Beste allemaal,
Wij zijn Annegeer, Danielle & Pauline, Master-studenten Museology aan de Reinwardt Academie. Voor het vak Ethiek analyseren we de tentoonstelling ‘Het verhaal van Indie’ in museum Bronbeek te Arnhem.
Van degene die deze tentoonstelling ooit eens heeft bezocht, we zijn benieuwd naar jullie mening!
Hoe vond u dat uw erfgoed, gezien vanuit de Indische Gemeenschap, gerespresenteerd werd ? Bent u het ermee eens, of zou u dingen liever anders zien?
Voor een geheugensteundje check: www.hetverhaalvanindie.com of www.indischherinneringscentrum.nl en www.defensie.nl/cdc/bronbeek
We zijn erg benieuwd naar jullie mening!
...................
Indisch4ever 
Dag Allemaal,
vriendelijk bedankt voor jullie tijd en reacties. Wij hebben er veel aan gehad tijdens het maken van onze opdracht!
Hartelijke groeten,
annegeer
Geachte Annegeer,
Is de neerslag van jullie noeste arbeid op één of andere manier te raadplegen op het internet? Ik denk dat dit blog de ruimte kan geven aan de publicatie van jullie werkzaamheden. Dit ter leering en in mindere mate het vermaeck.
Toch nog een reactie hierover.Van de ong.48j dat ik onder diverse omstandigheden bij ”Bronbeek” betrokken ben geraakt en daarbij 4 veranderingen van zeer nabij meegemaakt,weet ik oa. heel veel welke art,aanwezig zijn en die voorwerpen welke helaas verdwenen.in de loop der jaren
Het indisch herinneringen, nu in sneltreinvaart.door 366 en nog wat jaren.Wat ziet-ruikt-proeft de gemiddelde bezoeker van het Indisch Herinnering centrum.WIE zijn MESTIEZEN-MARDIJKERS-SENTOT”s vloek-CHINESEN-TANAH MERAH-JAPAN-INTERNERINGEN-BERSIAP-PATRIA.
Een specifiek KNILwapen de”KLEWANG”onbekend,wel ong,8 Nipzwaarden.
Met deze sneltrein ziet hij de storende beelden niet.Met deze snelheid komt de bezoeker terecht i/d ”terugkeer”,Voorbijgaand aan de tijd spanne van 17jaren nl.
van 1945- -1962 in diverse golven en omstandigheden.Met uitsluiting vd,
nog nog levende gevoelens van mensen uit hun bewogen periode.
Hier door anderen reeds verteld, wat heeft de Nederlander verloren en wat heeft de INDO achter zich gelaten. Dit even in sneltrein vaart.
Dan weet ik ,dat INDISCH4EVER ook wordt bekeken door BB,pers. en tot nu toe alleen ”verweer” vernomen,misschien nu reactie.
jJ
Het is een enorme hoeveelheid prachtig historisch materiaal. Zelf herkende ik heel veel, maar wat doet het met de onbevangen bezoeker die van niets weet? Een bezoeker die nauwelijks weet dat er oorlog is geweest met Japan, die niets weet van bersiap, die de samenhang niet ziet tussen de geboorte van een staat en de chaos, moord en doodslag van revolutie, vrijheidsstrijd? Met daarnaast de diplomatie, mensen die hun nek durfden uit te steken. Die van Indische mensen in Nederland alleen maar weet dat zij ‘lichtgetint’ zijn. Die totoks alleen maar zien als uitbuitende kolonialen.
Uiterst duur ingericht met alle toeters en bellen van design! Misschien beter: Minder materiaal tonen met duidelijke lijnen. De rest in een magazijn voor de liefhebber.
Geachte studenten, Ik zou zeggen kom naar ”Bronbeek” en spreek me daar inzake m’n ziens wyze aan .Ik ben geen toevallige bezoeker en kom daar zeer regelmatig binnen.
In het kort; Onevenwichtige -luidruchtige en hier en daar storende beeld elementen vooral gezien uit m’n Indo [leven nog] ogen
Over de inrichting en Bieb is ’t goed te overzien. Informatie voor mij ???
De aanwezige museum gidsen, doen voortreffelyk hun werk en spijkeren bij
wat niet naar buiten komt.
Mocht Uw belangstelling hebben ,ik ben altyd bereid en zonder kosten uwerzijds en evt m’n zienswijze.op schrift te stellen . Mijn naam en adres is daar bekend
Met vriendelijke groeten . BO
.
Veel dank, Peter.
Ik verwachtte jou al.
Ik heb zelf de expositie niet gezien, dus ik kan er niks over zeggen.
Arthur Graaf (geen band met Indisch) was er wel en vond dat er geen aandacht was voor de hongersnood te Indonesië in ’44 en ’45.
http://www.hpdetijd.nl/2010-08-27/waarom-negeren-we-de-indische-holocaust-van-1943-44
Hij vond dat dit gebrek aan aandacht in de Nederlandse samenleving de schuld was van de Indische Nederlanders die het verzwegen zouden hebben en alleen de hongersnood in de kampen vertelden.
