Herdenken 15 augustus 2012, 67 jaar na WO II

Deze pikirans verscheen ook in de Jakartapost van 16 augustus 2012

Herdenken 15 augustus 2012, 67 jaar na WO II

Herdenken, in een flits zie ik ze weer allemaal voor mij. Opa, familieleden de mensen die ik heb begraven  en vele anderen. Omgekomen in de Japanse concentratie-kampen, Bersiap, Politionële Acties. Als ik mijn ogen sluit dan trekt een stoet van mensen langs mij heen.”  We will meet again” denk ik dan .
Elke oorlog brengt zijn doden en slachtoffers met zich mee.  Mensen getekend voor hun leven. Uiteindelijk, althans dat hoop ik,  zal de mensheid de weg vinden naar diplomatie naar eenheid in verscheidenheid. Misschien niet omdat wij betere mensen worden, maar omdat wij anders als mensheid geen toekomst hebben. Wij aan de wereldwijde uitdagingen zoals armoede, schaarste aan water, overstromingen, oorlogen ten onder zullen gaan.
Holland, Indonesia, ik kan mij met beide landen identificeren. Dat kwam niet vanzelf. Het duurde even voor dat ik mijn moederland en  de mensen, in mijn hart heb gesloten. In mijn jeugd in Nederlands-Indië in de ontstane mengcultuur werd ons  bijna vanaf onze geboorte ingeprent, dat wij ons moesten identificeren met de Nederlanders, want daar lagen de kansen en onze toekomst.
Ik denk dat dat de reden is, voor mij althans, dat na 15 augustus geen 16 augustus bestaat, zoals er in Nederland na 4 mei, 5 mei komt.
Voor ons kondigden zich na 15 augustus de Bersiap ,Politionële Acties en de uittocht naar Nederland aan. Zo is het nu eenmaal denk ik dan : 15 augustus herdenk ik mijn doden , die in een stoet aan mij voorbij trekken. Het zijn mijn doden.
Voor en na 15 augustus gaat ons Herdenken  op televisie en radio meestal gepaard met documentaires, over de Politionële Acties, de Bersiap , de uittocht . De schuldvraag krijgt sinds kort de volle aandacht. Voor de arme veteranen die nog leven begint de Tweede Wereldoorlog dan weer opnieuw.

Misschien moeten de nazaten van hen , die wij herdenken, hun eigen toekomst vorm  geven. Nadenken hoe zij na 15 augustus  16 augustus vorm kunnen geven. Ontdekken dat in het moederland van hun voorouders 17 augustus met trots en vreugde wordt gevierd. Daar wordt op 17 augustus de vlag gehesen.   Op de as van onze voorouders is daar een nieuwe natie ontstaan, waarop wij best heel trots mogen zijn. Indonesia een land dapper op weg naar een toekomst voor de 220 miljoen inwoners.

Joty ter Kulve,  15 augustus 2012

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

41 reacties op Herdenken 15 augustus 2012, 67 jaar na WO II

  1. Pierre de la Croix zegt:

    Zoals altijd spreekt mevrouw Ter Kulve waardige woorden van verzoening waar ik het gaarne mee eens ben, ook al kost dat mij soms moeite. Jammer dus dat sommigen in Nederland blijven tamboereren op Japanse ereschulden, de wandaden van JPC, de acties van kapitein Westerling, het drama van Rawa Gedé, enz.

    Eén klein verschilletje van mening met mevrouw Ter Kulve veroorloof ik mij wel, daar waar zij besluit met:
    “Op de as van onze voorouders is daar een nieuwe natie ontstaan, waarop wij best heel trots mogen zijn”.

    Ik draag Javaland in mijn hart, ik draag sommige Indonesiërs in mijn hart, maar ik ben niet trots op Indonesië. Ik hoef ook niet trots te zijn op die natie. Het is mijn natie niet, ik heb haar niet helpen vormen tot wat zij is en wat zij zal zijn. Ik kan de staat Indonesia ten hoogste heel veel wijsheid en kracht wensen bij het rentmeesterschap over haar uit de koloniale erfenis verkregen grondgebied en alles wat er leeft.

    Ik ben op Java geboren. Ik denk iedere dag aan alles wat ik er heb meegemaakt en wat mij heeft gevormd tot wat ik ben. That’s different cook.

    Pak Pierre

    • Jan A. Somers zegt:

      Ik vind ‘trots zijn op’ in dit kader gevaarlijk. Je zit zo in nationalisme, wat je in deze weblog ook wel tegenkomt. Ik vind Indonesië gewoon gelijkwaardig aan Nederland, waar ik met plezier woon. Ja, een beetje anders, maar dat is leuk, net als Indië. Vanwege mijn gezondheid kom ik niet meer in Indonesië, maar mijn herinneringen zijn groots!

