Niet meer bedelen om excuus Japan?

Geplaatst op 17 januari 2011 door Boeroeng

Op 11 augustus 2010 verscheen er in de Groene Amsterdammer een bericht van de hand van Fred Lanzing, waarin wordt uitgelegd, waarom het niet zoveel zin meer zou hebben Japan excuses te vragen voor de misdaden begaan gedurende de bezetting van Nederlands Indie. 65 jaar na de Japanse capitulatie is bijna een hele generatie verdwenen, alleen kinderen die de verschrikkingen van de Jappenkampen hebben meegemaakt, zullen daar moeite mee hebben. Lees hier het stuk Aangezien wij de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, de hongerwinter in Nederland en de Jappenkampen in Nederlands Indi niet aan den lijve hebben ondervonden, nemen wij de nodige voorzichtigheid in acht met het innemen van standpunten. verder…

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 Responses to Niet meer bedelen om excuus Japan?

  1. Peter van den Broek schreef:
    1 februari 2011 om 09:26

    Ik heb de wel heel merkwaardige redenatie van Lansing op de Nederlandse situatie geprojecteerd ik wilde dodenherdenking in Nederland af te schaffen, dat zegt Lansing over de Indische situatie maar dan met andere woorden:
    :
    Lansing: Ik pleit ervoor de oorlog in Nederlands, met pensioen te sturen. Dat wij besluiten om ons het oorlogsverleden te herinneren als een historische gebeurtenis. Laten wij afzien van het steeds maar weer oproepen van de pijn van toen. Het wordt tijd voor heling, vergeten, zielenrust.Over de oorlog wordt geschreven over ‘de strijd, het gepleegde verzet, de vervolging, het leven binnen en buiten de kampen (…)’.
    Strijd? Bij mijn weten bood het Nederlands leger weinig weerstand bij de Duitse inval en capituleerde het al na een week op 15 Mei 1940 te Rijsoord. Dat was een verstandig besluit,
    Verzet? In Nederland bestond Het verzet vooral na de oorlog.Maar tijdens de oorlog was er slechts de spoorwegstaking en er waren wat verzetgroepen maar je kan nauwelijks van een georganiseerd verzet, een Rsistance spreken
    Vervolging. In NL werden vnl Joden vervolgd en met volledige medewerking van het NL staatsapparaat enkele reis de vernietigingskampen ingestuurd, Nederland is het Europees land waarvan het grootste deel der Joden (>95%) niet meer naar huis terugkeerde . Nederlanders waren wat dat betreft van dat alles, razzia’s, veewagens, Westerbork etc, verschoond.
    Als ik zoiets zou schrijven, dan word ik in NL gekilehaald en gevierendeeld, en niet vergeten naar de psychiater gestuurd. Ik vind het wel een prestatie dat De Groene ruimte biedt aan Lansing maar daarover spreek ik later.
    Lansing keutelt dan over zijn persoonlijke ervaringen verder:…………..Nee hoor, wij gingen in oktober 1942 gewoon met een betjak naar het interneringskamp Kramat toen mijn moeder de aanzegging gekregen had.
    Aan het leven buiten de kampen is lange tijd weinig aandacht besteed, Maar je kunt er ook lezen dat tot diep in 1944 het leven eigenlijk min of meer zijn gewone gangetje ging met bioscoopbezoek en winkelen in de pasar Baroe, honger werd er niet geleden…………………….volgens Lansing was het leven van de buitenkampers een luizeleven, ik snap niet dat Indische jongeren moesten onderduiken om de Japanse Arbeitzeinsatz te ontlopen. Maar dat is volgens Lansing geen probleem.
    ……………………..Dan volgt het gedicht van Marion Bloem. Op de tweede pagina wordt in schrille kleuren geschreven over het lot van de troostmeisjes. Natuurlijk, dat was een verschrikkelijke zaak voor de betrokken vrouwen, overigens getalsmatig niet zozeer in Nederlands-Indi als wel in Korea en China. dat ‘het bij 65 ((Indo-) Europese – fl) vrouwen buiten kijf staat dat ze tot prostitutie gedwongen werden’. Tijdens de hele bezettingstijd van bijna drienhalf jaar, dus. ……………………….Dus volgens hem is zijn dat bijna 19 per jaar, getalsmatig stelt dat volgens Lansing natuurlijk geen meter voor. Bij de lijkenpikker beginnen de slachtoffersbij 10.000
    ……………Het boekje eindigt met De strijd in Nederlands-Indi van Ricci Scheldwacht. Een merkwaardig stuk voor iemand die zich beklaagt over de geringe historische kennis van de Nederlanders. De Pacific-oorlog begon niet op 7 december 1941, zoals er staat, maar op 7 juli 1937 met het ‘incident’ bij de Marco Polo-brug in Peking. Vanaf dat tijdstip voerde Japan jarenlang een grootschalige en zeer wrede oorlog in China. ………………Die oorlog heet volgens mij en andere serieuse historici de tweede Chinees -Japanse oorlog. En een andere oorlog begon in de Pacific, daar heb je wel zeewater bij nodig .Lansing heeft het over de geringe historische kennis van de Nederlanders, nou daar weet hij wel raad mee en is hier wel helemaal de weg kwijt en zonder navigator totaal stuurloos.
    .hij neuzelt door…..Die worden in zijn woorden gekenmerkt door ziekte, honger, lijfelijke afstraffing, sadistische strafmethodes en – daar zijn ze weer – jonge vrouwen die ‘systematisch’ worden misbruikt. Het lijkt wel Bergen-Belsen of Sobibor…….Ach Lansing weet toch dat het onder serieuze en weldenkende wetenschapper niet fatsoenlijk is aan oorlogsleedvergelijking te doen en hij gaat niet geremd door enige kennis gewoon door in de porseleinkast.
    Iedereen die de literatuur kent, weet dat dit een vertekend en onjuist beeld is. De toestand in de interneringskampen was vooral in de laatste maanden van de oorlog zeer penibel. Daarvr werd het leven in de kampen vooral gekenmerkt door verveling, onzekerheid, ruzies, ongerustheid over het lot van verwanten, de uitzichtloosheid en de eeuwige corvees. Ik verzin dit niet. ………………….ik vraag mij dan af waaraan mijn opa in 1943 is gestorven, zeker aan vergaande verveling. Maar voor Lansing is en blijft de persoonlijke ervaring, met de betjak naar het internerings- of wel vakantiekamp de maatstaf aller dingen en dat noemt zich nog wetenschapper.
    Ik denk dat zij die echt geleden hebben het recht hebben op erkenning, mededogen en schadevergoeding. Zolang Japan geen mededogen kent hebben zij het eeuwige recht Japan aan de schandpaal te spijkeren. Alsof dre Japanners er zo goedkoop mee wegkomen.
    Lansing had eigenlijk zijn gezeur voor zichzelf moeten houden en niet in De Groene moeten publiceren..De Groene heeft laatstleden toch ook een ander neokoloniaal, anti-facistisch, anti-Indisch stuk geschreven (over Indischen als fascisten, zat daar dat meisje van Leeuwen niet soms bij) of vergis ik mij. Ook zo’n erg slordig stuk.

