Jenny Watson, toen gevlucht voor ‘de nieuwe orde’ van Suharto, onlangs figurant bij ‘ ver van familie’ waar deze foto werd gemaakt,  verhuisde 4 jaar geleden naar Sittard..
..hoe dan togh… makan indo in het Limburgse?

.Verdwaald eethuisje

Ja, ja, ik heb het nu veel gehoord: het is een grote verandering om na 38 jaar in  Amsterdam te hebben gewoond naar Sittard te verhuizen. Inmiddels woon ik vier jaar in Sittard. Het bevalt me nu beneden de rivieren. Vele Indische en Molukse mensen groeten me hier en dat gaf mij misschien ook mijn Indo gevoel terug. In Amsterdam was ik wel van Indische afkomst, maar tussen die andere 83 nationaliteiten viel het niet op en bovenal voelde ik me Amsterdamse.
Mijn familie spreek en zie k nog regelmatig. Amsterdam bezoek ik zon tien keer per jaar, ik vind het nu te druk, te rommelig. Bepaalde dingen zal ik natuurlijk altijd blijven missen zoals de grachten en straatjes, die s avonds sfeervol verlicht zijn, de diverse winkeltjes en vooral de vele verschillende eethuisjes en restaurants! Van Hollandse pot tot en met enejera, een Ethiopische pannenkoek, die met de hand gegeten wordt. Amsterdam heeft ook vele Indische eetgelegenheden.
In Limburg, ook  in Bourgondisch Maastricht,  is dat toch wat beperkter. Natuurlijk zijn er veel kumpulans in Limburg, waar vaak lekker gegeten kan worden. Het lijkt mij echter nog leuker, als niet-Indos meer zouden kunnen proeven van de Indische keuken, want het verbaasde me, dat toen ik twee jaar geleden op spekkoek en sponge cake trakteerde sommige niet-Indos deze lekkernijen voor het eerst aten.

Nieuwsgierig waren mijn vriend en ik vorig jaar toen wij de Provinciale weg N274 (de Neutrale weg) namen van Roermond naar Sittard en op een kruising in het gehucht Echterbos – Maria Hoop een restaurant zagen, Rumah Makan.  Waar ooit een caf was en aan sommige dingen in het interieur merk je dat nog wel – kan je nu een fijne Indische keuken en sfeer proeven.  Toen we de eerste keer bij Rumah Makan  aten kwamen we erachter dat het gerund wordt door een Indische man en een Filippijnse vrouw en hun 2 zoons uit Amsterdam en dat de restauranteigenaar/kok mijn broer en n van mijn zusjes nog uit Amsterdam-Noord kende. Inmiddels heb ik dit jaar  vier keer in Rumah Makan gegeten, waarvan n keer met mijn zusje en n keer met mijn broer.  In het restaurant, dat nu twee jaar bestaat, kan je lekker eten voor een betaalbare prijs en ook (fris)drank is er goedkoop. Het is niet een chic restaurant, maar een hele gezellige eettent en met mooi weer kan je (na een fietstocht) ook op het terras zitten. Ik vind het bewonderenswaardig hoe deze familie de stap heeft durven maken om op zon kruising een restaurantje te beginnen! Misschien wordt dit eethuisje, dat verdwaald lijkt te zijn, zo aan die drukke doorgangsweg, een leuk trefpunt. En hopelijk komen er in Limburg nog meer van dat soort eethuisjes, naast Indische ook Japanse, Braziliaanse, Tibetaanse, Libanesenoem maar op!

Jenny Watson,     Sittard november 2007