      • Boeroeng zegt:

        Jan, je bedoelt dat lezers die reageren soms in nationalisme terechtkomen of dat wij berichten over artikelen en mensen die zoiets zeggen.
        Nelly en ik zijn natuurlijk pro een souvereine staat Nederland en pro een souvereine staat ( of staten) Indonesia.
        In die zin zijn we “nationalistisch” .
        We zijn wel lekker chauvinistisch in de sport, maar ook daar vinden we:
        …. pelan-pelan…
        Dit…. om even het redactiebeleid uit te leggen.

        Zelf gebruik ik liever niet de term ‘trots op’ . Maar veel mensen die dat wel doen kunnen verder ook best nuchter zijn : pelan-pelan ya ?

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik denk bij ‘trots op’, aan de negatieve kant daarvan: gauw op je teentjes getrapt. Maar mea culpa, soms betrap ik mijzelf ook daarop, maar mijn reactie is dan al geplaatst. Gelukkig komt er daar weer een reactie op. Kom ik tot rust.

      • bokeller zegt:

        Panduduaknyo nan elok. nah alweer te vlug geplaatst.
        mvg siBo

      • Pierre de la Croix zegt:

        Ach Pak Somers,

        Look at the bright side of life. “Trots” heeft ook zoveel positieve aspecten.

        Men kan trots zijn op een kind dat iets buitengewoons heeft gepresteerd, wij kunnen met zijn allen trots zijn op Ranomi en André Kuipers en Hendrik Karssen die dapper stierf en u bent er ongetwijfeld best trots op dat u na uw pensionering, op uw “oude dag” dus, wederom bent gaan studeren, een tweede academische titel hebt behaald en zelfs bent gepromoveerd.

        Wat mij persoonlijk betreft ….. ik ben o.m. trots op Nederland (oeps ….. neen, niet vanwege Njah Perdonk, ik was al heel veel eerder “TON”), zonder daarbij ooit te zijn vervallen in nationalisme, al dan niet gevaarlijk. Het is bij mij niet “right or wrong my country”, ik zie de feilen in het Nederland van verleden en heden best wel, maar ik kan mij ergeren aan lieden die die feilen ongenuanceerd uitvergroten, met – zo lijkt het af en toe wel – masochistisch genoegen.

        Ik ben ook trots op de Nederlandse driekleur die ik vanochtend heb gehesen in een eenmansvlaggenparade. Die driekleur zag ik voor het eerst bewust toen ik 7 jaar was, staande in de voortuin van ons huis in Semarang met mijn omi, moeder, tante, zuster en inwonende bedienden, kijkend in de lucht naar 2 laag overvliegende B 25 Mitchell bommenwerpers, vermoedelijk van het uit Australië opererende Nederlandse Squadron 18, met heel duidelijk dat rood-wit-blauw op de vleugels. Zij wierpen pamfletten uit met het bericht dat de oorlog voorbij was. Een katjong bracht ons een exemplaar, iedereen in extase. Die momenten zal ik nooit vergeten.

        We hadden de oorlog overleefd maar helaas …. geen Canadezen die triomferend in hun jeeps en tanks de hoek omkwamen. De bersiap, de “Slag om Semarang” in oktober 1945, de turbulente tijd erna en het rood-wit-zonder-blauw zouden voorlopig ons deel zijn ……..

        Oeps …. de TV en de herdenking vergeten en toch al geëmotioneerd ……

        Pak Pierre

      • Jan A. Somers zegt:

        @ Pieter de Kruisridder: “De bersiap, de “Slag om Semarang” in oktober 1945, de turbulente tijd erna en het rood-wit-zonder-blauw zouden voorlopig ons deel zijn ……..” Als je naar een herhaling kijkt zal je dit nog steeds niet zien. Dat is niet iets om trots op te zijn.

      • Pierre de la Croix zegt:

        “Als je naar een herhaling kijkt zal je dit nog steeds niet zien. Dat is niet iets om trots op te zijn”.

        Pak Somers, nu schrijft u voor mij toch in raadselen.

        Pieter de Kruisridder

      • Jan A. Somers zegt:

        @ Pierre de la Croix, op 16 augustus 2012 om 22:34 zei: De bersiap, de “Slag om Semarang” in oktober 1945, de turbulente tijd erna en het rood-wit-zonder-blauw zouden voorlopig ons deel zijn ……..
        U had de TV-uitending gemist en zou naar de herhaling kijken. Maar ook in de herhaling zult u het noemen van de bersiap niet tegenkomen. Net als in het verleden. En ik ben bang net als de volgende keer. Dan ben ik niet trots op Nederland, en op de Indische gemeenschap die dit pikt.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Pak Somers,

        Dank voor uw uitleg.

