van Henk Anthonijsz
Met het ouder worden gaan mijn gedachten terug naar mijn jeugdjaren.
Is het bij een ieder zo?
Ik vraag mij af wat er van al die oude medescholieren geworden is en of die er nog zijn.
De lagereschool: in de jaren 1933/ 1938: de Protestants Christelijke Lagere School in Malang (dicht bij hotel Splendid) in een dal). Leerkrachten: juffrouw Timmermans, juffrouw Broekhof, de heer Burger, de heer van Zeijl. Mede-scholieren: ik kan mij geen namen meer herinneren. In 1939 in Bandoeng: op de St. Augustinusschool, in de 6e en 7e klas. Heren Midde, de Kruif.
Redactie:Wie zat op school in Indonesie ? Way back en froeher ?
Kijk eens op deze site schoolbank.nl of andere scholieren hun naam hebben achtergelaten.
...................
Indisch4ever 
Kenang kenangan
Tja … Pak Henk, een laat antwoord op uw eerste vraag: Het lijkt wel zo. Ook logisch, want met het ouder worden krimpt de (aardse) toekomst en dijt het verleden uit, dus veel meer verleden dan toekomst om over na te denken.
Ook ik, toch pas bijna 73 en nog vol in het leven, heb last van heimwee naar de tijd en de mensen die voorbij zijn. Reden van mijn frequente bezoeken aan I4E. Er is altijd wel wat te tjakar in die aarde met voor elk wat wils aan “Indische” sedap-sedapan (ik schrijf bewust oude spelling, want die hoort bij het verleden).
Nadat ik mijzelf met pensioen had gezonden (ik was kleine zelfstandige)heb ik ook actief gespeurd naar oude kontjos van toen froeherrrr en ben ik lid geworden van KRIS, Komitee Renie Insulinde Scholen. Helaas bleken in mijn geval de vriendschappen uit de lagere schooltijd en van de vroege middelbare school onder de klapperbomen toch onvoldoende solide basis om de hernieuwde kennismaking om te zetten in bestendiger contacten.
Bij de eerste ontmoeting wisselden wij herinneringen uit, vulden de leemten in elkaars geheugen op. Grote opwinding, wij beloofden elkaar vaker te zien. Bij een 2de en 3de ontmoeting bleek al hoe weinig wij eigenlijk gemeenschappelijk hadden, hoe ver wij in onze levensloop uit elkaar waren geraakt.
Als het dan tussen de respectieve partners ook niet tjotjokt, sterft het hernieuwde contact in schoonheid.
Maar goed, niet geschoten altijd loepoet. Ook ik blijf, kuierend op b.v. Pasar Malams, hopen op een blik van herkenning, een nieuw contact.
Als de ontmoeting toch weer op niets uitloopt, dan zijn er altijd de mooie herinneringen om te koesteren, de oude fotoalbums, de boeken, de aquarelletjes met sawahs en bergen in de woonkamer, het houtsnijwerkje van een ondoorgrondelijke Balinese of van een paman djongkok bij zijn koeroengan met een djago er in, klaar voor het gevecht.
Als dat alles verveelt, dan is er nog de volgende rijstmaaltijd om naar uit te zien. Als de padi sterft, dan pas sterft de Indo.
Pak Pierre
Hallo Henk. Noem de de scholen chronologisch en natuurlijk ook de leerkrachten en plaats het op Indisch4ever. Vergeet niet de steden en datum.
Cap.