De Rollingstone-Indo’s, de 3de generatie Indo’s zijn trots dat ze Indo-roots hebben, komen daarvoor uit en dragen dat ook uit. Dat alles in tegenstelling tot de 1ste generatie Indo’s, die het Indo-zijn, als een geheim, verborgen in hun geheugen, bij zich droegen en de 2de generatieIndo’s, die nog niet goed wisten hoe je met Indo-zijn moest omgaan, maar door de komst van andere nieuwe allochtonen een duwtje in de rug hebben gekregen. De 2de generatie heeft toen een bloemlezing met Oneliners van Indo-kenmerken opgesteld. De 3de generatie heeft op eigentijdse wijze invulling gegeven aan het Indo-zijn, dat anders is dan dat van de 1ste en 2de generatie, maar toch een Indo-karakter heeft. Leve de Indo en het Indisch-zijn.
Salam Halus, Ruud Toorop
In Vogelvlucht. Dit stukje was oorspronkelijk gepubliceerd op indo-roots.hyves.nl
...................
Indisch4ever 
Pas nu met deze president begint Indonesia op teklimmen net als Cina die ook een top nation zal worden.Vroeger hoe goed je Hollands kan praten ben je nog steeds een inlander van de 3de graad van de juridische ras verdeling.
@Ton,
Wie zit er in de put?
Een opmerking als “uit je duim zuigen” vraagt om reactie en die heb ik je gegeven.
Verder wens ik jou ook fijne dagen en een gezond en gelukkig Nieuw Jaar.
Jeroen, volgens mij heb je het behoorlijk moeilijk mee met mijn reactie Ik zal ook niet meer reageren om erger te verkomen dat je behoorlijk in de put zit ik wens je prettige kerstdagen en een gezond 2012
Ed Vos, de video “Iklan Petronas Merdeka: Race”, Our children are colour blind, shoudn’t we keep them that way laat me denken aan die Indische mop hier in Amerika.
Een Indo gaat uit met een Negerin en na een tijdje vraagt hij haar uit welk land ze komt omdat ze een accent heeft.
Verbaasd zecht ze hem dat ze een zwarte is en in de VS is geboren, waarop hij zecht: O dat wist ik niet want ik ben colour blind!
Maar ja, alle gekheid op een stokje, ik begrijp de bedoeling van de video en ben er mee eens.
De Maleiers of Maleisiers zijn nog steeds bezig met hun “nation building”, is ook te begrijpen omdat ze in feite uit 3 bijna even grote bevolkingsgroepen zijn .
@ton
Er bestaat een verschil tussen zoeken en dwalen. Iemand die zoekt heeft al een idee waar hij moet zoeken. Wat mijn indische wortels betreft, die liggen daar onder Indonesische grond.
Ik heb deze discussie op het artikel van ruud toorop op afstand gevolgd.
Velen – niet hier overigens – reageerden met woorden als “herkenbaar”. Ja, wanneer je trapt tegen totoks is alles wat je in hun nadeel zegt herkenbaar; voor somaliers, marokkanen, turken, afghanen.
Ook wanneer je zegt dat je anders bent, reageert of voelt dan zij.
Ja, zo kenne we dan weer…
Ik zou zeggen: selamat hari natal
http://www.youtube.com/watch?v=vspKX0oDA7Q
Jeroen . ik heb meer dan dertien jaren gewerkt als opbouwwerker {welzijnswerk} ten behoeve van de Molukse gemeenschap in verschillende plaatsen,Ik weet heel goed waar ik het over heb die betrekking hebben op de Molukkers en dat kan ik van jou niet zeggen..Jouw ervaring met een Molukker is niet van toepassing voor de totale Molukse gemeenschap in Nederland Ten aanzien van identiteit en roots ben je zoekende maar Molukkers niet en zullen hun roots nooit verlloochenen
Heb ik ergens gezegt dat Molukkers hun roots verloochenen? Nee dat heb ik niet.
Je moet beter lezen voordat je me beledigd.
Het enige dat ik heb proberen aan te tonen is dat Nederlands kunnen spreken en Christenlijk zijn niet wil zeggen dat je in je fundament Nederlands bent.
Als voorbeeld geef ik de Molukkers die zich ondanks dat ze Nederlands spreken en Christenlijk zijn, Moluks voelen.
Ik blijf bij mijn statement dat de Molukkers die ik ken van de tweede en derde generatie zich geen allochtoon laten noemen en zichzelf qua nationaliteit, dus niet identiteit, Nederlander noemen.
Jij net zo goed als ik kunnen niet doen of spreken namens alle Molukkers, anders zuigen we half uit ons duim.
En nu terug naar de Indo’s want daar ging het over.
En trouwens wie zegt dat ik en andere derde generatie Indo’s zoekend zijn? Ik ben Indo. Punt. En zo ken ik nog veel meer Indo’s die niet zoekend zijn. Misschien zoekend naar cultuur, maar ze twijfelen er niet over dat ze Indo’s zijn.
Indisch 3.0 is niet representatief voor alle derde generatie Indo’s, en ze zullen dat ook echt niet claimen. En binnen 3.0 zitten ook Indo’s die niet zoekend zijn, zoals si ‘Merah’.
We moeten ons niet blind staren op wat er geschreven wordt. “Alle derde generatie Indo’s zijn zoekende’, of ‘derde generatie wordt indisch door de invloed van de multi culti samenleving’. Het is allemaal giswerk. Vaak gedaan door indo’s die eigenlijk zelf zoekende zijn.
Het gros van de Indo’s is onzichtbaar en we weten weinig over hun denk ik.
^En hier zien we mooi gedemonstreerd het risico dat schuilt in het maken van absolute generalisaties. Tweemaal!
Jeroen,jij moet niet zomaar wat uit jouw duim zuigen. Molukkers zullen nooit zeggen dat ze Nederlander zijn Zoals sigeblek duidelijk heeft verwoord men kan Molukkers niet vergelijken met indo. Molukkers beschouwen hun Ned paspoort als een stukje vodje papier,Ze hebben het alleen maar nodig om zich te verplaatsen in buitenland Molukkers is niet zoekende maar weten waar hun roots liggen.
@Ton,
Pardon? Jij moet niets uit je duim zuigen.
Mijn Molukse collega zegt niets anders als mensen beweren dat hij allochtoon is. “Ik ben Nederlander hoor!”
En als hij mag kiezen woont hij liever hier dan op de Molukken, hoe erg hij ook van de Molukken houdt.
Ik weet niet waar jij dat ‘nooit’ vandaan haalt, mijn ervaring is anders.
Nu effe de werkelijkheid in kaart gebracht met dit ware verhaal in een
werksituatie . datum April 2011 te Arnhem.
