15 Responses to Politieke Pakjesavond

1. Huib schreef:

   4 januari 2015 om 09:42

   Zwarte Sinterklaas 1957
   Toen was het ook voor mijn hardwerkende moeder met haar partikuliere School met de Bijbel in Bandoeng einde oefening en vertrok ze in 1958 met haar drie jongste kinderen enkele reis Nederland.
   Alles wat ze inmiddels bezat noodgedwongen achterlatend.

   Ondanks dat haar man na 3,5 jaar Japanse krijgsgevangenschap tijdens de Bersiap in 1945 werd afgeslacht wou ze gewoon in Indonesie blijven.
   En had ze haar oude beroep weer opgevat in 1946.
   Maar als voorzorg had ze haar Nederlanderschap gelukkig nooit opgegeven.

   Beantwoorden
2. bokeller schreef:

   3 januari 2015 om 21:49

   .Voor de prijs hoeft u het niet te laten om het aan te schaffen
   In hfst. 5 de zwarte sinterklaas
   zeer lezenswaardig
   siBo

   Jhr. Mr. J.L.R. Huydecoper Van Nigtevecht – Nieuw-guinea. Het Einde Van Een Koloniaal Beleid.
   Het boek met de titel Nieuw-guinea.

   Het Einde Van Een Koloniaal Beleid. van auteur Jhr. Mr. J.L.R. Huydecoper Van Nigtevecht is 7 maal gevonden, 7 maal tweedehands. Nieuw-guinea. Het Einde Van Een Koloniaal Beleid. is tweedehands te koop vanaf € 8,00 bij antiqbook.com

   Beantwoorden
3. Boeroeng schreef:

   3 januari 2015 om 19:38

   Ik kan in oude kranten ook niks vinden over een voedselboycot in december 1957.
   Bereikte dat feit wel Nederland ? Of was het meer spontane plaatselijke anti-belandagedoe.
   Niet door de regering uitgeroepen ?

   Ik las net over een mislukte aanslag op Soekarno 30 november 1957. Mensen werden gearresteerd en veroordeeld, maar de motieven en uit welke hoek dit kwam is me niet duidelijk.
   Zover ik iets vaags las…. was het een aanslag van radicale islamisten en vooral anti-communistisch. Men zag Soekarno als een wegbereider voor communisme ofzo ?
   Die aanslagen in januari en mei 1962 kwamen ook uit die hoek ?

   Beantwoorden
   • Loekie schreef:

     3 januari 2015 om 20:31

     http://www.bol.com/nl/p/soekarno-president/1001004000009739/

     Beantwoorden
   • ellen schreef:

     3 januari 2015 om 21:04

     “Serahkan Irian Barat” (Laat West Irian los) en “Usirl andjin belanda dari R.I.” (Jaag de Nederlandse honden weg uit de Republiek Indonesië); overal in Indonesië stonden deze leuzen op de muren gekalkt. De sfeer werd in deze laatste maanden van 1957 steeds grimmiger. De twee strijdpunten waren Nieuw-Guinea en economische zelfstandigheid. Men wilde af van het juk van de “koloniale” Nederlanders. De Indonesische regering stelde zich gematigder op dan de nationalisten, maar ging wel akkoord met de start van een landelijke Nieuw-Guinea campagne. De coördinatie kwam in handen van het “West Irian bevrijdingscomité”, geleid door de minister van Voorlichting, Subidjo. Dit bevrijdingscomité streefde naar het verbreken van de diplomatieke betrekkingen en nationalisatie van de Nederlandse bezittingen. Op 28 oktober 1957 startte de Nieuw-Guinea-campagne. Een joelende en schreeuwende mensenmassa stroomde toe op het plein voor het gebouw van de Nederlandse diplomatieke vertegenwoordiging.

     Een krantenbericht (A.N.P.) van 2 december 1957 vermeldde boycot-acties in enkele grote steden (waaronder Bandoeng) uitgeroepen door plaatselijke bevrijdingscomite’s West-Irian.

     Nederlanders in Djember (Oost-Java) worden volgens berichten uit Oost-Java service geweigerd in winkels, bakkerijen, restaurants, wasserijen en benzinepompen. Zij krijgen slechts beperkte stroom in hun woningen en worden afgesloten van de watervoorziening indien zij eigen putten hebben. De boycot-actie werd afgekondigd door het plaatselijk “bevrijdingscomite West-Irian”, omdat de debatten in de V.N. over West-Nieuw-Guinea voor Indonesie ongunstig zijn afgelopen, aldus de berichten. Priesters, dokters, onderwijzers en Nederlandse in Indonesische gouvernementsdienst werden volgens de berichten uitgezonderd van de actie. De “economische blokkade” tegen Nederlanders in twee andere steden in Oost-Java, Surabaja en Malang, die donderdag begon, bepaalde zich tot het boycotten van Nederlanders in restaurants en dergelijke en het weigeren van openbaar vervoer. Uit Surabaja werd bericht, dat deze actie rustig verliep. Men zag slechts weinig Nederlanders in deze steden in winkels en vermaakcentra.

