Eeuwling denkt niet aan verzorgingshuis Door René Hoonhorst Vrijdag 11 februari 2005 – TERNEUZEN – Hij mocht dan gisteren honderd jaar worden, aan een verzorgingshuis denkt Maximiliaan (Max) Jules Renaud niet. “Ik ben wel bejaard, maar nog niet oud.” .

Met zijn vrouw Josina (Jos) en de hulp van een paar buren en medewerksters van Stichting Thuiszorg redt Renaud het, ondanks een sterk verminderd gezichtsvermogen, nog best. En de Thuiszorgsters moeten ook niet te veel langskomen. Gisteren tijdens de voorbereidingen voor het verjaardagsfeest – dat met de zes kinderen, elf kleinkinderen en vele familieleden en kennissen in een hotelzaal werd gevierd – hoefden de hulpen helemaal niet langs te komen, omdat ze toch alleen maar in de weg zouden lopen volgens mevrouw Renaud (86). Max Renaud werd op 10 februari 1905 geboren in Probolinggo in Oost-Java. Hij studeerde vanaf zijn twintigste in Nederland voor marine-officier. Na in de Tweede Wereldoorlog een tijd door de Duitsters gevangen te zijn gehouden, werd Renaud commandant van een vakantieoord in Malino op het eiland Celebes. De in Zierikzee geboren Josina Dogger mocht daar als naar Nederlands-Indië uitgezonden marineverpleegster een tijdje bijkomen na drukke werkzaamheden. De liefde tussen de verpleegster en de luitenant ter zee, eerste klas laaide niet direct op, maar uiteindelijk sloeg de vonk toch goed over. Lees meer in de Provinciale Zeeuwse Courant