Indischhistorisch.nl.
Mevrouw Vonny Pattiwaël-Haanskorf (1939) woont in de Jalan Lagar in Surabaya. Haar grootvader Cornelis Haanskorf was een volbloed Nederlander afkomstig uit het West-Brabantse Zevenbergen, die in het KNIL diende. Vonny Pattiwaël’s vader was ook een totok, maar moeder Annie Kromoredjo een Indische met Javaanse wortels.
Vader was tot zijn dood in dienst bij het bekende bedrijf Borsumij en zat in het kantoor in Surabaya. Haar ouders zijn na de oorlog gescheiden en moeder hertrouwde met Gijsbert van der Linde
...................
Indisch4ever 
Boeroeng,
Bedankt voor ’t herplaatsen ” Het wisselgeld van een vm.Kolonie”
Want als je het voor een 2x ziet , komt hun bestaan aldaar nog
ellendiger over..
Het gaat over onze zwakkere mensen,die om wat voor redenen
dan ook , nu in een verschrikkelijke toestand terecht zijn gekomen.
siBo
@Pak Pierre en R. Geenen
Uiteraard moeten mensen met een beroep in de scheepvaart of marine
ondernemersbloed in hun aders resp. genen hebben.
Laat ik nu na het behalen van mijn einddiploma bij de marine gesolliciteerd hebben voor de zeedienst bij de Marine-officiersopleiding in den Helder, maar omdat ik toen in 1958 al brildragend was agv vitamine-gebrek in mijn jeugd?, werd voor de zeedienst daarop afgekeurd. Kon de getoonde films in een soort doka nauwelijks herkennen, maar wel voor de administratieve dienst goedgekeurd. Een oud-klasgnoot, die nu ik onlangs weer terugvond in Marbella, wou bij de Administratie, maar moest bij de mariniers. Beiden hebben wij afgehaakt en zijn uiteindelijk na een paar noodgedwongen makke baantjes zelfstandig ondernemer geworden. Het kan verkeren.
>>>maar omdat ik toen in 1958 al brildragend was agv vitamine-gebrek in mijn jeugd?, werd voor de zeedienst daarop afgekeurd.<<
Ik denk dat "vitamine-gebrek in mijn jeugd?" klopt. Sinds 6 maanden heeft mijn linker oog een "nat oog", m.a.w. bloed lekkages en omdat te stoppen krijg ik eens in de 6 weken een injectie door mijn oogbol heen om medicijnen in te spuiten.
Dokter gaf twee redenen: Ouderdom en gebrek aan vitaminen.
Ronny
Heer R. Geenen, vergat er nog aan toe te voegen, dat de laatste werkgever, een ingenieursbureau me wel in de gelegenheid heeft gesteld met te bekwamen in de industriele stooktechniek aarbij zware stookolie werd gebruikt na het passeren van heaters voor de verbranding in stookketels. Als WTK-er komt SAE 3500 en 6500 sec Redwood stookolie u wel bekend over. Na de ontdekking van de gasbel in Slochteren mocht ik me hierin kennis verwerven en ben zelfs naar de States voor stage van zo’n maand gestuurd. Omdat de techniek voor aardgastoepassing daar al lang bekend was. Al verschillen de verbrandingswaarden daar met die van Slochteren zijn we er toch in geslaagd de noodzakelijke aanpassingen te realiseren.
Daarna een baan als European representative van een Amerikaans bedrijf in New York en Chicago om de relaties met en technische ondersteuning van de Europese klanten te onderhouden en natuurlijk de omzet te verhogen. Daarna, ik meen in 1968 een eigen toko begonnen met wisselend succes, vanwege het moeilijke ondernemersklimaat die toen al bestond onder het bewind van opvolgende sociale regeringen. In dit verband kent U misschien de uitspraak van vroeger van Amsterdamse joodse zakenlieden als ze onenigheid hadden: Ik wens u veel personeel toe.
Ik ben er geen millionair mee geworden, maar mag toch ook niet klagen.
Mijn vriendje is dure huizen in Marbella gaan verkopen als makelaar en is het ook goed voor de wind gegaan. Een ander schoolvriendje is directeur/eigenaar van een installatiebedrijf in Goes geworden, die hij na een doorstart kon verkrijgen en zijn zoon zet dit bedrijf nu voort.