In m’n ouwe Indo gevoelens komt dit zeer KASAR over ,’t gaat over een
over een reeds overleden Hollander[Ned.],wel ex-KNIL,[ex]-oud bewo-
ner van Bronbeek bekend onder de naam Flip de Fluiter,dat was toen
gebruikelijk. Een staflid, door zijn functie zucht gegrepen,duikt id. be-
woners archieven van het Tehuis ”Bronbeek” en via allerlei speurwerk
zet hij zich in” let wel” ,om het platte cliché MEER inhoud te geven en de overleden.oud bewoner recht te doen ,herhaal .Recht te doen.
Deze persoon stierf in1968,plm 43j geleden Hoe staat het met het ver-
jaringstermijn ??
Het begint pikant,hij stond in de kroeg bekend om zyn uniform,
kennelijke staat, vitesse petje en gefluit naar bijna alle Arnhemse
meisjes . In het archief zijn naam opgespoord en Volgnummer van het
tehuis,waar hij in de gaten werd gehouden voor zijn Wekelijkse douche
bezigheden en bijverdienste. En nu komt ‘t, hier wordt nu echt recht ge-
daan ad. man en in bij mij bekende communicatie bladen geplaatst en
alleen uit zjin probleem periode.
Ik citeer:In 1954 voor een bus geplukt–ongewenst gedrag–arrestdagen
een strafregister van een aanzienlijke lengte-door de politie thuis gebracht–gevonden hangend aan zyn broekriem [goede kwaliteit] aan
het hek van het landgoed Bronbeek.
In 1959 uit Bronbeek verwijderd–in 1968 op 79 jarige leeftyd overleden
en de begrafenis bijgewoond door 5 personen.
is.Geplaatst in ”Vrienden van Bronbeek” dd April 2011 door:
Niek B. Ravensbergen,publieksfunctie Museum Bronbeek.
Bij defensie bestaat Een Defensie Gedragscode sinds jaren.Hoe kan ‘t
zo zijn dat op militair terrein en Tehuis van oud militairen deze oude man te KAK wordt gesteld Nu in het jaar2011
Dat vind ik heel mooi gezegd van Wouter en F. Goldman. Dat moet ik even kwijt, zonder commentaar/kanttekeningen te plaatsen.
Nu ben ik een nederlander met een indische achtergrond. Over indonesie werd nauwelijks gesproken, Mijn moeder heeft mij allerlei dingen bij gebracht zoals het respect hebben voor andere mensen, altyd gastvrij zijn en beleefd. Maar of dat te maken heeft met mijn indische achtergrond betwijfel ik.
Nu heb ik dat stuk van Ruud Toorop ook gelezen en er zijn toch heel veel herkenbare dingen. Ruud omschrijft het ook zoals het wordt ervaren. Zo,n lijst bijvoorbeeld zijn wel gewoontes die je mee krijgt of beter gezegd zoals je meemaakt en geeft toch een bepaalde verbondenheid. daar is niets mis mee. Mijn oma moest bijvoorbeeld altyd even aan mij ruiken.
Persoonlijk kreeg ik altyd op mijn hart gedrukt dat ik hier te gast ben en mij daar ook naar moest gedragen. Dat kun je natuurlijk op allerlei manieren uitleggen. Hier in nederland, waar ik ben geboren en opgegroeit heb ik me toch altyd een buitenbeentje gevoeld, anders…als je dat zo wilt noemen en dat had toch te maken met de manier zoals ik ben opgevoed en mijn gedeeltelijk javaanse achtergrond. Dat zit kennelijk in de genen. Sinds 2003 ga ik elk jaar naar indonesie en telkens naar een ander gedeelte, omdat ik zoveel mogelijk van dat land wil zien.
De eerste keer dat ik voet zette op indonesische bodem zal ik niet snel vergeten. Voelde me er thuis. De mensen waren net als mij wat betreft doen en laten en de mensen waren anders dan de indische mensen die ik ken uit nederland. Had me vaak afgevraagd of dat nu aan mij lag, maar nee; het zijn de cultuur verschillen.
Ik ben zoals ik ben; Indisch, Indo, Nederlander, Halfbloedje, een indische nederlander met zijn roots in duitsland en met een grootmoeder van chinese afkomst, een aziatische europeaan of hoe je het ook noemen wilt.
Jhr Frank Alexander Goldman
Heb voor de grap even gekeken naar de afkomst van mijn beide ouders: het was een optelsom van Brabants, Zwitsers, Chinees, Javaans, Frans…en misschien nog wel veel meer. Realiseer me ook dat ik uiteindelijk die optelsom ben.
Ik denk dat je van al die voorouders gewoon een stukje meekrijgt; de antroploog zou stellen dat je wordt gevormd door je sociale omgeving; de moderne genetici hebben weer ontdekt dat genen via imprinting de zaak aansturen. Er zal altijd wel iets van waar zijn, maar uiteindelijk ben je de architect van je eigen leven.
Blijf het vooral positief zien, zou ik zeggen: je bent rijk aan al die interessante externe invloeden, maar gebruik het niet als een vorm van excuus.
Het is toch heerlijk om Indo te zijn. Ik vind het heerlijk om in Indonesie te zijn, waar zo veel valt te ontdekken. Maar ook heerlijk om met warm weer in Nederland rond te wandelen met vrienden.
We hebben eigenlijk een luxepositie, intelectueel, cultureel en als je goede connecties maakt in Indonesie ook financieel.
Sigeblek, een duidelijke conclusie van jou,met andere woorden de Molukkers hebben een land en een eigen cultuur waar ze zich altijd aan vastklampen Als je de derde generatie of vierde generatiie Molukkers en ,ook uit een gemengd huwelijk vraagt waar ze oorspronkelijk vandaan komen dan weten ze precies aan te geven uit welke dorp of streek ze afkomstig zijn. Jeroen het is toch logisch dat de Molukkers zich moeten verplaatsen in de Nederlandse als Molukse cultuur omdat ze Nederland wonen.
Molukkers zeggen dat ze Nederlands zijn omdat ze dat ook zijn, qua nationaliteit.
Qua Identiteit zullen ze waarschijnlijk zeggen Moluks.
Voor mij is hun Molukse cultuur, net als de Indische een onlosmakelijk onderdeel van de Nederlandse, dus ook Nederlands.
Maar veel Nederlanders zullen daar anders over denken.
@Wouter,
Ja opvoeding is het aller belangrijkste, niet alleen door de ouders maar ook grootouders. Wat de kinderen er mee doen moeten ze zelf bepalen als ze volwassen zijn.
Hypothetisch is het mogelijk dat Indo’s die totaal Nederlands zijn opgevoed maar een Indo uiterlijk hebben en door de omgeving anders behandeld worden een eigen cultuur gaan creeeren, maar die kan is erg klein.
