4 Responses to WUBO

1. claudine meijer schreef:

   3 september 2006 om 13:32

   In Oost Java (Besuki) is door extremisten een bersiapkamp met vrouwen en kinderen (30 mensen) uitgemoord, slechts 1 kind heeft kunnen ontsnappen. Een groep knillers heeft met een klopjacht de bende op de top van Gunung Raung te pakken gekregen en een de bendeleider ter plekke ge-excuteerd. Mijn moeder en ik (1 jaar oud) hebben in 15 maanden tijd 3 bersiapkampen meegemaakt;
   in Djember (katholieke school, daarna Bata-an en Kotok. De 2 laatste waren niet veel beter dan de Japanse kampen, latrines en weinig voeding etc. Maar we zijn wel aan de dood ontsnapt. Ook in 1947 tijdens de vlucht uit Garahan in vrachtwagens van de mariniers toen plunderende en moordende extremisten het bos uitkwamen. Onze huizen hebben ze platgebrand…Claudine.

   Beantwoorden
2. kantjil schreef:

   3 september 2006 om 07:46

   Mijn vader vertelde mij eens dat hij en de familie waren gered door een pemuda.
   Deze pemuda kwam hen waarschuwen voor een komende inval van andere pemuda’s.
   Dit heeft hun gered van een mogelijke ramp.
   Maar uiteindelijk zijn ze ook in een indonesisch kamp terecht gekomen.
   Uiteindelijk hebben zij allen een wubo uitkering, maar dat was vrij lastig.
   in eerste instantie werd gezegd, jullie hebben nergens last van.
   Dit kwam voornamelijk door de manier waarop mijn tantes hun verhaal deden, het kwam niet te dramatisch over.
   Vervolgens heb ik samen met mijn tantes een brief opgesteld om het ware verhaal boven te krijgen.

   Beantwoorden
3. Blauwvogeltje schreef:

   3 september 2006 om 00:48

   Wat ik pas weet na stamboomonderzoek is dat ik verre familie had die omkwam in kamp Ambarawa te 22 november 1945.
   Het kamp werd beschoten en zij werd getroffen.
   Ook weet ik nu dat een ander ver familielid in het roerige Soerabaya gedood werd door een Ghurka.
   Zij liep op haar eigen erf. Ze schrok van de man met dat wapen. Hij schrok van haar en … schoot in een kogel door haar hoofd.
   Twee neefjes van haar kwamen om bij het Goebengtransport.

   Beantwoorden
4. Humphry Goes schreef:

   2 september 2006 om 17:31

   In het door Herman Bussemaker geschrven boek “Bersiap! Opstand in het Paradijs” (aanrader)las ik het volgende stukje.
   BERSIAP! OPSTAND IN HET PARADIJS (pagina 314-315)
   De Bersiap-periode op Java en Sumatra 1945-1946
   Dr. H. Th. Bussemaker
   (uitgave Walburg Pers, 2e herziene druk, 2005)
   Isbn: 90.5730.366.3
   (p. 314)�
   Mary van Delden geeft in haar artikel over de POPDA aan, dat de Indonesi�rs de Indo’s interneerden om hen te beschermen. Uit mijn onderzoek blijkt dat dit niet zomaar opgaat. Het feit dat de Indo-europeanen uit Soerabaja door de TRI meegenomen werden bij de evacuatie van de stad, wijst daar allesbehalve op.
   Han Bing Siong wijst eveneens op deze inconsistentie, en op die van de voorbereidingen voor het in brand steken van de Kalisosokgevangenis. Dit om aan te geven dat de Indonesische motieven op zijn minst veel complexer lagen. Terecht valt ook hij daarmee haar stelling af. Gewezen moet ook worden op de aanvallen van TRI en pemoeda’s op de kampen in Ambarawa en Banjoe-Biroe in november 1945, waarbij mortieren en artillerie op de kampen vuurden en slachtoffers maakten.
   Helaas heeft het artikel van Mary van Delden geleid tot de opvatting bij de Raadskamers van de pensioen- en Uitkeringsraad (PUR) in Leiden, dat wie in een Indonesisch ‘beschermingskamp’ zat, niet aan geweld was blootgesteld. Overigens wordt door deze Raadskamers het begrip ‘beschermingskamp’ eveneens ten onrechte gehanteerd voor ex-Japanse interneringskampen, welke na de Japanse capitulatie ‘bewaakt’ werden door Japanners en/of Brits-Indische troepen.
   De lezer van dit boek zal het inmiddels duidelijk zijn, dat door het geringe aantal beschikbare troepen deze bescherming vaak een aanfluiting was.
   (p. 315)
   Het begrip ‘beschermingskamp’ is dus een eufemisme, door de toenmalige Indonesische propaganda in het leven geroepen. Helaas wordt dit bij de beoordeling van de vele aanvragen voor een ondersteuning krachtens de Wet Uitkeringen Burgeroorlogslachtoffers (WUBO), ten onrechte gebruikt om aanvragen voor een uitkering af te wijzen. Vermoedelijk zijn daardoor een groot aantal WUBO-aanvragers niet door de zogenaamde verificatiefase van hun aanvraag gekomen, en onterecht afgewezen.
   Zestig jaar na dato heeft de Indonesische propaganda dus nog haar invloed in Nederland behouden.
   Ik zou er om die reden voorstander van zijn, dat alle afgewezen WUBO-aanvragen alsnog door een onafhankelijke commissie gecontroleerd worden op de afwijzingsgrond. Persoonlijk ken ik een aantal dossiers waarbij de aanvraag ten onrechte is afgewezen, omdat zij die in ‘beschermingskampen’ hadden verbleven, daarin geen levensgevaar zouden hebben gelopen. Terwijl de historische bronnen aangeven dat daar wel degelijk sprake van was. In dat verband noem ik bijvoorbeeld de beschietingen door de Indonesi�rs van de kampen te Ambarawa en Banjoebiroe met artillerie en mortieren, terwijl als afwijzingsgrond werd gegeven dat de betrokken kampen ‘beschermingskampen’ waren!
   De evacuatie van dit grote aantal Bersiap-ge�nterneerden en Japanse krijgsgevangenen was echter hoe dan ook een prestatie, die de jonge Republiek op haar rekening mocht schrijven. Maar zoals Van Delden terecht aangeeft, heeft het de Republiek niet de status gegeven van een verantwoordelijke en humane regering. Hoewel de republikeinse leiders dit wel gehoopt hadden te bereiken in de internationale gemeenschap. Het gaf hen echter wel het nodige zelfvertrouwen om ook na de Eerste Politionele Actie, die vrij snel na de evacuaties volgde, door te gaan met hun strijd voor de totale onafhankelijkheid�.

   Beantwoorden