internetbode: Op de Nieuwe Markt is sinds woensdag 11 maart een bijzondere en confronterende tentoonstelling te zien. Oud Zeer vertelt de verhalen van families van de eerste tot en met de vierde generatie met wortels in Nederlands-Indië/Indonesië. Zij doen dit met persoonlijke verhalen, portretten en familiecollages. “Het gaat om een gedeelde geschiedenis die over meer dan 2 miljoen Nederlanders gaat”, vertelt Tony. Hij is een van de geportretteerden.
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden
21 jaar !!
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
XXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 
Uit enkele bovenstaande reacties wordt de kern van de relletjes gereduceerd tot een primitieve strijd om Hollandse meisjes. Maar klopt deze simplistische voorstelling van zaken?
Met gebruikmaking van de sleutelwoorden “Goudenregenstraat” AND “politie” AND “Indische”is een analyse van krantenkoppen uit 1958 in http://www.delpher.nl gemaakt.
Deze koppen uit locale en landelijke dagbladen roepen een specifiek, stigmatiserend beeld op van Indische Nederlanders , toen uitsluitend Indo-Europeanen, dat destijds de publieke opinie in Nederland sterk beïnvloedde.
1. De “Indische Nederlander” als agressor
De koppen leggen een sterke nadruk op etniciteit in combinatie met geweld. Door termen als “Indische jongens” direct te koppelen aan woorden als “molesteren”, “messen” en “schrik van Den Haag”, wordt de suggestie gewekt dat geweld een inherent kenmerk is van deze groep. De slachtoffers worden daarentegen vaak omschreven als “argeloos” of “voorbijgangers”, wat het contrast tussen de “gevaarlijke vreemdeling” en de “onschuldige Nederlander” vergroot.
2. Er wordt een scherp onderscheid gemaakt tussen “Hagenaars” (de gevestigde orde) en “Indische Nederlanders” of “repatrianten” (de nieuwkomers).
• Door hen consequent als “repatriantjes” of “Indische jongelui” te benoemen, worden ze buiten de Nederlandse samenleving geplaatst, terwijl het in feite om Nederlandse staatsburgers (sic) ging
• De specifieke focus op “messen” speelde in op bestaande vooroordelen over de “onberekenbare Oosterling”, wat bijdroeg aan een sfeer van angst en morele paniek.
3. De kop “Strijd tussen blank en bruin om Haagse blondines” is een duidelijk voorbeeld van hoe sociale conflicten werden geracialiseerd en geseksualiseerd.
Het reduceert complexe integratieproblematiek of simpel jeugdig uitgaansgeweld tot een primitieve strijd om vrouwen.
Het frame van “blank versus bruin” versterkte het wij-zij-denken en wakkerde raciale spanningen aan die in het naoorlogse Nederland officieel niet geacht werden te bestaan.
4. De term “gerepatrieerde” wordt hier bijna als een scheldwoord of een waarschuwing gebruikt. Het beeld dat ontstaat is dat van een groep die niet wil of kan integreren en die alleen met politieoptreden (“Politie treedt op”) in toom gehouden kan worden. Dit stond haaks op het officiële overheidsbeleid van die tijd, dat juist hamerde op de “geruisloze aanpassing” van Indische Nederlanders.
Een niet-uitputtend voorbeeld van wat krantenkoppen:
• Strijd tussen blank en bruin om Haagse blondines Repatriantjes vallen voorbijgangers aan met messen
• Indische jongelui in Den Haag molesteren argeloze jongeren
• Vechtpartijen tussen Hagenaars en indische Nederlanders
• Straatrel in Den Haag INDISCHE JONGENS werkten met messen
• Gerepatrieerde jongens schrik van Den Haag
Ik heb net een welwillende reactie ontvangen van de Stichting Open Mind naar aanleiding van mijn e-mail met vragen en opmerkingen over de tentoonstelling ‘Oud Zeer’. Deze stichting is de organisator van de betreffende expositie en kent indisch4ever.nu.
In mijn mail heb ik onder meer de cynische kritiek en de venijnige reacties op Indisch4ever aan de orde gesteld. Daarbij geef ik aan dat het verbazingwekkend is dat elke vorm van medeleven of invoelingsvermogen ontbreekt jegens Indo’s die discriminatie op een andere wijze beleven.