Mijn zoon heeft een eigen bedrijf in lifttechniek, waarvoor we indertijd een Delaware inc. hebben gekocht en later omgezet in een nederlands rechtspersoon en tot slot mijn dochter, ik heb maar 2 kinderen, heeft nu ruim 15 jaar een bedrijf in bedrijfs- en promotiekleding, die ze voorziet met gedigitaliseerde borduur- en printlogo’s.
Maar voor kleine ondernemers blijft het Joodse gezegde nog steeds van toepassing en misschien nog erger dan in de jaren 1960/2000
Ik vertel u dit verhaal omdat ik soms proef dat er onder Indo’s soms een beetje defaitistisch wordt gedacht over de eigen bevolkingsgroep. Onlangs zag ik de oud legerbevelhebber en Indo? Dick Berlijn op tv zijn mening geven over Obama en zijn dadendrang en de risico’s t.a.v. Syrie. Hij lijkt me ook een hele pientere en integere man en zou misschien een goed voorman zijn voor de IN groep. Dit laatste even voor diegenen die in deze materie thuis zijn.
Ah, excuus heer Huib. Ik heb stiekem over de schouder van heer Geenen meegelezen. Wat een mooi verhaal. Bedankt voor uw persoonlijke ontboezeming. Ik wil eigenlijk niet inbreken in uw correspondentie met heer Geenen, maar herinneringen van anderen roepen bij jezelf weer bepaalde associaties op en halen soms vergeten atau verdrongen(!) herinneringen weer boven tafel. Onlangs had ik dat onder een ander topic met het gedicht ‘De Tuin man en de dood’ van P.N. van Eyck.
In uw bijdrage werd ik getriggerd door het woord ‘lifttechniek’ in de zin @ Mijn zoon heeft een eigen bedrijf in lifttechniek,/…/@ In een flits is het dan Starlift, Dé Stoop, DWS, FC Amsterdam, Heini Otto. En dan de legendarische rechtsback Frits Flinkevleugel. Bijzonder aan die dubbele ‘F’ was dan weer dat ook onze local hero rechtsback die bezat: Frits Feunekes!
(By the way) IN is volgens mij congruent aan niet alle neuzen wijzen dezelfde kant op. Dat zal dan verschrikkelijk wennen zijn voor een man met een CV als Dick Berlijn.
Adoeh seh … die capillaire werking.;) FULL STOP!!!* … dan maar …
Excuus dat het ook dit keer weer niet ging om Indo’s in Indonesië. Gauw maar weer back ‘on topic’.
*vrij naar Pak Pierre
e.m.
Excuus dat het ook dit keer weer niet ging om Indo’s in Indonesië. Gauw maar weer back ‘on topic’.
*vrij naar Pak Pierre
e.m.
In tegendeel, ik zou graag meer van het hedendaagse willen horen, van Indo’s van vandaag.
RG
Huub, dat noem ik nog eens een fantastisch verhaal en zulke verhalen van vandaag van Indische Nederlanders hoor ik veel te weinig.
De meeste verhalen op dit net worden besteed in verband met de gebeurtenissen van toen, namelijk de periode 1940 -1965. Allemaal leuk en aardig en interessant, maar het legt geen zoden aan de dijk.
Is het niet belangrijker om onze Indische identiteit, onze imago, te verbeteren.
Iedereen in Nederland weet wanneer er gesproken wordt van Nederlandse joden, wie het zijn.
Iedereen weet wanneer er gesproken wordt van Nederlandse moslims, wie het zijn.
Bijna niemand weet wanneer er gesproken wordt van Indische Nederlanders, wie het zijn.
Mensen , wij zijn het en wat doen wij er aan? Alleen OH of BS over vroeger. Nogmaals verhalen, meest politieke, lees ik ook allemaal, maar ik zou zo graag zien dat de gemiddelde mens in Nederland ook weet wie we zijn.
Ik ben niet tevreden, als een stadhuis ambtenaar raar opkijkt wanneer je hun verteld waar je bent geboren en je zegt Soerabaja in het voormalig Nederlands Indië. Zo’n ambtenaar behoort dat te begrijpen.
Het stripverhaal “De Terugkeer” is volgens enkelen onder u erg eenzijdig belicht, echter misschien is het een begin om verder op door te borduren en ons kenbaar te maken als Indische Nederlanders.
Straks is de Indische pasar malam ook alleen Indonesisch.