        Tja … ik heb de herhaling gezien. Business as usual. Verhaal over de kampen, de premier erbij en een blikje generaals voor het cachet. De Indische klok deed het niet, maar sudah ….
        Gelukkig RMWO Giovanni Hakkenberg met al zijn bintangs ontwaard, voorste rij en een krasse Koreaknar bij de vlag. Dat zij leven!

        Ik begrijp ook niet waarom Nederland voor de officiële herdenking de stop watch heeft ingedrukt op 15 augustus, 23 uur, 59 minuten, 59 seconden. Javatijd misschien, maar in het neerlandocentrisch denken waarschijnlijker gefixeerd in MET. Die begrenzing zal wel iets te maken hebben met de definitie “oorlogsslachtoffer” en geld.

        Javatijd of MET, wie dus 16 augustus om 0000 uur en daarna in Aziatisch Nederland in het kielzog van de officieel afgelopen verklaarde oorlog de pech had te worden vermoord, gekidnapt, verminkt, vernederd, verhongerd, verkracht, gevangen gezet, getraumatiseerd, of wie de pech had alsnog te sterven door de ontberingen geleden in de officiële oorlog tot 16 augustus, telde niet mee. Collateral damage.

        Inderdaad, een fout van officieel Nederland om die lijn voor Indië zo scherp te trekken, en een falen van de Indische gemeenschap in Nederland – waar ik krachtens mijn afkomst ook toe word gerekend -die er niet in is geslaagd de fout recht te zetten. Ik heb er eerlijk gezegd nooit eerder zo bij stil gestaan en heb voor mijzelf de slachtoffers van na 15 augustus 1945 in stilte herdacht bij de vlag en een kaarsje.

        Zoals ik eerder schreef ben ik trots op Nederland, ondanks de feilen, want Nederland is meer dan een stelletje gladde politici die hun eigen belangetjes nastreven en de “Indische gemeenschap” beschouwen als quantité négligeable.

        In onderhavige kwestie dien ik in de eerste plaats mijzelf te verwijten dat ik – kennelijk met vele anderen van de “Indische gemeenschap”, maar dat is geen excuus – heb berust in de situatie en dat ik niet op de barricaden ben geklommen om die te veranderen.

        Ik heb mij tevreden gesteld met een “verrek jullie maar, ik ga m’n eigen gang wel”. Of ik daar ook trots op moet zijn? Ik vind van wel, maar dat komt door mijn persoonlijke instelling: Ik houd niet van eindeloos sobatten, bidden en smeken, ook niet om iets wat mij rechtens toekomt.

        Voor harde acties ben ik evenmin in de wieg gelegd. Ik heb niet de energie en het charisma om menigten op de been te brengen en niet de neiging om een strontkar voor een ministerie leeg te kiepen. Wie dat wel doet heeft mijn zegen.

        Pieter de Kruisridder (die vrije vertaling van mijn naam vind ik een pracht vondst van u, ben ik trots op)

        alias

        Pak Pierre

  2. Peter zegt:

    Voor de doodgewone Indische mensen in Indie ging de Wereldoorlog op 15 Augustus geruisloos over in een koloniale oorlog. Het maakt in je doodsangst danook niet uit of het 16 of 17 Augustus was. Wat eigenlijk precies na 15 Augustus gbeurde is nog in nevelen gehuld. Hoeveel personen zijn nog vermist wiens naam nog in de sterren geschreven staan, wat is er precies met hen gebeurd, dat is toch een taak van de geschiedenis om dat uit tezoeken in plaats de verantwoordelijken van de Bersiap te achterhalen.

    Morgen is het 15 Augustus en dan gedenken wij onze doden. Welke doden??. Die van de 2de wereldoorlog??? En die nadien gestorven zijn in Indie van welke oorlog zijn die dan?? Voor mij zijn de doden van die koloniale oorlog ook de doden van de eerste oorlog want voor de beleving van velen was het een oorlog zonder onderbreken.

    Daarom vind ik dat het Indisch Monument in Den Haag met die periode dient te worden uitgebreid, dat doet eer aan de naam van het Monument, rechts van het monument is er nog zat plek. Dan kunnen wij onze doden van die periode eren en rust vinden in onze geschiedenis

    En wat verzoening betreft, die komt wel van twee kanten. Ik wacht nog steeds op een gebaar van de Indonesische regering, niet in de vorm van verontschuldigingen/spijtbetuigingen of een gratis kaartje voor de Pasar Malam Indonesia maar iets volgens de Hormat. Dit als tegemoetkoming voor dat ze ons het land hebben uitgeschopt (dat vergeten velen nog wel wat lichtvaardig)

    Morgen ga ik op het kerkhof een kaarsje branden voor alle Indische doden en buig mijn hoofd in deemoed.

    • Jan A. Somers zegt:

      Dat zijn dan de mensen die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Detaillering niet nodig. Verantwoordelijkheden, spijtbetuigingen e.d. niet nodig, zij zijn toch al dood. Toch zijn ze er morgen bij hoor. Luister maar, als we even stil zijn. Je kan ze nog beter horen als je op een willekeurige dag daar gewoon op een bankje gaat zitten. Zelf hormat brengen, anderen doen dat niet voor jou.

