvertrouwen en wist meer greep te krijgen op de situatie. Er kwam wat rust in de stad, de door de Indonesiërs overgenomen openbare diensten begonnen te functioneren. Van stabiliteit was echter geen sprake. Zowel de bestuurders als de pemoeda’s hadden totaal geen contact met de duizenden jongeren uit het gewone kampongvolk, werkloos, brodeloos, bendes die zich in leven moesten houden met plundering.
U zult hebben begrepen dat ik totaal geen overzicht heb kunnen maken van verbanden: Die waren er niet. Blijft voor mij de centrale (eenvoudige) vraag over: Wie betaalden die lui eigenlijk? Ze moesten toch ook eten? Voor mij heeft in Soerabaja de vrijheidsstrijd van nationalisten zich volledig ontwikkeld tot niet veel meer dan proletarisch winkelen met nogal wat collateral damage. Terug te vinden op Kembang Kuning, voor zover niet in de kali. Vrijheidsstrijd >> bersiap.
@ De pemoeda’s hadden totaal geen contact met de duizenden jongeren uit het gewone kampongvolk, werkloos, brodeloos, bendes die zich in leven moesten houden met plundering…
# Voor de Japanners werd het tenslotte een ‘ Na ons de zondvloed”verhaal.
( radicalisering mondde uit in extreem geweld, wetteloosheid en anarchie)
*** Citaat: De Japanners hadden tijdens de bezetting Indonesische jongeren in paramilitaire organisaties als de Seinendan, Sukarela Pembela Tanah Air (PETA, Verdedigers van het vaderland) of als heiho (hulpsoldaat) getraind. Doel was hen te laten bijdragen aan de oorlogsinspanningen. De Japanners drilden de jongeren in het verkrijgen van discipline, opofferingsbereidheid en een agressief-militaristische mentaliteit.
Deze jongerenorganisaties beschikten niet over wapens, maar gebruikten bamboesperen (bamboe runcing) of houten nepgeweren. Deze jonge Indonesiërs of pemuda voelden in augustus 1945 goed aan dat de afwezigheid van de Nederlanders een unieke kans was om het land over te nemen. Ook van de Japanners die hen weliswaar training en een perspectief hadden gegeven van een onafhankelijk Indonesië. De kracht en invloed van de jonge Japans getrainde nationalisten waren dusdanig gegroeid dat Soekarno en Hatta ertoe besloten de onafhankelijkheid uit te roepen. Ze hoopten op die manier te voorkomen dat hun macht werd overgenomen en dat de jongeren hun eigen gang zouden gaan. 4)
De door de Japanners geïndoctrineerde jongeren voegden aan hun identiteit een Javaanse element toe: het archetype van de djago (letterlijk: haan) wat in deze context vertaald kan worden als extreem machogedrag. Als voorbeeld stond hun voor ogen de vroegere Javaanse warlords die zich als op macht beluste en gewelddadige “koninkjes” gedroegen. 5) De pemuda zouden staan voor het ideaal Indonesië te bevrijden van het westers imperialisme. Hun radicalisering mondde uit in extreem geweld, wetteloosheid en anarchie waar zowel de republikeinen van Soekarno als de Engelsen en later terugkerende Nederlanders, geen grip op kregen.
http://www.indischhistorisch.nl/tweede/oorlog-en-bersiap/oorlog-en-bersiap-modjokerto-mojokerto-een-javaanse-provinciestad-in-de-grote-geschiedenis-7/
De PETA was een echt leger met eigen officieren, bewapend en goed gedrild. Nuttig toen Japan veel kwaliteitstroepen terug trok op Japan zelf, tegen de Amerikaanse opmars. Na 15 augustus werd het gezag over Soerabaja verdeeld. De Kenpeitai over de belangrijkste wegen, gebouwen. De PETA in de woonwijken. Daar werden barricades opgericht met gecontroleerde doorgangen. Heb ik geen problemen mee gehad. Maar later kwam de vervuiling met allerlei soort volk. Inderdaad djago’s. Die moesten natuurlijk goed laten zien hoe belangrijk ze wel waren. Maar als je bewonderend naa ze keek, had je ook geen problemen. Hetzelfde later in de Werfstraatgevangenis. De bewaarders was vooroorlogs beroepspersoneel. Maar af en toe kwam er ook zo’n groepje “pemoeda’s” binnen paraderen. Moest je allen maar bewonderend naar te knikkn, riepen ze vriendelijk Medeka. Alles in orde. Maar toen woedde de bersiap in alle hevigheid buiten de gevagenis. Tuig!
@van den Broek
Begrijp dat U de excessen van Rawagedeh niet in relatie wilt zien met de bersiap die uiteindelijk de Nederlandse regering hebben genoodzaakt een grote troepenmacht van dienstplichtigen en vrijwilligers te zenden om orde en rust te herstellen en een revolutie te onderdrukken. Dat noemt u misschien een Pavlov reactie, maar noemt u mij één koloniale Europese staat die zijn rijke koloniëen zonder slag of stoot hebben overgedragen. Trouwens noem mij überhaupt een revolutie waarbij de bestaande heersers/regeringen blijmoedig de macht hebben overgedragen. Tot op de dag van vandaag bestoken ze elkaar met bommen en (gifgas)granaten en bestrijden elkaar te vuur en te zwaard en de tegenpartij heeft het altijd gedaan.
U verwijt mij de legitieme vraag of gelet op de verstreken tijd de mogelijkheid bestaat dat er nog weduwen van 65 tot 90 jaar leven.
Heb getracht aan te tonen dat ook als ze op hun 9e jaar zijn getrouwd zoals hun geloof het toelaat, omdat hun profeet Mo dat zelf verkondigt schijnt te hebben, de waarschijnlijkheid dat hun claims legitiem is toch ook bekeken dient te worden . Zoals dat trouwens ook bij andere Ned. aanvragers van een uitkering zou moeten gebeuren. Daar hebben de belastingbetalers recht op.
