……………… 
Door Radin (op de foto met zijn oma)
Ik kan het niet.
Ik kan het gewoon niet.
Ik kan niet op het station lopen en iemand die me tegemoet loopt en niet wil wijken dwingen opzij te gaan.
Ik kan me vervolgens ook niet omdraaien en hem, dit geval was het een man maar het had ook een vrouw kunnen zijn, verbaal de volle lading geven. Het enige wat er in mijn hoofd opgaat is, weer een onbeschaafde Belanda.
Het doet me denken aan mijn autorijlessen, op een smalle weg net zo lang recht op een tegenligger afrijden tot we besluiten ruimte voor elkaar te maken. Is dat nou die Hollandse beschaving?
Zegen behalen door andere mensen te dwingen opzij te gaan?
Bij het fietsenrek tegenover het station liep ik langs een meisje dat al bellend met haar slot aan het prutsen was. Als goed opgevoede Indisch jongen was het natuurlijk niet de bedoeling luistervink te spelen. Maar toch ving ik op dat het meisje een hulplijn had ingeschakeld die haar moest helpen haar slot open te krijgen.
Ik verminderde mijn pas, keek eens goed naar haar slot, het was een leuk moluks meisje, en dacht na over hoe ik haar zou kunnen helpen…
Maar toen sloeg de verhollandsing toe. Door mijn hoofd schoten woorden als: raar, lastigvallen, ze zoekt het maar uit. Maar tegelijk ook: helpen, zielig, kan toch niet aan haar lot overlaten.
Omdat ze me niet aankeek ben ik maar doorgelopen. 1-0 voor de Hollandse kant.
Of toch niet. Eerder 1-0 voor de Indische. Ik voel me nu al schuldig als ik denk dat ik haar morgen op het station misschien weer tegen kom.
Bedankt pap, bedankt mam!
Het is niet makkelijk een Indo te zijn, maar nog moeilijker te verhollandsen.
Een Kriss mocht ik niet.
Een paraplu openen in de kamer, daar komen ongelukken van.
Snijd vooral niet in je vingers tijdens het pieper jassen, een wond zou de dood van een familielid kunnen betekenen. Op zich een handig weetje voor aasgieren die uit zijn op een erfenis natuurlijk.
Maar de deur naar de geestenwereld bleef in onze opvoeding gesloten.
Over geesten werd niet gesproken, daar waren we te nuchter voor.
Was het niet de bijbel waar in staat dat je je niet met de geestenwereld mag bezighouden?
Bij het horen van geestverhalen ben ik dan ook een en al scepsis. Het ene na het andere geestverhaal wordt in mijn hoofd ontkracht. En dankzij programma´s bij Discovery Channel en National Geographic, weet ik dat geesten niets anders zijn dan truukjes van de hersens bedoeld om je te laten rennen bij onbekende levensbedreigende situaties.
Ondanks mijn nuchtere kijk op de geestenwereld heeft het wel mijn interesse.
Zo kon ik het niet laten naar het programma 1 vandaag te kijken waar een topic werd gewijd aan kinderen die geesten zien.
Tot mijn grote verbazing, niet omdat ik het niet verwachte, maar juist omdat wat ik verwachte ook waarheid bleek te zijn, waren het Indische kinderen.
Een jongen en een meisje, uit verschillende gezinnen.
Beide kinderen zagen goede en slechte geesten en konden er mee communiceren.
Een deskundige werd er bij gesleept en beste man vroeg de maatschappij deze kinderen serieus te nemen.
Serieus nemen?!
Het eerste wat ik dacht was: nogal logisch dat deze kinderen echt geloven wat ze zien.
Nogal logisch dat het Indische kinderen zijn en geen Hollandse. Staan ze meer open voor de geestenwereld waardoor ze geesten zien, of staan ze meer open voor primitieve impulsen die van jongsaf door ouders en grootouders aangewakkerd en serieus genomen worden?
Waren ze maar zo nuchter opgevoed als ik …
Die nacht in mijn kamer, met het dekbed stevig om mijn lichaam en over mijn hoofd, was ik maar wat blij met mijn nuchtere opvoeding. Is het immers niet zo dat wanneer je niet in geesten gelooft, geesten je niet lastig vallen?