Willen wij dat?
R. Geenen, niet stoken, geen oproer kraaien, s.v.p. De Indische pasar malam is nu Euraziatisch.. De Pasar Malam Besar heet nu Tongtong Fair.
R. Geenen, niet stoken, geen oproer kraaien, s.v.p. De Indische pasar malam is nu Euraziatisch.. De Pasar Malam Besar heet nu Tongtong Fair.
Dat is het laatste dat ik wil doen. Het gaat mij om het doel, de identiteit van de Indo, Indische Nederlander.
Ik weiger te accepteren dat een ambtenaar van het SVB mij uitmaakt voor een Indonesier, als ik in hun formulieren invult Indische Nederlander, geboren te Sawah Lunto, Sumatra, voormalig Nederlands Indie met een nederlands paspoort. Sommigen hebben heropvoeding nodig.
R. Geenen, maak van jouw persoonlijk probleem niet het probleem van Alle Indische Nederlanders. Heb jij een kopie van jouw rapport naar Boeroeng gestuurd? Hij weet er verder wel raad mee.
Ronny,
Je kent het rapport inzenden voor een gastpikirans.
Met een begeleidend tekstje ?
Natuurlijk moet je privé-informatie schrappen.
Misschien was de oorspronkelijk Nederlandse tekst anders?
En heeft iemand het vertaald naar engels en “indisch” vertaald als “indonesian” ?
Bedankt Boeroeng, maar ik ben al aan het werk met behulp van een Nederlands persoon, die op de hoogte is van de wetgeving daar en het rapport wordt ook door medewerking van een arts, die meer met dat bijltje heeft gehakt ook aangevuld.
Mijn nicht die nu 85 jaar oud is, is ook al voor mij aan het werk geslagen en ik krijg van haar een aansluitende brief, want zij en ik hebben in het zelfde kamp gezeten. Ik vraag om een eerlijke behandeling en een rapport met fouten en ook leugens koop ik niets voor.
Ik ken een persoon hier in California, waarvan zijn 2 oudere broers en oudere zusters in Nederland geen moeite hadden om WUV te krijgen, terwijl hij e al 10 jaar mee bezig is. Nu heeft hij een advokaat in de arm genomen en er komt schot in. Blijkbaar moet men niet te ver van Leiden afzitten om iets te bereiken.
Ronny
Helaas heeft de Nederlandse politiek en ambtenarij nog steeds geen akal gevonden om de beroepswerklozen die liever een bijstands- uitkering genieten (trekken) dan werken in bv. in de kassen en tuinbouw en in de bouw waarvoor genoemde Polen en ook Roemenen en Bulgaren blijkbaar graag in Nederland komen werken ver onder het Nederlands minimum loon. Trouwens ook uit die hoek blijkt zwaar misbruik te worden gemaakt van de Nederlandse sociale voorzieningen en gezondheidszorg. Je zou dus kunnen stellen dan maar afschaffen die voorzieningen.
Mijn zwager emigreerde begin 1960 naar de VS, Pasadena / LA en moest al het werk aanpakken die hij kon krijgen en er bestond geen minimum loon, geen enkele sociale verzekering. De werknemer moest zich zelf maar particulier verzekeren als hij dat wenste en kon betalen.
In 1970 kon hij zijn eigen bedrijf samen met 2 partners starten en fabriceerden ze precision parts voor de luchtvaart en andere industrie en had op een gegeven moment een aantal werknemers waarvoor uiteraard ook geen sociale voorzieningen bestonden. Hij trouwde met mijn zus, een onderwijzeres uit Amsterdam en die heeft in hun bedrijf
gezorgd dat de werknemers verzekerd werden tegen ziektekosten.
Inmiddels had hij zijn partners al uitgekocht en ontstond blijkbaar onder het bewind van Clinton een vorm van sociale voorzieningen.
Misbruik blijft de grote bottle-neck voor elk sociaal verzekeringsstelsel, maar helemaal terug naar af dan krijg je dus toestanden zoals met die arme oude WNI-ers die waarschijnlijk moeten zien te overleven, zoals indertijd alle buitenkampers, door de sawahs en bermen en pagars af te schooien naar kangkung, letjet en andere eetbaar groen en ook vissen of aal proberen te pantjing of een loslopende kip in de kampong stiekem proberen te verschalken en uiteraard de familie die alles met elkaar deelde en niet te vergeten niet alle Indonesiërs waren vijandig gezind. Maar ja als je oud en ziek bent wordt dat so wie so erg moeilijk.