In naam van een geloof zijn de meest vreselijke misdaden en oorlogen gevoerd, dus bespaart u mij dat verwijt. Noemt u gerust de paus zoals u
wilt, ik heb er geen boodschap aan. Want een legeraalmoezenier van die club is eigenlijk de enige in Nederland die me gediscrimineerd heeft en me zelfs voor Soekarnoklant uitschold tijdens mijn dienstplicht in 1958.
Dhr Huib, misschien heeft U mijn opmerking over Pavlov niet begrepen maar dat wil ik wel uitleggen. Elke keer als die weduwen van Rawagede ter sprake komen, dan worden gelijk door Indischen met de Bersiaptijd gewapperd want daar vielen wel Nederlandse slachtoffers, controleert U maar de discussies en daarom mijn opmerking over Pavlov. . Wat Rawagede met Bersiap te maken heeft mag Joost weten maar de Dames en Heren gebruiken het wel als pseudo-argument en dat is geen argument in een discussie.
En U haalt met de leeftijd van de weduwen de Islam erbij en als U ook over Mo heeft dan is dat alleen maar stemmingmakerij. Ik praat toch ook niet over de Paus als Fra. U heeft gewoon geen respect voor de Islam, wat wilt U eigenlijk met die prietpraat, een nieuwe koloniale oorlog om Uw gelijk te halen???
En dan Uw wetenschappelijke pretenties, U praat over die promotor die geschreven heeft over Bandoeng, Bandoeng is geen Indonesie, is niet representatief en daarom spreek ik er niet over. Ik kan toch niet achter elke mening hoe goed bedoeld achterheen gaan en ook hier heeft U mij niet begrepen. Het aantal doden/vermisten is niet bekend, er is daarover al lang gediscusieerd en ik kreeg een cijfer tegen mijn hoofd gegooid en dat bleek een veronderstelling te zijn. Zo kan ik ook lekker wetenschappelijk met pretenties bezig zijn Mij gaat het erom dat de Nederlandse overheid eindelijk moeite doet te achterhalen wie de vermisten zijn. Zodat die eindelijk een rustplaats, ook een naam op een muur is voldoende. Datzelfde heeft U zelf toch ook gedaan
En dat Nederland niet kon ingrijpen direct na de oorlog is ook een mythe. Hoe kon de INCA er zo snel bij zijn en gelijk een vlagincident in Surabaya ontketenen.
tevens was Nederland volledig onvoorbereid op een snelle capitulatie van Japan, daarom waren er niet genoeg soldaten beschikbaar
En in den beginne mochten de Engelsen de kolen uit het vuiur halen en dat hebben ze geweten ook, vergeet U niet de slag bij Surabaya.
En U bent heel gemakkelijk over mijn vraag waarom de Bersiaptijd plotseling ophield??
citaat: “Hoe kon de INCA er zo snel bij zijn en gelijk een vlagincident in Surabaya ontketenen.” De NICA is volgens mij nooit in Soerabaja geweest, wel in Batavia. Voor Nederlandse civiele aangelegenheden tijdens de oorlog in geallieerd gebied beschouwde MacArthur de NICA als een passend orgaan, de samenwerking verliep vlot. Na de oorlog werd de NICA in feite ondergeschikt aan de Britse Director of Civil Affairs waardoor in Indië slechts kon worden opgetreden na overeenstemming met SEAC. In Soerabaja, was noch een Britse krijgsmacht, noch een Indisch bestuur, de NICA had daar dus niets te zoeken.
Op 18 september 1945 kwam op het vliegveld het eerste RAPWI-team aan, bestaande uit drie Nederlandse en vier Britse militairen. Zij werden door de Japanners ondergebracht in het Oranjehotel aan de winkelstraat Toendjoengan, tegenover de Vrijmetselaarsloge waar het Nederlandsch-Indische Rode Kruis onderdak had gevonden, bewaakt door de Kenpeitai. Op 19 september vond hier het vermaarde vlagincident plaats dat door velen werd gekarakteriseerd als het aansteken van de lont in het kruitvat: op het Oranjehotel was de Nederlandse vlag gehesen hetgeen door de Indonesische jongeren als een provocatie werd opgevat. Het hotel werd bestormd, van de neergehaalde vlag werd de blauwe baan afgescheurd en opnieuw als rood-witte Indonesische vlag gehesen. In de daaropvolgende gevechten tussen Indonesische jongeren en Nederlanders vielen gewonden en een (Nederlandse) dode. De Japanners stelden de avondklok weer in en de volgende dag werd een grote demonstratie hardhandig uiteen gejaagd. Op 21 september werd een tweede RAPWI-team eveneens in het Oranjehotel ondergebracht. Op 23 september arriveerde kolonel D.L. Asjes als hoofd van het RAPWI-kantoor Soerabaja begeleid door een Japans ere-escorte in het Oranjehotel. Op dezelfde dag arriveerde kapitein-ter-zee P.J.G. Huyer met een kleine staf, als vertegenwoordiger van Patterson. Hij had van Patterson opdracht gekregen de havens van Soerabaja te inspecteren. Nog dezelfde avond diende schout-bij-nacht Shibata bij Huyer een verzoek in om een deel van de Japanse troepen over te brengen naar een reeds in gereedheid gebracht concentratiepunt in Poedjon, een bergdorp nabij Malang. Het is niet duidelijk of Huyer een goed inzicht had in de revolutionaire situatie en de plaats van de Japanners daarin; hij gaf Shibata toestemming voor de gevraagde evacuatie waarna een groot deel van de Japanse manschappen naar Poedjon vertrok. En Huyer was vergeten dat hij geen vervangend gezagsapparaat in kon zetten, het sein voor de bersiap. Tussen 29 september en 2 oktober arriveerde (geregeld door RAPWI) per trein een aantal burgergeïnterneerden uit de kampen in Midden-Java (waaronder mijn zus); zij werden door de pemoeda’s agressief bejegend en voor zover mogelijk onder bescherming van de achtergebleven Japanners geplaatst.
