6 Responses to Plastic cultureel erfgoed

1. sigeblek schreef:

   23 februari 2010 om 10:14

   Bij selamatan zijn er 2 soorten etenswaar.
   De speciaal voor de selamatan doeleinden gerechten(soorten zijn verschillend) , en de etenswaar die men later aan de aanwezigen meegeeft .
   Dat is apart van tevoren gemaakt en samengesteld , wordt(makanan) berkat genoemd , en vroeger in een besek van bamboe meegegeven. Reden is dat de besek goedkoop is in aanschaft en men kent toen (eeuwen?) nog geen tupperware of “blokker” plasticdoosjes.
   De etenswaar in de berkat besek zijn vaak ” makanan kering” , dus zo weinig mogelijk (of geen) saus erbij.
   Tegenwoordig geeft men de berkat eten in een moderne kartonnen doos of en piepschuimbakjes .

   Beantwoorden
2. Ed Vos schreef:

   23 februari 2010 om 00:39

   Vergeten. Vroeger namen we al dat eten in mee rantangs. Van huis, naar huis, ke manamana. Maar waar zijn die nu weer te koop?
   Dat was nou pas indische cultuur 😉

   Beantwoorden
3. Ed Vos schreef:

   23 februari 2010 om 00:22

   Ach,
   vroeger werden na een slametan, en die heb ik zo vaak meegemaakt dan me lief was, echt waar ;-), het eten (het offervoedsel) aan de naar huis gaande aanwezigen meegegeven in een vierkant mandje al dan niet van gevlochten bamboereepjes.
   Tegenwoordig, en dan heb ik het over Midden-Java Indonesia, wordt het ook in plastic bakjes gepropt mee naar huis genomen.

   Beantwoorden
4. Peter Pinchetti schreef:

   22 februari 2010 om 23:16

   Kirsten Vos heeft het helemaal bij het rechte eind. Ik denk ook dat het een ingeboren Indo-eigenschap is om liever te veel te masak dan te weinig, en… is tevens een argument om je lievelingetjes te laten meegenieten van al dat lekkers,en met berkat kunnen ze lekker nagenieten. Ja, plastic bakjes opslaan, moet je eens in de keukenkast bij mijn Judy kijken…tumpuk-tumpuk allerlei formaten, deksels aparte stapel, zelfs de supermarkt bakjes van salades etc., worden gewassen, van etiketten ontdaan en… ook bewaard. Komt altijd wel van pas katanja. Niet zo vreemd dus in de dapurs van kooklustige Indo`s.

   Beantwoorden
5. nonn@ schreef:

   22 februari 2010 om 16:01

   Leuk h� om zoiets te lezen. Ik sta dus aan de andere kant, ben degene die iets lekkers maakt en achteloos laat weten dat er waarschijnlijk teveel is voor ons alleen en of bijvoorbeeld m’n zoon er iets van wil hebben. Weet niet of het iets typisch Indisch is, waarschijnlijk niet, maar het typeert wel ons Indischen, dat altijd teveel koken, dat altijd willen delen met anderen.
   Nou ik eraan denk, maak voor vanavond maar nasi goreng met sambal goreng boontjes, wie weet maak ik er iemand gelukkig mee! Per slot van rekening, het geluk zit ook in deze kleine dingetjes.

   Beantwoorden
6. Barbara Pinchetti schreef:

   22 februari 2010 om 11:45

   Glimlachend heb ik dit verhaaltje gelezen; wat verschrikkelijk herkenbaar. Onze plastic bakjes verhuizen ook over en weer. Ik eet ook vaak bij mijn ouders, mijn dochter is het huis uit en ik krijg regelmatig telefoontjes op mijn werk met een achteloze opmerking: ‘Papa heeft sambal goreng udang boontjes gemaakt’ of ‘we eten mihoen � la Asti’ (vernoemd naar mijn oma Asti Pinchetti, ��n van mijn favoriete gerechten)… Zie dan maar weerstand te bieden aan deze verlokkingen! Na een flinke maaltijd volgt er standaard de vraag (of dreigement): ‘Neem je de rest mee want anders gooien we het toch maar weg’.. Ja natuurlijk, graag Pap, hoef ik niet te koken voor mij alleen. Het is zo heerlijk om te lezen dat ik niet de enige ben!

   Beantwoorden