13 Responses to Met ploertendoder en stiletto

1. sigeblek schreef:

   31 januari 2010 om 11:02

   1.Er is een verschil tussen afzeiken en afzeiken.
   Het gebeurde alleen tijdens diverse vriendelijke ontmoetingen tussen verschillende corpsen .Dus tussen ” gelijken”.
   Daarna ging men verbroederen met veel bier en gezang.Vaak zonder dames , omdat de dames vaak hun eigen sociteit hadden.
   Of tijdens de ontgroeningsweken .
   Het gebeurde alleen in besloten kringen waar buitenstaanders niks mee te maken hebben.
   Ik denk niet dat het een kuddegedrag is , of om te kunnen profileren.
   Voor zover ik me kan herinneren doet men dat niet bij anderen of in aanwezigheid van anderen. Uitgezonderd bij kroegtochten .
   Ik praat hier over de oude studentenleven .
   2. Het Nederlands Indische accent.
   Heb vaak Indische mensen uit de 2de en 1ste generatie ontmoet.
   In de meeste gevallen hebben ze bijna altijd dat accentje . In de meeste gevallen bij de kleine boengs .
   Zelfs bij mensen met een betere positie en opleiding komt het vaak naar buiten als ze gesprekken voeren in “eigen omgeving”.

   Beantwoorden
2. Ed Vos schreef:

   31 januari 2010 om 09:15

   1. Dat “afzeiken”, heeft mij ook meerdere malen verbaasd. Wanneer je met allerlei soorten “vleeswaar” kon smijten, dan telde je mee. Dat goldt (geldt) vooral in het studentenleven.
   Heb je hier te maken met een profilerings- c.q. kuddegedrag?
   2. Met accentje bedoel ik dat “nederlands-indische” accent. Wanneer je een Limburgs accent had, dan was het wat de Limburgers betrof OK. Kwam je daarmee in aanraking met een Utrechter of een Amsterdammer, dan wist je het niet.
   @P. van de Broek.
   Limburgers en Brabanders worden door Hollanders vaak als “achter de ellebogen” voorgesteld.
   Er wonen overigens ook veel Brabanders in Indonesie, heb ik opgemerkt.
   Wanneer die club uit St. Michielsgestel niet aan de macht was, dan zat ik misschien niet hier in Holland 😉
   http://www.geschiedenis.nl/index.php?go=home.showBericht&bericht_id=719

   Beantwoorden
3. sigeblek schreef:

   30 januari 2010 om 17:29

   Ik denk dat men verschil moet maken over welke periode het gaat .
   Bij de 1ste Generatie kwamen de (relatief) goed geschoolde Indo’ s vaak in Den Haag en omgeving. Waar ze ambtenaren werden.
   Uiteraard het hebben van netwerk is ook meegenomen.
   Sommigen hebben ook pech , dan werden ze naar allerlei uithoeken gestuurd.
   En dan moeten ze in het dagelijkse leven(ook werk) omgaan met de plaatselijke bevolking.
   De grote gros die onvoldoende bagage hadden waren ” gedoemd” aan de lopende band te staan(fabrieksarbeider).
   En hun kinderen(de latere 2de gen.) gaan geheid naar de LTS .De meisjes naar HHS.
   De juiste cijfers kan men altijd opzoeken in de statistiek.
   Ik heb in 4 Nederlandse universiteitssteden tijdelijk gewoond ( en zogenaamd ” gestudeerd” ) . Mijn uitvalbasis (ouders) woonde toen voor 3 jaar in Amsterdam.
   Als ik uitging met die Indische/ Ambonese vriendjes werden wij vaak aan de deur geweigerd.
   Als ik alleen of met Nederlandse medestudenten gaat kom ik overal binnen.
   Met je eigen jaargroep uitgaan was altijd een feest , goed gekleed , 3 delig kostuum en nog met onze kaalgeschoren koppen .
   Alleen in Amsterdam – Den Haag ga ik met mijn eigen landgenoten om.
   Wat de Marokanen en andere gekleurde migranten nu meemaken hadden de oudere generatie Indo’ s ook meegemaakt.
   Tenminste dat heb ik zelf gezien en ervaren , in 4 steden .
   Ik had ook gemerkt dat we niet zomaar binnen kunnen komen met mijn Indische vrienden (HTS) , alleen op grond van hun lichtbruine uiterlijk.
   Dat geldt ook voor een paar bekenden die ondanks hun zuiver Nederlands , hier geboren en naar school waren gegaan soms ook aan de deur geweigerd werden.