Na het uitbrengen in Batavia van zijn rapportage, kwam Huyer op 29 september in Soerabaja terug met de opdracht van Patterson de overname van Soerabaja door de Britten voor te bereiden. Shibata kreeg van hem de opdracht voorbereidingen te treffen voor de komst van de geallieerde troepenmacht. Shibata riep direct 3000 man terug uit Poedjon, zij (ongewapend) werden echter bij aankomst op het station door pemoeda’s gevangen genomen, en later voor een deel vermoord in de Boeboetangevangenis.
@ Pak Jan A. Somers
“….het sein voor de bersiap….”
Ik citeer Mary van Delden, Hoofdstuk IV – De Indonesisch vrijheidsstrijd op lokaal niveau (17 augustus 1945 – 24 maart 1946)
“In dit hoofdstuk waarvan de gegevens grotendeels ontleend zijn aan een studie van Smail, wordt een overzicht gegeven van de Indonesische sociale en politieke ontwikkelingen in Bandoeng in relatie tot de nationale leiders in Djakarta tussen 17 augustus 1945 en 24 maart 1946. Dit overzicht is noodzakelijk om de positie van de Europeanen en Indo-Europeanen in de Bersiap-periode, beschreven in de hoofdstukken V,VI,VII, te kunnen begrijpen. In deze eerste zeven maanden van de onafhankelijkheidstrijd werden felle gevechten geleverd tussen pemuda’s enerzijds en de Japanse, Britse en Nederlandse gevechtsgroepen anderzijds.
De bevolking van Bandoeng zat hierbij niet alleen midden in de vuurlinie; een deel van hen werd om verschillende redenen zelfs doelwit
van de activiteiten van de pemuda’s. Veel militaire acties dienden dan ook om de (Nederlandse) burger te beschermen.
Na een korte inleiding wordt eerst aandacht geschonken aan het begrip “pemuda”(jongeren), omdat juist de jongeren in de eerste maanden van de onafhankelijkheidsstrijd zo nadrukkelijk op de voorgrond traden.
Daarna is het hoofdstuk verdeeld in drie paragrafen op grond van drie opeenvolgende pieken van geweld. De gewelddadigheden concentreerden zich rond 10 oktober 1945, aan het eind van november en begin december 1945 en rond 24 maart 1946.
In de periode “Merdeka” (vrijheid) die liep van 17 augustus 1945 tot 17 oktober 1945, konden de nationalistische leiders de politieke lijnen nog uitstippelen, maar de pemuda’s begonnen al eigenmachtig op te treden.
Gedurende de “Perdjuangan Pemuda” (strijd van de jongeren), de periode van 17 oktober tot 31 december 1945, namen de jongeren de leiding over en werd de strijd naar eigen inzicht, los van de nationale leiders, voortgezet. Juist in deze periode vielen aan Nederlandse zijde de meeste slachtoffers. In de eerste drie maanden van 1946, samengevat onder de naam “Tentara Republik Indonesia” (Leger van de Republiek Indonesia),zo gecoördineerd, terwijl geleidelijk aan andere pemuda-groepen in het leger werden opgenomen. Het extreme geweld ten aanzien van de burgers verminderde daardoor aanzienlijk.
Einde citaat
Ik durf niet alle bersiapmoorden op rekening van pemuda’s te zetten. Het was een glijdende schaal van stadsproletariaat (werkloos, brodeloos, hongerig, opgezweept) via vele tussenvormen naar de ‘echte’ pemuda’s, de vrijheidsstrijders. Het probleem was dat al deze groeperingen niet uit elkaar waren te houden, vandaar dat ze allemaal pemoeda’s of peloppors werden genoemd. Volgens mij zijn vele moorden in Soerabaja niet door pemoeda’s gepleegd, behalve die in de Simpangccub, het pemoedahoofdkwartier.
@Huib; ‘het sein voor de bersiap etc.’- Wij, buitenkampers leefden tijdens de Japanse periode tussen de Indonesiërs, soms vijandig bejegend maar links gelaten! Geen molest, moorden etc en dan plots die bersiap haat! Waarom, waardoor? Zo maar omdat er zgn. machtsvacuüm is? Wat een onzin! – Het was het Nederland’s provocatie(!) beleid; Soekarno de collaborateur, die voor het gerecht moet, Japan’s maaksel, niet praten met de Republiek etc. Plus nog de hautaine houding van de vrijgekomen totoks, die meewarig naar het merdeka gedoe keken; straks als leger er is… etc. dat het lont in het kruitvat stak!
En het leger kwam, compleet met zwaar militaire macht – Wij, onbeschermd, buiten de kawat werden opgeofferd voor herbezetting van Indië! En het werd een debacle!
… Wil niet zeggen dat mensen NIET ouder kunnen worden..
@ Mas Rob
Nee in een gezonde kampong als Rawagedeh zou iedereen op leeftijd wel willen wonen.
@Hr van den Broek
Bij gebrek aan valide argumenten komt het vaker voor dat men de contrapart van prietpraat beticht. Is dat zoiets als we omong kosong noemen?
@Hr E.M.
Heel goed dat u een van mijn favoriete schrijvers citeert. Ik zal toch gauw eens opzoeken of ik dit boek nog bezit na meer dan zo’n 40 jaar?
En anders maar gauw bol.commen. Nogmaals dank.
@Pak Boeroeng
Nu doe je me toch wel onrecht aan als je me verwijt dat ik het vermoorden van Indonesiërs ging rechtvaardigen. No way.
Met het terechtstellen van het moordend tuig heb ik echter minder moeite want verhoogt wel de veiligheid voor andere onschuldigen.
Wat Westerling in Celebes gedaan heeft heb ik van horen zeggen.
Meestal van zijn tegenstanders. Maar weet je hoeveel mensen hun leven te danken hebben aan zijn optreden?