En een dekbed zonder kieren de grenzen bewaakt tussen de nuchtere wereld en die van de geesten?
Dit keer sliep ik eerder in dan na het zien van The Exorcist.
Hulde aan de nuchtere opvoeding!
...................
Indisch4ever 
Nee… je kunt niet iedereen in dit topic verantwoordelijk stellen voor het schrijven van één van hen.
Ik heb ook gereageerd maar ik heb niet één kwestie erbij gehaald die je aanstipte..
Maar goed.. daarnaast is een gedeeld waarden- en normenpakket (wel of niet Indisch) geen garantie voor gelijke meningen.
Zoveel hoofden, zoveel meningen… dat zie je ook in dit topic.
jah ik noem daarom ook alle voorbeelden van alle individuen die hebben gereageerd, die spreek ik aan met JULLIE omdat het niet één persoon is die al die voorbeelden aanhaalt. Hopelijk gaan we nu geen discussie voeren over een zinsopbouw of persoonlijk voornaamwoorden of wat voor taalkundige term. Als je daar al druk over gaat maken. Sorry maar daar ga ik niet in mee, reageer alleen op het topic.
Je kunt wel in het algemeen schrijven er wordt ten onrechte zaken erbij gehaald als treinkaping, allochtonenbeleid etc… maar je kunt het niet personificeren tot “jullie”.
Alsof het ene individu die reageert in dit topic het per definitie eens is met een ander die reageert.
Die “jullie” bestaat niet.. Het zijn allemaal losse individuen die voor eigen verantwoordelijkheid eigen meningen wegzetten.
ja, naar mijn mening is dit allemaal terug te leiden naar je eigen normen en waarden.
En die zijn grotendeels gevormd door je (Indische) opvoeding en omgeving. Dus of je nu oneens bent over dit of dat, het is allemaal terug te linken aan jezelf.
———citaat Erik—-
Dat is de vraag die Raden zich afvraagt. En dat is eigenlijk ook de vraag waar jullie het allemaal mee eens zijn met jullie kritieke vraag over de Molukse treinkaping, het allochtonenbeleid, de problematiek rondom Marokkaanse jongeren en het koloniaal verleden en band met heden.
——– einde citaat———
Wie is jullie in dit citaat?
De mensen die reageren ?
Wat een typische Indische discussie hier weer; iemand vertelt zijn eigen gebeurtenis over of hij iemand wil helpen jah of nee en er wordt meteen van alles met de haren bijgetrokken: oud-koloniaal systeem, gemengde huwelijken, het allochtonenbeleid, Molukse treinkapingen. Wat een ophef zeg!Als iemand ergens gefrustreerd door is laat hem dan een eigen discussie starten maar richt je pijlen dan niet op iemand die hier over heel iets anders wil praten.
Het verhaal van Raden is onbewust ook heel herkenbaar voor jullie allemaal. Hij noemt het verhollandsing, ik noem het verharding van de maatschappij. Als jongerenwerker weet ik als geen ander dat de maatschappij snel veranderd. Ikzelf ben pas 29 lente’s jong, maar kan mezelf totaal niet herkennen in de tieners van tegenwoordig. Dat heeft deels ook met mijn eigen (Indische) opvoeding te maken; beleefheid richting ouderen, sociale normen en waarden, inlevingsgevoel. De jeugdbende’s, tienermoeders, samenscholingsverbod, en het taalgebruik waar ik dagelijks mee te maken krijg herken ik in geen velden en wegen.
Dit alles heeft effect op de gehele samenleving; waarom zou ik iets voor jou doen als jij niks voor mij doet? Waarom zou ik jou helpen als ik jou niet ken? Als je volgens iemand te lang naar hem/haar kijkt krijg je een dreigement of scheldwoord naar je hoofd in plaats van een groet. Dat is iets waar Raden mee zit. En ik ken Raden persoonlijk en ken hem als wat “anderen” omschrijven als een typisch Indische jongen; stil, bescheiden, vaak stil. Met “anderen” bedoel ik “Nederlanders”. Hoevaak hoor je “Nederlanders” niet zeggen; Ben je Indisch? Indo’s zijn zo bescheiden, “die” passen zich tenminste aan.
