Kirsten Vos studeert af aan de Erasmusuniversiteit, richting Media & Journalistiek. Haar afstudeeronderzoek ging over de repatriring van Indische Nederlanders, een thema wat niet toevallig door haar gekozen is als 3e generatie Indisch-Nederlandse. Haar scriptie staat op het internet en ze schreef een gastpikirans..

Repatriëren naar Nederland – vertrouwd of benauwd?    Mijn afstudeeronderzoek naar de repatriering is af. Ik wilde weten hoe Indische Nederlanders in Indonesi tegenover de repatriring stonden, voordat ze naar Nederland kwamen. Daarom heb ik me verdiept in wat de Nederlandstalige kranten in Jakarta en Soerabaja schreven over vertrekkende Indische Nederlanders.

Assimileren?
De verhalen die je in Nederland veel hoort zijn namelijk bedroevend; aankomen hier was koud en kil en erkenning hebben Indische Nederlanders eigenlijk nooit cht gekregen. Wat wisten zij hiervan voordat zij naar Nederland kwamen? Wisten zij dat zij niet geaccepteerd zouden worden? Dat zij zich helemaal moesten aanpassen om in elk geval niet tot last te zijn? Assimileren dus?

Het hangt van je beeld van het vaderland af
Na 92 krantenberichten en ik weet niet hoeveel pagina’s aan geschiedenis verder, heb ik de conclusie getrokken dat er in Indonesi onder de Indische Nederlanders eigenlijk twee meningen waren over de repatriring: Indo’s die Nederland als het vertrouwde vaderland zagen waar zij thuishoorden en Indo’s die Nederland een bekrompen en benauwend land vonden, waar zij niet graag naartoe wilden.

Assimileren, natuurlijk!
De Indische Nederlanders die Nederland als Het Vaderland zagen, wisten inderdaad dat zij zouden moeten assimileren, maar zagen dat helemaal niet als een probleem. Zij waren immers toch Nederlanders? Wel voorzagen zij problemen met Indo-Europeanen die niet tot de “sociale elite” behoorden. Zij waren nog niet eerder in Nederland geweest en zouden extra veel moeite moeten doen om zich aan te passen en zo de Indische Nederlanders uit de Europese kringen n de Nederlanders niet tot last te zijn.

Assimileren? Dat nooit!
Indische Nederlanders die Nederland een kleinburgerlijk land met een regelziek volkje vonden, wisten dat zij zich zouden moeten aanpassen en wilden juist anderen ervan overtuigen Nederland niet als het ideale vaderland te zien. Indo-Europeanen waren kosmopolieten die het in Nederland heel moeilijk zouden krijgen. Tjalie Robinson was een van hen. In de Nieuwsgier heb ik een aantal Piekerans van hem gevonden.

Sociale druk
De meningen van deze tweede groep verdwenen na een paar jaar uit de krant. Vanaf ongeveer 1955 heb ik overwegend berichten gevonden waarin Indische Nederlanders Nederland als het Ideale Vaderland afschilderen en Indo-Europeanen oproepen naar voorlichtingsbijeenkomsten te gaan, zodat zij goed voorbereid naar Nederland zouden gaan. Een van de verklaringen hiervoor is dat mensen niet wilden horen dat zij het in Nederland moeilijk zouden gaan krijgen. Doordat kranten, waarin deze boodschap overheerste, steeds minder lezers hadden, verloren zij advertentie-inkomsten en we weten allemaal dat geen geld = geen krant.

Meer weten?
In de Moesson van oktober zal een artikel staan over dit onderzoek. Ik heb mijn scriptie inmiddels ook op internet gezet: http://indietabeh.kirstenvos.nl/. Daar heb ik per hoofdstuk aangegeven wat erin staat, zodat niet iedereen 163 pagina’s aan scriptie door hoeven ploegen.

Het onderzoek was geweldig om te doen. Het heeft me heel wat uurtjes slaap gekost (ik heb het onderzoek naast mijn reguliere baan gedaan), maar elke keer als ik het even niet meer zag zitten keek ik naar de foto van mijn opa die naast mijn pc stond. En dan kon ik weer verder, want ik wist waarvoor ik het deed.