Wel heb ik zijn optreden in Bandoeng als jongen van ca. 11 jaar persoonlijk meegemaakt . Ik kwam met mijn vriendje zelfs in de vuurlinie en werd door de vrouw van een TNI officier zelfs gered uit die vuurlinie doordat ze ons binnen haalde. Op het bewuste kruispunt heb ik daarna alleen dode TNI militairen zien liggen bij hun tanks en pantserwagens en jeeps. En ik heb ook hun wapens gezien.
Omdat ik dit vertel is omdat ik wil dat men weet dat er meer kanten aan elk verhaal zijn. Daarmee ben ik niet bevoegd uit de losse pols te verklaren waar de schuldvraag ligt. Ik wijs alleen op de moord-en lynchpartijen waarvan ik helaas door het lot ooggetuige mocht zijn.
Nu dreigt in Syrie een vergeldingsaanval op de daders van de gifgasaanslag en de wereld is alweer verdeeld en Obama wil kruisraketten op Assad afvuren in Damascus notabene. Ik voorzie nu
alweer een massa onschuldige burger slachtoffers die part noch deel hebben aan het conflict. Hij wil niet eens de bewijzen met zijn bondgenoten delen, want die moeten hem maar op zijn mooie bruine ogen geloven. Gaat het niet zo in alle oorlogen? Want tijdens de bersiap hadden we al jihadisten die onder luid merg doordringend geschreeuw “Allah O Akbar” burgers, vrouwen, kinderen afslachten.
En de troepen die daar tegen moesten optreden rest dan vaak maar 1 middel in het strijdperk nl geweld met geweld tegemoet treden.
Pak, hou me ten goede, hiermee probeer ik geen van de strijdende partijen te verdedigen of te vergoelijken. Verfoeilijken, ja.
@ van den Broek,
Ik was eigenlijk niet meer van plan om aan deze oeverloze en ongenuanceerde discussie woorden vuil te maken. Maar uw toch wel erg politiek korrekte opvattingen hebben me anders doen besluiten. Maakt het wat uit of er 10.000 of 100.000slachtoffers zijn gevallen?
Al in eerdere bijdragen van uw zijde over het bersiap onderwerp verwijt u anderen een Pavlov reactie als ze zich in uw visie of anderen die de bersiap aan den lijve hebben ondervonden trachten e.e.a. meer te nuanceren en niet “in the blind” aan te nemen dat die inderdaad wel stokoude weduwen rechtmatig claimen. Over die rechterlijke uitspraak niets dan goeds. Ook al waren ze op hun 9e jaar in 1945 getrouwd zoals dat volgens de Islam mag in navolging van Mo, dan moeten ze nu dus tenminste 77 jaar oud zijn. De gemiddelde leeftijd in de tropen was erg laag en je mocht blij zijn als je 70 kon halen zeker in de behoeftige omstandigheden waarin men kwam te verkeren zonder kostwinner. In mijn familie leeft er geen een meer van de 1e generatie en dat in verzorgingsstaat Nederland.
Ook verklaart u geen kennis te hebben van serieuze wetenschappelijk onderbouwde studies gewijd aan de bersiaptijd en over het aantal slachtoffers die er zijn te betreuren bij de Nederlands/Indische, ( Chinese e.a. bevolkingsgroepen w.o. ook goedwillende Indonesiërs die hun bloeddorstige pemudi/peloppors/extremisten/etc tot rust maanden of voor de slachtoffers probeerden op te komen?.
Voor iemand met uw wetenschappelijke pretenties valt het me toch tegen dat U zich aanmatigt een zo’n uitgesproken mening over een onderwerp te hebben, maar tegelijkertijd toegeeft niet te beschikken over enige feiten kennis hierover. Er is volop literatuur. Reeds in 1989 publiceerde (en ik meen ook hierop promoveerde) de onderzoekster van Indische huize mevr. Mary C. van Delden haar wetenschappelijk verslag in boekvorm: Bersiap in Bandoeng, trefwoord: geweld: Nederlands Oost-Indie; geschiedenis; 1945 – 1946. met literatuuropgave. Cip gegevens Koninklijke Bibliotheek Den Haag. ISBN 90-9002848-X.
En dit gaat nog maar alleen over Bandoeng en tegen de tijd dat u van de inhoud hiervan kennis hebt genomen, met alle informatie over de strijdgroepen en onderscheidende aantallen, kennis die u zelf zegt te missen, hoop ik dat u uit uw ivoren toren en uw discussie genoten, vaak mensen die het zelf hebben meegemaakt en hen hooghartig de oren te wassen.
U wacht op een muur met alle namen. Die kunt u vinden. Op de vele erebegraafplaatsen in Indonesie en in Loenen liggen ook de lijvige gedenkboeken van oorlogsslachtoffers en dan heeft u de site van de oorlogsgravenstichting met ook de bekende bersiap slachtoffers. Velen zijn vermist doordat ze in rivieren en putten of massagraven zijn gegooid .
Voor mijn vermiste vader en een viertal lotgenoten uit Bronbeek heb ik het in de 90-er jaren alsnog voor mekaar gekregen dat er een gedenkteken op het Bandungse ereveld Pandu is opgericht
Waarom de grootschalige moordpartijen niet eerder hebben plaats gevonden is iets wat een beetje intelligent persoon zelf wel kan beantwoorden. De Jap was natuurlijk de baas en duldde geen ongeregeldheden. Als er gemoord of gemarteld moest worden, was het hun privilege.
Tot slot: de Nederlandse staat KON in de bersiap-periode zijn burgers niet beschermen want Nederland was zelf net bevrijd en de Nederlandse militairen en de KNIL zaten allemaal meer dood dan levend in de krijgsgevangenkampen. Uitzending van nieuwe troepen werd door de geallieerden geblokkeerd.
Ook geallieerde troepen waren nauwelijks in voldoende aantallen geland en de Japanners die de burgers moesten beschermen geloofden het doorgaans wel. Een enkele uitzondering daargelaten.