Maken ze daarmee dan zelf geen onderscheid tussen “hen” en “ons”? En staan ze er niet bij stil dat Indo’s ook binnenvetters zijn; stille wateren hebben diepe gronden.
En dat is ook zo bij Raden het geval, en bij zoveel Indische jongeren die vanuit hun opvoeding veel normen en waarden hebben meegekregen maar dit buitenshuis niet vaak terugzien; waarom zelf toepassen als de rest zich ook niet aan deze normen en waarden houdt? Dat is de vraag die Raden zich afvraagt. En dat is eigenlijk ook de vraag waar jullie het allemaal mee eens zijn met jullie kritieke vraag over de Molukse treinkaping, het allochtonenbeleid, de problematiek rondom Marokkaanse jongeren en het koloniaal verleden en band met heden.
Ik vind dat Raden een goede vraag heeft. Indische mensen mogen best wat meer op de voorgrond treden. Daarbij komt de vraag of dat dan wel Indisch is, want bescheidenheid hoort toch bij de Indische cultuur. Nou, een cultuur moet zich altijd aanpassen, ontwikkelen om voort te blijven bestaan en daarbij veranderen soms traditionele denkpatronen en worden culturele normen en waarden bijgesteld. Mijn kennis Ruben stelde Marion Bloem gisteren ongeveer dezelfde vraag. Het antwoord dat ik van Marion hoorde was heel kort maar ook krachtig: “Als de Indische cultuur zou verdwijnen dan komt dat door de Indische mensen zelf.” Daarmee bedoeldende dat we zelf voor onze cultuur moeten vechten omdat niemand anders dat zou doen.
@Raden; als jij vindt dat je mondiger moet zijn, meer op je strepen staan. Dan moet je dat doen! Ook dat kun je doen zonder meteen a-sociaal of storend te zijn voor anderen. Er is nog een heel grijs gebied namelijk tussen bescheiden en brutaal.
Daarnaast wil ik zelf nog een stelling toevoegen die ik heb opgevangen en me is bijgebleven; “Mensen moeten vriendelijkheid niet verwarren met zwakheid.” Dat lijkt me mooi van toepassing bij je verhaal.
Overigens ben ik van mening dat treinkapingen en ander geweld waar burgers doodsangsten uitstaan, geen respect verdienen. Die Molukse kapers deden het om een aantal redenen, maar zeker niet, ook niet een beetje, voor mij.
Beste meneer Eimers: Wim Kan is geen Indo en heeft niet in een interneringskamp gezeten.
In 1939 ging hij vanuit Nederland met het ABC-kabaret op toernee in Indië en kon vervolgens door het uitbreken van de oorlog niet meer terug.
In 1942 werd hij door Japan krijgsgevangene gemaakt en te werk gesteld aan o.a. de beruchte Burma-spoorlijn. Deze oorlogservaringen maakten hem buitengewoon bitter ten aanzien van Japan en met name keizer Hirohito.
Nou Eimers, daar ga jij even subtiel beschaaft iemand het recht op vrije meninguiting ontzeggen en daarna nog even zijn ouders aanhalen die jij natuurlijk hoogstpersoonlijk ken. Ik vind dat ontegenzeglijk arrogant en jij verbeeld je toch wel wat zeg.
Wat ik lees bij Radin , maar dat is heel persoonlijk is een uit het hart gegrepen verhaal, dat heel herkenbaar is en zo kabbelend uit de pen (nou ja pen) rolt. Daar kan ik alleen maar bewondering voor hebben en dan komt een of andere betweter even rechts uit de bocht mijn genoegen verpesten.
En als het antwoord van Radin je niet bevalt dan kom jij met de opmerking dat hij het niet goed gelezen heeft. Dat hoor ik vaak bij een totaal gebrek aan argumenten. Maar ga zo door, ik kan niemand tegenhouden die zich belachlijk wil maken…..
En Radin, top hoor je verhaal, ga zo door..