Daarom zal ik mijn Indische normen en waarden doorgeven omdat ik vindt dat die goed zijn.
Vraag me altijd de zin af van zo’n discussie. Natuurlijk geven de volgende generaties een eigen invulling aan dat z.g, Indo-zijn. Dat doen alle etnische en culturele minderheden ieder op eigen wijze: “datgene dat ze de moeite waard vinden om over te dragen in hun opvoeding”…..maar als je dat zelf niet praktiseert en er ook niet bij de kinderen instopt gaat dat nevernooit niet lukken. Dan is Indisch-zijn misschien alleen hun exotische uiterlijk, het lekkere eten van Oma en de jaarlijkse vakantie naar Bali. Dus wat je er niet instopt komt er ook niet uit. That simple.
Het gaat natuurlijk om de meer waardevolle zaken in een cultuur. Bijvoorbeeld de levensstijl/houding, respect voor de oudere generatie; iets vertellen over “vroeger” (eigen geschiedenis); de gangbare normen; de manier van omgaan met elkaar; bescheidenheid en fatsoen; kortom spirituele zaken die een cultuur bijelkaar houden en mensen bindt. Want het is vanzelfsprekend dat er heel veel zaken uit de dominante cultuur worden gecopiëerd en geadopteerd door de lieve jeugd. Het hoeft niet op een streng orthodoxe manier een soort geloofsbeleidenis te worden. Ze hebben wel andere zaken aan hun hoofd om hier het hoofd boven water te houden in deze NL-ratrace….je moet daar een eigen weg in zien te vinden, niet opgelegd krijgen, dat stoot af en veroorzaakt alleen maar onbegrip.
Dus geniet van alle verworvenheden van de nieuwe samenleving zonder jezelf geweld aan te doen. Indisch is echt veel meer dan dat Balibeeldje op het dressoir of het ikatkleedje aan de muur…gewoon, datgene wat door onze (voor)ouders de moeite waard werden gevonden aan hun kinderen over te dragen als belangrijk onderdeel van hun gemengde cultuur met respect voor hun Indische identiteit (whatever). En dat kan alleen met gevoel en liefde.
Ik denk zo dat de meeste jonge Indo’s niet wakker zullen liggen van wat er hierboven (óver ons [heen]) wordt geschreven, of het nu de lof van Ruud Toorop is of de kritiek van Peter vd Broek. In ieder geval niet in mijn directe omgeving, want de Indo’s die ik ken lezen geen Indisch4ever, Indisch3.0 of HoezoIndo.
Een belangrijker vraag is misschien: móéten Indische jongeren zich verantwoorden voor wat ze doen of laten? Mijn neven/nicht, oude vrienden, kennissen… houden zich met heel andere dingen bezig dan ‘het uitdragen danwel in stand houden van een Indische cultuur’. Maar ze zijn er niet minder Indisch om.
Het meeste aan kritiek dat ik lees kun kan ook toegepast worden op andere groeperingen en zelfs op de Nederlandse cultuur.
Het is vaag, en dat is niet raar want cultuur is vaag.
Deze week stond er een artikel in de Quest over de angst dat de Nederlanse cultuur verdwijnt. Conclusie is dat dat niet kan, omdat cultuur altijd veranderlijk is en niet te vangen is. Bepaalde zaken proberen vast te leggen die dreigen te verdwijnen lijdt vaak tot Volklore, die er weer voor zorgt dat andere zaken weer verdwijnen.
In het geval van de Indo is het simpel, als genoeg Indo’s zich Indo blijven noemen blijven ze bestaan.
Ze vinden zichzelf namelijk ‘anders’, en dat zullen deze Indo’s ook zijn. Ze zullen elkaar op blijven op zoeken en zo blijft er zich nieuwe cultuur ontwikkelen.
Hoe lang ze blijven bestaan hangt af van het aantal, de omgeving, ziekten, oorlogen, dwang vanuit de dominante cultuur etc. Etc.
Een vraag of volgende generaties ergens last van zullen hebben vind ik irrelevant. Om de een of andere voelen een aantal Indo’s, waaronder ik zelf, dat we iets moeten doen. Noem het God, natuur of instinkt, het zit in ieder geval diep. Dat gevoel moet gevolgt worden, het heeft geen zin om daarover voorspellingen te doen want niemand weet het.
Ik laat me in iedergeval niet door andere mensen vertellen dat het goed of slecht is. Het is mijn cultuur, ik kan het niet aan of uit zetten.
CJ citaat:
Een belangrijker vraag is misschien: móéten Indische jongeren zich verantwoorden voor wat ze doen of laten?..
Natuurlijk niet CJ. Een gewone indische jongere heeft net zijn tentamens achter de rug, zit naar kerstliedjes te luisteen, of fotootjes te uploaden naar Flickr of Panoramio.
Er zijn er die zich gedragen als thuisloze zwerfjongeren (of ouderen, dat kan ook), dan krijg je die parallelle discussies zoals hier, op Hyves, Indisch3. en waar nog meer.
Soms denk je te maken te hebben met een soort Dr. Jekyll en Mr. Hyde. waarvan de ene hersenhelft niet weet wat de ander denkt
Ja, dan kun je tot je dood over hetzelfde onderwerp discussieren maar je woorden komen nog steeds niet over.
.
Als je in het openbaar dit kan schrijven:
“De 2de generatie heeft toen een bloemlezing met Oneliners van Indo-kenmerken opgesteld. De 3de generatie heeft op eigentijdse wijze invulling gegeven aan het Indo-zijn, dat anders is dan dat van de 1ste en 2de generatie, maar toch een Indo-karakter heeft. Leve de Indo en het Indisch-zijn.”
==================================================
Kan je mijn inziens aangesproken worden.
Hoe de 3de Gen. hun Indo/Indisch “zijn” beleven en uitdragen aan de omgeving en hun “Indische cultuur “doorgeven aan de 4de Gen is hun eigen pakiean , hun eigen keuze.
Men kan ook niet vergelijken met de (Zd) Molukkers , ze hebben nog steeds zaken ( gebied/taal/volk) die ze als kapstok kunnen gebruiken.
Bij de 3de , 4de gen Indische mensen is het of de Nederlandse cultuur “overnemen”of de Indonesische .
Iets apart als “gevoel” kan op een gegeven moment verdwijnen.
Een ‘leuke’ vraag zal straks worden, wanneer houdt een ‘Indo’ op een Indo te zijn. Na alle ontboezemingen, verklaringen en aanname’s over deze identiteit die sterk persoonlijk gekleurd naar voren worden gebracht. Zou de conclusie kunnen zijn dat die alleen biologisch is ontstaan uit een ‘botsing ‘van het europese en aziatische mensenras.Inclusief hun hele culturele bagage. Met de beperking die berust op het feit dat de ‘eerste samensmelting’ vnl plaatsvond op de eilanden vd gordel van smaragd, want zonder die bron blijven andere koloniale bewoners òf gewone europeanen òf autochtone eilandbewoners. Dat sommigen van de laatsten zich indisch of indische nederlander noemen of voelen heeft meer te maken met hun opvoeding of de omgeving/gemeenschap waarin ze opgroeiden.