      • Ed Vos zegt:

        Ja, op een willekeurige dag op een bankje zitten. Vooral in Indonesie (of waar maar ook) op een plek waar veel gebeurd is in de recente historie. Laat alles op je afkomen, terwijl je van binnen stil bent, en opeens komt er een stukje muziek op

  3. eppeson marawasin zegt:

    Pierre de la Croix, op 14 augustus 2012 om 10:44 zei:
    @Ik draag Javaland in mijn hart, ik draag sommige Indonesiërs in mijn hart, maar ik ben niet trots op Indonesië. Ik hoef ook niet trots te zijn op die natie. Het is mijn natie niet, ik heb haar niet helpen vormen tot wat zij is en wat zij zal zijn. Ik kan de staat Indonesia ten hoogste heel veel wijsheid en kracht wensen bij het rentmeesterschap over haar uit de koloniale erfenis verkregen grondgebied en alles wat er leeft.@

    Soms … dan ben je op zoek naar woorden om je mening over een zwart-witstelling of een haat-liefdeverhouding zo correct en zo genuanceerd mogelijk vorm te geven. En dat wil dan maar niet lukken. De ervaring leert dat op zeker moment er een schrijver langskomt die de woorden in huis heeft waar je zelf naar op zoek was. De hierboven aangehaalde zinnen van meneer De la Croix is zulk een ervaring.

    Ik ben in 1950 bij wijze van spreken tussen de wal en het schip geboren. In de gemeentelijke basisadministratie staat het genoteerd als Ambon met tussen haakjes (Indon.). Ik heb geen herinnering aan mijn geboorteplaats, ben er niet getogen. Misschien de schrik voor onverwachte knallen. Ik was tien maanden toen de boot vertrok. Ik heb wel de verhalen meegekregen; van vader, Ambonese KNIL-RMS’er. Vanaf het moment dat moeder, 10 dagen nadat ik het levenslicht had mogen aanschouwen, het militair hospitaal ontvluchtte en mijn geboortehuis geraakt werd door Indonesisch mortiervuur, ben ik zelf (aan)geraakt door het geluk. Zie hier mijn zwart-witstelling: mijn welzijn en geluk in Nederland zijn te danken aan het grote verdriet van vader en moeder, die als dank voor bewezen diensten niet naar hun kampong Aboroe terug mochten op hun droomeiland Haroekoe. Zie hier tevens mijn haat-liefdeverhouding met Nederland.

    Niettemin is mijn hang naar een terugkeer naar het voormalig Zeeuwse eiland Walcheren, waar mijn eerste (jeugd)herinneringen liggen, sterker dan mijn verlangen naar mijn stamboom en roots op Ambon en de Oeliasergroep.***

    Ben in het verleden in gebreke gebleven m.b.t. mijn eigen Ambonese geschiedenis. Probeer een inhaalslag te maken t.b.v. mijn ‘molindo’ dochter. Heb haar weliswaar niet belast met de gebroken beloftes aan opa en oma Aboroe, maar met laptop,I-phone, facebook, twitter, GTST en American Highschoolseries krijg ik dochterlief niet echt warm voor haar ten dele Molukse afkomst. Misschien komt het wel omdat ze is groot geworden met alle liedjes, sprookjes en boekjes (met handtekeningen) van Tante Lien.

    Sinds ik JavaPost en I4E heb ontdekt, ligt er al wat benodige leesvoer op het boekenplankje. Maar voor het geval in het nieuwe schooljaar er een plotseling opkomende belangstelling zou bestaan,heb ik voor de zekerheid toch maar bij het Centrum voor Mondiaal Onderwijs het informatiepakket voor een werkstuk of spreekbeurt over Nederlands-Indië [in en vlak na WOII door de ogen van de Nederlanders, Indonesiërs en Japanners] aangeschaft, mede mogelijk gemaakt door het Prins Bernard Cultuurfonds (€ 6,50) en de Lesbrief voor de bovenbouw havo en vwo Nederlanders en Molukkers 1605-2005 van Ton van der Geugten (€ 3,95). Zelf is ze op dit moment met 2 Indo-Filipijnse schoolvriendinnen een Happy Meal aan het scoren bij McIndo.