@Radin
Beste Radin, je leest mijn reacties niet goed dus daarom even deze explicatie:
Waar moet je bang voor zijn? Het land te worden uitgezet? ZE krijgen illegale slangen nog niet eens het land uit. Nu niet en nooit niet, daar zorgt Brussel voor.
Die angst is dus ongegrond! Verder: Indos moeten juist opkomen voor hun eigen en dus niet alleen maar bij elkaar gaan protesteren. En dan Tjalie Robinson: onze Djago! Nah itoe, nou zijn we waar ik naar toe wil. Dat noem ik nu BERANI – BESCHAAFD en “to de point” en iedereen kon/kan het lezen.
Je denkt toch niet dat die groenteboer uit de Achterhoek deze site bezoekt of ben je zo naief?
Ook aan die treinkaping denk ik nog steeds met vol respect terug. Heel jammer dat er doden zijn gevallen, want anders was het een perfecte actie geweest en ook een beetje voor ons. Zij,die anak Ambon, hebben toen diepe indruk gemaakt. En al hebben ze nog steeds niet Ambon terug, Nederland (De Regering dus!)weet dat ze ernstig met hun moeten rekening houden. Dus doe iets en blijf niet veilig achter je PC of laptop zielige verhaaltjes schrijven. Want wij zijn niet zielig, snap je. Surf bijvoorbeeld veelvuldig naar Politieke Partijen of naar Bea!,nog beter. Want wist je bijvoorbeeld dat haar moeder (Juul) kort na de oorlog vrolijk Hirohito heeft ontvangen? (op zulke momenten beroept die familie zich erop niet met regerings zaken te mogen bemoeien). Wim Kan(int.kamp) heeft nog als prominente Indo, zonder succes, geprotesteerd tegen zijn komst.
Tjoekoep?
@R. Eimers,
Ik heb zeer grote twijfels bij uw verhaal.
Dat Indo’s zich beheerst gedragen heeft mijns inziens weinig te maken met hun “hoge zelfbeeld”.
Een grote groep Indo’s houd zich koest uit angst, angst voor een nieuwe bersiap, angst om als allochtoon bestempeld te worden, angst om als militante Molukker gezien te worden, geen baan te krijgen en misschien bij een te rechtse regering ooit het land uitgezet te worden. Al weer.
Niet voor jezelf opkomen getuigt van een laag zelfbeeld.
Voor de oorlog zijn er genoeg Indo’s in Indie geweest die het lef hadden om hun kritiek te uiten en hun rechten als Indo-Europeanen op te eisen. Ik denk hierbij bv aan het Indo-Europeesch Verbond.
Ook Tjalie Robinson durfte zijn keel op een beschaaft manier open te zetten.
Dat het typisch is dat Indo’s zich als subtiel beschaafte mensen op de achtergrond houden vind ik dan ook kletspraat.
Bescheiden zijn is iets moois uit de Indische cultuur, maar op het juiste moment van je laten horen en desnoods een corrigerende tik uitdelen net zo.
Indo’s hebben het te danken aan de beschaaft openlijk vechtende Indo’s dat er nog zoiets bestaat als Indo-cultuur.
Uw verhaal over de meeliftende 3e generatie neem ik niet serieus, het is duidelijk dat u een buitenstaander bent.
Mijn mening is gevormd door mijn relatie met mijn moeder, opa en oma en ander Indische familileden.
Doen alsof de 3e generatie Indo’s uit het niets komen en maar wat roepen en meehuppelen is klinkklare omong kosong.
Wij zijn een onderdeel van de Indische cultuur, en onderdeel van onze families.
Mijn oma heeft meerdere malen aan protesten meegedaan, daar ben ik nog redelijk mild bij.
“Het duurt misschien “iets” (wat heet, ik ben al meer dan 40 bezig) langer, maar eens heeft “HET” effect”.
Maaf hoor maar dat zal nooooit effect hebben, want iedereen zal over ons heen lopen zoals dat al eeuwen gebeurt.
Je hebt gelijk Nelly, sluit me bij jou en BV aan maaf Indo Ruwet deze, maar beetje bossan iedere x als oudere gen. op huidige gen. afgeeft.