Nu vandaag de dag toch een groep 3e generatie indo’s ( met die aziatische roots) zich blijkbaar hier in de nederlandse omgeving zich als zodanig wil manifesteren, ws ook in de VS, Australië e.a. landen komen vragen naar boven zoals ‘is dit een laatste opleving van die indo-identiteit of zal de 4e en volgende generatie er alleen incidenteel ‘last van hebben’.?
Ik wil on topic gaan want “Indo-identiteit en derde generatie heeft onbedoeld toch wel veel emoties opgewekt.
Ik heb het volledige verhaal van Toorop in “Vogelvlucht” gelezen. Soms komen de zinnen er wel heel bedroevend uit zijn pen maar soms poept hij wel een juweeltje uit zoals “ …….dat van de 1ste en 2de generatie, maar toch een Indo-karakter heeft. Leve de Indo en het Indisch-zijn”
Helaas sterft ook deze zin in schoonheid en zonder enig welluidende verklaring. Want hij geeft zonder veel woorden aan dat ondanks de generatieverschillen ook een historische continuiteit is, want ons als Indische Nederlanders als groep bindt. Ik heb al geschreven dat de eerste generatie, nooit in Nederland de gelegenheid en de ruimte heeft gehad om zich als Indisch te profileren, als Indisch bewust te zijn en daar ook uiting aan tegeven. Alkhoewel zij er Indisch uitzien maar geven er geen uiting aan. . De tweede generatie is de eerste generatie zonder knellende koloniale banden, zij kennen veelal Indie/Indonesie niet.Zij heeft de mogelijkheid om in alle vrijheid van hun Indischzijn bewust te zijn. Zij zien er Indisch uit en zijn zich er zelfbewust van. De 3de generatie ziet er niet Indisch uit maar dienen door externe omstandigheden, de multiculturele samenleving, als Indisch te profileren alhoewel zij zich vaak niet vaak niet meer als Indisch uitzien.
Ik denk dat de multiculturele samenleving een grote rol speelt in de belevingswereld van een 3de generatie en dat zij worden uitgedaagd om een standpunt in te nemen, ondanks alle integratie-inpsanningen van de 1ste en 2de generatie.
Door geeneen der bovenstaande schrijvers wordt dit gegeven, de multiculturele samenleving genoemd en dat lijkt me wel erg slordig, We leven niet meer op een eiland en dienen met anderen en in het bijzonder allochtonen rekening te houden.
Misschien verklaart dat ook de veelal wijfelende houding van de derde generatie want ze MOETEN politieke stelling nemen en dat was voor kort niet het geval, je kon ook bij-gelegenheid-Indo zijn.
muah ik weet het niet hoor..
Persoonlijk: vanaf mijn geboorte kwam ik twee tot drie keer per week bij m’n indische grootouders, waar mijn neefjes ook waren. Daar waren ook vaak vele Indische ooms en tantes, wel dan niet familie. Van m’n moeder kreeg ik de meeste Indische dingen mee, dingen die ze zelf waarschijn lijk niet herkent als typisch Indisch. De rest werd aangevuld door mijn oma. Mijn oma vertelde familie verhalen die mijn moeder nog nooit gehoord had en leerde me Indonesische normen, waarden en gebruiken. Als ik geld kreeg moest ik drie keer weigeren. Geen enveloppen met geld open maken waar de gever bij was en geen geld dat in de hand gegeven werd aandachtig bekijken. En leerde nog veel meer, waaronder koken.
En later leerde oma en oom me Maleise woorden.
Ik ben dus van de derde generatie en de culturele overdracht is op een normale manier gegaan zonder dat er een multi culti maatschappij bij kwam kijken. En die heb je ook amper in Ermelo.
Citaat; Het was ook belangrijk voor de hoger opgeleide Indonesiers die zich ook Europees gingen kleden, waren ze dus erg Nederlands of vonden ze zichzelf zo?
Tegenwoordig draagt de Indonesische jeugd westerse (merk)kleding en voorziet zich daarnaast van de laatste technische snufjes en ander toebehoren. Mobieltje bvb., met minder dan een blackberry “tidak
direken”.
Zijn ze nu erg westers of vinden zij zichzelf zo?
Jeroen had het over hoogopgeleide Indonesiers of eigenlijk op dat moment Nederlandse “onderdanen”.Hoog is eigenlijk relatief begrip .
Ik kan en mag niet generaliseren , kan alleen putten uit mijn naaste omgeving . En in het bijzonder in West Java cq Batavia en omgeving .
Ze zijn gewoon Indonesiers en voelen Indonesiers .
De meesten behoren meestal tot de nationalistische kringen .
Dat geldt waarschijnlijk ook met de Indonesische studenten die in Nederland studeren .
Het aantal die een Belanda houding aannemen zijn niet zo veel te noemen.
Mijn ouders , hun oudere broers/zusters , klasgenoten , die Nederlands (of is het Europees ? ) gekleed zijn voelen zich helemaal niet verbonden met Nederland laat staan als Nederlanders vinden of voelen .
Meestal zijn ze actief in verschillende jeugd of studenten beweging, Indonesia Muda, Jong Java, Jong Islamieten Bond , ik dacht ook Istri Pasundan en of Padvinderij .
Padvinderij werd als karaktervorming gezien , zie de besluiten van Sumpah Pemuda 1928
salam sejahtera
A.M.I.S.S.Atmadja
Het gaat niet om het aantal dat zich Nederlands voelt, maar het feit dat het mogelijk is. Als de peilers voor het Nederlands zijn, zijn: Christelijk zijn, Nederlands spreken en georientdeerd op Nederland zijn. (sorry voor de lelijke zin).
Dan waren Zuid Molukkers cultureel gezien dus ook Nederlands. Het rare is echter dat ze zichzelf vaak cultureel gezien Moluks noemen maar daarnaast ook Nederlands.
Wat ook vreemd is, is dat de meeste Indo’s lange tijd niet in Jappenkampen terecht kwamen omdat de Japanners ze als Aziaten zagen en niet als Nederlanders. Daarvoor hadden ‘de grote boengs’ ook altijd commentaar op ‘de kleine boengs’ en werd hun Europees zijn in twijfel getrokken. Ook vind ik het vreemd dat zoveel Indo’s weg zijn gegaan uit Nederland of eigenlijk weg wilden. Als je je Nederlander voelt dan wil je daar toch wonen?
citaat: “In Nederland aangekomen zoog ik deze voor mij totaal nieuwe wereld gretig in mij op. Niet bewust omdat het nodig zou zijn, maar gewoon, omdat het nou eenmaal de enige wereld van dat moment was.”