    Voor mijn buitengewone relatie met Indonesië mag ik de lezer gevoeglijk verwijzen naar het mutatis mutandis hierboven staand citaat van meneer De la Croix. Tegelijkertijd, meer nog dan mijn eigen roots hebben de geschiedenissen van de Banda-eilanden en die van Sumatra om de een of andere reden altijd meer aantrekkingskracht op mij uitgeoefend. Dat geldt óók de Portugese tijd t.o.v. de VOC. Maar als de webmaster geen oogje dichtknijpt ben ik nu flink ‘off topic’ geloof ik. FULL STOP

    Vader en moeder waren ook slachtoffers, maar behoorden niet tot de doden, die morgen officieel worden herdacht. In de stilte zal ik luisteren naar het gefluister van de namen gedragen door de wind.
    En vader en moeder; overlevers waren zij, die op het juiste moment op de verkeerde plaats terecht kwamen. Ik zal morgen óók aan hun graf staan, hormat brengen en in de stilte van een tropische zon wil ik ook horen het ruisen van de palmen en de machtige golfslag van de Zuidzee.

    ***Lease-eilanden

    • Boeroeng zegt:

      Eppeson,
      Ton van der Geugten is ook indo.
      Veel mensen herdenken op 15 augustus ook hun ouderen die er niet meer zijn. Ook al zijn die 50 jaar na dato pas overleden.
      Men herdenkt hun familiegeschiedenis, die van vrienden, de exodus , de diaspora. Jouw familiegeschiedenis past daar prima tussen.

    • Piet Ikiran zegt:

      Ik denk dat een ieder op zijn of haar manier Indonesia bekijkt en beschouwt… Hangt m.i. af van: waar ben je geboren in Indonesia en wanneer (in welke tijden), het milieu waarin je verkeerde (zelfs een straat verder kan al van invloed zijn op een visie— arabische wijk, chinese wijk, molukse wijk, menadonese wijk, javaanse wijk, stadsmensen of mensen afkomstig van het platteland…)

      Wat meneer Pierre de la Croix voelt en schrijft, zoals gequote in het stukje van meneer E.M., kan ik volkomen begrijpen:
      @Ik draag Javaland in mijn hart, ik draag sommige Indonesiërs in mijn hart, maar ik ben niet trots op Indonesië. Ik hoef ook niet trots te zijn op die natie. Het is mijn natie niet, ik heb haar niet helpen vormen tot wat zij is en wat zij zal zijn. Ik kan de staat Indonesia ten hoogste heel veel wijsheid en kracht wensen bij het rentmeesterschap over haar uit de koloniale erfenis verkregen grondgebied en alles wat er leeft.@

      Maar wat meneer E.M. schrijft en voelt (en ik quote hiernavolgend): @Zie hier mijn zwart-witstelling: mijn welzijn en geluk in Nederland zijn te danken aan het grote verdriet van vader en moeder, die als dank voor bewezen diensten niet naar hun kampong Aboroe terug mochten op hun droomeiland Haroekoe. Zie hier tevens mijn haat-liefdeverhouding met Nederland.@ kan ik ook begrijpen en waarderen.

      En wat ik zelf voel en schrijf? Ach, een bekende van mij zegt menigmaal tegen me: Jij bent geen Indo… Jij bent Indonesiër…
      Waarom geef ik haar dan ook gelijk? Puur omdat ik de basis van mijn hele jeugd in dat nieuw pasgeboren Indonesia heb gevormd, nadat ik uit de Nederlandse Indische baarmoeder werd geboren. Net op de grens van beide tijdperken. En – alhoewel Java en met name Surabaya de stad was die mij vormde – beschouw ik heel Indonesia als mijn “land”, puur om redenen dat ik opgroeide met zowat alle mogelijke bevolkingsgroepen (uit zowat alle delen van Indonesia) daar in dat wilde Surabaya en slechts een enkel jaartje omgang had met andere Indische jongens en meisjes en mijn hele middelbare schoolopleiding ook nog eens op Indonesisch niveau heb gehad. Mijn verhouding met Nederland is geen haat-liefde, slechts een dankbaarheid die ik ten toon kan spreiden, omdat ik van Nederland kansen heb gekregen om te zijn wie ik nu ben en wat ik nu heb.
      Ben ik trots op Indonesia? Ja, best wel, omdat ik de tijden van hun worsteling heb meegemaakt en omdat Indonesia heeft bereikt in slechts hele korte tijd, datgene, waar andere landen eeuwen lang de tijd voor hebben gekregen….. Maar ja, dat is mijn visie uit een, denk ik geen standaard gangbaar gebeuren.

      Trouwens hr. E.M., dank voor uw uiteenzetting.

  4. Boeroeng zegt:

    Deze pikirans verscheen ook in de Jakartapost van 16 augustus 2012
    http://www.thejakartapost.com/news/2012/08/16/letters-67-years-after-world-war-ii.html

    Go Joty, go Joty, go Joty.. !!!!!

    • P.Lemon zegt:

      Was benieuwd naar het commentaar van de lezers van de krant. Of zou het toch langs hun heengaan wegens de tijdsprong? of gewoon “malu”.

      Zoals bij:

      Text Your Say: Independence Day Celebration
      What makes me proud to be Indonesian is that we didn’t have our freedom handed to us; we fought for it.