     Beantwoorden
4. ellen schreef:

   3 januari 2015 om 15:39

   Wat ik mij van 5 december 1957 herinner, is dat ik – als 11-jarige met mijn zusje en broertje – naar Sinterklaas ging kijken in de winkelstraat, de Braga, in Bandoeng. Mijn ouders waren natuurlijk mee. Ik heb inderdaad nog een laatste glimp gezien van Sinterklaas met de Pieten. Sinterklaas temidden van de – op de gebouwen – gekalkte haatleuzen tegen de Nederlanders, temidden van de zwartgeblakerde en uitgebrande winkelpanden van de Chinezen. Ook de muren van mijn school (Europese lagere school) waren in die tijd besmeurd met haatteksten. Verder was er een korte voedselboycot voor de Europese groep uitgevaardigd. Wij werden bevoorraad door Indonesische vrienden. Ons gezin werd met rust gelaten. Wij woonden een beetje afzijdig in een Hollands huis in een buitenwijk van Bandoeng. Enkele weken erna werd mijn vader – werkzaam bij de technische dienst op het militaire vliegveld Andir bij Bandoeng – thuis gearresteerd door de Indonesische militaire politie. Ik was erbij toen het gebeurde. Na een paar dagen werd mijn vader weer vrij gelaten. Hij was beschuldigd van zogenaamde spionage en werd gesommeerd binnen een paar maanden het land te verlaten. Er was geen tijd voor een vendutie, de verkoop van huisraad en inboedel. Er moest vrij veel papierwerk geregeld worden. Wij vertrokken in 1958 met – waarschijnlijk – een van de laatste boten. Met achterlating van al onze bezittingen.

   Beantwoorden
5. Jan A. Somers schreef:

   3 januari 2015 om 15:13

   Ik was er niet bij, en had in Nederland wel andere zaken aan mijn hoofd. Maar al de verhalen die ik er over had gehoord wijzen allemaal naar een emotioneel zwaar beladen situatie. Naast de werkelijkheid, die niemand nog kent (als die ooit zou hebben bestaan), stikt het van de verhalen om je heen die deel gaan uitmaken van je eigen ervaringen. Met als vervolg de aankomst in een ver vreemd land. Waar het elkaar niet begrijpen gewoon op je lag te wachten. Beter gezegd, het zijn percepties, hoe of het bij je is aangekomen. Het gaat zo diep, dat het gewoon bij je hoort. Ik durf nooit hierover opmerkingen te maken. Elk mens heeft recht op zijn eigen kleine geschiedenis.

   Beantwoorden
6. Boeroeng schreef:

   3 januari 2015 om 12:55

   In het artikel staat:

   Het Sinterklaasfeest van 1957 werd er opeens heel anders door. Soekarno gaf juist op deze dag een uitwijzingsbesluit uit voor vrijwel alle Nederlanders. Pakjesavond werd zelfs helemaal verboden, omdat het een puur Hollands feest was.

   Werd pakjesavond 1957 verboden ?
   Was dat ook zo ?

   Beantwoorden
   • P.Lemon schreef:

     3 januari 2015 om 14:16

     @ B. “Was dat ook zo ?”

     En of…als je onderstaande aantekeningen leest leken de bersiapdagen hoewel bloedeloos weer even terug waren gekeerd.

     ***”Op 5 december 1957 werd ik wakker en zag allemaal mannen met geweren op straat. Een vriendin van Shell zou bij mij koffie komen drinken, maar zij kwam niet. Zij had haar tafelzilver in een luier verstopt en was hals over kop verdwenen, weg uit Indonesië. Alle consulaten moesten dicht. We belden elkaar allemaal op en informeerden bij elkaar wat er aan de hand was”, vertelt Constance Huydecoper.

     Soekarno liet op deze Sinterklaasdag officieel een uitwijzingsbesluit uitgaan dat gold voor vrijwel alle Nederlanders. Zij moesten het land uit. Dat wierp een zwarte schaduw over de Sinterklaasviering. Het feest verliep vanwege alle spanningen die dag al heel anders dan voorgaande jaren. Zo was het al jaren de gewoonte dat de burgemeester van Jakarta de witgebaarde bisschop officieel ontving en een rondtocht maakte door de stad. Deze keer moest de bisschop verstek laten gaan. Het Sinterklaasfeest werd verboden. Het was immers een puur Hollands feest, waar ook nog eens de blanke Sinterklaas boven de zwarte knecht stond. Hendrik Bouwer werkte bij de Deli-Spoorweg-Maatschappij (DSM) en ondanks het officiële verbod op de Sinterklaasviering, lukte het hem toch in het geheim het feest bij DSM te organiseren.

     http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2007-2008/Zwarte-Sinterklaas.html

