Henk Anthonijsz zond een mail naar het Rode Kruis, maar de mail kwam onbezorgd retour. Dan maar op I4E de vraag stellen.
In het oktober maandblad Check Point van de Veteranen staat op pagina 15 o.m het volgende:
“Bersiap
Na de bevrijding op 17 augustus 1945 ging Van Geldere op zoek naar zijn moeder en broertje en het gezin trok in Bandoeng in een leegstaande woning. Ons eigen huis was leeggeplunderd en werd door anderen bewoond. Dat was gewoon de situatie, dat accepteerde je. Ik dacht: nu hebben we freedom. Maar dat was een gedachte. Van Geldere vertelt dat Bandoeng allerminst veilig was voor blanda’s. Als ze naar de pasar ( markt) gingen, werden ze gekidnapt en in de kali (rivier) gegooid. Mijn moeder wilde ook geen vlees meer eten, want het vlees van de blanda’s die vermoord waren werd op de pasar verkocht. Verbijsterend en afschuwelijk, maar Van Geldere beweert de waarheid te spreken. Het vlees was lichter van kleur dan van een koe of varken. Een Amerikaanse arts heeft het vlees laten keuren en het bleek mensenvlees te zijn. Het was er niet veilig voor der blanda’s. We moesten weer in een kamp. Eerst in Bandoeng en vandaar werden we naar Batavia gebracht.
Vraag: was het Rode Kruis op de hoogte van “verkoop van mensenvlees in de Bersiap-periode?”
Ik geloof er niets van en vind het verhaal uit een dikke duim gezogen! Interessant doenerij.
Ik hoop op uw reactie, waarvoor bij voorbaat mijn dank,
Met vriendelijke groet, H J Anthonijsz
...................
Indisch4ever 
Ik vergat Hemk Anthonijsz te schrijven dat het inderdaad juist was om het Rode Kruis te schrijven. Wie moet je anders schrijven? Helaas is het Rode Kruis (vooral Internationale) niet geinteresseerd in locale gewoonten. Het Rode Kruis was ervoor om goederen te kopen van grote producenten zoals Borders en Nestle en door te sturen naar zg. gevangenen. De producenten hadden er baat bij (veel centen), maar de ontvangers beslist niet. Een (1) pakket per persoon werd een (1) pakket per vier mensen. Een pakket per maand werd een pakket per zes maanden.
Cap.
Het is wel moeilijk om het juiste adres te vinden. Elk land heeft zijn eigen Rode Kruis. Ik weet niet waar het archief (plus adres???) is van het Nederlandsch-Indische Rode Kruis. En waarom zou het Rode Kruis af moeten weten van kannibalisme? Ze hadden het in Indië al druk genoeg met opsporing van vermisten.
´April 1946. Van Chinese zijde regende het meldingen over het kidnappen van kinderen in de benedenstad en in Mr,. Cornelis. Van deze kinderen zouden het hart en de hersens door de hadji´s worden gebruikt voor het onkwetsbaarheidsritueel, terwijl het vlees zou worden verkocht op de diverse pasars. Een zekere hadji Saleh te Pasargaplok of Kramatpoelo en een hadji Mali van kampong Kaliabang werden genoemd als de hoofddaders van dit gruwelijk en barbaars misdrijf. De geruchten betreffende kannibalisme werden niet bevestigd. In een enkel geval werd verdacht vlees chemisch onderzocht en bleek niet van mensen afkomstig te zijn.´
Uit: Archief van tranen – http://www.archiefvantranen.nl/dossier/documenten/
Document; 001.doc
Ach ja meneer Anthonijsz. Javaanse moslims die mensenvlees eten en verkopen. Mensen beweren iets, en wij moeten maar bewijzen dat het niet zo is.
http://teapacks.wordpress.com/page/82/?archives-list=1
Dat was toch vlees van honden (andjing NICA) of varkens? Dat mogen moslims toch niet eten? Geweldig al die verhalen.
In Indonesie wordt van alles gegeten, apen, vleermuizen, ratten, honden en slangen, ingewanden (jeroan), ik kijk er niet van op.
Maar voor mensenvlees moet je toch echt naar borneo, kalimantan of naar papua gaan,of er moet een secte kanibalen op Midden-java actief zijn geweest Dat kan ook..
Beste Henk,
Ik sta niet verbaasd dat ze mensenvlees verkochten. Hetzelfde ge- beurde in het Indonesische kamp in Purwokerto (M-Java). Het was dan wel geen vlees van Belandas maar Japanners. Wij (ik) konden het vlees niet determineren, want er waren geen beenderen bij en het had geen vet.
Cap.
Upland, California