De spijker op de kop, maar desondanks nog steeds geinteresseerd in Indie/ Indonesie.
citaat: Logisch..Holland was niet haar wereldje waar ze in opgroeide. einde citaat.
Indië was de wereld waarin ik opgroeide, inclusief baboe Soep. In Nederland aangekomen zoog ik deze voor mij totaal nieuwe wereld gretig in mij op. Niet bewust omdat het nodig zou zijn, maar gewoon, omdat het nou eenmaal de enige wereld van dat moment was.
@Boeroeng
‘… en was ook binnenshuis cultureel georienteerd op Nederland En een hele grote meerderheid was van huis uit Christelijk, ook binenshuis. Drie belangrijke fundamenten van het Nederlandszijn.
Dat klopt maar het grootste deel van het leven van de Indo speelde zich af buiten het huis op het achtererf.
Er zijn meerder boeken waarin wordt aangegeven dat het typisch Nederlandse eerder een vernis laagje was voor de buitenwereld en dat men op het achtererf “zichzelf” was.
Een noodzakelijk vernislaagje.
In het boek over de Komedie Stamboel wordt vermeld dat het verboden was voor de Indonesische artiesten om net als hun Indo collega’s om Europese kledingen te dragen. Daarvoor moesten ze toestemming vragen aan het gezag.
Het gezag bepaalde dus mede hoe de Indo’s zich diende te gedragen.
Maar op het achtererf was geen Nederlands gezag….
ja… en op dat achterf spak men ook Nederlands, was men nog steeds christelijk en was men nog steeds op Nederland georienteerd/
Het zal wel zijn dat men thuis minder “netjes” was en minder netjes Nederlands sprak .
Maar ook dat is o’zo Nederlands/ (internationaal menselijk)…. thuis dialectsprekend en boers en volks zijn en daarbuiten wat “netter”.
In welke mate was dat ?
Daar kun je over twisten, maar dat Nederlandsheid belangrijk was voor de indo-europese families is een gegeven.
Het was ook belangrijk voor de hoger opgeleide Indonesiers die zich ook Europees gingen kleden, waren ze dus erg Nederlands of vonden ze zichzelf zo?
Ik heb mn conclusies al getrokken aan de hand van oa de boeken:
Komedie Stamboel (engelstalig),
Waar de verschillende wijken genoemd worden waar acteurs gezocht werden voor de Komedie in midden en oost Java waar alleen Indo’s woonden die voornamelijk Maleistalig waren.
Nederlands Indie en Zuid Afrika, Holland op z’n breedst
Waar het nationalisatie proces in Nederland en Indie wordt behandeld en het onderwijs in Nederlands Indie.
En ik kan conclusies trekken uit het feit dat, volgens onderzoek rond 1900 gedaan door de Nederlandse overheid, het grootste deel van de Indo-Europese bevolking niet of nauwelijks Nederlands sprak.
Hoe Nederlands waren ze dan?
Numbers of pupils (Europeans) 1933/1934 = 50.624
1939/1940= 55.025
Bij benadering ongeveer 80% hadden de lagere school gevolgd.
Able to write Netherlands(1930) : 172.089
Totaal Europeanen in 1930= 240.000
CBS 1941.
Als je de cijfers bekijkt zal er ongeveer 3/4 van de Europeanen die Nederlands kunnen schrijven en spreken.
Dat klopt dat is van na 1900, voor die tijd lagen de cijfers anders.
Hoeveel procent van die 3/4 van de Europeanen die Nederlands sprak en schreef was Indo-Europeaan en hoeveel totok?
En hoe goed was dat Nederlands dat men sprak en schreef?
Om een goed beeld te vormen zou je ook moeten weten hoe groot het percentage dat naast Nederlands sprak en schreef ook Maleis of een andere Indonesische taal sprak.
Ik ga er van uit dat het grootste deel van de Indo’s (1e generatie indo’s met een Hollandse militair als vader en Indonesische vrouw als moeder) opgevoed werd in streek Maleis en pas op school echt Nederlands leerde.
@ Jeroen.
Omstreeks 1900 toen ze voor het eerst naar school gingen kennen 41,5% geen woord Nederlands .
29,3% een beetje en 29,2 % voldoende .
Bij de gegoede families was hun Nederlands nog beter dan van de Europese kinderen( totok).
Later zakt het tot onberispelijk Nederlands met een lokaal timbre.
De kleine middenstand , gebruikt Indisch dialect , wel ABN ( inclusief meisjes en vrouwen).
Kleine minderheid (Indo pauper) gebruikt Indisch doorspekt met Maleis .
Wat ik jammer vind dat sommige Indische mensen uit de 3 generaties vaak anderen min of meer uitsluiten.
Ze gaan benadrukken dat hij/zij niet tot dezelfde groep behoorde zoals die anderen .
Terwijl ze in feite veel gemeenschappelijke punten of belangen hebben.
Die ze als bindmiddel kunnen gebruiken.
Jullie moeten meer jullie best doen om het te zoeken in plaats van de verschillen te benadrukken.
Ik heb over de 1ste en de 2de Gen.
Ook ben ik verbaasd als ik de discussies volg in diverse sites van de 3de Gen.
Terwijl ze in feite veel meer gemeenschappelijke punten hebben dan de vorige generaties.Dus meer kansen hebben om als groep te profileren. .
Ik vraag me af of Indische mensen in andere landen ( USA-Indonesia) dezelfde problemen hebben zoals we het kennen in Nederland .
@Boeroeng.
Ik heb toch erg groote moeite met het idee dat de Nederlandse cultuur even groot aandeel heeft geleverd aan de basis van de Indo cultuur is als de Indonesische.
Dan moeten we er van uitgaan dat het grootste deel van de Indo’s een Hollander als voorvader heeft.
Dan moeten we er ook van uitgaan dat die man enige bijdrage heeft geleverd aan de opvoeding. Meer dan de Indonesische moeder, oma en baboe. Als dat Hollandse militairen waren dan vraag ik me af hoeveel tijd ze hadden voor de opvoeding.
Ik denk dat het hollandse vooral geleerd werd op school of in het weeshuis. En dat buitenshuis Hollands zijn werd gedaan omdat het ‘hip’ was en onder druk van de maatschappij en politieke situatie.
Ik vraag me af hoe Nederlands het Nederlands in Nederlands Indie was als zelfs totoks moeite hebben met de cultuur in Nederland.
Nee de invloed van de Indonesische cultuur op de basis van de Indo cultuur is veel groter. Vrouwen drukken een veel grotere stempel op de opvoeding.