      E Nurdin
      Jakarta

      I’m proud of the various culture in this country. I wish younger generations would feel the same.

      I care. How about you?

      Vicorio Telentino

      We are proud of our diversity, potential, youth and our history. We have come a long way! I’m so proud to be Indonesian!

      Shafira Hexagraha

  5. Surya Atmadja zegt:

    Yes, indeed.
    We have fought for it.

    Ben ook trots dat een naamgenoot mede ondertekenaar of betrokken was met de Sumpah Pemuda 1928.
    Satu Nusa Satu Bangsa Satu Bahasa .
    Indonesia (For ever)

    Hoop dat de jongere generaties Indonesiers het niet vergeten , dat de vorige generaties hun op de wereldkaart hadden geplaats tussen andere soevereine volkeren.

    • Sibangga zegt:

      Aangezien boeroeng waarschijnlijk nog geen tijd had om een ‘artikeltje’ te plaatsen over de hari kemerdekaan geef ik hier maar een reactie.

      Pak surya, selamat hari kemerdekaan, dirgahayu republik indonesia.

      De indos bij mij in de buurt hebben de merah putih al uitgehangen. Bij ons thuis ook. Kleding van mijn indische oma speciaal rood wit vandaag.

      Sekali merdeka tetap merdeka!

    • Sibangga zegt:

      Wees er maar trots op pak surya, jullie hebben het niet cadeau gekregen en hebben er keihard voor moeten vechten. Ik wens indonesia ,jullie land(ook wel een beetje ons land toch indo’s?) het beste toe!

  6. eppeson marawasin zegt:

    @Pierre de la Croix, op 18 augustus 2012 om 00:21 zei:

    Ik heb weer eens stiekem meegelezen meneer De la Croix. Wadoeh … mooi gesproken zeg. Reflections of your mind.

    e.m.

    • Pierre de la Croix zegt:

      ….. or rather the windmills of me mind ……

      Pak Pierre

      P.S.: Op het meelezen mijner geschriften staat geen straf.

      • Boeroeng zegt:

        voor Pierre:

      • eppeson marawasin zegt:

        @P.S.: Op het meelezen mijner geschriften staat geen straf.

        Dag meneer De la Croix, ik ervaar ze als beloninkjes. Niet dat ze me rechtens toekomen, in elk ander geval ik ze wel zou opeisen 😉

        Mocht u José Feliciano wel kunnen zien, maar niet kunnen horen; weet u nog dit waren de eerste regels:

        ‘Round, like a circle in a spiral,
        Like wheel within a wheel,
        Never ending on beginning,
        On an ever spinning reel
        Like a snowball down a mountain,
        Or a carnival balloon,
        Like a carousel that’s turning
        Running rings around the moon
        Like a clock whose hands are sweeping
        Past the minutes on it’s face
        And the world is like an Apple
        Whirling silently in space

        Like the circles that you find
        In the windmills of your mind!

        Met dank aan heer Boeroeng ook voor de herinnering.

        e.m.

        ps
        nu eerst een raketje! geen mooncake!

      • Pierre de la Croix zegt:

        Heren Boeroeng en Eppeson,

        Die windmolens bedoelde ik, hartelijk dank. Sinds ik aan de I-Pad van Monica geluid kan ontlokken ben ik niet meer verstoken van klanken bij de beelden op I4E, maar ik ben toch heel blij met de geschreven tekst die niet meer helemaal in mijn geheugen was blijven hangen.

        Panas betoel di sini op mijn zolderkamer, + 29° C. Temperatuur voor rozenstroop met ijsblokjes en een scheutje rum er in. That’s where east and west happily meet …. in het stroopglas.

        Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Pierre… ff een gespecialiseerde computerwinkel binnenlopen, in 5 minuten heb je spiekertjes voor de pc.
        De laatste 5 jaar is er veel meer mogelijk geworden met film en audio op het internet . Niet meer een kwartier op downloaden wachten. (soms wel) En muziek van hoge technische kwaliteit.

      • Jan A. Somers zegt:

        En als je bus voor de speakers het niet meer doet, inpluggen in de bus voor de hoofdtelefoon.

      • Boeroeng zegt:

        Oja… vergeten. Dat kan ook. Koptelefoon inpluggen.
        Je kunt het geluid op maximaal zetten en het niet op je kop zetten als er niets te luisteren valt.
        Mijn laptop heeft een heel matige spiekertje van een vierkante cm of minder, maar ik heb een versterkertje met normale stereosetspiekers ( getjoppet uit de afvalcontainerruimte ergens) ingeplugd.
        Normaal mooi geluid. Met bassen en diepte.
        Soms zet ik de laptop op de salontafel, maak een audiolijntje naar de stereo en dan kijk ik op de bank naar een lange film op het internet.

        Oeps…. kben offtopic ..