Mijn zwager emigreerde begin 1960 naar de VS, Pasadena / LA en moest al het werk aanpakken die hij kon krijgen en er bestond geen minimum loon, geen enkele sociale verzekering. De werknemer moest zich zelf maar particulier verzekeren als hij dat wenste en kon betalen.
In 1970 kon hij zijn eigen bedrijf samen met 2 partners starten en fabriceerden ze precision parts voor de luchtvaart en andere industrie en had op een gegeven moment een aantal werknemers waarvoor uiteraard ook geen sociale voorzieningen bestonden. Hij trouwde met mijn zus, een onderwijzeres uit Amsterdam en die heeft in hun bedrijf
gezorgd dat de werknemers verzekerd werden tegen ziektekosten.
Inmiddels had hij zijn partners al uitgekocht en ontstond blijkbaar onder het bewind van Clinton een vorm van sociale voorzieningen.
Bedankt voor je aanvullende informatie.
Met je verhaal heb je duidelijk gemaakt, dat je hier in CA op je eigen benen leert staan en dat je vaak niet gebonden aan tijden van 8 tot 5.
Ook leer je hier hoe je voor later, je oude dag, moet zorgen, geld op zij te zetten in plaats van lange vakantie te nemen.
Alles heeft zijn voor en nadelen, vandaag een voordeel kan morgen een nadeel zijn.
Ronny
@ Heer Geenen: “Met je verhaal heb je duidelijk gemaakt, dat je hier in CA op je eigen benen leert staan en dat je vaak niet gebonden aan tijden van 8 tot 5.
Ook leer je hier hoe je voor later, je oude dag, moet zorgen, geld op zij te zetten in plaats van lange vakantie te nemen”.
Ook hier In NL laten we ons niet allemaal pamperen hoor. Ook hier een toenemend aantal jongens en meisjes met VOC mentaliteit (laten we zeggen: werklust, durf en ondernemingszin) die bereid zijn iets van de grond af op te bouwen, Chinezenwacht te lopen (zoals u uit de scheepvaart weet betekent dat 24 uur op en nul af), risico’s te aanvaarden en voor de eigen ouden dag te sparen.
Na een “carrière” als zeeman, beroepsmilitair (KVV) en bankbediende heeft ondergetekende zich in zijn 50ste levensjaar ook zelfstandig gemaakt en het als zodanig ruim 14 jaar uitgehouden, tot de Nederlandse vestiging van een adviesbureau van Amerikaans/Canadese huize interesse toonde in mijn “niche business” en bereid was de praktijk over te nemen, op voor mij aantrekkelijke voorwaarden.
Pak Pierre
>>Na een “carrière” als zeeman, beroepsmilitair (KVV) en bankbediende heeft ondergetekende zich in zijn 50ste levensjaar ook zelfstandig gemaakt en het als zodanig ruim 14 jaar uitgehouden, tot de Nederlandse vestiging van een adviesbureau van Amerikaans/Canadese huize interesse toonde in mijn “niche business” en bereid was de praktijk over te nemen, op voor mij aantrekkelijke voorwaarden. <<
Pak Pierre
Geweldig en gefeliciteerd. Dat zijn verhalen die ik graag hoor. En dat meen ik uit de grond van mijn hart.
Vraag: Is het de combinatie van de oude indische armoe ervaring en het varen als zeeman dat ons zo zelfstandig heeft gemaakt?
R Geenen
Die combinatie zal er toe hebben bijgedragen, maar ik geloof dat meerdere factoren, per individu en geval verschillend, een rol spelen.
Pak Pierre
@ Surya Atmadja
Of hun Nederlanderschap niet konden documenteren en door de Ned. Ambassade werden afgewezen n aangeraden hun geluk in Indonesie te beproeven. Probeerden ze trouwens ook met degenen die wel de juiste papieren hadden.
Maar helaas was de Indonesische staat politiek nog niet gestabiliseerd en ontstond de burgeroorlog? Of hoe moeten we de zware binnenlandse politieke onlusten duiden die ontstonden na de 1960 en die naar ik heb begrepen uit de toenmalige media vele honderd duizenden Indonesiërs de kop kostten.