Radin schrijft het stuk gewoon, what’s da problem..
slmt
Wát een heisa hier!
Ik vind het stuk van Radin erg leuk geschreven. Kan er vele zaken in herkennen.
Waarom hem zo aanvallen? Hier schrijft een indische jongen zijn gevoelens op, gevoelens die, dat weet ik zéker, bij vele anderen dagelijks spelen.
Wij zijn idd veelal (niet iedereen natuurlijk) zó opgevoed, uit beide (óf zelfs meerdere) culturen een beetje, en vaak moet je daardoor “strijd leveren” met jezelf.
Maar zoals ik al eerder schreef: volg je hart Radin, doe gewoon wat je gevoel je ingeeft op een zeker moment.
niet doen…. niet mensen aanvallen op de PERSOON, maar beheerst reageren op de INHOUD, op de MENING.
….Mét respect voor die andere…
Loh hoop omong gosong, van dhr R. Eimers, waarom laat je Radin zijn verhaal niet gewoon doen zonder daar op of aanmerkingen over te maken, het is toch zo duidelijk als wat dat jij het Indisch/Indo zijn anders beleeft als hoe wij de 3e gen. dat doen, en jahh vroeger was alles anders en vroeger deden we zus en zo.
En weet je, dat is nou zo moeilijk bij Indos van de 3e generatie. In onze tijd noemden wij dat “gontjeng”.
en dan dit
Jij bent niet trots op jouw Indo bloed, je wilt alleen jouw eigen manifesteren.
Whahaha, hoe kan jij daarover oordelen man wat heb jij bereikt als 1e,2e gen….?! dat de huidige gen. juist meer opzoek moet gaan naar zijn/haar Indisch/Indo zijn.
Een mooi stukje van dhr Rick van den Broeke:
De tweede generatie vormt de groep die of wel nog net in Nederlands-Indië geboren is vlakvoor of tijdens de Tweede wereldoorlog, evenals de groep die na de oorlog geboren is in Nederland, waarvan één of beide ouders tot de eerste generatie behoort. (Tot deze groep behoor ik zelf ). De tweede generatie is opgegroeid met de verhalen van de uit Indië afkomstige familie.
Vaak op wat oudere leeftijd, soms gekoppeld aan het overlijden van een van de Indische ouders, ontstaat de indringende vraag naar de mate waarin je jezelf nog verbonden voelt met je Indische achtergrond. Voor sommigen vormt dat aanleiding die afkomst te koesteren en de Indische achtergrond een plaats te geven in het eigen bestaan via onderzoek naar de eigen roots, het lezen van Indische literatuur, het bezoeken van Indische manifestaties en een bezoek aan het land van herkomst zelf. Anderen, van dezelfde 2e generatie, zijn in het geheel niet geïnteresseerd in die Indische afkomst.
De geslotenheid van de door de oorlog getraumatiseerde ouders is vaak voor sommigen van de tweede (en soms ook derde-) generatie een grote handicap omdat het communiceren over het vroegere Indië met de eigen ouders vaak moeilijk verloopt c.q. verliep. Kinderen van ouders die in Jappenkampen hebben gezeten hebben vaak zelf een problematische opvoeding gehad, mede omdat hulpverlening aan de ouders (en hun kinderen) in de jaren vlak na de oorlog niet of nauwelijks aan de orde was. Bij sommigen kinderen uit de 2e generatie wordt door die problematische opvoeding ook ambivalent aangekeken tegen het ‘Indisch zijn’ ; dat is begrijpelijk vanwege de ervaren problemen in de relatie met de eigen ouders.
De derde generatie vormen de Nederlandse kinderen die uit de tweede generatie voortgekomen zijn en alleen uit verhalen weten van de Indische afkomst. Voor deze groep is het Indisch-zijn geen vanzelfsprekende identiteit maar kan wel een proces van bewustwording optreden rond de historische achtergrond van de eigen familieherkomst en etniciteit. Voor deze groep is het gedrag van de 2e generatie, de eigen ouders, ook van belang. Naarmate meer Indo’s “vernederlandst ” zijn kan er een neiging zijn de Indische afkomst naar de achtergrond te plaatsen. Toch valt te constateren dat een deel van deze derde generatie juist op zoek gaat naar het minder bekende ‘Aziatische’ deel van zich zelf en deze groep steeds meer geïntrigeerd raakt door het Indisch verleden
Herkenbaar ?
slmt
@Radin
Beste Radin,
Klopt, je hebt het recht op een vrijheid van meningsuiting en van alles en nog wat in dit land.
