10 Responses to Herdenkingen

1. van den Broek schreef:

   2 augustus 2013 om 16:12

   Ik ben niet van plan de geschiedenis te veranderen , ik als zoon van een kleine Boeng wil alleen een discussie over de met de pretentieuze naam gesierde Het Indisch Monument,op gang breng. Het is alsof iemand bij de Hemelpoort staat en zegt: de doden tot 15 Augustus 1945 mogen naar links en de rest zoekt het zelf uit.

   Ondanks dat mijn moeder in Rijswijk woont, heb ik nooit de behoefte noch de binding gevoeld dat Monument te bezoeken, alhoewel mijn opa in die oorlog is gestorven.

   Volgende week ga ik wel met mijn familie naar het graf van mijn vader, het is welhaast 10 jaar dat we hem voor het laatst zagen. Ik leg dan een steentje wat ik altijd uit Italie meeom dan met mijn ogen open. Het gaat om het kontakt, om de continuiteit van mijn bestaan Dit lijkt me wel Hormat. Ik denk aan bla bla bla en zoek…

   Dit is voor mij herdenken

   Beantwoorden
2. van den Broek schreef:

   31 juli 2013 om 12:55

   De Stichting houdt hardnekkig vast aan de de datum 15 Augustus 1945, het einde van de WO2 in Azie. Dat laatste is natuurlijk onomstotelijk waar maar Geschiedenis bestaat toch niet alleen uit het herdenken van bepaalde jaartallen, alhoewel ik daar in het verleden toch bijzonder vaardig was in het opdreunen van die jaartallen. Geschiedenis heeft mijn s inziens toch meer te maken met overzicht en inzicht in het verleden , het aangeven van de grote verbanden, dan kan en mag 1945 niet op zichzelf staan. De Stichting denkt daar heel opmerkelijk en benauwend anders over

   Voor de Stichting heeft in haar optiek de realiteit NA 15/08/1945 geen bestaansrecht tot herdenken. Zij wil de herdenking alleen tot vòòr 1945 beperken en daarvoor heeft zij gerede maar niet legitime redenen voor.

   Wo2 was de enige periode waarin de Nederlanders in Indie slachtoffers waren van hun eigen kolonialisme. Zij werden van onderdrukkers de onderdrukten, de onderliggende en minderwaardige partij . Het beste kom dat tot uitdrukking in de foto van Nederlandse vrouwen, die al buigend de eer aan de Japanse Keizer brachten, voorheen hadden zij nooit en Aziaat buigend begroet, die buiging was danook een vernederende behandeling, het is opmerkelijk dat alleen Nederlanders zo’n foto met die buiging als meest vernederend vinden legio boeken doen hier kondt aan. Engelsen of Amerikanen geven de foto van buigenden niet aan als toonbeeld van WO2 dwz zij beschouwen het buigen an sich i.t.t. Nederlanders niet als vernederend. Daarnaast is de buiging volledig anders als de Hitlergroet, gebogen werd door de overwonnenen en de overwinnaars sloegen als het niet op de juiste manier gebogen werd.

   Dat slachtofferschap werd tevens benadrukt in de naam “Binnenkampers”. Deze naam werd en wordt ook heden ten dage “abusievelijk” gebruikt voor alleen de blanke Nederlanders in Japanse gevangenkamp, terwijl toch duidelijk dient te zijn dat ook Indische Nederlanders in de kampen hun vakantie doorbrachten. Deze mythe of sprookje houdt wel hardnekkig stand, maar gelukkig wordt na 65 jaar eindelijk aandacht geschonken aan de Buitenkampers en dat wordt lichtelijk vergeten ook onder Japans schrikbewind geleden hebben.

   Het is het slachtofferschap dat tentoongespreid wordt bij Het Indisch Monument.

   Een Minster, Bot misschien,, heeft over de naoorlogs periode in Indie gezegd dat Nederland aan de verkeerde kant van de Geschiedenis stond en dan komt de aap wel uit de mouw. Impleciet betekent het dat Nederland in de oorlog wel aan de goede kant van de Geschiedenis stond, daargelaten of er precies een goede of slechte kant in moraaltolosofische zin aan de Geschiedenis zit.
   Maar dat niet alleen maar aan het Nederlands optreden kan nauwelijks van slachtoffer sprake zijn.