Toen ze uiteindelijk wel troepen konden landen en optraden tegen de revolutionairen, geregeld leger en moordzuchtige bendes, hebben ze in voorkomende gevallen al dan niet terecht hard moeten
optreden. Want zij zijn het die als eerste vaak werden gekonfronteerd met de vreselijk verminkte burger slachtoffers, mannen en jongens maar ook vrouwen, kinderen en bejaarden.
Blijkbaar zijn er toen in de hitte van de strijd ook korte metten gemaakt met de (vermeende) daders. En nu betalen wij de weduwen van de extremisten uit en zeggen sorry dat wij zo hard zijn opgetreden. Had niet gemoeten, wij hadden julie je gang moeten laten gaan.
Dan blijft ons alleen een “Sudah laat maar” of is “Ampun” aan de daders beter op zijn plaats.
Een gemiddelde leeftijd wil niet zeggen dat mensen ouder kunnen worden. Maar inderdaad, zoveel weduwen zijn niet meer in leven. Zit Nederland toch nog voor een dubbeltje op de eerste rang.
Zonder me verder in deze discussie te willen mengen moet het me wel van het hart dat de wijze waarop de islam en kindhuwelijken in deze discussie worden getrokken. Er is geen enkele reden toe en ik ervaar het als goedkope spot.
>>Een gemiddelde leeftijd wil niet zeggen dat mensen ouder kunnen worden.<>de islam en kindhuwelijken in deze discussie worden getrokken. Er is geen enkele reden toe en ik ervaar het als goedkope spot.<<
Ik geloof niet dat het goedkope spot is, want het staat letterlijk in de koran. Ik heb een moslim Iraanse vriend die dat aan mij heeft uitgelegd.
Mohammed is volgens hem met een 9 jarig meisje getrouwd. Volgens hem zijn meisjes van die leeftijd meer volwassen dan de Europese jonge dames.
Allemaal best mogelijk, echter niet mijn keuze.
Sorry, maar ik weet zeker dat het NIET in de koran staat. Dat van die negenjarige bruid is terug te voeren op de door Hadith (verzamelde overleveringen over het doen en laten en uitspraken van de profeet Mohammed) zoals verzameld door Al-Boekhari.
De praktijk van kindhuwelijken was wijdverbreid en niet beperkt tot de orthodox islamieten (kaum putihan/santri). Het was in wat oudere tijden zelfs niet ongewoon dat planters en andere keurige Europeanen een jong meisje kochten van de ouders in de kampung.
@Mas Rob, op 31 augustus 2013 om 22:47 zei: De praktijk van kindhuwelijken was wijdverbreid en niet beperkt tot de orthodox islamieten (kaum putihan/santri). Het was in wat oudere tijden zelfs niet ongewoon dat planters en andere keurige Europeanen een jong meisje kochten van de ouders in de kampung@
–Ah, uw kennis van de geschiedenis Mas Rob deed mij weer denken twee prachtige ‘mixed emotions’ boeken van de grote Indonesische schrijver Pramoedya Ananta Toer. ‘Meisje aan het strand’ (Gadis Pantai):
http://www.bol.com/nl/p/meisje-aan-het-strand-druk-herdruk/666851003/
… en het eerste deel uit een serie van vier ‘Aarde der mensen’ (Bumi Manusia) ISBN 978 90 445 1231 1
Quote uit ‘Aarde der mensen’ blz 85:
[CITAAT] ‘Op een avond kwam de administrateur*, de machtige toean besar, bij ons langs. Ik** begon me al ongerust te maken. In de haast sprak vader zichzelf tegen: hij gaf mij en moeder allerlei instructies die niet met elkaar te rijmen waren. Hij zei dat ik mijn beste kleren moest aantrekken en kwam een paar keer zelf controleren hoe ik me opmaakte. Ik vertrouwde het niet . Als het maar niet waar was wat de mensen fluisterden./…/’ [EINDE citaat]
*van de suikerfabriek
**Njai Ontosoroh – Sanikem, dochter van de eenvoudige klerk Sastrotomo, die vanwege de status zo heel graag betaalmeester, ‘kassier’ wil worden van de suikerfabriek.
e.m.
citaat: “De praktijk van kindhuwelijken” Soekarno had volgens mij een kawin gantoeng (hanghuwelijk) met de 15-jarige dochter van Tjokroaminoto, een vriend van zijn vader bij wie hij in huis was.
citaat: “De praktijk van kindhuwelijken” Soekarno had volgens mij een kawin gantoeng (hanghuwelijk) met de 15-jarige dochter van Tjokroaminoto, een vriend van zijn vader bij wie hij in huis was.
Wat wilt U daar mee zeggen?
R Geenen
Huib, hoe weet je dat de vermoordde echtgenotes van deze weduwen extremisten waren?
Dan kun je toch niet weten. Er is nooit onderzoek geweest, nooit een proces. Uit naam van Nederland werden ze vermoord op grond van vage vermoedens. Door wie? Door een extremist uit Nederland.
Dan nog als iemand schuldig is aan geweld….. een rechtsstaat vermoord niet haar verdachten. Die mishandelt niet, die martelt niet.
Boeroeng, dat ben ik volkomen met je eens. Maar je gaat uit van de perceptie dat het om een “schone”oorlog gaat. Een oorlog is per definitie niet schoon en kan ook niet schoon gevoerd als de emoties, lijfsbehoud en wraakgevoelens een overhand gaan krijgen. Neemt niet weg dat degenen die zich hierdoor hebben laten leiden zich dienen te verantwoorden en als misdaden onomstotelijk bewezen zijn aan de hand van onpartijdige getuigenverklaringen en feiten dienen ze ook volgens het oorlogsrecht bestraft te worden.