Maar aan wie heb je dat te danken?
Tentu,aan de bijdragen van de gehele Europese gemeenschap.
Ik ben daarom zo vrij jou hiervan uit te sluiten, omdat het hoogst waarschijnlijk is dat jouw ouders toen nog geen daadwerkelijke beslissing hadden genomen om jou op deze wereld te zetten.
Vervolgens, bedenk altijd heel goed op wie je kritiek uit.
Nu noem je het weer “Nederlandse aangelegenheden”, terwijl je begon met individuele kritiek en op de persoon gericht.
En weet je, dat is nou zo moeilijk bij Indos van de 3e generatie. In onze tijd noemden wij dat “gontjeng”. Letterlijk, meerijden of achter op de fiets springen.
Daarom even in ons petjoh: “De banden zijn letjek. Ajo, beli sepeda sendiri”.
Jij bent niet trots op jouw Indo bloed, je wilt alleen jouw eigen manifesteren.
Dat wordt volkomen duidelijk uit al die termen die je gebruikt.
Wist je dat sollicitatie-brieven in die stijl worden afgewezen? Gewoon omdat daarmee de ware status glashelder wordt.
Geen enkel zichzelf respecterend persoon behoeft zijn status van de daken te schreeuwen. Dat hoeft ook niet en daarom doen dat ook alleen mensen met een laag zelfbeeld, snap je.
Ga altijd subtiel-beschaafd, zoals het de Indo betaamt, en dus nooit schreeuwerig te werk. Het duurt misschien “iets” (wat heet, ik ben al meer dan 40 bezig) langer, maar eens heeft “HET” effect.
@ R. Eimers
Beste R. Eimers,
Als Nederlander heb ik het recht om kritiek te uiten op Nederlandse aangelegenheden.
Daarvoor hebben we een democratie.
Ik heb geen haatdragende gevoelens tegenover Hollanders, en ik heb ook niet de illusie dat Indo’s beschaafder zijn.
Wel heb ik iets tegen Nederlanders die denken dat ze anderen hun beschaving kunnen opdringen, iets wat de huidige regering doet, iets wat ik neo-imperialisme noem.
Ik, als iemand die Indisch is opgevoed, vind dat Nederland egoistischer wordt.
Niet dat ik de wijsheid in pacht heb, maar ik wil mensen graag aan het denken zetten.
Twijfel is namelijk geen zwakte, maar zet aan tot denken, en voorkomt misplaatste superioriteitsgevoel.
Ik twijfel niet over mijn Indo-gevoel,
Ik ben Indo.
Trots op alle soorten bloed dat door mijn lichaam stroomt.
Nederlander volgens mijn paspoort, maar met familie in de VS, Indonesie, Australie, Nederland en De antille.
Dus boven alles een Indo-Europeaan.
Als ik me puur alleen een Nederlander zou noemen, zou ik mijn Indonesische, Franse, Belgische, Italiaanse, Chinese, Corsicaanse,Franse, Duitse bloed te kort doen.
Dat doe ik niet, Ik ben Indo, mijn cultuur is Indo-cultuur en onderdeel van de Nederlandse cultuur en de andere landen waar Indo’s zich vestigen.
@Radin
Weet je Radin,niet om te kwetsen hoor!