    • Pierre de la Croix zegt:

      Heren Somers en Boeroeng,

      Bedankt voor de technische tips. Ik ga er wat mee doen en anders nooit meer klagen over die stomme films op I4E.

      Heb ooit de Wet van Ohm (E = I x R) moeten leren, pertjoema ….

      Pak Pierre

      • bokeller zegt:

        O ja,gampang dese Wet; ”Afblijven van tante” .
        doei siBo

      • eppeson marawasin zegt:

        @bokeller, op 1 september 2012 om 14:38 zei:
        O ja,gampang dese Wet; ”Afblijven van tante” .@

        Yo … meneer Keller. Als u het hebt over die verleidelijk ogende, zich gracieus voortbewegende exotische Indische dames met hun verfijnde gebaartjes en tedere blikken, dan is dat allerminst gampang. Zeker als je de kat op het spek bindt! 😉

        e.m.

  7. eppeson marawasin zegt:

    (Re)Acties op bijdragen vind ik ook leuk en leerzaam. Bijvoorbeeld n.a.v. dit topic:

    http://www.thejakartapost.com/news/2012/08/29/your-letters-cultural-identity-a-pluralistic-society.html

    Hieronder het artikel van HS Dillon in TJP van 16 aug. waar naar wordt verwezen in de eerste reactie van Olga Pitcairn:

    http://www.thejakartapost.com/news/2012/08/16/insight-is-independence.html

    e.m.

    • Surya Atmadja zegt:

      Gezien de bereikte verbeteringen in verschillen gebieden zoals op politiek , democratie , economie , financieel , onderwijs etc kunnen de Indonesiers redelijk tevreden zijn .

      Uiteraard hebben we nog een lange weg te volgen , accountable leiders en het behouden van de eenheidsstaat.
      Vooral de eenheidsstaat vorm , en het niet vergeten van de eed van onze founding fathers .
      1 land, 1 volk en 1 taal , Indonesia . (Sumpah Pemuda 1928) .

    • Pierre de la Croix zegt:

      @ Pak Eppeson:

      Interessante verwijzingen die ik met graagte heb gelezen.

      Onderaan het Insight artikel “Is this independence” bij “Editor’s choice” viel mijn oog op een kleurig plaatje van “Shark-faced warbirds” dat mij deed denken aan de uitmonstering van Amerikaanse jachtvliegtuigen uit WO II, die in Azië opereerden. Als vliegtuiggek met bijzondere interesse voor WO II gevechtsvliegtuigen (één van mijn oorlogsdeformaties) snel aangeklikt en ook met belangstelling gelezen.

      Waarom koopt Indonesia van Brazilië die gloednieuwe, retro ogende, (turbo)propeller voortbewogen, jachtvliegtuigen?

      Het artikel geeft uitsluitsel:

      “Dede (= Vice Marshal Dede Rusamsi – Pak Pierre) said the aircraft had various applications such as counter-insurgency (COIN), close air support (CAS), anti-guerrilla operations, interdiction, and limited air defense”.

      Counter insurgency, anti-guerilla. Oeps ….. is de eenheidsstaat in gevaar en zo ja, wie bedreigt haar van binnenuit, waarom?

      Counter insurgency, anti-guerilla …. daar waren de kapitein Westerling en zijn mannen toen toch ook mee bezig en worden zij niet daarom beticht van het plegen van oorlogsmisdaden?

      De dromer en amateurfilosoof (sorry, ik heb nog steeds geen geleerde boekies gelezen) in mij vraagt zich af: Is er in dat verband verschil tussen het zonder vorm van proces recht-toe-recht-aan doodschieten van mannen, verdacht van guerilla en terreuracties zoals Westerling c.s. dat namens Nederland deden en het zonder vorm van proces neermaaien vanuit de lucht van mannen, door de eenheidsstaat Indonesia verdacht van idem? Bedenk ook dat de “collateral damage” door beschieting vanuit een vliegtuig groter is, dan die bij de methode Westerling.

      Pak Pierre

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag meneer De la Croix, tja … de reacties op het artikel zijn wat dat betreft ook niet eensluidend. Ze bewegen zich tussen ‘speelgoed voor TNI’, ‘nostalgie’ en ‘anti-guerrilla’ activiteiten. Hieronder een selectie. Selectie recente reacties (e.m.):

        nuke it / zon, 02/09/2012 – 18:09 uur
        @ Sheldon
        Indonesië heeft eigenlijk kernwapens nodig voor *@#$* landen als Australië. Dus buurlanden probeer nooit meer Indonesisch grondgebied binnen te vallen zoals ze deden met Oost-Timor. Indonesië heeft de atoom nodig om veilig te zijn tegen buitenlandse agressie!