U zegt een rechtsstaat vermoord niet haar verdachten. Nee natuurlijk niet. Maar wel de dienstplichtige of beroepsmilitair in situaties waarbij
men een groep tegenstanders gevangen neemt waar ernstig van gedacht wordt dat zij daders zijn van extreme moordpartijen op militairen of burgers en na ondervraging het tegendeel niet is gebleken. Een krijgs(be)raad te velde is een uitwas van elke oorlog en gevechts- handeling.
Als je voorbeelden hebt van schone oorlogen waar geen excessen zijn gepleegd door welke partij dan ook, kan ik op mijn oude dag misschien nog wat leren op dit gebied. Want je bent nooit te oud om te leren.
.
“schone oorlogen” bestaan niet.
Maar dat is geen excuses om terreur in de doofpot te stoppen, te bagatelliseren, goed te praten, te gedogen of toe te passen.
En naderhand te rechtvaardigen dat de verantwoordelijken hun verantwoordelijkheid ontlopen.
Dus geen excuses om onschuldige mensen bewust te vermoorden of te doden door hen in de vuurlinie te zetten.
Het is ook geen excuses om verdachten – wel of niet schuldig aan geweld- zonder pardon te vermoorden… o.a met als doel de bevolking bang te maken.
@Boeroeng
Het is duidelijk dat je nooit midden in een (burger)oorlog hebt gezeten.
Geloof me, het is geen voorrecht en niet iets om over je borst te kloppen.
Denk ook aan het volgende: bombardementen op Rotterdam en Londen, bombardementen op Dresden, het Ruhrgebied, Nijmegen,
Stalingrad, Moskou e.v.a. en de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. En meer dichtbij op Lybie, Irak, Afganistan en Syrie.
Maar om nu al die oude oorlogsveteranen die nog leven over een kam te scheren als oorlogsmisdadigers lijkt me wel wat overdone.
Huib..
Het ging erom dat je het vermoorden van Indonesiërs ging rechtvaardigen, omdat ze zelf ook zo terroristisch zouden zijn.
Maar je kunt helemaal niet weten (iq slachtoffers van Westerling&co in Celebes) wat ze wel of niet gedaan hebben.
Toen niet en nu nog steeds niet.
iN DE BERSIAPTIJD ZIJN TIENDUIZENDE NEDERLANDERS OMGEBRACHT EN DAAR HOOR JE NIETS OVER. MOETEN WIJ NU WEL “SMARTENGELD”GAAN BETALEN ?? MINISTER RUTTE WAAR IS JE VERSTAND GEBLEVEN ??
VR.GR JW
Als de ene misdaadsoort weinig publieke aandacht heeft, dan is dat geen reden om een andere misdaadsoort weg te proppen in een doofpot of de verantwoordelijkheid daarvoor te ontlopen.
De weduwen hebben groot gelijk om hun recht te eisen.
Maar meer dan dat is het zaak dat een rechtsstaat zelf de fouten uit het verleden erkent .
Hoe heeft het kunnen gebeuren dat moordenaars, in Nederlandse opdracht uitgezonden, niet gestraft zijn?
Dát is een tweede grote schande.
Het verongelijkt gevoel zal ws nog jaren lang blijven zeuren dat alleen de excessen vd nederlandse soldaten in de koloniale vrijheidsstrijd , schuld, excuus en boete opleveren.
Zonder indonesische inbreng voor een onderzoek zullen de indischen , generaties lang de beide overheden het nadragen dat op die manier geen vergelijkbare compensatie hen ten deel zal vallen.
Verwoord door de Defensiebond ODB(onafhankelijke defensiebond) :
“Het is ronduit teleurstellend dat de Nederlandse regering geen inhoudelijke, sturende of begeleidende rol wenst te spelen in een onderzoek naar het gebruik van geweld tijdens de dekolonisatie van Nederlands-Indië. Het zou zomaar een uitstekende gelegenheid zijn om ook de Bersiap te onderzoeken.
Ook bij de instituten die in 2012 om het onderzoek hadden gevraagd, zeggen de initiatiefnemers van de website aandacht te missen voor de gruwelijkheden die tegen de Nederlandse bevolking in Indië werden bedreven. „Er moet een onderzoek komen naar de 20.000 Nederlandse slachtoffers, de omstandigheden waarin zij omkwamen en de rol van de Nederlandse, Engelse en Indonesische autoriteiten in deze periode.”
http://www.defensiebond.nl/defensie/veteranen/de-bersiap-archief-van-tranen/
Maar het geweld tijdens de Bersiap periode was niet enkel gericht tegen de “Nederlandse bevolking in Indië.” Molukkers, chinezen en alle anderen die vagelijk geassocieerd werden met het Nederlandse kolonialisme konden doelwit worden. Het geweld was ook niet geheel van een kant. In steden als Jakarta en Bandung namen Indische en Molukse knokploegen vrij willekeurig wraak.
Mee eens. Rutte I en Rutte Il wezen een excessenonderzoek af.
Zo blijft het doorwoekeren : de publieke opinie wilt deels meer details weten Al 65 jaar komt het steeds terug.
Deels blijft men het wegstoppen
Wegstoppen daar zijn ze een kei in,gezien de dikke tapijten hier en daar verspreid over het hele land.
Inderdaad, het is de taak van de Nederlandse regering om hier onderzoek naar te doen en de hele bersiaptijd in kaart te brengen samen met de Indoneschise regering. Ik vind de term pavlovreactie te zwaar. Ik zou zeggen, lees de boeken van Lou de Jong over Nederlandsch Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Verder zijn er zat boeken geschreven over de bersiaptijd. Mijn opa, N M W Kwant, werd destijds gered door Jack Boer in Soerabaja in de Werfstraatgevangenis. Daar had de heer Smalhout in de Telegraaf een mooie column over geschreven, de Nederlandse Schindler.
@ van den Broek :’En kan mij iemand uitleggen waarom in WO2 nooit Nederlanders door pemoeda’s,ploppors ed. zijn vermoord in Indie en waarom de Bersiap plotseling ophield.”
