1 Response to Het Krijgsbedrijf -Jan Eijkelboom

1. eppeson marawasin schreef:

   28 oktober 2014 om 05:00

   Aanleiding tot deze bijdrage ‘out of the blue’ is dochterlief. Kwam er gisteren achter dat ze voor vandaag 3 gedichten uit de bundel ‘Wat blijft komt nooit terug’ van de Dordtenaar Jan Eijkelboom moest analyseren met de hele reutemeteut d’rop en d’raan; van rijmschema en stijlfiguren –toen ‘repetitio’ langs kwam, kon ik een glimlach onderdrukken- tot aan het gebruik van metrum en ritme.

   Omdat ik zowel Dordrecht als Jan Eijkelboom een beetje ken, was ik een liefhebbend klankbord. Natuurlijk heb ik me niet opgedrongen ‘Io non sono Romano’.*** Maar ik wist van Eijkelbooms religieuze achtergrond, diens deelname –op 21-jarige leeftijd- aan de Politionele Acties (Agresi Militer Belanda) en zijn gevecht tegen de drank.

   Ach … ’n keer een avondje geen televisie, kan verder geen kwaad. ‘k Werd weer even jong; maar ook met gemengde gevoelens. De frustratie van taalachterstand kwam ook weer boven (figuurlijk taalgebruik en beperkte vocabulaire). Gôh, wat waren sommigen op de middelbare school, met name de meisjes toch ongekend goed in ‘tekstverklaring’ bij proza en poëzie. Toen hadden wij jongens nog geen internet, gelukkig nu wel.

   ***vrij naar de Galliër Obelix …

   http://meandermagazine.net/wp/2012/12/rond-liep-ik-in-een-gouden-nevel/

   Bol.com recensie: Wat blijft komt nooit terug – Jan Eijkelboom – Grote Lijsters Wolters-Noordhoff – ISBN 9001554806

   De dichter Eijkelboom heet een raadselachtig verschijnsel in de Nederlandse poezie, omdat hij pas op vijftigjarige leeftijd verzen is gaan schrijven, kunstcriticus is geweest, free-lance journalist en voorlichtingsambtenaar van Dordrecht. Hij heeft ook als vertaler zijn sporen verdiend. Het dichterschap van de auteur is buiten kijf en evident. Ook deze verrassend gevarieerde bundel bewijst zijn meesterschap. Hij heeft duidelijk een voorkeur voor Engelse poezie en dan speciaal voor W.B. Yeats en voor Emily Dickinson (van wie hij hier zes vertalingen brengt). Er is veel eenzaamheid in Eijkelboom’s poezie, veel wanhoop, veel afrekening met het verleden, veel vlucht in alcohol en relativerende humor. Op speelse wijze keert hij bekende citaten en uitdrukkingen om, zodat ze in een verrassend licht komen te staan. (NBD|Biblion recensie, L. van den Ham.)

   De gekozen gedichten:
   1. Inferno [Nel mezzo del camin di nostra vita]; -zie link hierboven-
   2. Moeilijk moment en
   3. Gered.

   MOEILIJK MOMENT
   Net als ik op ’t café-toilet
   in de verschoten spiegel kijk
   barst er een bloedrivier
   mijn oogbal binnen.
   Ook wordt het ademen beperkt:
   de refusal is nog aan ’t werk.

   Toch weet ik in mijn ademnood
   dat het maar even duurt,
   dan kan het weer beginnen,
   de zoete levensdood.

   De stortbak heet Silentium.
   Grijs bovenlicht zakt om mij heen.
   Een vrede buiten kijf
   vult mij, die net niet stierf,
   van top tot teen.

   GERED
   Op een nacht lag ik wakker en hoorde
   mijn hart niet meer slaan.
   Ik ging dood dus niet uitverkoren
   of wedergeboren. Ontdaan
   dacht ik: voor eeuwig verloren.
   Ik had, als ik kon, wel op willen staan
   maar waarom zou ik mijn ouders storen?
   Het was gedaan, het was gedaan.

   ‘k viel in slaap onder stil geschrei,
   was bevreemd toen het ochtend werd.
   angst begon later te tanen,
   vooral toen de meester eens zei:
   bekeringen gaan gepaard met tranen.
   Ik had gehuild, was dus gered.

   Jan Eijkelboom (1 maart 1926 – 27 februari 2008)

   http://nrcboeken.vorige.nrc.nl/recensie/de-vijand-bleef-onzichtbaar

   — Geniet van deze laatste zonnige dinsdag in oktober …

   e.m.

   Beantwoorden