5 Responses to Mijn indisch omaatje..

1. Pierre de la Croix schreef:

   7 januari 2012 om 19:28

   Oma’s live forever …….

   Pak Pierre

   Beantwoorden
2. nelly schreef:

   7 januari 2012 om 09:33

   Oma geboren 1890 overleden 1980….

   Beantwoorden
3. Anoniem schreef:

   7 januari 2012 om 05:11

   Zij moet 122 jaar oud zijn geweest – 1890?

   Beantwoorden
   • rvandenbroeke schreef:

     8 januari 2012 om 15:35

     1890 geboren, 1980 overleden. Dus 90 jaar geworden en niet 122. Goed lezen!

     Beantwoorden
4. Wouter schreef:

   6 januari 2012 om 14:54

   Duidelijk herkenbaar. Door hem met veel liefde en respect beschreven.
   Vaak wordt door buitenstaanders dat tempo doeloe-gevoel ingevuld als een vorm van heimwee naar vroegere tijden met rijkdom en veel bediendes…..alsof je terugkomt van een lange en geslaagde vakantie.
   Of men vergelijkt het met een vorm van emigratie. Maar emigreren doe je toch altijd op vrijwillige basis uit onvrede met de thuissituatie.

   Maar dit is anders. Hier is sprake van onvrijwillig overgeplant zijn. En dat proces is waar dan ook nooit zonder gevaar. De (oude) boom zou immers weleens niet kunnen ‘aarden’ in die andere leefomgeving en dood kunnen gaan. Bovendien verkeer je bij ons altijd in die beruchte slachtofferrol; voor de psyche ook al geen gunstig uitgangspunt.
   Deze metafoor spreekt me met mijn Indische achtergrond echter wel aan. Een mens is immers een sociaal wezen; als hij/zij uit die veilige en geliefde leefomgeving wordt gehaald en daarna wordt overgebracht in een andere sociale omgeving waar praktisch bijna alles (van klimaat tot emotionele waarden) er diametraal tegenover staat, is er gewoon sprake van “overleven”….
   Dan wordt het doormodderen i.p.v. doorleven tot het niet meer kan.

   Uit overmacht en liefde voor elkaar ging men toen die eeuwige strijd aan, totdat die levensbelangrijke kring er omheen langzaam maar zeker wegviel; vrienden, kennissen en dan ineens je partner, je alter ego, je alles.
   Tenslotte blijf je dan achter met nog je herinneringen aan gelukkige tijden en je kwellende eenzaamheid; en zijn kinderen/kleinkinderen nog slechts dat dunne lijntje naar de hedendaagse realiteit. Het nu-moment.
   Maar als ook deze dunne draad door afnemend adaptief vermogen (aanpassing) vermindert of helemaal wegvalt, kan het permanent verkeren in een droomwereld soms de enige uitweg zijn als er ook verder geen neurologische oorzaken zijn aan te geven. Dementie wordt hier vaak medisch verklaard als het ontbreken van een belangrijk eiwit in de hersenschors.

   Ik heb voor mezelf nog een persoonlijke toevoeging:
   Daar geboren en getogen zijn houdt in dat al je cellen en neuronen (van hersen- tot orgaancellen) een celgeheugen hebben.
   Een celgeheugen dat langzaam maar zeker haar functie verliest als onderdeel van een volwaardige persoonlijkheid.
   “Wie ik ben? Ik weet het niet meer…..”, heel confronterend te horen.
   Ik ken het helaas uit mijn directe omgeving.
   Mede hierom vind ik deze hommage erg warm en gevoelig

   Beantwoorden