Voor de veelal oudere WNI-er werd het toen helemaal onmogelijk buiten schot te blijven en hun hoofd boven water te houden.
Ik weet niet of er nu in het moderne Indonesia inmiddels sociale wetgeving en vangnetten bestaan zoals in Nederland, die trouwens nu in recordtempo worden afgebouwd, zodat ook Negeri Blanda zich al gauw niet meer tot de beschaafde landen zal kunnen rekenen door het leggen van verkeerde prioriteiten.
Ik weet niet of er nu in het moderne Indonesia inmiddels sociale wetgeving en vangnetten bestaan zoals in Nederland, die trouwens nu in recordtempo worden afgebouwd, zodat ook Negeri Blanda zich al gauw niet meer tot de beschaafde landen zal kunnen rekenen door het leggen van verkeerde prioriteiten.
Is dat niet een noodzakelijk kwaad.
1. Lees al die corruptie.
2. De Nederlander wil bepaald soort werk niet meer doen en daarom lopen er ongeveer 250000 polen het werk te doen.
Ad 2: En om de zelfde reden stikt het in de hele VS en misschien wel het meest in California van de “illegal aliens”.
Pak Pierre
R Geenen, op 30 augustus 2013 om 18:03 zei:
Ik weet niet of er nu in het moderne Indonesia inmiddels sociale wetgeving en vangnetten bestaan zoals in Nederland,
—————————————————————————————-
Ja, dat hebben ze .
Sinds 1945 hebben ze Kementerian Sosial.
Ze hebben de PusKesMas zo’n centrum voor gezondheidszorg , ze hebben subsidies voor de GaKin( Arme gezinnen), zelfs RasKin( Beras voor arme gezinnen ) etc.
Uiteraard is het heeeel erg basic , dus volgens westerse maatstaven stelt het niks voor .
Ja, dat hebben ze .
Sinds 1945 hebben ze Kementerian Sosial.
Ze hebben de PusKesMas zo’n centrum voor gezondheidszorg , ze hebben subsidies voor de GaKin( Arme gezinnen), zelfs RasKin( Beras voor arme gezinnen ) etc.
Uiteraard is het heeeel erg basic , dus volgens westerse maatstaven stelt het niks voor .
Wel er is een begin en hopelijk wordt dat beter, want het noodzakelijke bestaan van Halin zou dan niet nodig moeten zijn.
Heeeel erg basic, inderdaad. De kwaliteit van de Raskin is bedroevend. In het dorpje dat ik zo goed ken noemen ze het kippenvoer.
Maar ja, beter iets dan niets.
Eigenlijk waren er 30-31000 die “warga negara” werden ( ik dacht volgens de Lembaran Negara ), waarvan ongeveer 6000 die achtergebleven waren omdat ze toen te oud , te weinig opvang(familie-vrienden) hadden , en andere persoonlijke redenen.
Die 30-31.000 en die 25.000 spijtoptanten zijn de officiële cijfers.
Vele Indische Nederlanders waren niet geregistreerd als Nederlander en werden niet ingedeeld bij die 30-31.000.
Hoeveel ? 20.000 of 40.000 ?
Hoe veel ?
Een veelvoud .5x of 10x ??
Dat was de resultaat van de wet 1892.
Mijn Indo aangetrouwde oom , groot en bule uiterlijk had een goede baan bij een Ministerie in Jkt . hij was gebleven in Jkt.
Hij woonde in dienstwoning .
Zijn Hollandse familie (bule) gingen naar Holland , ik speelde nog (op foto) met een blonde blanda meisje .
@ Huib
De burgeroorlog was ten tijde van de Darul Islam van S.M Kartosuwirjo in West Java , Daud Beureuh in Aceh en Kahar Muzakar in Sulawesi .Gebeurde voor of omstreeks 1950
De vele slachtoffers na 1960 was ten tijde van de omwenteling in 1965-1967 , waar bepaalde legeronderdelen en PKI (Komunisten) schijnt betrokken te zijn.
Die 30-31.000 en die 25.000 spijtoptanten zijn de officiële cijfers.
Vele Indische Nederlanders waren niet geregistreerd als Nederlander en werden niet ingedeeld bij die 30-31.000.
Hoeveel ? 20.000 of 40.000 ?
Zijn die 25000 spijtoptanten het aantal uit de 30-31000 achtergeblevenen? Zijn er veel van deze arme sloebers, die tussen wal en schip zijn terecht gekomen, stateloos gebleven?