En zoals je al zei, het land waar je woont bepaalt je cultuur, dat was Nederlands Indie en niet Nederland.
Of Indo’s heden ten dagen zullen blijven ont-indischen omdat ze ergens anders wonen hangt van veel factoren af. Als Nederland in korte tijd heeft kunnen amerikaniseren dan is dat een bewijs dat ook het land waar je woont niet de enige invloed is.
Ook vraag ik me af hoe men het kan rijmen dat men vindt dat er wel driehonderd jaar mensen in Nederlands Indie hebben kunnen wonen die ondanks hun woonplaats Nederlands bleven qua cultuur, maar dat Indo zijn in nederland maar een paar generaties indo kunnen blijven.
Of Indo’s Indo’s blijven hangt af van hun zelf en tot hoe ver ze invloed van andere Indo’s en Indonesie toelaten.
In Afganistan wonen mongoolse stammen die daar sinds de middeleeuwen zijn gekomen, ze zijn nog steeds een aparte groep hoewel ze meer afgaans zijn geworden dan mongools.
Zo zijn er ter wereld genoeg voorbeelden die laten zien dat het niet zo voorspelbaar is.
Het hangt voor een groot deel van de Indo zelf af, hoe graag willen ze hun cultuur behouden, hoe sterk is die cultuur en hoeveel blijven er over om groter of kleiner re worden.
Op het vliegveld van Jakarta heb ik weer genoeg Indo’s gezien van tweede en derde generatie die dus nog steeds een aangetrokken worden door Indonesie.
Ik kan er ook niet weg blijven en na twaalf jaar heen en weer vliegen naar vrienden en familie is het onmogelijk om de invloed van Indonesie op mij te ontkennen. Het Indonesische dat ik in mijn cultuur had is bevestigd, versterkt, gegroeid en gaat nooit meer weg.
Quote:
Ik vraag me af hoe Nederlands het Nederlands in Nederlands Indie was als zelfs totoks moeite hebben met de cultuur in Nederland.
===============================================
Je kan bepaalde conclussies nemen als je deze boeken leest:
1.Weg tot het Westen
Het Nederlands voor Indie 1600-1950
Kees Groeneboer KITLV ISBN 906718 0637
2.Het Nederlandsch in Indie
Dr G.J.Nieuwenhuis
J.B Wolters Groningen Batavia 1930
3.Het Onderwijsbeleid in Nederlands – Indie 1900-1940 .
Dr S.J van der Wal
J.B Wolters Groningen 1963
4. Statistiek CBS Nederlands -Indie.
Cijfers 1930-1940
@ Jeroen
Dat is ook zo. Maar kinderen van een andere Europese vader vernederlandsten al snel
‘Omdat het statusverhogend was’ is een betere omschrijving. Maar een meerderheid van de Nederlandse gezinnen sprak van huis uit Nederlands en was ook binnenshuis cultureel georienteerd op Nederland En een hele grote meerderheid was christelijk, ook binnenshuis. Drie belangrijke fundamenten van het Nederlandszijn.
Goede vraag… maar er zijn vele soorten van Nederlandsheid.
Een limburger heeft ook moeite als ie voor het eerst ergens boven de rivieren kwam. En sommigen 20 jaar later nog steeds
Hella Haasse heeft zich ook altijd een beetje ontheemd en anders gevoeld in Holland.
Logisch..Holland was niet haar wereldje waar ze in opgroeide.
Dat Indische Nederlanders net zo Nederlands zijn als Hollandse Nederlanders was een feit. Maar zij deden het op zun Indisch. En dat was inderdaad afwijkend van regionale vormen van Nederlandsheid te Holland
Ik kan me ook niet in het beeld vinden dat van Toorop beschrijft, maar ik ben mild. Beelden worden nu eenmaal gevormd door ervaring en kennis; als een van die twee ontbreekt krijg je al gauw rare beeldvorming. Maar ieder heeft recht op zijn of haar eigen “waarheid”. Vervelend wordt het echter als er gegeneraliseerd wordt…….
Aan de andere kant kan ik hem ook wel begrijpen, dat in sommige gezinnen die als eersten hier aanspoelden, geen voorbeelden hadden en zich moesten handhaven in een vijandige omgeving; dat toen waarschijnlijk het identiteitsprobleem weer helemaal opspeelde in hun overlevingspogingen en dan er uiteindelijk voor kozen zich maar “aan te passen” (met alle latere gevolgen van dien) door zich uit te leveren aan de dominante cultuur.
Nu met alle verworven vrijheden, andere tijdsgeest en betere opleidingen is het makkelijk praten met het verwijt om je als “culturele minderheid” te profileren. Misschien bedoelde Toorop dat ook. Laten we elkaar niet te hard de maat nemen.
Een parrallele situatie flitst door mijn gedachten: de kinderen met Japanse vaders ….. Veroordeel niet totdat je in de schoenen van de ander hebt gestaan. Dwang, overlevingsstrategie of liefde? Wie zal het zeggen. Wou me eigenlijk buiten de hele discussie houden net als Pierre: “there we go again…”
Toorop heeft een zinnetje vergeten: “zo kijk ik er tegen aan ..(o.i.d.)”
dan was de kou uit de lucht, nu bespeelt hij misschien onbewust een gevoelige snaar. Wou dit toch gezegd hebben.
“There we go again ….” dacht ik toen ik het betoog van Mas Toorop en de reacties daarop las. Mijn utek zaten nog in de stand “Angelsaksisch” i.v.m. mijn laatste reactie op “Indisch in beeld/Hotel Buijs”.
Ikzelf ben van de generatie “satusetengah”, de n.m.m. belangrijke “tussengeneratie” die Mas Toorop gemakshalve of uit onwetendheid verwaarloost.
Als “Anderhalf” heb ik mijn leven geleefd tussen de 1ste generatie (die van mijn grootouders, ouders, ooms, tantes en hun talrijke Indische vrienden die als volwassene in NL aanspoelden na hele mooie, maar ook hele vervelende jaren in NOI) en de 2de generatie (die als heel jong onbeschreven blad in NL belandde of uit de 1ste generatie in NL werd geboren).
Mijn waarnemingen over hun ervaringen, gedrag en gevoelens wijken duidelijk af van de beweringen van Mas Toorop.
Het toont maar weer aan dat 2 mensen naar hetzelfde denken te kijken en volstrekt verschillende dingen zien. Wie heeft er dan gelijk?
Ach … laat Mas Toorop maar schrijven. Het zou hem wel sieren als hij erkent dat zijn beweringen – net als de mijne – niet berusten op de resultaten van zorgvuldig onderzoek, representatief voor de hele groep.
