Omroep Max zendt ‘ver van familie’ in 3 delen uit .. Dit op 1, 8 en 15 augustus. Deel 1en 2 zijn geweest maar ook te bekijken op het internet. Klik hier
Deel 3 zondag 15 augustus Nederland 2 17.05 uur
Veel reacties in het gastenboek van Max zijn negatief. Kennelijk verwachtte men een realistische schildering van een Indisch gezin. Maar zo gaat dat niet met speelfilms.
Lees hieronder de eerste reacties in het gastenboek van MAX of surf naar
de website van MAX
++++++++++++++
Ik voel me diep beledigd dat de Indische gemeenschap op deze manier te kijk wordt gezet. Ik voel me op geen enkele wijze verwant met deze Indische voorstelling van zaken. Marion Bloem had beter moeten weten. De volgende uitzendingen kunnen wat mij betreft geschrapt worden. Ik kijk in ieder geval niet meer!
————–
De aankondiging van deze film deed mij vermoeden dat het een weergave zou zijn van onze Indische leefwijze, maar helaas heb ik daar niets van terug gezien.
De gesprekken waren heel onduidelijk.
Neen, geen succes, en ik denk dat de meeste Indische mensen dit niet herkenbaar vinden.
—————-
Dit geromantiseerde verzonnen verhaal is niet gedocumenteerd. Het geeft een raar soort cultuur weer, dat niet te herkennen is. Tenminste niet als Indische cultuur. Bij mij, mijn Indische familie (ik heb ook Hollandse familie) en mijn Indische kennissen is het niet zo’n rotzooitje. Integendeel.
————————-
Ik heb de film gezien . Ik moet zeggen niets zeggend en geheel buiten de waarheid van ons leven daar. Jammer. Heb mijn tijd jammer genoeg er aan verspeeld.Jan C.A
————————–
Een belachelijke, kwetsende en vooral chaotische voorstelling, zoals deze film bij mij overkomt. Heel moeilijk te verstaan en men had zich veel meer moeten inleven in de werkelijke leefwereld van onze Indische gemeenschap toen der tijd. Marion Bloem had zich beter moeten laten informeren en ik vind het merkwaardig dat de oudere deelnemers aan deze film, niet hebben ingegrepen.
————————–
Wat een walgelijke voorstelling over Indishe (geen INDIRS)leefsituaties.
Wat een walgelijke taal die door de jonge dame worden gebezigd.
Konden Anneke G, Riem d Wolf e.a sr-Indo’s niet aangeven dat het erg ver gezocht is van die Marion Bloem om zo iets op papier of de tv te zetten.
Wanneer de sr-Indo’s hier geld voor hebben gekregen dan vind ik het helemaal schandalig.
Marion Bloem: vraag eerst aan bv. Yvonne Keuls of Adriaan van Dis hoe je iets inelkaar moet flansen, zelf bak je er weinig tot niets van.
——————————————————-
Ik heb gepoogd deze film te zien. Jammer genoeg was die bijna niet te verstaan. het begin was zo chaotisch dat ik er geen touw aan vast kon knopen en de verschillende “Indische” taferelen leken mij meer karikaturen, dan kenmerkend voor de Indische s. Indo bevolkingsgroep.
K.M.
——————————————————-
heerlijk dat er nu een film komt over het boek! We moeten de Indisch-Nederlandse cultuur koesteren want al die oude Indische tantes zijn weg ja , maar wij toch luitjes , doorgaan toch!
——————-
Zeker heerlijk eindelijk erkenning en voor velen herkenning. Want wie weet nog waarom wij nasi koening eten en de betekenissen van 7 soorten gerechten.
Het heeft lang geduurd maar hierdoor kunnen wij onze cultuur koesteren en doorgeven aan de 3e 3n 4e generatie.
++++++++++
Deze laatste reactie was van een actrice uit de film
...................
Indisch4ever 
Wat een negativiteit over de film, ver van familie. De meesten herkennen de Indische familie niet op de manier zoals is te zien in de film. Als je vraagt aan je oma en opa of ze dingen herkennen dan zullen ze zeker dingen herkennen.
* veel drukte als de familie bij elkaar is, door elkaar praten
* eten staat centraal
* geheimpjes in de familie daar wordt niet over gesproken
* demonstratie van vechtsport als dit beoefent wordt in de familie
Maar waar het om gaat is om je te realiseren dat na de 3e generatie bijna niets meer over zal zijn van het typisch Indisch zijn of voelen. De Indische Nederlander is er dan niet meer om de verhalen te vertellen.