    Beantwoorden
  2. Pierre de la Croix schreef:
    29 januari 2011 om 10:52

    Waarde Pak Ted Hartman,
    Dank voor uw uitleg. Het is mij nu duidelijk waar het “pro” in uw vorige reactie op sloeg. De tekst was voor mij een beetje verwarrend.
    U kent mijn mening t.a.v. het doorgaan met vragen om excuus aan de Japanse regering. Niet “pro” dus, maar “anti”. Een bezoek aan de tentoonstelling “Na 65 jaar nog kind van de rekening” zou daar niets aan veranderen. Ik weet heel goed wat er destijds in NOI allemaal is gebeurd. Ik ben mij ook bewust van het onrecht dat velen – ook personen in mijn naaste omgeving – zijdens het NL gouvernement is aangedaan. Nochtans …..
    Als “pukul terus” met de gele payongs voor de Japanse ambassade u en uw vele medestanders voldoening schenkt, dan gun ik u die van harte.
    Met vriendelijke groet,
    Pierre de la Croix

    Beantwoorden
  3. Ted Hartman schreef:
    27 januari 2011 om 21:03

    Beste Pierre de la Croix, hartelijk dank voor belangstelling. Allereerst over “PRO”. Ik bedoel daarmee dat de meeste meningen ervoor zijn dat er NIET opgehouden moet worden met ageren om erkenning. Uw reacties op thema Pearl Harbour heb ik gelezen. En zeg daarop: NIET sudah, laat maar. Doe wel en zie niet om, als Nederland ooit toegeeft, is dat alsnog ’n zegen! Op het artikel “Niet meer bedelen” kwamen
    pas cht veel reacties. Hebt u de tentoonstelling gezien “Na 65 jaar nog kind van de rekening”? Met welgemeende groet. Ted Hartman

    Beantwoorden
  4. Pierre de la Croix schreef:
    23 januari 2011 om 22:24

    Pak Ted,
    U verwondert zich dat er op bovenstaand artikel “Niet meer bedelen om excuus Japan” nog geen reacties zijn gekomen, maar u gaat meteen verder met “Eigenlijk behoren hier ook geen reacties op te komen” en “Die reeds gegeven werden zijn van een zeer hoogwaardige geloofskwaliteit n zijn in doorsnee allemaal PRO!” Eigenlijk mooi toch? Vraag zelf beantwoord, de kous is af – Tutup perkara.
    Maar …. nu is mijn nieuwsgierigheid gewekt en wil ik toch zeker weten: PRO wat? Bedoelt u inderdaad “PRO niet meer bedelen om excuus Japan”?
    Mijn mening op “Niet meer bedelen …” is verwerkt in het tweetal “Reacties” – van 8 en 9 december jl. – dat ik schreef op het thema “Pearl Harbor” (van 7 december). Met name in de laatste reactie.
    Met vriendelijke groet,
    Pierre de la Croix

    Beantwoorden
  5. Ted Hartman schreef:
    23 januari 2011 om 14:17

    Het verwondert me hier (nog) geen reacties op te zien!
    Ik heb ALLE reacties op het bewuste artikel om ze te “distileren” . . . kijken wie deze bewering ongedaan maken! Zelfs een derde generatie stem vindt dat er maar “mee opgehouden moet worden” ! ! ! Eigenlijk behoren hier ook geen reacties op te komen.
    Die reeds gegeven werden zijn van een zeer hoogwaardige geloofskwaliteit n zijn in doorsnee allemaal PRO ! Lees SVP ook in deze zelfde serie I4E – stukken, aanbieding van petitie “De Indische Kwestie” onder kopje “Indische kwestie . . . drrrr maar.”

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Ted Hartman Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *