Kort woord vooraf: In 2007 werd door stichting Het Gebaar een bedrag van 1.035.300,- toegekend om het boek Mogen wij altijd in dit kamp blijven? van Henriette van Raalte-Geel te verfilmen. Tijdens de onderhandelingen en voorbereiding van de film, bleek dat men een geheel ander project voor ogen had, een project wat weinig van doen had met het boek, waar de gelden van het Gebaar in eerste instantie voor bedoeld waren. Mw van Raalte heeft zich vervolgens teruggetrokken.
De stichting Japanse Burgerkampen heeft het traject voortgezet en inmiddels is de documentaire het jaar 2602 uitgebracht.

Op 15 oktober 2008 heeft Mw. Van Raalte de stichting “De dappere moeders in de Japanse Interneringskampen” opgericht. Hun doel is een film te maken (de voorbereidingen zijn inmiddels in volle gang!) op basis van het boek “Mogen wij altijd in dit kamp blijven”. Het stichtingsbestuur heeft er het volste vertrouwen in dat het een indringende, maar waarheidsgetrouwe verfilming gaat worden, die de gehele Indische Gemeenschap zal aanspreken. Nog nooit is er een speelfilm gemaakt over de Japanse bezetting van Indi, met als hoofdthemas  de vrouwenkampen, jongenskampen en troostmeisjes.

Hoe zit dat nou met dat geld van Het Gebaar zullen velen zich afvragen. ….Mw. Henriette van Raalte voelt zich verantwoordelijk voor de gehele gang van zaken, vandaar dit persbericht:

Persverklaring Henriette van Raalte-Geel inzake de documentaire: Het jaar 2602
Omdat de verfilming van de vrouwenkampen tijdens de Japanse bezetting in 2006 een tweede kans kreeg van Het Gebaar, werd de stichting Verfilming Japanse Burgerkampen 1942-45 (VJB) opgericht, om alsnog te kunnen voldoen aan de subsidieaanvraag (kenmerk 106/2004) voor de verfilming van mijn boek Mogen wij altijd in dit kamp blijven?. De stichting Het Gebaar kende op 17 januari 2007 een uitkering van 1.035.300 toe om de geschiedenis van moeders en kinderen in de Japanse interneringskampen te verfilmen. Dit werd contractueel vastgelegd op 11 januari 2007.
Het is mijn mening dat het productieteam, t.w.: mw. N. Kemper van Holland Harbour, mw. W. van Ammelrooy en regisseur A. van der Hout, na de verstrekking van de subsidie, afzagen om een verfilming met nagespeelde scnes tot stand te brengen. Op 31 januari 2008 heb ik tijdens een vergadering van de Stichting VJB een verklaring afgelegd inzake het niet nakomen van de contractuele verplichtingen van Holland Harbour. Vooraf  aan die vergadering, had ik een kopie van mijn verklaring aan alle aanwezigen uitgedeeld. Daarna heb ik het bestuur verzocht goedkeuring te hechten een onafhankelijke accountant in te schakelen om de boeken van Holland Harbour te controleren. Er waren diverse betalingen   verricht waar nog geen concrete zaken tegenover stonden. Ik ben er van overtuigd dat de stichting VJB de productie met Holland Harbour toen had moeten beindigen en de subsidie had moeten terugstorten.
Aangezien het bestuur van VJB niet op mijn verzoek inging, heb ik de vergadering voortijdig verlaten.

Op 1 februari 2008 deelde ik mijn zorgen over de voortgang mee aan Het Gebaar,  toezichthouder op de naleving van de contracten. Omdat Het Gebaar niet op mijn brieven reageerde en ik door de stichting VJB zwaar onder druk werd gezet, heb ik  aan  mevrouw C.M. van Heemskerck verzocht  voor mij een afspraak met Het Gebaar te laten maken. Op 1 april 2008 ben ik met de heer Reinders Folmer naar Het Gebaar toe gegaan. Wij hebben een aangenaam gesprek gehad met de heer Neeb en mevrouw Veldkamp. Hierbij hebben wij onze mening uiteengezet en onze verwondering over de gang van zaken uitgesproken. Dit sloot aan op mijn eerdere brieven van 1 februari en 3 maart 2008. Nog een aantal relevante stukken zijn overhandigd. Desalniettemin heeft Het Gebaar besloten de financiering van “Het jaar 2602” niet te beindigen.
Bij de filmopnames van de 19 interviews met de oud-kampslachtoffers zijn onnodige kosten gemaakt omdat zij over de wereld zijn verspreid: Australi, Canada, Zimbabwe en Indonesi. In Nederland zijn ruim voldoende kampslachtoffers aanwezig die genterviewd konden worden.
Achteraf is gebleken dat de documentaire Het jaar 2602 gekoppeld is aan de documentaire Contractpensions. Dit werd niet als zodanig in de subsidie-aanvraag vermeld, kon ook nooit de bedoeling zijn omdat de beide documentaires in historisch opzicht ver uit elkaar liggen (1942-1945: de kampen in Ned. Indi tijdens de Japanse bezetting en vanaf ca.1950: de groep Indische Nederlanders die Indonesi moest verlaten na de soevereiniteitsoverdracht). Mw. Van Ammelrooy heeft destijds nooit n woord gerept dat zij betrokken was bij de laatstgenoemde documentaire. Haar naam wordt bij de aftiteling van beide documentaires genoemd.
Personen die het oorspronkelijke plan uit eigen middelen financieel hebben gesteund, omdat de Stichting VJB hen daartoe ( i.v.m. de ANBI-status!) uitnodigde, voelden zich achteraf om de tuin geleid! In de weekkrant  Den Haag Centraal heeft mw. Vilan van de Loo op 15 augustus 2008 een artikel gewijd over het Vechten voor het miljoen. Twee weken later zijn op 29 augustus een aantal ingezonden brieven vol verontwaardiging verschenen.