   Beantwoorden
4. Peter van den Broek schreef:

   30 januari 2010 om 16:55

   Heb ik eindelijk iets gemeen met Brabanders, ik heb niks tegen Brabanders, Limburgers of ander NLers, maar ik begrijp hun dialect niet, ik kan er geen struktuur in ontdekken. Daarentegen spreek en schrijf ik wel 5 talen vloeiend + dat Schwyzerduetsch, dat eigenlijk een taal is (heeft grammatica en schrijfvorm). Ik vind het wel ongemanierd dat iemand mij in dialect aanspreekt zoals in de Zuidelijke Nederlanden.
   En het grootste gedeelte van de Indischen werd na aankomst op transport gesteld en hadden geen keus. Dat kan bij militairen anders zijn geregeld zijn. Dat geen keus is onderdeel van de “geruisloze integratie”.
   Waar ik niet tegen kan is dat die geruisloze integratie wordt voorgesteld als een prestatie van de Nederlandse maatschappij, de overheid klopt zichzelf op de borst en steekt een veer in hun…..
   Dan zeg ik mijn neus. Indischen hebben zich geruisloos geintegreert ondanks (niettegenstaande) de bemoeizucht van die kampbewaarders van het DMZ. Als ik die naam al hoor dan ga ik overgeven.
   Of Nederlanders me serieus namen vanwege mijn Nederlands (ik heb een licht Amsterdams accent zeggen ze terwijl ik helemaal geen Amsterdammer ben), weet ik niet.
   Wat wel indruk maakte op de RK-studentenvereniging (veel Limburgers en Brabanders, onbegrijpelijk) was als ik me verbaal van me afbeet het zgn afzeiken. Bij mij verliep de integratieperiode nogal luidruchtig en met veel bier. Je wordt dan de maat genomen, hoe je je gedraagt en hoe je zeikt. Dat heb ik wel zo prettig gevonden, hoefde ik niet te vechten.
   Ik heb me eigenlijk nooit bewust aangepast, dat heeft mijn vader dubbel en dwars gedaan, dus ik ben van mijn plicht ontslagen. Ik heb wel veel gediscussieerd alhoewel ik eigenlijk geen prater ben. Soms vraag ik me danook af hoe ik eigenlijk op oudere leeftijd in de handel terecht ben gekomen. daar wordt ongeacht de huidskleur, accent en afkomst je wel keihard beoordeeld op je prestaties, misschien helpt het wel dat ik Indisch ben, een vreemde eend in de bijt heeft ook zijn voordelen

   Beantwoorden
5. Ed Vos schreef:

   30 januari 2010 om 13:18

   Wat dat betreft heb ik het geluk gehad dat ik gewoon meedeed met de Nederlandse jongeren, en aangezien ik behoorlijk en accentloos Nederlands sprak nam mij men wel serieus.
   Ik geloof dat het gevoel wel of niet serieus genomen te worden wel bepalend is voor hoe je stond in of tegenover de Nederlandse samenleving.
   Wat mijn ouders betrof, heb ik nog steeds het gevoel dat zij stilstonden, en met hun gedachten voortdurend in Indie/Indonesie waren. Ongewijfeld, het waren ook echte Indische mensen.
   Maar toch heb ik de indruk dat Nederlanders, een bepaald beeld hadden van indo’s, en dat was lichtelijk “denigrerend”. Je kon vooral met ze lachen en gekheid maken, en vooral dat stuitte veel indische tegen de borst omdat de Hollandse humor nou niet bepaald hetzelfde was als de “Indische humor”.
   Ik zie hen nog steeds lachen als boeren die kiespijn hadden, want ze hadden nauwelijks verweer.
   Dan was nog dat rare accentje waarover men grapjes maakte, en door Tante Lien alleen maar bevestigd werd.
   Ook die stinkende luchtjes die uit de keuken kwam.
   Het is dan ook niet vreemd dat indische mensen zich vooral groepereerden om steun en begrip bijelkaar te zoeken, en dat doen de nieuwe Nederlanders ook.
   In een multicultisamenleving kan het vaak in bepaalde stadia erg wringen en kraken en zijn incidenten gewoon normaal.
   De geschiedenis herhaalt zich. Jammer voor degenen die hetzelfde filmpje weer zien draaien en dom van degenen die de geschiedenis niet kennen en de ideeen van Wilders omhelzen.
   Je kunt natuurlijk eisen dat nieuwe Nederlanders stante pede de nederlandse gewoonten en gebruiken aanleren, aanpassen noemt men dat. Maar wanneer je zelf geen belangstelling toont voor waarom men iets doet, dan lijkt het me onmogelijk ze op een fatsoenlijke manier uit te leggen dat het ook anders kan.
   Wij moeten af van die Hollandse zelfgenoegzaamheid waarmee we met dezelfde intolerantie die we allochoten verwijten hen onze waarden en normen opdringen.

