Met stille trom zijn ze hier gekomen weg, uit het land van hun dromen Jarenlang hebben ze hier gewoond hun assimilatie is nooit bekroond Hun verhaal is nooit gehoord geen interesse in hun woord Alleen bekend en geliefd om hun eten de muziek, de pasar en God zal het weten Met stille trom vertrekken de ouderen weer een laatste rustplaats om te dromen van weleer

een mistige ochtend,een vluchtige blik in elkaars hart In een oogopslag delen we onze verborgen geschiedenis het zijn onze gezamenlijke roots met ieder zijn eigen part een stem klinkt zachtjes in de toko “twee tahu petis alsjeblieft” eeuwen geschiedenis in een stem; De Indo erkenning in een vaag silhouet genaamd “het gebaar” twee zijden,1 munt,welke kant? sudah, laat maar,wij delen al ets moois; herkenning in elkaar