Maar als ik jouw bovenstaand relaas lees dan komt bij mij spontaan een fantastische uitdrukking naar boven, van een van onze grootste Indo-artiesten en mijn Soerabajaanse leeftijd- en stadsgenoot, Tante Lien/ Wieteke van Dord!: “Wat toch deze…NOG NIETS NIETS, AL WAT WAT”. Waarmee ze bedoelde: Er wordt zonder eigen kennis of ervaring, informatie gebruikt om daarmee een eigen status te kunnen verschaffen. En die is duidelijk aanwezig in jouw recente reactie, die plotseling sterk afwijkt van jouw zgn. “strijd om verhollandsing” waarbij een onschuldige bevolking verantwoordelijk wordt gesteld voor een regerings-beleid(langer geleden dan dat jij oud bent!). Die “Belandas” hebben ons (wat jij niet weet of over het hoofd ziet)”gedwongen vrijwillig” moeten opvangen en hun huis zo goed en zo kwaad moeten ingerichten als pension zonder dat ze wisten wie ze in huis haalden.
Ze hadden geen flauw benul wat voor ras wij waren.Het enige: wij spraken nederlands en konden daarmee stukje bij beetje ons verleden uitleggen.
Dat is toch iets anders dan in vrijheid met genoeg eten en drinken op te groeien.
Daarom ontgaat mij jouw protest volkomen, vooral als je beweert dat Nederland ONS maar MOET accepteren.
Heb je ook wel eens nagedacht over al die Indo’s die met “jouw verachtelijke Belanda’s” zijn getrouwd?
Waar jij mogelijk ook een nazaat van bent?
Tenslotte als je wil protesteren(al kan ik wat jouw betreft daarvoor geen zinnige reden ontdekken?),doe dat dan openlijk bij Regerings Instanties of politieke partijen etc. Maar niet bij zo’n VEILIGE website, die eigenlijk bedoeld is voor ECHTE INDO’S die contact zoeken met vermiste familie of gewoon oude sobats!
Je hebt volkomen gelijk Radin, wij zijn Nederlanders, met een Indische achtergrond,waar ik pot jan dorie erg trots op ben.
Alleen hebben wij geen dubbele paspoort,willen wij ook niet, zoals een bepaalde groepering dat heeft.
Maar dat accepteert Nederland wel,Ik snap er niets van. Jij wel????????
Groetjes INGE
@R.Eimers,
Ik ben een Indo van de 3e generatie.
Met het verhaal illustreer ik de twijfel die bij onze generatie, en die van de andere generaties heerst over het wel dan niet bestaan van Indische cultuur bij de 3e generatie.
Zonder in Indie opgegroeid te zijn, blijken wij van de 3e generatie in het dagelijkse leven toch Indischer te zijn dan men vaak denkt.
Indische normen en waarden zijn doorgegeven met onze opvoeding.
Het Indische leeft dus door.
Zelf spreek ik daarom liever van Indo-cultuur.
Zolang er een Indo is is er Indo-cultuur
En natuurlijk ben ik degene geweest die aan de kant ging, terwijl de Belanda stug rechtdoor ging.
Verder gebruik ik het woord Belanda niet als scheldwoord.
Het heeft niets met discriminatie te maken.
Nederland en zeker deze regering gaat prat op de Nederlandse normen en waarden, zoals het vroeger in Indie ook zijn beschaving op een sociaal-imperialistische wijze opdrong op de Indo.
Maar hoe beschaafd is de Nederlander?
Ja, want in Indie werden zogenaamde verpauperde Indo’s, wezen en anderen, net als Lappen (scandinavie) en Aboritionals op scholen geplaatst waar ze superieure Hollandse beschaving kregen opgedrongen.
Zo sterk dat ze hun eigen Indonesische voormoeders verstootte en hun bestaan ontkenden.
Hoe heeft het kunnen gebeuren dat mijn eigen Indonesische overgroot-oma niet bij haar Indische familieleden mocht wonen, omdat ze in Sarong Kebaja liep???
Is dat Hollandse beschaving?
Je moeten schamen voor je afkomst?
Dat Belanda bloed heeft al jaren aandacht gekregen.
Tijd om hartop te zeggen dat we Indo’s zijn!
Dat we recht hebben op een eigen cultuur!
Liefde teruggeven aan onze Indonesische voor moeders, zoals mijn overgrootoma de sundanese njay Aswi
Betekend dat we dus Indonesiers zijn??
Dat lijkt me nogal een koloniale opmerking, er zijn hier geen jappen of sukarno’s die ons dwingen te kiezen tussen ons Europeese en Indonesisch bloed.
