Over het algemeen kwamen de ‘Indo’s’ goed terecht in Nederland. Toch bleef er in de Hollandse regen iets knagen. Er ontstond onder de Indische Nederlanders en hun kinderen een cultuur van heimwee en een verlangen naar de tempo doeloe #oude tijd# in Indië. De Indische cultuur kreeg weer aandacht. Zo werd begonnen met de organisatie van de Pasar Malam Besar, een jaarlijkse markt waar de Indische cultuur en de herinnering aan vroeger centraal staat. Nationaal Historisch Museum – Tempo Doeloe.
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden -

- en


Indische Soos -

Recente reacties
- Boeroeng op Graven oud-KNIL-Militairen , een petitie
- Ben Dankmeyer op Indisch in Beeld
- Pierre H. de la Croix op Blake en Mortimer getekend door Peter van Dongen
- Ray Zijlstra op Blake en Mortimer getekend door Peter van Dongen
- Inpassen - van den Broek op Blake en Mortimer getekend door Peter van Dongen
- Gina van Benthem Klingers op Indisch in Beeld
- Evelyn op Indisch in Beeld
- ronmertens op 4 jan NPO Laurentien Brinkhorst zoekt voorouders
- Denise op Indisch in Beeld
- Robert op 4 jan NPO Laurentien Brinkhorst zoekt voorouders
- Gina van Benthem Klingers op Indisch in Beeld
- Boeroeng op Hans Vervoort: Een feestelijke moordpartij
- Andy op Hans Vervoort: Een feestelijke moordpartij
- Gerard op 4 jan NPO Laurentien Brinkhorst zoekt voorouders
- ronmertens op 4 jan NPO Laurentien Brinkhorst zoekt voorouders
Archief
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Deze slideshow vereist JavaScript.




































Dat de doorsnee hollander moeite heeft met het plaatsen van de indische gemeenschap destijds in de bonte samenstelling van volkeren in de gordel van smaragd, wordt duidelijk door de gegeven aanduidingen : “in Indië geboren blanke Nederlanders; Indonesiërs die niet achter konden of wilden blijven; de Indiërs moesten zich zo snel mogelijk aanpassen en Indische Nederlanders leven eigenlijk in twee werelden”. Zonder kennis vd betekenis achter de woorden blanda, totok, indo, inlander, javaan, ambonees enz, enz. veralgemeniseert de europese nederlander dus al gauw de ‘teruggekeerde’ tropische medeburgers tot ex-indonesiërs, die hun geboortegrond niet los kunnen laten en hun heimwee daarom cultiveren. Dat dit maar voor delen van de 1e en volgende generatie(s) opgaat en zij zo hun eigen particuliere reden daarvoor hebben, zal de niet ingewijde ‘kaaskop’ misschien wel altijd ontgaan.
Het is toch wel opmerkelijk als het Historisch Museum over Indie heeft dan ze overvallen wordt aan dementie grenzende vorm van Alzheimer.. Het geleuter over tempo doeloe en heimwee doet mijn broek gevaarlijk zakken want de studiose heikneuter vergeet door chronische vergeetachtigheid achtervolgd dat voor de Indischen een weg terug niet mogelijk was, want Indie bestond niet meer.Dus wat heimwee.
Daarnaast is het Museum schielijk ontgaan dat de 1ste Pasar Malam uit financiele noodzaak werd georganiseerd. Later ontwikkelden Mary Bruekel-Beiten en Tjalie Robinson samen het idee voor een reunie, een beurs , een cultureel festival en een eetfestijn ineen. Dit staat tenminste in de biografie over Tjalie Robinson (blz 397) . Het Historisch museum maakt zich dan wel onsterfelijk belachelijk dit evenement aan te prijzen als markt van tempo doeloe en heimwee. Ik neem aan dat ze door vergeetachtigheid dit evenement nooit hebben bezocht om hun beweringen te staven, maar daar is het museum ook niet voor.
Als de Minister wil bezuinigen op musea dan is het Historisch Museum de uitgelezen kandidaat, Dit ook om verder hersenlbeschadiging bij het personeel te voorkomen.
Ik zal ook een deemoedige email schrijven aan het museum
Boeroengpikirans 8-6-2009
“Help! We zijn vernostalgieseerd”
Als ik denk aan de velen van de eerste generatie Indische Nederlanders die ik persoonlijk heb gekend, dan klopt de quote van het NHM ten dele, d.w.z. niet voor hun kinderen die hier werden geboren of op zeer jonge leeftijd arriveerden.
Het heimwee naar de geboortegrond en “toen froeher voor de oorlog” werd weliswaar niet altijd en zeker niet luidruchtig door de 1ste generatie uitgedragen, maar het was altijd aanwezig, het zou ze nooit verlaten. Het leven daar en toen was kennelijk té mooi geweest om te vergeten. Daarbij komt natuurlijk dat alles in de herinnering mooier wordt naar mate de tijd verstrijkt.
Voor de “domme Hollander” die de Indische Nederlander van de buitenkant observeerde werd dat verlangen zichtbaar, hoorbaar en ruikbaar in de muziek (lang voor de Indorock waren bandjes als “Bintang Sinar” met heimweeliedjes op de radio te beluisteren), de Pasar Malam, blaadjes als Tong-Tong, cabaretier-zangers als Ben Snijders (wie kent hem nog?), schrijvers als Si Tjalie en, last but not least, het eten en de trasiluchtjes die op de Noordzeewind dreven. Die “domme Hollander” kon met de beste wil van de wereld niet anders dan denken dat de Indische Nederlander heimwee had en het liefst in de tijdmachine zou willen stappen voor een enkele reis naar “tempo doeloe”.
Natuurlijk kunnen mijn persoonlijke bevindingen t.a.v. de eerste generatie niet representatief worden geacht voor de hele groep. Toch denk ik dat persoonlijke ervaringen van anderen en resultaten van enig wetenschappelijk onderbouwd onderzoek in de zelfde richting zullen wijzen.
De Indootjes van de volgende generaties lijken mij grosso modo niet of nauwelijks gebukt te gaan onder de last van ongeneeslijk heimwee naar Indië. Het lijkt mij logisch, heimwee is toch per definitie verlangen naar iets wat je ooit zelf hebt gehad en gewaardeerd, maar dat verloren is geraakt, “door omstandigheden”.
Pak Pierre
quote NHM
Is dat wel zo ?
Het komt me zo stereotyperend over .
Mijn ouders, ooms en tantes waren helemaal niet zo vol heimwee en verlangen naar vroeger.
Men had wel heimwee, die men wegdrong, maar dat was niet ‘cult’
En zeker niet bij hun kinderen.
Wat wel ‘cult’ was, was andere Indischen opzoeken , de band verstevigen o.a. door te praten over Indië, de eigen culturele dingetjes doen.
Ik vind het best wel een groffe uitglijer van het NHM dit zo te schrijven.
Zij pretenderen de Nederlandse geschiedenis te kennen en te vertellen.
Maar ze reproduceren eerder het Hollands onbegrip.
Of moet ik maar eens wat groffer zijn: Hollandse domheid.
Wees blij dat het NHM voorbij is.