Het lijkt wel of men zich schaamt om de beelden te zien hoe het vroeger ging bij een Indische famimilie.
En dat er kritiek is op het verhaal dat is een kwestie van smaak.
Wat ik persoonlijk heb ervaren tijdens het maken van de film ( heb een klein rolletje mogen spelen ) is dat er een geweldige band ontstond onder elkaar. Het voelde als n grote familie, alsof je elkaar al jaren kende. Zelfs de Nederlandse “cast” viel het op dat er een enorme hechte band was ontstaan onder elkaar. Een chemie die je niet kan spelen alleen kan voelen!
Is dat niet typisch Indisch, het gevoel van ons kent ons?
Beste Gomis en Wilma,
Mij is als kind ook altijd ingeprent dat uitpakken van een cadeau in het bijzijn van de gever heel erg onbeleefd was. De achtergrond daarvan, zo zeiden mijn ouders, was tweeledig. Als je het direct uitpakte, lijkt het dat je het cadeau belangrijker vond dan de gast. En je moet ervan uitgaan dat elke gast zijn best doet iets leuks voor je te kopen. Een als dat wat minder was gelukt en je pakte het direct uit, zou je je teleurstelling kunnen laten blijken. Als kind vond ik dat prima. Ik had immers eerst een partijtje en de volgende dag als ik de cadeaus uitpakte, was het weer feest!
Na 50 jaar in Nederland voel ik nog steeds een zekere gne als ik het cadeau dat ik van een Hollander krijg, uitpak. Want eigenlijk hoort het niet.
Wat die film betreft … Ach, ik voelde mij niet gekwetst of zo maar het ging over iets wat ik helemaal niet herkende en waar ik ook niets aan vond. Ik ben na korte tijd maar wat anders gaan doen.
Dat het volgens een van de actrices eindelijk een erkenning en herkenning voor velen was, zegt meer over haar dan over de Indische gemeenschap en verklaart ook veel.
Overigens Wilma, er bestaan vele varianten van nasi tim. Ik kreeg dat als kind vaak. Was rijst gekookt met vlees en soms groente. Er zijn vele recepten te vinden op internet maar degene die het dichtst kwam bij wat ik vroeger kreeg, staat op http://www.kokkieblanda.nl/indonesian/nasi-mie-mihoen/2615-nasi-tim-daging-cincang-gestoomde-rijst-met-gehakt
1000 indische mensen, 1000 meningen!
Marion Bloem heeft in mijn ogen een film gemaakt over een migranten familie. Toevallig zijn ze indisch.
ik denk dat het verhaal een mix is van alle indische families…
ik heb ooit eens een levendige correspondentie gehad met lilian ducelle n.a.v. haar ‘kritiek’ op het boek van paul van der put “het leven der indo’s”. ook zij repte over walgelijke taal en de seks waarover in het boek verhaald werd. dat bestond toch immers niet?
daar waar men niet over praat, vind ik echt indisch. dan bestaat het dus ook niet.
Mensen beoordelen Ver van familie vooral op wat de film NIET is, of ZOU moeten zijn. Aan de ene kant wel goed dat deze film zo onder de loep wordt gelegd, maar laten we wel wezen: dit is toch een geslaagde Nederlandse film? Eenheid door verscheidenheid, dat typert toch ook de Indo? Geen ‘groep’ ter wereld die zo kibbelt. Gelukkig vallen er geen doden 😉
Eens zullen we/ze het nooit worden… maar Marion Bloem heeft met Ver van familie een gedurfde film gemaakt.
Hai Gomis,
misschien had ik iets duidelijker moeten zijn over cadeautjes uitpakken op een verjaardag.
Het voorkomt dat mensen zich malu voelen, beschaamd oid.
Wat jij vertelt om pas op de geboortedag te feliciteren, dat wist ik weer niet en al helemaal niet dat het ongeluk brengt.
Heel leuk om over die oude Indische gewoontes te praten!
ps: wie weet nog het recept van nassi tim? kreeg je meestal als je ziek was
Allereerst vraag ik me af wat Marion Bloem heeft bedoeld te maken. Ja een film….maar waarover? De titel van de film is “Ver van familie” en het heet dus een roman te zijn. Maar kijkend naar deel twee van de film ( deel een heb ik niet gezien) is ‘Ver van familie’, een roman, totaal ondergeschikt gemaakt aan beeld en beeldvorming van iets waarin men de Indische groep zou moeten herkennen of leren kennen. Maar de beeldvorming bestaat enkel uit karikaturale taal en andere accenten, waarin grofheid en een lepeltje seks kennelijk de cab rawit in de nassi moeten zijn. Kennelijk lag het dus in de bedoeling om tevens het begrip Indisch haarfijn uit de doeken te doen. Waardoor het verhaal van ‘Ver van familie’ een flinterdun lijntje werd dat de chaos bij elkaar moest rijgen.