Incidenteel zal de ‘inlander’ ongetwijfeld een totok of indo naar de keel zijn gevlogen maar na de capitulatie sloeg de vlam in de pan,
“Indertijd gaven Nederlanders de schuld vooral aan de Japanse propaganda, die de Indonesische jongeren tegen de Nederlanders had opgehitst. Zelf noemden de strijders zich veelal pemuda, jongeren, maar zo jong waren ze niet allemaal. Wel kwamen de meesten uit de lagere klassen en uit de armere stadsbuurten of dorpen. Door hun kansloze situatie haakten zij naar verandering en waren zij het meest vatbaar voor radicalisering.
Daardoor waren ze ook een dankbaar object voor lokale leiders die hun volgelingen juist in de stadskampongs ronselden. De mogelijkheid om zaken in eigen handen te nemen, zeker na de ellendige Japanse bezettingstijd, bracht veel jongeren in staat van opwinding. In die zin was de geest van de revolutie er ook een van ongekende vrijheid en mogelijkheden, als een persoonlijke vervolmaking.
In de eerste maanden na het uitroepen van de onafhankelijkheid ontstond er op veel plaatsen een wirwar van strijdgroepen met eigen leiders en een eigen agenda. Er was nog geen sprake van een geregeld Indonesisch leger en de republikeinse regering kon geen sterk gezag laten gelden. Het gevoel van crisis en politieke urgentie moet veel jongeren ertoe hebben aangezet zich bij de strijdgroepen te voegen, net als het vooruitzicht op plundering.
Het meeste geweld, los van de strijd tussen meer reguliere republikeinse en Britse en Nederlandse troepen, werd gepleegd door radicale nationalisten, islamitische strijdgroepen als de Hizbullah en Sabillilah, en groepen met meer criminele achtergronden. Zij hadden gemeen dat ze moeilijk onder het gezag van het prille leger van de Indonesische Republiek te brengen waren en vaak hun eigen plan trokken. Dat maakte dat de toeschouwer politiek strijder en misdadiger nauwelijks kon onderscheiden – en in veel gevallen was er ook geen verschil.
Hoewel criminele en opportunistische motieven een rol speelden, was veel van het geweld op z’n minst politiek geïnspireerd. Indonesiërs raakten zich sterk bewust van het scharnierpunt waarop het land zich bevond. De regering van de nieuwe republiek begon zich steeds sterker te manifesteren en ook revolutionaire leiders riepen het volk op zich bij de revolutie aan te sluiten. De komst van de geallieerde legers gaf de Indonesische revolutionairen het gevoel haast te moeten maken, wilden de oude kolonisatoren niet weer de overhand krijgen.
(Remco Raben doceert niet-westerse geschiedenis aan de Universiteit Utrecht)
http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/27900/het-geweld-van-de-bersiap.html
@vd Br “We weten nog steeds niet hoeveel Nederlanders daarbij omgekomen, verdwenen zijn. 10.000 danwel 15.000 danwel 20.000 Daar is tot nu toe nooit serieus onderzoek naar gedaan, maar door deskundigen allerlei cijfers als hypothesen werden gebruikt.”
Zie: De processen-verbaal, getuige verklaringen en andere documenten, die de situatie tijdens de Bersiap beschrijven.
De ordner bevat nauwkeurige, veelal onder ede opgemaakte verklaringen over(massa)moorden, die door Indonesische strijdgroepen onder Nederlandse staatsburgers zijn gepleegd’.
http://www.archiefvantranen.nl/dossier/
De discussie die op Javapost werd gevoerd wordt hier herhaald met dezelfde verwjzingen
Die diskussies lopen ook al vele jaren op deze weblog.
En daarvoor in het internetloze tijdperk waren ze er ook al.
Het is een schrijnende wond
citaat: ““We weten nog steeds niet hoeveel Nederlanders daarbij omgekomen, verdwenen zijn.” Dat zal je ook nooit te weten komen. We hebben wel lijken kunnen bergen, maar als de kali dichtbij was, waren er weinig te vinden. Ik denk dat je een serieuze ondergrens kan vaststellen als je de op de erevelden begraven mensen telt, voorzover die in een bepaalde periode zijn begraven. En daarna niet meer speculeren. Laat ze rusten.
Dit gebaar van de Staat lag wel voor de hand na die uitspraak van het Gerechtshof over Rawagede.
Maar die Pavlov-reacties over de Bersiap begrijp ik niet. We weten nog steeds niet hoeveel Nederlanders daarbij omgekomen, verdwenen zijn. 10.000 danwel 15.000 danwel 20.000 Daar is tot nu toe nooit serieus onderzoek naar gedaan, maar door deskundigen allerlei cijfers als hypothesen werden gebruikt. .
Wel heb ik elke keer weer een Wajangpoppenshow gezien om de excessen naar voren te halen maar elke keer eindigde de voorstelling voortijdig. Misschien had die energie in de Bersiapperiode kunnen worden gestoken
Wie zijn precies verantwoordelijk voor de Bersiap, : pemoeda’s, de TNI, ploppors of hoe die mannen mogen heten. En is de Republiek daar uiteindelijk voor verantwoordelijk. hebben zij de orders gegeven om Nederlanders te doden
En kan mij iemand uitleggen waarom in WO2 nooit Nederlanders door pemoeda’s,ploppors ed. zijn vermoord in Indie en waarom de Bersiap plotseling ophield.
Als daar enige duidelijk over kan worden gegeven dan wil ik best een zinnige discussie voeren. Dan weet ik tenminste waar ik over praat
Ik wacht nog steeds op die muur met alle namen van de in de Bersiaptijd vermiste en gedode personen. Het is tegelijkertijd het symbool dat de Nederlandse Staat haar eigen burgers niet kon of wilde beschermen
@Dhr. Van den Broek, op 31 augustus 2013 om 11:48 zei: Wie zijn precies verantwoordelijk voor de Bersiap, : pemoeda’s, de TNI, ploppors of hoe die mannen mogen heten. En is de Republiek daar uiteindelijk voor verantwoordelijk. hebben zij de orders gegeven om Nederlanders te doden@
— Dag heer Van den Broek, bij toeval stuitte ik op de onderstaande link. Mogelijk dat het hoofdstukje ‘Colonialism trough Revolution’ blz. 7 t/m 10 u enig inzicht biedt.