R Geenen
Eigenlijk waren er 30-31000 die “warga negara” werden ( ik dacht volgens de Lembaran Negara ), waarvan ongeveer 6000 die achtergebleven waren omdat ze toen te oud , te weinig opvang(familie-vrienden) hadden , en andere persoonlijke redenen.
En hoeveel waren er, die in de steek waren gelaten door de toenmalige nederlandse regering. Want dat is eigenlijk ook een belangrijk cijfer.
R Geenen
Zo zie je het maar weer. Een ieder maakt zijn eigen keuze. Nu maar hopen dat er weinigen zijn, die de verkeerde keuze hebben gemaakt. Het leven is te kort om het te corrigeren.
Waar ik moeite mee heb is zoals die goede man altijd te werken voor de zelfde zaak, zoals de Borsumij.
De gedachte iedere dag 40 tot 50 jaar naar het zelfde bedrijf te moeten gaan, maakt me al misselijk. Je maakt nooit carrière op die manier.
Gelukkig zijn wij niet allemaal het zelfde.
Tja heer Geenen,
De meeste mensen werken voor de boterham. Een groot deel daarvan beoogt via het werk carrière te maken en meer status (zo niet macht) en geld te verwerven.
Sommigen schenkt het werk en de werkomgeving op zich voldoening. Ik heb in mijn tijd als bankbediende medewerkers postkamer (die was er toen nog) gekend die blijmoedig meerdere keren per dag hun ronde deden langs alle afdelingen, 30 of 40 jaar lang, sampai pensioen. In hun vrije tijd waren ze fanatiek duivenmelker of jeugdtrainer bij de voetbalvereniging. Gelukkige mensen.
Er was een schrijfmachinemonteur, meneer Tanahatoe, die keurig in colbertje met das en zijn tasje met prabot periodiek de afdelingen langs ging om alle schrijfmachines een beurt te geven. De lieveling van secretaresses en typistes. In de 10 jaar dat ik bij betreffende bank werkte was er meneer Tanahatoe die ook mijn machine een beurt gaf, trots op wat hij deed, tijdens zijn werk gezellig ouwe hoerend met wie er maar zin in had, het liefst over voetbal.
Ik denk nog vaak aan meneer Tanahatoe, John voor zijn vrienden, die zijn klèwang had verruild voor schroevendraaier, oliespuitje en kwastjes en die glom van trots als een directeur met een Indisch verleden (en dat waren er nogal wat bij die bank in die tijd) het woord tot hem en hem alleen richtte, in het Maleis.
Happiness has many faces ….
Pak Pierre
Pak Pierre,
Wat dacht je van de dubbel tellende Tropen/oorlogs jaren
en de maarschalksstaf in de ransel en brood op de plank.
Allemaal lekkertjes voor de ouwe dag.
siBo
Dorus – Bij De Marine – YouTube
Ik denk nog vaak aan meneer Tanahatoe, John voor zijn vrienden, die zijn klèwang had verruild voor schroevendraaier, oliespuitje en kwastjes en die glom van trots als een directeur met een Indisch verleden (en dat waren er nogal wat bij die bank in die tijd) het woord tot hem en hem alleen richtte, in het Maleis.
U denkt nog wel eens aan hem en dat zullen anderen misschien ook nog doen. Maar denken is vaak niet voldoende.
Want aan het einde van het liedje eindigde hij met een klein pensioentje op een achter flatje en niemand kijkt meer naar hem om.
Vaak is het zo, dat mensen die gedurende hun hele leven anderen blij maken aan het einde heel alleen eindigen. Men is gauw vergeten.
In deze kapitalistische wereld zijn er nu eenmaal 3 fases in een vaste volgorde, leren, carrière maken en genieten. Andersom werkt niet.
Waar ik ook werkte heb ik nooit vrienden gehad, alleen collega’s.
R Geenen
Tenzij u helderziende bent of betrokkene heel goed kent, weet u niet meneer Geenen, of de heer John Tanahatoe is geëindigd met een klein pensioentje op een achterflatje en als dat zo zou zijn, of hij daarmee gelukkig was (is) of niet.
