Jenny Watson, eerdere gastpikiransgenodigde,  was figurant voor de film ‘ver van familie’ en de  fotograaf van de Moesson nam haar de foto… zie onder.

Vier dagen figurant bij de film Ver van familie.

Over de film Ver van familie is inmiddels al het n en ander gepubliceerd. Uiteraard kan men ook uitgebreid over de film lezen op de site Ver van familie.

Begin van dit jaar (2007) las ik in de Moesson een oproep waarin werd gezocht naar figuranten voor de film Ver van familie. Het leek me heel leuk om daarbij te zijn, omdat Marion Bloem in haar boeken over Indische mensen  een stukje herkenning heeft opgeroepen en omdat ik het leuk vond op deze manier Indos te ontmoeten. Bovendien ben ik me door het boek Ver van familie meer gaan verdiepen in begrippen als anak kolong en bersiap en ook weer wat meer in de geschiedenis van mijn ouders, voorouders en het land waar ik geboren ben.

Eind juli, begin augustus is  er een aantal dagen gefilmd in en rond het hoofdgebouw van het voormalig zendstation Radio Kootwijk, een statig, chic gebouw, waar de eerste radiotelefonieverbinding met Nederlands Indi heeft plaatsgevonden. Jammer, dat het gebouw nog steeds niet is opgeknapt. Hopelijk krijgt het binnenkort een mooie bestemming en zal het haar charme niet verliezen! Voor het gebouw staan links en rechts aan de ingang van het terrein twee ruime portiersloges, wachterhuisjes. Het linker huisje diende tijdens de opnamedagen als  kleedkamer voor acteurs, waar ze ook ontbijt, lunch en avondeten kregen. Sommige acteurs verbleven voornamelijk in het gebouw. Ook stond er naast het gebouw een camper voor de visagie van acteurs. In het rechter wachthuis waren al die voorzieningen voor de figuranten. Enkele acteurs kwamen gezellig langs bij de figuranten.  Vooral als het regende zaten velen in het wachthuis. We kletsten, deden wat spelletjes, lazen wat. Er was voor een ruime hoeveelheid aan eten en drinken gezorgd geen Indisch eten, toen ik er was. Ik had gehoord, dat men op een maandag wel gado gado had kunnen eten. Vier dagen heb ik er rondgehangen.  Lang wachten en soms werd je geroepen om op de eerste etage van het gebouw in een mooie hoge ruimte wat heen en weer te lopen. Die ruimte was omgebouwd tot een tentoonstellingszaal waar grote fotos hingen van de familie en kunstwerken over de bersiap tijd. Wij, figuranten moesten op de achtergrond belangstellende bezoekers spelen, de zaal vullen.

Hoogtepunt van die vier dagen was voor mij: het zingen!
Charlie, een mooie Molukse man (die in de film in een pencak silat scne schittert) en nog een Indische jongen (Patrick?) waren begonnen met gitaar te spelen. Onder leiding  van hun en actrice/zangeres, Yola,  en Blue Diamond, Riem, zongen we (oude) hits, anderhalf uur lang, heerlijk met ruim 20 mensen in de zon!
Yola zong een kinderliedje, dat ik schattig vond. Ik ben een leek op het gebied van Indonesische/Indische  kinderliedjes. Verder dan de eerste regels van Burung Kakatua en Nina bobo kom ik niet.  Ze gaf me de tekst en op mijn verzoek zong ze het nog een keer voor mijn camera.  Satu. Satu

Kortom figureren bij Ver van familie was een gezellige ontmoeting met vele verschillende mensen maar vooral met Indos, van veteranen tot jongelui, van eerste tot derde (vierde?) generatie. Beelden van deze dagen in Radio Kootwijk werden voor de Moesson en Indisch Erfgoed Apeldoorn vastgelegd, in het november nummer van de Moesson is er in een kleurrijk artikel aandacht aan besteed.

Jenny Watson