Pak Pierre
Bo Keller zegt het wel weer netjes zoals het een Heer betaamt maar wat Ruud Toorop schrijft kan ik alleen in goed Nederlands als “tai koetjing” bestempelen (net gelezen in het boek “ De jaren van asal oesoel”. Het is toch weer een uitzonderlijke wereldprestatie dat sommige would-be Indo’s zoveel Totalwahnsinn in een paar regels kunnen neerpennen.
De eerste generatie heeft eerst een oorlog meegemaakt als binnen- of als buitenkamper maar voor de doodsangst en existentiele onzekerheid maakt het verschil niet uit. Toen ging de 1ste generatie zonder onderbreken van de ene oorlog uit de andere oorlog in . Om elke hoek verborg zich een pemoeda, die niet vroeg naar je asal oesoel maar gelijk saté indo van je wilde maken. Na deze oorlog moest je toch voor de overtocht naar je Vaderland bewijzen dat je als Indische Nederlander Nederlander ben. In Nederland koeieneerde DMZ, een Nederlandse variant van de Stasi en de Gestapo alsof je 2de hands burger was, een zeer beschamende en vernederende periode. Een Indo vanuit zijn cultuur praat daar niet over en verschoont zijn kinderen ervan. Voor mij heeft de getekende en gedesorienteerde 1ste generatie zich opgeofferd. ..En dan doet Toorop bij gebrek aan argumenten goedkoop af als… Het Indozijn als geheim verborgen in het geheugen. Laat de mallotigheid van deze woorden op je inwerken .
De 2de generatie houdt zich duidelijk bezig met Indische bewustwording . Het omslagpunt is het boek “Geen gewoon Indisch meisje van Marion Bloem” . Ik weet uit mijn Rotterdamse periode dat er toendertijd heftig gediscussieerd werd maar we zetten ook daden bij woorden (lijkt Feyenoord wel) en voerden Indisch toneel op en organiseerde ook een literair symposium. Vele Indische schrijvers komen op, Glenn Pennock, Roy Piette etc. Ralph Boekholt sleepte De Staat en Lou de Jong voor het gerecht over Indie in WOII. Wim Willems brengt de Indische wereld in de ogen van de wetenschap. Ik vind het ook tekend dat in 1989 eindelijk een Indisch monument
Bij de beschrijving van de 2de generatie overschrijdt Toorop alle grenzen van weldenkendheid en mij verbijstert zijn denkniveau. Kan hij 1 enkel argument noemen in welke richten de 2de generatie door welke allochtoon, bvb Max Woisky of Jopie Pengel geduwd werd, let op dit wordt het Toorop-duwprincipe En dan degradeert Toorop met redenen omkleed 2de generatie tot een bloemlezing met Oneliners van Indo-kenmerken, de welbekende tolol-checklist in elke weldenkende Indowebsite aanwezig, om het Indischgehalte in personen te meten
En wat de 3de generatie betreft. ik zag laatst een filmpje over 3de Indischen die er niet Indisch uitzien maar zeggen dat ze Indisch zijn. Op de vraag wat Indisch is kwam als wijfelend antwoord… Indisch is een gevoel…het aapzijn is ook een gevoel. Dat is dus volgens de heremiet Toorop een eigentijdse wijze invulling van het Indisch-zijn
Al met al is het verhaal van Toorop het uitgelezen argument om de vrijheid van meningsuiting voor Indischen af te schaffen.
dus als je er niet als een Indo uitziet dan…?
Ik zie er niet zo uit, maar ben het echt wel.
‘Indisch is een gevoel’ vind ik vaag.
Toevallig heb daar eens goed over na gedacht een paar dagen geleden in Indonesie en er een nog ‘ruw’ stukje over geschreven:
ndisch is een gevoel?Is deze stelling waar of niet waar?Duidelijk is dat het hier om een antwoord gaat op de vraag, wat is indisch.Nu ik al jaren bezig ben met die vraag, vind ik het geen bevredigend antwoord. Mensen die dit antwoord geven weten het antwoord eigenlijk niet. En mensen die het accepter lijken vaak het antwoord zo vaag mogelijk te willen houden omdat ze allang blij zijn dat iemand zichzelf Indisch noemt en hoe meer zielen hoe meer…Wanneer hebben deze Indo’s dit ‘gevoel’wanneer ze onder andere Indo’s zijn. Ze noemen het gevoel omdat ze het niet onder woorden kunnen brengen.Een begin van een zoektoch.Ik ga proberen een antwoord op deze vraag. Wat is dat Indische gevoel.Dat gevoel is cultuur, omgangsvormen en gewoonten.En in de vaagste vorm handelingen en behandelingen gedaan en ondervonden in ‘de geest’ van de cultuur.De basis van Indische cultuur is de geest van de Aziatische voornamelijk Indonesische cultuur, waarbij de harmonie in de gemeenschap boven het individu staat. Op die basis zijn gewoonten, gebruiken en normen en waarden gebouwd uit de Indonesisch en Europese cultuur en gewoonten die meer typisch zijn voor Indo’s.De meest typische gebruiken uit de Indische cultuur zijn bedoeld de harmonie te bewaren, banden te versterken en gezichtsverlies te voorkomen. Ik noem gastvrijheid, respect naar ouderen, niet iemand uitvoeteren waar anderen bij zijn, eten delen.Er zijn veel vastgelegde riruelen, normen en waarden, die meegekomen zijn uit het gebied van herkomst. En zoals bij Indonesiers en andere mensen uit Z.O. Azie zijn er ook gedeelde waarden. Waaronder het voorkomen van gezichtsverlies.Het indische gevoel, is het onbewust herkennen van gebruiken, normen en waarden of ‘de geest’ van de cultuur, het streven naar harmonie en het sociale boven het individue. Het gezellige, gastvrije etc.
Ik denk er één te weten ,ik ga naar pulau kapuk.!
Vaag voor sommigen, duidelijk voor anderen. groeten of welterusten?
Tot betere tyden .Bo
Beste Jeroen, leuke uitleg, maar:
1. De Indo-cultuur, is een cultuur, die geografisch geen aanwijsbare plaats heeft in Nederland, behalve misschien op de Pasar Malam.
(Ruud Toorop)
Je kunt de zin anders opstellen en dan klinkt het zo: De Indo-cultuur In Nederland is een cultuur, die geografisch geen aanwijsbare plaats heeft, behalve misschien op de Pasar Malam.
De indo-cultuur als een pasar malam cultuur?
2. Er zijn ook belanda’s die zo vergroeid zijn met de Adat en manier van denken, dat ze zich ook alleen maar INDO kunnen voelen.
Afstamming speelt dan een veel minder grote rol dan het denken en voelen.
(Roundefects, zie antwoord op CJ Lentze)
Indo als “A way Of Ife”?
Zo, hik daar maar eens tegenaan.
