In de periode 1945-1949 onderhielden Nederlandse militairen contacten met de lokale bevolking in Indonesie, en dus ook met Indonesische meisjes. Regelmatig werd -vaak onbedoeld- uit deze verhoudingen een kind geboren. Na de onafhankelijkheidsoverdracht aan Indonesi keerden de troepen terug naar huis. Een onbekend aantal Nederlands-Indonesische kinderen bleef achter bij hun moeder in het nieuwe Indonesie. website.
Oorlogsliefdekind is een initiatief om de verhalen van Nederlandse militairen en hun in 1949 achtergelaten kinderen in Indonesie te achterhalen. Dit project is uniek in de Nederlandse oorlogsgeschiedschrijving. Op vrijdag 29 mei om 18.00 uur wordt tijdens het Tong Tong Festival in Den Haag de website http://www.oorlogsliefdekind.nl gelanceerd in aanwezigheid van een kind van een Nederlandse militair en een Indonesische moeder. bron
...................
Indisch4ever 
Hallo.
Mijn naam is Trieneke Olgers- Keitz.geb. in 1956.
Mijn vader,..REMMERT KEITZ..een knappe gebruinde Nederlandse man met donker haar en bruine ogen, heeft een paar jaar als vrijwilliger gediend in die oorlogsjaren.Dit was voordat hij mijn moeder leerde kennen.
Heel graag had hij nog een keer teruggewild maar dat wilde mijn moeder niet.
Misschien bang voor het onvermijdelijke?!
Helaas is onze papa in ’96 overleden.
Mijn zusje Erica en ik zijn al jaren overtuigd dat er ergens in Indonesie broers of zussen van ons zijn en als dat zo is zouden we dat zo graag weten.
Papa zat soms “ver weg” in gedachten verzonken in zijn stoel maar als kind denk je daar verder niet over na. Nu hebben we zoiets als…Tja…Indonesie…
Mocht iemand hem hebben gekend…Laat maar weten….
…groeten van de zusjes..KEITZ
Ben op zoek naar mijn vader Jan Kirpestein (of Kerpestein). Hij had in de naoorlogse periode in Palembang met mijn moeder Jo Schreuder-Mierop een verhouding. Toen zij in 1948 in verwachting raakte, vertelde hij dat in Nederland een verloofde had; een kind was daarom niet welkom. Mijn moeder wees een abortus van de hand en verbrak de relatie.
Kirpestein was in die periode verantwoordelijk voor de voedseldistributie in Palembang. Wie weet waar deze Kirpestein terecht is gekomen?
Het is inderdaad duidelijk dat vele Nederlandse officieren niet blij waren met contacten tussen hun soldaten en Indonesische meisjes of -zoals ik nu dus ook lees- Indo meisjes. Het blijft toch schokkend om te horen dat mannen op de dag van hun huwelijk werden overgeplaatst. Wat doet dat met je?
Ik zou Frank Boon willen vragen zijn ervaringen te plaatsen bij ‘Uw verhaal’ op de website van Oorlogsliefdekind. Ik hoop ook dat C.R.C Trippelvitz-Gijsberti Hodenpijl haar oproep zou willen plaatsen bij ‘Uw zoektocht’ op http://www.oorlogsliefdekind.nl.
Bij voorbaat veel dank.
Met vriendelijke groet,
Jean Hellwig – Oorlogsliefdekind.nl
Sinds mijn ouders overleden zijn ben ik op zoek naar een tweeling die vermoedelijk in de periode 1948 – 1949 geboren zijn in indonesi.
Mijn vader zat in die periode als korporaal bij de genie in Indonesi.
Veel is mij niet bekend.
Mijn moeder heeft ooit een brief ontvangen waarin de moeder van de pasgeboren tweeling gewag deed van haar liefdesrelatie met mijn vader.
Lang is de brief verstopt bewaard maar helaas is hij nu onvindbaar.
Mijn vaders naam:
Johannes Jozephus Gijsberti Hodenpijl.
Geboren 02-02-1920
Ook weet ik dat hij met zijn medematen het paleis van president Soekarno heeft moeten bewaken.
In Juni 1949 reed hij op een bermbom en keerde invalide naar huis.
Hij heeft weinig tot niets over die periode met ons gesproken.
Ik hoop op een positieve reactie.
Met vriendelijke groet,
C.R.C.Trippelvitz-Gijsberti Hodenpijl
Nederlandse militairen hadden NIET ALLEEN contact met Indonesische meisjes, maar ook heel vaak met Indo meisjes. Heel vaak gebeurde het dat de bewuste militair die een meisje zwanger had gemaakt, wel bereid was om haar te trouwen, maar dat het ten stelligste werd ontraden door de militaire meerderen van deze militair. Ik heb zelf mee gemaakt dat een Indisch meisje in bruids japon op haar bruidegom stond te wachten bij het Gouverneurs Kantoor, maar ,,Jan ” kwam niet opdagen. Waarom? Zijn commandant die van het huwelijk wist ( de militair moest daartoe een verzoek indienen)had de bruidegom met spoed overgeplaatst en wel zo snel dat hij geen gelegenheid kreeg afscheid te nemen. Veelal zaten ze dan al op een boot of een vliegtuig naar Nederland. Het werd de Nederlandse militair verboden zich met dames van de plaatselijke bevolking te vermengen. Zelfs toen ik in 1959 in Ned. Nieuw Guinea zat gold deze regelnog steeds.