De keuze is aan ons.
Nederland heeft maar te accepteren wat we willen, we zijn tenslotte Nederlanders.
Als Nederland niet wil dat we Indisch blijven, dan moet Nederland maar verindischen.
Aangezien 1,4 MILJOEN mensen (deze info komt uit een betrouwbaardere bron dan het CWS) in Nederland een band hebben met Indie, kun je bijna niet meer spreken van een minderheid.
Ik ben van Indische ouders, en heb heel wat afgegeten,
Heerlijk,
maar ik sta er niet zo bij stil, beste Radin
wat Radin mee maakt heeft niets te maken met Indo of Belanda
maar met twijfel
en een Echte Indo die twijfelt nooit,
zelfs niet als die twijfelt?
Maar goed,
blijft op uw hoede,
en wees gewoon jezelf
succes!
Bij nader inzien dus Radin. Maaf….itu namanja salah membatja, sebab mata tua.
Toch wil ik nogmaals benadrukken, dat er niet op DIE wijze geklaagd moet worden over onze achterstelling,die feitelijk is,maar waarvan ik vaak vind dat die wordt gebezigd door een generatie die oorlog en ellende uitsluitend kent van de media. En ook dat wij niet de nederlandse burger daarvoor aansprakelijk moeten stellen, doch Uitsluitend en Alleen de Nederlandse Overheid (en wat te denken van de Oranjes die uiteindelijk rijk zijn geworden van ons Indie).
En tenslotte “strijdt met open vizier”, dus niet onder pseudoniem. Berani berjuang, tetapi jujur.
@ R.Eimers:
Bedoelt u Nelly of Radin?
De naam van de plaatser staat namelijk onder het stuk..
Groetjes
si-L.
Ik begrijp niet wat Nelly bedoeld.
Als je zelf ook niet opzij gaat, waarom is die andere dan lomp? Dit is nu het grootste probleem bij minderheden (waar ik ook toebehoor, maar daar een heel andere kijk op heb).Zij vinden immer dat ze worden gediscrimineerd, maar willen zelf ook geen moeite doen om te worden geaccepteerd en soms te moeten accepteren. En dan gedragen ze zich zo, dat ze onnodig de aandacht op zichzelf vestigen en plaatsen ze zich daarmee buiten de maatschappij. Kennelijk in de veronderstelling dat ze nog steeds dezelfde (voor)rechten hebben die ze in het land van herkomst ook hadden.
Want daar week de Indonesier (de oorspronkelijke bewoners notabene!)inderdaad al buigend voor ons uit.
Je hoort ook nooit klachten over het gedrag van de Indonesier, bijvoorbeeld tijdens de Bersiap periode? Of heeft u die niet meegemaakt?
Verder hoort de kwalificatie “Belanda” als scheldwoord niet bij een Indo, immers ons bloed is getjampurt met dat van die belanda’s. Tenzij u betoel betoel een Warga Negara Indonesia bent, maar dan woon je hier denk ik niet.
Het Molukse meisje was niet degene die zich lomp gedroeg, het was een Hollandse man.
Wat een leuk stuk Radin, ik zou zeggen…..volg next time gewoon je gevoel joh, niet malu ofzo, als jij iemand wilt helpen, doe dat gewoon!!
Ik weet niet hoe oud u bent en welke ervaring u heeft, voor de stelling “onbeschaafde BELANDA”.
Voor de duidelijkheid, ik ben geboren (oorlog) en getogen in Ned.Indie.
Dat Belandas niet reageren zoals wij zouden willen heeft niets te maken met hun beschaving maar uitsluitend met hun gewoontes (adat).Het feit dat uw voorval een Molukse betreft zegt al genoeg, dat het niet de algemene hollandse beschaving betreft, maar meer met de moderne gewoontes te maken heeft veroorzaakt door de media waar de oudere belanda (en wij ook) onder te lijden hebben. Maar ook onder het gedrag van bijvoorbeeld de Marokanen, die hier uit eigen wil (economie) zijn komen wonen en die ons wordt opgedrongen door de regering en dient te worden gedoogd!