De basis van de cultuur van Indische Nederlanders is ontleend aan de Indonesische cultuur, alswel de Nederlandse cultuur.
In Nederland verhollandsen Indische Nederlanders, in Amerika veramerikaniseren zij, in Indonesië verindonesiseren zij zich. Dit laatste is een moderne variant/nieuwwoord van verindischen en verinlandsen. (hieruit volgt dat het logisch is dat men in een blanke samenleving gaat verblanken… resistance is futile, zei die multiculturele Borg)
Het doen en laten van de groep wordt steeds meer hetzelfde als de samenleving waarin het leeft.
Maar zover is het nog niet.
Indische cultuur is een abstractie, want cultuur bestaat niet concreet.
Wat wel concreet bestaat is echte mensen .
En die indische mensen beoefenen hun Indische cultuur of resten ervan de hele dag door, waar ook ter wereld.
Het meest thuis of in de familie- en vriendenkring.
Zeker… is dat verwaterd en de culturele suïcide gaat verder, maar voorlopig nog kun je Indische cultuur terlaloe direct vinden op het internet.
Bijv…
op de site
Indisch4ever.
Meneer Keller, ik moet toegeven dat ik dit artikel en Meneer Toorops andere twee artikelen op ‘In Vogelvlucht/Indo-Roots Hyve’, ook twee keer over moest lezen om te geloven wat er in sommige alinea’s stond… Maar wat hij hier zegt over het onderdrukken van het Indische in gezinnen na aankomst in NL, dat heb ik wel van meerdere mensen gelezen/gehoord.
Ja, bij mijn grootouders gold dat überhaupt niet. Die onderdrukten of ontkenden niets, het was een erg Indisch huis- en toch stonden zij, en ook een ander jong Indo-gezin uit het dorp, te boek als ‘minder traditioneel’ in de ogen van sommige Indische families uit de kennissenkring. In de sixties gingen mijn grootouders (als dertigers) regelmatig naar Indische avondjes.
Maar blijkbaar is Ruud Toorop opgegroeid in een andere situatie, of met veel voorbeelden van die genoemde ontkenning in zijn directe omgeving. Misschien gebeurde allebei wel evenveel. (Ik was er niet bij! Oma heeft het iig nooit gehad over Indo’s die zoiets deden. Maar goed, zulke Indo’s zullen dan ook omgang hebben vermeden met de andere Indo-gezinnen.)
Zelf was ik benieuwd naar de bronnen waar Mr. Toorop uit heeft geput voor wat hij hier schrijft over de kleinkinderen (mijn generatie). Over sommige passages heb ik me verbaasd, en ik heb op het blog een berichtje achtergelaten, maar dat is verwijderd. (of wacht het nog op moderatie?)
Aduh tobat m’n inboergingscorsoes aanbevolen door prinsessen van
koninkilyke bloedens en mensen met bloed half ditjes/datjes vnl. Javaanse Adel en nyang hoog Europeaanné,hebben aku ini ogen/klep
geopend.
Met klompen -cekalélé-silat en menlompat selokan dans+lei/grifpel
jangan lupé bubur ketan/waji, lekker je weet nog roti besumbuh. Bij
tanté/bibik ad.borst .HOE,dan ,dat ken dise ouwe kakéh nou begrijpend lezen als de indo TT niet weet VTnya .Is er nog redding voor mij sih ?
Tijdens je jeugdjaren in de tropen was je er niet zo bewust van dat er in de indisch nederlandse gemeenschap een brede schakering was tussen arm en rijk, huidskleur, afkomst, scholing en opvoeding, maar werd je als 11 jarige op de boot naar Holland- en in de contractpensions met die verschillen geconfronteerd en daar inderdaad een begin van een gevoel ontstond dat je een apart soort nederlander moet zijn. Helemaal als je tov de boeleh’s je kleurtje/uiterlijk moest verklaren. Men keek er even van op als je ze wijst op je europese voorouders en dat zij ws ook producten waren van verschillende nationaliteiten ( vgl de Oranje familie ) met of zonder kleurbehoud. Ach volgens het CBS zijn we later statistisch westerse allochtonen geworden en onze hier geboren kinderen autochtonen, maar ws raken die innerlijk het tropengevoel toch niet kwijt. Zoals alle andere genetische gado-gado kinderen van andere immigranten hun miditerraans, afrikaans, chinees enz. roots zullen herkennen.
Wat is toch gaande in onze Indofam,?
Hoe toch ,si Ruud schijven ja Wij [ik] van 1e generatie, indo het zyn
verborgen als een geheim.
Ik hoop echt, dat ik het verkeerd lees.
Ruud,als je voor je eigen zaak reclame maakt doe het netjes en niet op
een kulit badak systeem. ‘T past ons niet .
Ik kan je ZEGGEN dat het NIET zo was! en ook nooit is geweest!
Ja!
Mijn ouders vertelden mij pas op latere leeftijd dat ik geen totok was, maar een halve.
Hoe dat bij mij overkwam?
Alsof zij vertelden dat ZIJ niet mijn ouders waren, omdat er in het ziekenhuis te Surabaya per ongeluk babies werden verwisseld.
Ik herinner me nog van vroeger dat de jeugd werd onderverdeeld in mods en rockers. Je was fan van de Rollings Stones, of je was fan van de Beatles. Zoiets als Feijenoord en Ajax.
Ik was een grote fan van de Stones.
Maar ik hield ook van de Beatles, the Who, Small Faces, Troggs. Dat waren dus de mods.
Ik was dus zowel een rolling Stone als een Mod. Half om half. fifty fifty.
Later had je nog de onderverdeling in hippies en rednecks.
Wat was het leven in Neerland toch duidelij: klip en klaar.
Uiteraard was de gevestigde orde, wanneer je rocker was of hippie – de “grote vijand” – en daar hoorden je ouders ook bij, vanwege hun ouderlijk gezag. De ideale schoonzoon, wilde je eigenlijk ook niet zijn.
Hoe het tegenwoordig is weet ik niet, er zijn zoveel identiteiten, zoveel groepen aanwezig in de Nederlandse maatschappij dat je eigenlijk niet meer weet tot welke groep je behoort. Ik voel me momenteel noch rocker noch mod: die tijd hebben we al gehad.
Ik kan niet retro doen en indisch-zijn. Dat was ik immers al mijn hele leven lang, Noch kan ik indo zijn: je kunt toch niet proberen iemand te zijn die je al bent?
Ouder worden/zijn heeft toch zijn voordelen, weg die kinderzieketen en jeugdproblemen. Geen identiteitscrisis:
Hooguit lichamelijke kwalen.
Of lichamelijk ietwat disfunctioneren.
Ligt het aan de economie?. Ligt het aan de hond die kijkt? Of ligt het aan iets anders?
Ach, hoe dan ook: het leven is verrukkelijk!