Misschien leeft hij met zijn kleine pensioentje (stel dat) wel heel gelukkig op een tropisch eilandje, ergens in de Bandazee of misschien is hij, toen zo’n 30 jaar geleden de mechanische schrijfmachines op de schroothoop gingen omdat de desktops hun intrede deden op de burelen, wel makelaar in Californië geworden ……
Ik vond het de moeite waard om met een “off topic” verhaal duidelijk te maken dat gelukkig niet iedereen zoals u “misselijk” wordt bij de gedachte aan het langjarig verrichten van het zelfde werk voor de zelfde werkgever en dat niet iedereen die gelukkig is zijn geluk heeft gevonden in het maken van carrière.
Ik voeg hier nu gaarne aan toe dat ik ook carrièrejagers heb gekend die in hun persoonlijke leven niet bijster gelukkig zijn geworden.
Wat mij betreft mag de wereld zich gelukkig prijzen dat hij niet alleen is bevolkt door mensen die het maken van carrière als alleen zaligmakend doel in het leven zien.
Gewoon eerlijke en nuttige arbeid verrichten voor de kost mag van mij ook.
Pak Pierre
Tenzij u helderziende bent of betrokkene heel goed kent, weet u niet meneer Geenen, of de heer John Tanahatoe is geëindigd met een klein pensioentje op een achterflatje en als dat zo zou zijn, of hij daarmee gelukkig was (is) of niet.
Misschien leeft hij met zijn kleine pensioentje (stel dat) wel heel gelukkig op een tropisch eilandje, ergens in de Bandazee of misschien is hij, toen zo’n 30 jaar geleden de mechanische schrijfmachines op de schroothoop gingen omdat de desktops hun intrede deden op de burelen, wel makelaar in Californië geworden ……
Ik vond het de moeite waard om met een “off topic” verhaal duidelijk te maken dat gelukkig niet iedereen zoals u “misselijk” wordt bij de gedachte aan het langjarig verrichten van het zelfde werk voor de zelfde werkgever en dat niet iedereen die gelukkig is zijn geluk heeft gevonden in het maken van carrière.
Ik voeg hier nu gaarne aan toe dat ik ook carrièrejagers heb gekend die in hun persoonlijke leven niet bijster gelukkig zijn geworden.
Wat mij betreft mag de wereld zich gelukkig prijzen dat hij niet alleen is bevolkt door mensen die het maken van carrière als alleen zaligmakend doel in het leven zien.
Gewoon eerlijke en nuttige arbeid verrichten voor de kost mag van mij ook.
Pak Pierre
Meneer Pierre, U moet natuurlijk mijn schrijven niet uit zijn verband trekken. Ik heb alleen een mogelijke veronderstelling ter berde gebracht en die veronderstelling heb ik in het verleden ook afgewogen. Iedereen waardeerde de heer Tanahatoe op het werk als een vriend. Ik vraag mij af of deze mensen hem ook na zijn werk en pensionering nog steeds met hem omgingen en hem als vriend hadden. Uw off-topic verhaal is interessant, echter de medemens maakt er in de meeste gevallen alleen maar misbruik van.
Ze zeggen dat geld niet altijd gelukkig maakt, maar het is wel handig als je het heb, niet waar. Zelfs ongelukkige mensen met wat voor reden dan ook, hebben daar baat bij.
Vaak zijn mensen als uw voorbeeld echte goedzakken en die worden vaak misbruikt door anderen.
Het recht van de sterkste hebben we allemaal wel eens ondervonden en het is niet prettig aan de verkeerde einde ervan te zitten.
Ik heb ook een indische vriend, die zich alles liet aanleunen en ik heb heel vaak duidelijk gemaakt ook eens nee te durven zeggen.
Ik heb hem nog steeds als vriend en spreekt hem nog regelmatig over de telefoon, want hij woont in Alphen a/d Rijn.
Ik kan mensen die misbruik maken van iemands goedheid niet uitstaan en op de nederlandse werkvloer ben ik dat helaas te vaak tegengekomen.
Daarom mijn reactie op uw welgemeende artikel.
R Geenen
Als u vindt dat ik zaken uit uw betoog uit hun verband heb gerukt, dan spijt me dat, want dat heb ik niet met boos opzet gedaan.
Tot slot (wat mij betreft) van deze gedachtenwisseling wil ik benadrukken dat ik niet heb geschreven “Iedereen waardeerde de heer Tanahatoe op het werk ALS EEN VRIEND”.
Pak Pierre