Quote, recensie van het boek ‘De Strafkolonie’
In april 1940 werd vanuit Nederland de opdracht aan het gezag in Nederlands-Indi gegeven om Duitsers, Oostenrijkers en Nederlandse NSBers te interneren. In het daaropvolgende jaar gebeurde dat ook. Meer dan 2500 mensen, van wie 500 Nederlanders, werden opgepakt. Onder hen ook de vader van mijn kennis, die we hier G. noemen. Minder dan de helft van de aangehouden Nederlanders was op het moment van arrestatie lid van de NSB. Sommigen waren dat zelfs nooit geweest.
.
Lees verder in de Volkskrant
Radio-interview met de schrijver van het boek.
)
.De recensent is Amanda Kluveld
...................
Indisch4ever 
Dit bericht en de reacties doen me denken aan het boekje Blank Nieuw Guinea geschreven door de NSB-er P.E. Winkler in 1935 uitgegeven door de Nederlandsche Nationaal Socialistische Uitgeverij te Utrecht.
In de crisisjaren voor de 2e wereldoorlog, had men in Nederland te kampen met werkeloosheid, overbevolking, armoede en honger. Hij schrijft in Blank Nieuw Guinea, een nieuw stamland voor het Nederlandse volk voor het maandblad Nieuw Nederland voor economie staatkunde en cultuur, over blanke kolonisatie in de tropen als een van de mogelijke oplossingen voor de problemen in die periode van economische neergang.
P.E. Winkler eindigt dit boekje met de tekst: En daarom, Hollandsche jongens en meisjes, Hollandsche vaders en moeders: Op voor de NSB.
Meer informatie over de Indische NSB en de heer Schoonheyt:
http://www.indoweb.nl/forums/viewtopic.php?t=606
In het radio-interview bevestigde de schrijver van den Brand wat ik vermoedde.
Het grootste deel van de indo’s was na 1938 afgeknapt op het toenemend racisme en verliet de partij..
Hoe ironisch was het toch…. de aantrekkingskracht van de partij was in grote mate het pleidooi voor veel meer bewapening tegen de Japanse dreiging…
En ineens was de partij bondgenoot van Japan door het AS-verdrag van Duitsland, Itali en Japan.
Partijleden die geinterneerd waren door het Nederlands gouvernement werden door Japan vrijgelaten in 1942.
Zeker twintig jaar geleden kreeg ik een boek, geschreven door Anthonie van Kampen. Hij schreef over de ervaringen van de Nederlandse arts Lex Schoonheyt. Deze werd in het voormalig Nederlands-Indi rond 1940 op grond van NSB contacten gevangen genomen en naar Suriname gedeporteerd.
Later zag ik een documentaire die ging over een aantal mensen die net als Lex Schoonheyt gevangen werden gezet en gedeporteerd naar Suriname. Na de oorlog vochten zij voor eerherstel. Immers, zij en velen met hen waren onterecht beschuldigd van NSB-activiteiten en/of contacten. Maar, vertelde de documentaire, deze zaak werd een doofpotzaak.
Overigens had Huib Deetman een paar jaar geleden een queste met Amanda.
Huib had gelijk:
http://www.blimbing.nl/amanda.htm