   Beantwoorden
6. Boeroeng schreef:

   30 januari 2010 om 01:17

   Wel….. buitenstaanders die Nederlands kennuh doen prima integreren tussen al die andere Nederlanders in Brabant ..
   Taalcursussen voor Nederlandstaligen zijn niet nodig.
   Maar Peter…. enerzijds klagen dat Indischen niet als volwaardige Nederlander gezien worden en tegelijk lollig doen over Brabanders want in jouw visie zijn ze niet Nederlands genoeg.?
   Zie je zelf niet de tegenstrijdigheid ?
   Mijn vader kon kiezen op welke luchtmachtbasis hij gestationeerd wilde worden en hij koos bewust voor een basis in Noord-Brabant. En zo zijn wij hier gaan wonen.

   Beantwoorden
7. Peter van den Broek schreef:

   30 januari 2010 om 00:33

   Ik begrijp dat Limbrants niet, wat ik wel begrijp is Schwytzer Duetsch, dat wat die Duits Zwitsers praten,ik heb er zelfs een cursus voor gevolgd, heb je ook cursussen Limburgs of Brabants, zou best helpen voor hun integratie??.
   Waar het mij om gaat dat Indischen, zonder enige vorm van inspraak naar hot en vooral her werden gestuurd. Mijn oma kwam in Drente, in kamp Westerbork terecht, Nederlanders hebben echt gevoel voor humor, Drents versta ik ook niet
   Mijn ouders kwamen in Gorredijk, ik ben nog steeds van plan om die plek te bezoeken maar ben bang een identiteitscrisis aan over te houden. Ik moet maar iets over dat DMZ lezen.
   En wat die vechtpartijen betreft. Ik heb vroeger ook veel gevochten. Ik was een van de kleinste en lichtste van de klas en werd vooral op de lagere school door kinderen van pseudo NSBers om mijn huidskleur en afkomst gepest. Aangezien ik altijd verloor, stuurde mijn moeder mij naar judo, daardoor ging ik nog meer vechten. Op het atheneum ging dat over, zo zie je dat opleiding verbloedert.
   Soms verbaas ik me dat ik ��n van de weinige Indischen ben die gediscrimineerd werd als ik zo de verschillende blogs lees. Volgens anderen was het gewoon onschuldig pesten waar je boven dient te staan. Kijk en daar pas ik voor. Zoals Lilian Ducelle zegt: incasseren en terugmeppen, dat heb ik later verbaal gedaan.
   Dat geschreeuw over geruisloos integreren van Indischen wordt veelal door politici als vijgeblad gebruikt om te tonen dat immigrantenin NL kunnen integreren. Tegen welke prijs wordt niet vermeld, kunnen Indischen uithuilen bij het Indisch monument, dat gezien de Stichting toch niet zo Indisch is.

   Beantwoorden
8. Boeroeng schreef:

   29 januari 2010 om 15:08

   Ik ben opgegroeid in Brabant en volgens mij sprak iedereen Nederlands.. sterker nog… het was de dagelijkse omgangstaal..

   Beantwoorden
9. Peter van den Broek schreef:

   29 januari 2010 om 14:51

   @geruisloos integreren
   Ik denk dat je daaronder iets anders dient te verstaan en wel het volgende: Indischen werden zonder tegenstribbelen gelijk uit de boot op transport gesteld naar: als je het ongeluk had katholiek te zijn naar Brabant of Limburg, waar ze geeneens Nederlands spraken. Daar werd door een werkloos geworden kampbewaarder van DMZ een soort inburgeringscursus gegeven: 1x per week zich wassen, aardappelen met groenten eten en vooral geen rijst, niet te vaak kleren wisselen en dat soort ongein. Op basis van de vorderingen in Nederlander worden werd al dan niet een woning toegewezen, een meubelvoorschot gegeven, voor werk gezocht.
   De Indischen mochten op de goedbedoelende Kampbewaarders van DMZ natuurlijk geen kritiek hebben op straffe van contenuering van de inburgeringscursus, de woning en meubelvoorschot werd niet toegwezen en andere stokken achter de deur.
   De leuze was: bekken dicht, de 1ste generatie kon niet anders, ging geruisloos en met hartzeer verder. Alleen Tjalie Robinson stond voor hun borg.

   Beantwoorden
10. Minahassaboy schreef:

    29 januari 2010 om 12:23

    Behalve van de Pukulan, de Indo’s zijn ook bekend als beste badmintonners..