   Tijdens de Bersiap was het Nederlands Gezag volledig afwezig. Het Nederlands optreden wordt nog steeds betiteld als politionele acties, terwijl meer dan 100.000 dienstplichtigen tegen de Grondwet in werden ingezet. Heden ten dage wordt er nog steeds gesteggeld over Excessen terwijl verantwoordelijkheden uit de weg worden gegaan. Het hele dekolonisatieproces een een opeenvolging van Nederlandse beoordelingsfouten zie hiervoor de de Soevereiniteitsoverdracht, de kwestie Nieuw Guinea en vooral de erkenning van de Republiek die van Nederlandse officiele zijde nog steeds niet is opgelost. Ik kan me indenken dat de Stichting de periode na WO2 niet wil noemen want die doet natuurlijk geen eer aan, integendeel het is even vernederend als dat buigen.

   De bovengenoemd Stchting gebruikt Het Indisch Monument als ijkpunt, maar wat heeft de naam van het Monument eigenlijk met die Herdenking te maken. De Herdenking heeft louten en alleen betrekking op 1941-1945. De Stichting zou de naam van het Monument dienen te veranderen in
   ——–Nederlands-Indisch Monument 1941-1945————. Dat doet de naam meer eer aan en slaat ergens op.

   Maar misschien willen wij in onze sprookjes geloven en laten het hierbij. Een klein probleem is dat zo’n monument ongeloofwaardig wordt, het drukt haar funktie niet uit en raakt in de vergetelheid… Maar daar hebben niet alleen Indische Monumenten last van maar ook ik als Indische Nederlander

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     1 augustus 2013 om 12:10

     De geschiedenis van het ontstaan van het monument, en de gekozen tekst verander je als gewone jongen(meisje) niet. Gewoon er naar toe gaan, of als je erg oud bent thuis de TV aan. Niet teveel kijken of luisteren naar de gelegenheidspraat. Stil zijn, en luisteren naar de wind. Het gaat daar niet om politiek en/of gebeurtenissen. Het gaat om mensen op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Nog beter: op een ander moment dan 15 augustus naar dat monument gaan. Op een bankje onder een boom je boterhammetje opeten. Daarna terug naar huis. Het gaat om het bezoek, niet om de bla bla.

     Beantwoorden
3. van den Broek schreef:

   29 juli 2013 om 18:08

   Ik vind het opmerkelijk dat volgens bovenstaanden in de Nederlandse geschiedenis het einde van WOII als op zichzelf staand feit wordt beschouwd net zoals Merdeka, Bersap en natuurlijk de politionele acties en als hoogtepunt onze overdracht van de Soevereiniteit. Wat van de soevereinteit na 15 Augustus overbleef dienen wij aan al die gestorven (Indische) Nederlanders te vragen, het Nederlandse goevernement in Australie was volledig verrast door de ontwikkelingen en bekeek de situatie vanaf de zijlijn

   De Nederlandse Geschiedenis kan nog steeds niet die periode benomen zoals de Fransen bij hun (Indochine) oorlog in Vietnam dat wel doen 1945-1954. Want hoe dienen wij deze periode te noemen: dekolonisatieoorlog of bevrijdingsoorlog. Het canon van Nederland heeft het over Indonesie; de kolonie vecht zich vrij…. en de oorlog dan.

   Ook de Nederlanders in Indie zullen maar weinig van het einde van de oorlog gemerkt hebben, formeel had Japan gecapituleert maar Japan heeft pas het verdrag van vrede, San Francisco 1951, getekent. De USSR of Rusland heeft het verdrag niet ondertekent en is dus eigenlijk formeel gezien nog in oorlog met Japan. Bij dit verdrag werden herstelbetalingen, danwel schadeloosstellingen van Japan kwijtgescholden. Ook hier ontbrak het aan Nederlandse zijde aan wat moed en doorzettingsvermogen. Ted Hartman draagt nog steeds de gevolgen van deze misslag

   Ik beschouw de gebeurtenissen in Indie na 1941 als een ononderbroken proces dat eindigt bij Nieuw Guinea in 1962. Daarmee kwam formeel en feitelijk een einde aan de koloniale rol van het Koninkrijk der Nederlanden in Zuid-Oost Azie. Sindsdien stechelt het Koninkrijk over de datum van de Indonesische onafhankelijkheid.