Daarbij wist de man niet dat een meerderheid van de Indische Nederlanders buiten de kampen leefde en net zo slachtoffer waren van de buitenkampse hongersnood.
Dat viel ff nie goe bij mij: https://indisch4ever.wordpress.com/2010/08/29/zondebok/
Bronbeek is niet OK
Ik kon het niet nalaten een reactie te plaatsen want het gebeurt niet elke dag dat mijn 81-jarige moeder onbewust even voor schut wordt gezet en herinnerd wordt aan dat onvergetelijk gratis verblijf in ons Jappenkamp
Ik heb dus een oude reactie wat gecultiveerd en de meest scabreuze opmerkingen geelimineerd. Hierbij volgt de gekuisde versie over dat bedenkelijk Verhaal van Indie
Ik ben op de tentoonstelling Het Verhaal van Indië’ in Bronbeek geweest en toen gebeurde het volgende. Ik stapte zaal 4 binnen en ik liep over een hellend vlak richting een foto van een Japanse oorlogsvlag . In de grond waren vitrines geplaatst, een makaber voorbeeld van graven, ik moest me vaak bukken om de moeilijk leesbare teksten te lezen en voorwerpen te bekijken. Toen ik bij de japanse vlag was aangeland, keek ik achterom en ik zag allerlei oudere mensen waaronder ook mijn 81 jarige moeder al buigend richting de Japanse vlag gaan, dat deed zij ook 67 jaar geleden in het Jappenkamp, l’histoire se repète. Dit is een vooruitstrevend voorbeeld van participerende tentoonstellingen
De bedoeling van de tentoonstellers was, jongeren laten voelen hoe het was te buigen voor de Japanse vlag. Daarbij vergaten zij gemakshalve dat sommige ouderen deze onvergetelijke ervaring met alle Japanse steun hebben mogen ondergaan, ook de tentoonstelling bezoeken.
In tegenstellng tot de tentoonstellingssamenstellers heeft zelfs een kampbeul van Bergen-Belsen meer inlevingsvermogen. Het is toch denkbaar dat het een pijnlijke en traumatische ervaring is voor ex-kampbewoners om weer geconfronteerd te worden met deze uiterst vernederende, beschamende en pijnlijke ervaring. Daar komt het geniepige bij dat de getraumatiseerde personen onbewust en onbedoeld door wat ziekelijke samenstellersstellers in kwader trouw als een soort cavia worden geconfronteerd met het onzindelijk buigen. De samenstellers hebben willens en wetens (bij hun volle verstand zoal dit aanwezig is) dit effect willen bereiken en is dit niet alleen moreel laakbaar maar ook ethisch verwerpelijk.
Het Indisch Herinneringscentrum, heeft misschien “onbewust” deze fout gemaakt maar dan zijn het wel een stelletje incompetente hufters niet alleen zonder ruggegraat maar ook zonder enig ethisch normbesef om mensen die een kampachtergrond hebben even loodrecht te bodem af te zeiken, chapeau.
Op de website Indisch4ever was er ook een recensist van deze tentoonstelling die alleen maar lovende woorden had voor de tentoonstellingen en toen ik hem aansprak op de behandeling van mijn moeder, vond hij het alleen maar zielig voor haar. Hij ging niet eens in op mijn vraag , hoeveel zilverlingen heeft die man gekregen (corruptie op zijn Italiaans) om de tentoonstelling in de 8ste hemel te prijzen. Een straatprostituee verdient meer respekt dan zo’n man.
Op de Pasar Malam na de presentatie van het boek, er werd heel snel over zaal 4 heen gelopen, heb ik het onverdeeld genoegen gehad met de samenstellers van de tentoonstelling een hartig woordje te wisselen, want onethisch en amoraal gedrag mag niet onbesproken gelaten worden.
Ze vroegen onverwachts aan mij wat de oplossing zou kunnen zijn. Ik stelde voor dat ze voordat de mensen zaal 4 binnenkomen uitleggen wat er gebeurt zodat iemand met traumatische oorlogservaringen zelf kan beslissen of hij de confrontatie aangaat of niet.
En ook hadden de samenstellers de betekenis van Het Buigen dienen uit te leggen. Dit buigen heeft speciale betekenis bij Nederlanders uit Indie. In de geschiedenis van Ned. Indie is dit buigen het symbool voor het einde van de Nederlandse koloniale heerschappij in Indie, veroorzaakt door een minderwaardige Aziatische staat. Daarom was het zo vernederend, niet het buigen an sich maar het buigen voor een Aziatische en gele overheerser, voor de realiteit van de geschiedenis.
Al met al kan ik zeggen dat de tentoonstelling van bedroevende kwaliteit is.
a)Slechte of gebrekkige verklarende teksten bij de voorwerpen zoals die bij 3 samoerai zwaarden in zaal 4
b) De militaire kledij en uitrustingstukken zijn volgens de museumgids de Heer Bo Keller niet historisch verantwoord en hij kan het weten.
c) Bij de uitglijer van zaal 4 stijgt het schaamrood naar de kaken en ga ik toch wel vomeren