    Beantwoorden
11. Telor Pedis schreef:

    27 januari 2010 om 16:50

    Ieder heeft zo zijn kijk op de geschiedenis….
    Ik zie de Indische Nederlander meer als een survivor, iemand die de kunst verstaat in een “vijandige” omgeving te overleven. Eigenlijk een ‘boenglon’ (Jav. kameleon).
    Een bijzonder beest met speciale eigenschappen: hij kan roerloos wachten totdat hij toeslaat; hij heeft een uniek verdedigingsmechanisme nl. het opgaan in de achtergrond om zodoende onzichtbaar te zijn voor de vijand. Het beest had ook een unieke kijk op zijn omgeving door het speciale gezichtsvermogen. Een beetje Indisch.
    Indische mensen zijn daarom geruisloos geintegreerd in de NL samenleving, maar pijnloos? Het heeft heel veel pijn gekost in hoofden en harten van deze ontheemde mensen. Het bracht verwarring en wanhoop.
    Posttraumata zijn nog volop aanwezig: 65 jaar na dato en zelfs bij velen van de tweede generatie.
    Dus niet de beeldvorming in de media is voor mij bepalend, maar die eeuwige pijn. Die onzichtbare ellende.

    Beantwoorden
12. Boeroeng schreef:

    27 januari 2010 om 12:52

    Die geruisloosheid is idd een mythe.
    Maar laten we die ethnische oorlogen van jeugdgangs ook niet overdrijven.
    Vooral in Den Haag en Amsterdam gebeurde er wel wat, maar in mindere mate in het hele land.
    Wat in de analyses achteraf onbreekt is de moeilijkdoende jongeren in een achtergrond van gebeurtenissen in Indonesi� zetten: de oorlog, de gewelddadige tijden van direct na de oorlog.. wat overging in meer ‘bedreigende
    tijden van na 1949′.
    Jongeren groeiden op zonder vader of met een getraumatiseerde vader, streng of emotioneel afwezig.
    Overigens herinner ik me vaag dat ergens in de vroege sixties mijn vader zat te kankeren op indojongeren die betrokken waren bij een vechtpartij… dit nav een radiobericht.
    Dat kankeren op jeugd – wel of niet klierend- is nog steeds een oud-hollandse bezigheid.
    En zeker als het om jeugd gaat met een buitenlandse afkomst. Dan komen de ethnische aversies weer bovendrijven
    ———–
    Indische Nederlanders, oud en jong, zochten hun weg in dit kouwe kikkerland. Klagen deed men wel binnenshuis, … waarom zou je dat de media in moeten schreeuwen ?
    Vallen,opstaan…. �n doorgaan.
    Het lijkt dus geruisloos voor de buitenstaander en veel indo’s zelf willen het ruis uit het heden en verleden ook niet zo graag weten en horen.
    Soedah ya ?

    Beantwoorden
13. sigeblek schreef:

    26 januari 2010 om 23:49

    Ik denk dat er een verschil is tussen echte conflicten die later in de media wordt extra opgeblazen met de toen bijna onschuldige vechtpartijen.
    Soms werd 1 tegen 1 gevochten , di-adu zeg men dan . Nog een beetje “sportief’ gebeuren zoals men dat kan lezen in de verhalen van Tjalie.
    Dat er matpartijen gebeurde tijdens het uitgaan , bioscoop en discotheek is niet vreemd.
    Vooral als er sprake is van hanengedrag omdat er meisjes in de spel betrokken raken.
    Dat er soms wapens werd meegenomen werd en soms gebruikt is ook bekend .
    Je kan bepaalde wapens kopen in Belgie en terug gesmokkeld naar Nederland .
    Ik zat toen in een stad in het oosten van het land , dichtbij de Duitse grens met veel kleine gemeenten , met eigen discotheken.
    Heb een en ander gezien.
    Over het leren van van pencak silat om jezelf te kunnen verdedigen tegen die badaks-gajahs (zo werd het gezegd ) is ook waar .De Nederlanders waren toen echt groot in vergelijking met de tengere Indische en “Ambonese” jongens.
    Oudere Indo’ s uit Batavia zullen de term “Boeaja” Kemajoran kennen , die jongens gingen Pencak silat lerenvan de plaatselijke guru’ s en later meegenomen naar Nederland.
    Die stijl is bekend geworden als Pukulan Kemajoran.
    Soms heb je sportieve matpartijen tussen Indo’s en Ambonezen , soms worden alliantie gesmeed als ze met de Belanda’ s gingen vechten.
    Bij ” interne” ruzie tussen Indo en -Ambonezen=Zd Molukkers wordt vaak gesust en bemiddelt door de ” zware’ en oudere jongens die toevallig van de pencak silat scene elkaar kennen.Kleine stad , kleine gemeenschap , je kent elkaar van naam of gezicht.
    En de ouders ontmoeten elkaar vaak bij de kumpulans van O.V.T.V of pasar malams .
    Ik zie dat nog steeds als iets onschuldig , en werd de vechtpartijen niet echt opgeblazen als “etnische oorlog” tussen nieuwkomers en de plaatselijke jongeren.
    Niks nieuws onder de zon.
    Ik zou zeggen dat de integratie relatief gezien zo goed als geruisloos verliep.

    Beantwoorden