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     2 augustus 2013 om 17:06

     citaat: “Ik beschouw de gebeurtenissen in Indie na 1941 als een ononderbroken proces “. Ik ga in mijn studie nog een stapje verder en laat dat proces beginnen in 1596. Maar ik eindig op 27 december 1949, 10.17 uur. Dat gedoe rond Nieuw-Guinea vind ik niet zo interessant, Nederlands-Indië bestond toen niet meer, het is dralen bij de uitgang. Wel oppassen met dat begrip proces. Als je het allemaal hebt opgeschreven lijkt het logisch dat het een keurig op het voorgaande past, zoals het hoort in een proces. Kan schijn zijn! Er zitten breekpunten in.
     citaat: “Sindsdien stechelt het Koninkrijk over de datum van de Indonesische onafhankelijkheid.”. Het komt mij voor dat het Koninkrijk, en de mensen daarin, zich daar helemaal niet voor interesseren, het zegt hun niets. Het is voer voor theoretische boekenwurmen en emotionelen. Dat laatste woord heb ik net uitgevonden, het bestaat niet maar u begrijpt me wel.

     Beantwoorden
4. van den Broek schreef:

   29 juli 2013 om 10:05

   Ik zat nog even te dubben naar welk monument ik op 15 Augustus zal gaan. Dat in Den Haag zie ik niet zo zitten want die herdenking betreft alleen WOII, Theodor Holman sprak nog ironisch: toen was de oorlog voorbij…….

   Je kan wel met oogkleppen op een een houten bord voor je kop beweren dat WOII ook in Indie afgelopen was maar daarna ging het het moorden gewoon verder.Dan vraag ik me af : waar ben ik dan mee bezig bij die herdenking in Den Haag. Misschien leg ik toch een bloemetje op 14 Augustus voor mijn opa Pieter Mulder

   Maar die herdenking in Zwolle doet toch meer recht aan mijn diepste roerselen: Indie- Nieuw Guinea monument 1941-1962…..dat heeft met recht op de naam van Het Indisch Monument. De periode beslaat de gehele koloniale oorlog toch.

   En de sprekers spreken mij wel aan, een veteraan en een Indische vertegenwoordiger, de eigenlijke slachtoffers van deze koloniale oorlog. Het siert dhr Delhaye dat hij op deze bijeenkomst spreekt, de juiste man op de juiste plaats.

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     29 juli 2013 om 11:42

     In Den Haag hebben ze het gelijk helemaal aan hun kant, 15 augustus 1945 was het einde van de tweede Wereldoorlog. Einde verhaal!!!! Geen discussie mogelijk. Toch geef ik de voorkeur aan Den Haag, misschien, misschien, misschien, toch nog een keer???? Het is tenslotte de Nationale Herdenking. Krijg ik ooit het voordeel van de twijfel?

     Beantwoorden
     • Lance schreef:

       29 juli 2013 om 12:27

       Volkomen eens met Jan Somers.
       15 augustus herdenking einde van de Tweede Wereldoorlog in Azië.
       Wie de oorlog wil latenvoortdurend tot 1962. Ook goed.
       Bedenk wel dat wanneer 2 landen oorlog voeren er 1 de agressor is.
     • Jan A. Somers schreef:

       29 juli 2013 om 16:44

       citaat: “15 augustus herdenking einde van de Tweede Wereldoorlog in Azië.” Het Koninkrijk der Nederlanden was tot 15 augustus 1945 in oorlog met Japan. De opleiding van Nederlandse mariniers in de VS was erop gericht deel te nemen aan de acties van de Amerikanen tegen Japan. Werd uiteindelijk Soerabaja. Maar toen was daar de bersiap (met zijn slachtoffers) al voorbij. Daar hadden de Engelsen voor gezorgd. Ik denk niet dat er op Kembang Kuning veel graven zijn met opschrift Soerabaja/Surabaya, en een datum van na ca. februari 1946. Dat waren hooguit nog enkele roofmoorden, had niks met bersiap of merdeka te maken.
     • SiL. schreef:

       29 juli 2013 om 20:11

       Ik ben hoe dan ook er niet ongevoelig voor om de slachtoffers die de Agresi Militer Belanda I & II heeft veroorzaakt ook te herdenken.