Zestig jaar geleden capituleerde Japan en eindigde de Tweede Wereldoorlog. Bij veel ouderen die destijds in Nederlands-Indi woonden, komen nu de herinneringen los. Zoals bij Venraynaar Herman Brendel (74), die als kind in een kamp zat.
——————————————–
Hij weet verdomd goed wat dysenterie is. Als kind heeft hij genoeg mensen zien sterven. In n van de drie kampen waar hij tweenhalf jaar van zijn leven doorbracht. ,,Eerst was het diarree, als het niet overging dysenterie. Medicijnen waren er niet. Ze droogden uit en stierven.” In het kamp waar hij met enkele honderden andere jongens zat, vielen ze soms van zwakte in de sloot die als riool dienstdeed, en verdronken.
——————————-
Zijn vader werd al snel opgeroepen voor het leger. ,,Ik heb hem nooit meer teruggezien”. Na de oorlog kwam het bericht dat vader Brendel bij de aanleg van de Birmaspoorweg was overleden.
Dagblad de Limburger, zie voor meer Volgens het slachtofferregister online overleed zijn vader Hermanus Nicolaas 15 december 1942 te Rangoon. Hij zat in de eerste lichtingen Birma-geinterneerden vanaf Mei 1942.
...................
Indisch4ever 
Mijn oma heeft verhalen geschreven en tekeningen gemaakt van haar leven in het Jappankamp. Mijn vader heeft dit jaar een boek uitgegeven van deze verhalen en tekeningen onder de naam ‘Kampherinneringen Het leven in de jappenkampen Tangerang en Adek’. Een erg mooi boekje. Te bestellen bij Gopher via http://www.gopher.nl
Kampherinneringen, het leven in de jappenkampen Tangerang en Adek is in 1969 geschreven en getekend door Miep Bakker-Esselman. Zij zat tijdens de Tweede Wereldoorlog in Indi in twee Japanse strafkampen opgesloten. Miep zat in deze kampen samen met haar moeder, Truus Esselman-Klooster, haar twee jaar jongere zusje Alie en haar achttien jaar jongere zusje Josje. Haar vader, Piet Esselman, was genterneerd in een werkkamp in Japan, terwijl haar verloofde Azing Bakker tijdens de oorlog als werktuigkundige voer bij de KPM voor de geallieerden.
Miep vertelt haar verhaal op een beeldende manier en neemt de lezer gemakkelijk mee naar het dagelijks leven in een kamp. De tekeningen geven daar extra kracht aan, zodat het boek makkelijk leest. Miep doorspekt de tragische gebeurtenissen in het kamp op een knappe wijze door gebruik te maken van een specifiek soort humor die haar zo eigen was.