     Beantwoorden
     • Boeroeng schreef:

       3 januari 2015 om 14:48

       Als ik ouwe kranten bekijk op Delpher.nl dan vind ik niks terug van een verbod op sinterklaasviering.
       Het kan wel zijn dat burgemeesters ineens niet meer het spel wilden meespelen, maar dat is nog geen verbod.
     • Loekie schreef:

       3 januari 2015 om 15:30

       http://www.npogeschiedenis.nl/nieuws/2011/December/Het-verboden-Sinterklaasfeest.html
     • P.Lemon schreef:

       3 januari 2015 om 15:47

       Op zo’n kleine schaal ( maar 50.000 nederlanders) klinkt het woord ‘verbod’ inderdaad wat overtrokken, omdat het wel werd gevierd. Dat de intocht werd afgeblazen moet men als een verbod en een definitief einde aan het nederlandse feest hebben ervaren.

       *** Uit de Leeuwarder Courant van 6 december 1957: “Gisteravond heeft de ongeveer vijftigduizend mensen tellende Nederlandse gemeenschap in Indonesië het traditionele Sinterklaasfeest gevierd in een wel zeer bijzondere sfeer. Terwijl de ouders poogden, de stroom van aankondigingen van de Indonesische regering te verwerken, die een aantasting betekenen van hun leven, hun zaken en hun toekomst, ontpakten de kinderen vrolijk de geschenken, die ongemerkt door zwarte pieten waren thuisbezorgd.
       In vele huizen van Nederlanders waren de pogingen om onbezorgd te schijnen maar weinig geslaagd. De gedachten van de Nederlanders waren niet bij de witgebaarde bisschop, doch bij de voor velen hunner plotseling afgesneden loopbaan in dit tropische land, waar zij vaak jaren en anderen weer gedurende generaties hebben gewoond.
       Van hun buren kregen de Nederlanders, die thuis waren gebleven, het nieuws dat Hotel des Indes in Djakarta door militairen was bezet, als tot nu toe de laatste in de rij van door Indonesisch personeel ‘overgenomen’ Nederlandse ondernemingen. Over de radio vernamen zij uit de rede van de minister van Voorlichting, Soedibjo, van het ‘vaste voornemen’ van Indonesië, om geen stap terug te wijken in de felle strijd om Irian.
       (…)
       In de betere jaren in het verleden placht St. Nicolaas in Djakarta officieel te worden ontvangen door de burgemeester en een tocht door de stad te maken. Dit jaar is dit voor het eerst niet het geval geweest. Waarschijnlijk heeft de Sint in 1956 zijn laatste intocht in Djakarta gehouden.

       De Sint in Indië
7. Ron schreef:

   5 december 2008 om 19:19

   Mijn vader en zijn broers werden in die tijd met de betjak van en naar school gebracht.
   Onderweg werden ze dan belaagd door de indonesische jeugd met katapult.
   De betjakman die hun altijd trouw ophaalde had een verlamde been die heel dun was, zijn andere been was daarintegen heel gespierd en hij kon dan ook goed uit de voeten met dat ene been.
   Als de stenen dan om zijn oren vlogen liet hij een soort van plastic gordijn vallen zodat mijn vader en zijn broer beschermd waren.
   Het nadeel was dat de stenen hem troffen maar dat had hij er voor over om mijn vader en zijn broer te beschermen.
   Als zij dan thuis aankwamen rende mijn vader en zijn broer naar hun huis en kwamen terug met hun windbuks.
   Er ontstond dan een fikse schietpartij.
   Ja,ja zo ging dat in die dagen.

   Beantwoorden
8. marcel schreef:

   5 december 2008 om 18:08

   Ik kan mij de sinterklaasavond 1957 als de dag van gisteren herinneren.
   Stenen werden er tegen onze deuren gegooid en men schreeuwde : “BUNUH BELANDA” (VERMOORD DE NEDERLANDERS). Het was angstaanjagend. Vergeten doe je het nooit!!!

   Beantwoorden
9. Eric Neyndorff schreef:

   5 december 2008 om 16:02

   Mijn ouders moesten op 24 december met de Sibajak Indonesie verlaten. Dus zij hadden geen goede Kerst 2 maanden voor die tijd kreeg mijn vader te hoern dat hij binnen 2 maanden het land uit moest zijn. Hij was manager van de BMC (Bandoengsche Melk Centrale). Voor mij was het niet zo erg.
   Ik heb heel veel respect voor alle mensen, zoals mijn vader en moeder, die uit Indonesie verbannen werden.
   Mijn vader was 51 jaar en moest dus weer helemaal opnieuw beginnen. hij had 2 zonen die de pubertijd ingingen. en van een huismet 12 kamers en 2 bedienden kwamen wij hier in een zolderkamertje in een contractpension. En mijn ouders zijn niet de enigen. Ik heb RESPECT voor alle Indo’s

   Beantwoorden