Jammer van het geld.
HUH? over cadeautjes niet uitpakken, komt mij niet bekend voor, zal komen omdat ik hier misschien de jongste ben, maar wat ik wel weet is dat iemand je pas mag feliciteren op de dag dat je jarig bent. Ik was op 17 juli jl jarig en een dag ervoor feliciteerd iemand mij, ik zeg dan leuk maar ik neem het niet aan, want ik ben morgen pas jarig en als ik het nu aanneem brengt dat ongeluk. Of dit nou iets typisch Indisch is weet ik niet?
De serie vind ik persoonlijk wel interessant. Het verhaal hangt samen uit verschillende gebeurtennisen van verschillende Indische families samen gepakt tot 1 familie, daarom zit er voor iedereen wel iets herkenbaars in.
Tja Boerung,Woody Allen had een enorme zelfspot.
Neem bijvoorbeeld de serie The Nanny, ook een bedillerige moeder die iedereen onder de duim houdt.
Ver van familie moet ik nog zien, heb wel het boek gelezen.
Oh ja Boerung, over de Indische gewoontes:
Ik was 20 juli jarig, veel Indische vrienden en Hollandse vrienden kwamen op bezoek.
Heb een hele lieve Indische vriend en ik vroeg hem:
Wat moet ik doen?
Nou ik had de botol ceboks al klaargezet, maar dat is een ander verhaal..
Bij een Indische familie pak je geen cadeautjes uit, maar Nederlanders vinden dit zeer onbeleefd.
Vriend Ike zei, wees gewoon jezelf
Nelly en Boeroeng, soms is zoiets moeilijk om mee om te gaan.
graag advies, ook van de andere lezers
Ik herken zeker wel een boel Indische dingetjes…gewoontes, stemmingen, geschiedenis.
Ik zie geen realistische schildering van mijn familie in zijn geheel… maar kan dat op zich wel?
En dat was ook niet de bedoeling van de schrijfster ?
Woody Allen deed steeds weer Joodse families in zijn films…. hoe realistisch deed hij dat ?
En maakte hij niet een gigantisch bedillerige moeder in een van zijn films (Manhattan?) Ze achtervolgde hem als reusachtige geest en hing boven New York..
Met alle respect maar ‘Ver van familie’ heeft nogal het karakter van een jeugdfilm. Qua toneelspel speelt Anneke Gronloh nog ’t best. Muziekjes met Ry Cooderachtig gitaarspel doet denken aan ‘Paris, Texas’ van Wim Wenders. Kan m’n eigen indische familie er niet zo in herkennen.
Onlangs schreef Marion Bloem “Als je man verandert.. wat gebeurt er met een relatie als de man prostaatkanker krijgt.” Ook dit is een aanfluiting. Kritiekloos heeft ze zich voor het karretje van urologen laten spannen. In haar semiliteraire bewerking van zogenaamde interviews legitimeert ze de zeer controversiele benadering van prostaatkanker door deze specialisten. Mogelijk onbewust, maar daarom niet minder verwerpelijk. Lees mijn recensie over dit boek op mijn blog onder http://psaprostaatkanker.blogspot.com/2010/05/marion-bloem-troostmeisje-van-de.html
Het is een roman en geen documentaire en heeft met de werkelijkheid niet veel dingen gemeen. Uit dat oogpunt geef ik Marjon Bloem toch een jempol.Indere Indo beleeft het op haar/zijn eigen manier, hangt heel sterk van af hoe je Indo beleving is. Satirisch/chaotisch, maar toch heel veel herkenbare dingen. Teveel expressies in een zo korte tijd.
De senior acteurs en actrices vinden het zelf leuk, anders hadden ze ervoor bedankt nadat ze hun script hadden gelezen.
Er zijn nog veel Indische romans die verfilmd kunnen worden. Ben benieuwd wie het gaan doen.
De volgende series ga ik zeker bekijken.
Kijk ook naar de uitgebreide info site van de cast.
“Wright or wrong het zijn mijn roots”
si John