Klik om toegang te krijgen tot Ryter-youth-gangs-and-otherwise-in-indonesia.pdf
e.m.
De verhalen van de Selendang Boys, Marabunta , Anak Siliwangi , Anak Gang Berlan etc en andere groepen als de zgn “crossboys van Djakarta ” is publiek geheim bij de de jongeren van Djakarta .
Mijn inziens is anders dan hun huidige opvolgers die soms preman achtige kenmerken vertonen en politiek actief zijn .
Er was toen nog sprake van een beetje romantiek en als er gevochten werd tussen de “gangs” dan is het man tegen man .
Werd als het ware di-adu .
De huidige gangs in Jakarta zijn anders , dag en nacht verschil .
En als die weduwen al gestorven zijn, wat krijgen hun kinderen dan?
Widows live forever …..
Vooral nu er 20.000 Euro per weduwe mee te verdienen valt.
Pak Pierre
De gemiddelde leeftijd in Indonesie is 60 jaar. En tegenwoordig heb je weduwen die 65 zijn? Dwz. als ze bij geboorte gingen trouwen. Ik geloof dat de Nederlandse bureaucraten (ministers) eens een psychiater moeten bezoeken.
Cap.
Om Cap ,
ik denk dat bij uitzonderingen wel Indonesische vrouwen die de leeftijd hebben van iets meer dan 80 jaar.
In de kampungs zijn het iets minder.
Of/en een goede landsadvocaat inhuren
Waar blijft de compassie voor de ongewapende Nederlandse vrouwen en kinderen die werden getjingtjanged en in putten gegooid door de pemudas? Wij Indos waren voor de Nederlanders 2e-rangs burgers, zie ook de KNIL militairen, die trouw aan het Koningshuis hadden gezworen en door datzelfde Koningshuis in de steek werden gelaten, toen het op de hun toekomende wedde aankwam. Ik spuug op dit Koningshuis en de Nederlandse regeringen, die alleen blijk geven van hun roofmentaliteit. Indië was er alleen voor het gewin. Was het motto niet Indië verloren, rampspoed geboren? Wat geeft duidelijker aan dan dat het alleen om de inkomsten ging? Wij waren Nederlanders, maar moesten ons na de repatriëring aanpassen aan de inheemse bevolking van Nederland de z.g. assimilatie. Soms schaam ik me ervoor me zelf Nederlander te moeten noemen. Ik ben INDO in de eerste plaats en Nederlander op de laatste plaats.
Het zou mooi zijn nu ook eens de bersiapslachtoffers serieus te nemen, en dat Indonesië hiervoor excuses zou aanbieden.
Slimme of sluwe diplomatie? Een zoenoffer om de handelsgeesten te paaien. Immers Indië verloren , rampspoed geboren. En in deze crisistijd mag je niet kieskeurig zijn.
Daar valt dus wat te halen want Rutte’s ‘eigen japanse en bersiap slachtoffers’ vinden hier een staatskas die zo bolong is als een kolong.
🙂
kolong
•palen waarop een huis gebouwd was of waarop een bed geconstrueerd was, alsmede de ruimte ertussen in het Nederlands-Indië van weleer
Hoeveel weduwen zijn nu nog in leven na bijna 70 jaar?
Ik gun het al die weduwes van harte, echt waar, maar hoeveel oud- Indischgasten kwamen hier totaal berooid in Holland met achterlating van alles waar ze voor geleefd en gewerkt hadden? Wij waren een paar maanden welkom als dubbelebonnenvreters, zolang daar lustig van meegeprofiteerd kon worden, maar daarna moesten we het toch mooi zelf uitzoeken.
Ik ben er altijd fier op geweest dat “we” ons er zo goed doorheen geslagen hebben en niet liepen te jengelen om hulp van de overheid.
De moordpartijen van Rawa Gedé en Sulawesi, natuurlijk is daar geen goed woord over te zeggen, maar de gruweldaden tijdens de bersiap, de walgelijke lustmoordpartijen en de duizenden, duizenden slachtoffers onder de Europeanen, is daar ooit uitvoerig aandacht aan geschonken?
NOS.nl maakt deze kop:
Geld voor alle ‘Indische weduwen’
http://nos.nl/artikel/545977-geld-voor-alle-indische-weduwen.html
je-lah-je-rot……
Hoe zit het met de backpay-weduwen ?
————-
Nieuws.nl misvormt het nieuws:
” Na zo’n 64 jaar steggelen maakt Nederland toch ruimhartig excuses voor het militaire optreden tijdens de onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië tussen 1945 en 1949 ”
….
http://www.nieuws.nl/algemeen/20130830/Toch-excuses-Nederland-voor-Indonesie
Nee….. nieuws.nl… er is geen excuses gepland voor het gehele militaire optreden. Alleen aan de weduwen van hen die socalled standrechterlijk vermoord zijn
Over de kop die NOS gebruikte: “Indische vrouwen”
Het is hetzelfde onvermogen (als laatst in een NRC-artikel) in de publieke opinie de juiste naam te gebruiken.
Dat is Indonesiërs of Indonesische vrouwen.
Over dat NRC-artikel en het domme gebruik van het woord Indiërs:
http://www.nrc.nl/ombudsman/2013/07/20/indische-twisten-over-de-feiten-en-een-woord/
Wat is dat toch die neiging ineens de juiste Nederlandse woorden niet meer te weten ?
Maar de NOS gaat onverdroten door.
Nu heeft het ook executies te India gevonden,
http://nos.nl/artikel/546075-advocaat-weduwen-blij-met-excuses.html