        Sheldon Archer / zon, 02/09/2012 – 15:09 uur
        Dus binnenkort zal Indonesië beschikken over raketten, onderzeeërs, gevechtsvliegtuigen, tanks, zware transport vliegtuigen etc etc. Miljoenen dollars uitgegeven, terwijl arme Indonesiërs honger lijden. Kan iemand mij precies uitleggen wie de vijand is waartegen Indonesië van plan is te gaan vechten?

        anti-papuagurilla / zon, 02/09/2012 – 08:09
        De vliegtuigen zijn nodig om broeinesten van de Papoea OPM guerrilla groepen te vernietigen.
        Ideaal voor moeilijk begaanbaar Amazone regenwoudterrein en West-Papoea

        Ik had eerder verwacht, dat u als bedwinger van de wilde baren meer belangstelling aan de dag zou leggen voor fregatten en vliegdekschepen. Mijn vliegende kennis beperkt zich tot de namen Messerschmitt en Spitfire. Ik had een vriendje, die alle boekjes over de Engelse oorlogsvlieger Biggles in zijn bezit had. ‘k Heb ze dacht ik wel allemaal gelezen, maar voor het laatst minstens 40-45 jaar geleden.

        e.m.

        ps
        Alvast voor straks ‘selamat makan’

      • Pierre de la Croix zegt:

        @ Pak Eppeson: “Ik had eerder verwacht, dat u als bedwinger van de wilde baren meer belangstelling aan de dag zou leggen voor fregatten en vliegdekschepen”.

        Ik ben v.w.b. oorlogstuig uit WO II en ietsje verder een allesetertje. Dus een mooi boek over vliegdekschepen, kruisers, torpedobootjagers, Moermanskconvooien is even welkom als een boek over de Catalina, de Mitchell, de P 51. Biggles was ook een van mijn helden, met Dick Bos en Kapitein Rob. The Beatles waren er nog niet in mijn jongenstijd.

        Maar goed, de moraal van mijn verhaal over de aanschaf van “Shark-faced war birds” door Indonesië voor “counter insurgency” en “anti guerilla” doeleinden is, dat wij ons maar niet te sappel moeten maken over de daden van kapitein Westerling en zijn mannen onder Neerlands blazoen. Indonesia wil, net als destijds Nederland, orde en rust in haar tent en schuwt daarbij als het moet evenmin blind geweld.

        Als ik mij niet vergis hebben de Amerikanen in de Vietnamoorlog, toen toch al midden in het straaltijdperk, ook de relatief langzamere P 51 Mustangs van WO II uit de mottenballen gehaald om de onzichtbare en ongrijpbare Viet Cong effectiever te kunnen bestrijden. Daar hebben de Brazilianen en Indonesiërs kennelijk goede nota van genomen.

        Tja …. wij houden ons er hier misschien niet zo mee bezig, maar in Azië is een wapenwedloop in volle gang. Als op een gegeven moment DAAR de kanonnen gaan bulderen, dan zullen we het HIER ook merken.

        Wij gaan intussen vrolijk door met het breken van onze geweertjes. We herdenken ons wild op 4 mei en 15 augustus, maar we hebben nog steeds niet geleerd.

        Pak Pierre

  8. Surya Atmadja zegt:

    De Mustang P-51 achtige pesawat tempur is zeer geschikt om ingezet te worden voor eenvoudige militaire operaties in de de uitgestrekte Gordel van Smaragd .
    Is relatief niet te snel, niet te duur en makkelijk om zelf te kunnen fabriceren.
    Tegenwordig koopt Indonesia niet alleen kant en klare producten maar ook kennis overdracht .
    Voor iets snelle jet fighters kunnen ze ook samen werken met de Zuid Koreanen , de PT Dirgantara Indonesia werkt ook samen vwb kennis overdracht van de T-50 Golden Eagle vliegtuigen.

    Men moet ook niet vergeten hoe uitgestrekt en lekt de grenzen van Indonesia is , een goed moderne marine kan vele rovende vreemde schepen onderscheppen .
    Een paar squadrons “gewone”gevechtsvliegtuigen aan de grens kan de integriteit en soevereiniteit van de NKRI beter waarborgen.
    Tenslotte hebben de Indonesiers in het verre verleden ook bepaalde politieke macht en aspiraties, ten tijde van Majapahit en Srivijaya.
    De snelle Buginese schepen , Indonesische jonks waren vroeger een begrip.

    De ALRI en PAL Surabaya en andere bedrijven zijn nu bezig om moderne marineschepen te ontwikkelen.

    • Jan A. Somers zegt:

      citaat: “De Mustang P-51 achtige pesawat tempur is zeer geschikt om ingezet te worden voor eenvoudige militaire operaties in de de uitgestrekte Gordel van Smaragd .” Maar vooral in stedelijke gebieden waar straaljagers veel te snel voor zijn. En voor afschrikking kunnen ze net zoveel lawaai maken als straaljagers. Maar dat heeft verder natuurlijk niets te maken met herdenken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.