De stichting was zo vriendelijk mij nadere informatie over de tentoonstelling te verstrekken. Zodra ik de gelegenheid heb om de expositie te bezoeken — in Den Haag of Rijswijk — zal ik, indien dit zinvol blijkt, de uitnodiging van de stichting aanvaarden om over de tentoonstelling en de reacties op Indisch4ever van gedachten te wisselen.
Ik heb zojuist Jumbo gebeld of ik daar boodschappen kon doen. Heb erbij gezegd dat de kruidenierswaren bij de Aldi mij niet bevielen. Jumbo antwoordde hartelijk dat ik natuurlijk welkom was.
Als ik daar geweest ben en ik heb hun producten getest, dan zal ik bezien of ik mijn ervaringen hier met u zal delen.
Ach …. soms vergeet men dat die uit de hand gelopen animositeit tussen Indische jongens en witte inlandse leeftijdgenoten zich afspeelde in het deftige Den Haag, ook wel De Hofstad genoemd, waar anders – na de lynchpartij op de gebroeders De Wit en de moord op Blonde Dolly – niet zoveel gebeurde.
Geen wonder dus dat toen de Haagse pers zich op die op kleur en cultuur gebaseerde “misstanden” stortte en natuurlijk lag daarbij de nadruk op die Indische jongetjes die opvielen omdat ze anders waren dan de inlanders en vaak snel met de vuisten klaar stonden.
Wederom mijn vraag: Al die plaatselijke incidentjes en idem gillende krantenkoppen daar over, waren die symptomen van een kwaadaardig Nederland-breed racisme? Ik geloof er geen pest van.
“Xenofobie” zou beter op haar plaats kunnen zijn, maar die was zeer plaatselijk en niet ontaard in nationaal gedragen vreemdelingenhaat.
Als daarvan toen sprake was, dan moet men wel erkennen dat het gauw afgelopen was. Naar mate nieuwe generaties Indo’s zich aandienden werden die door gemengde huwelijken/co-habitaties steeds witter, net als de kopi toebroek witter wordt, naar mate er alleen soesoe aan wordt toegevoegd.
Pee-Es 1: Natuurlijk waren er ook Indische jongetjes die flegmatieker, minder opvliegend, waren dan hun soortgenoten. Ik heb ook iemand gekend die Pentjak beoefende en de rust zelve was. Nou en?
Pee-Es 2: Ik heb me laten vertellen dat in die wilde vijftiger en zestiger Haagse jaren in de Boekhorststraat ook hevig werd geknokt, maar dan tussen jongerengangs van inlanders onderling. Kennelijk waren die Indootjes niet de enige oproerkraaiers in de stad.
Pee-Es 3: Door heel Nederland werd in die tijd, vooral als er kermis was, hevig gevochten tussen inlanders uit aanpalende dorpen. Geen heet gebakerde Indo die daaraan te pas kwam.
Tja …. was ik maar een geleerde. Dan werd ik tenminste door mijn soortgenoten geloofd.
Bij mijn onderzoek op http://www.delpher.nl stuitte ik toevallig op een onthullend artikel met de titel “Gerepatrieerde jeugdzorg (CCKP) en politie werken samen”.
Het Centraal Comité voor Kerkelijk en Particulier Initiatief (CCKP) hield zich, samen met de Dienst Maatschappelijke Zorg DMZ bezig met de kille opvang van repatrianten i.c. Indische Nederlanders.
De toenmalige voorzitter J. Moora, was in een interview met Het Vaderland van 14 mei 1958 opvallend openhartig over de bedillende zorg voor de Indische jeugd. De ambitie van het CCKP was om de in Indonesië — naar eigen zeggen — “ONTSPOORDE” jeugd te heropvoeden tot “behoorlijke gemeenschapsmensen”.
Men schroomde daarbij niet om de “ernstigste deugnieten” op hardhandige wijze tot de orde te roepen. Waar dat nodig werd geacht, zouden bepaalde jongeren worden “geïsoleerd”, wat in feite neerkwam op vrijheidsberoving. Bovendien zegde het comité toe de politie in te lichten over de achtergronden van deze repatrianten, alles in het kader van de heilige “handhaving van de heilige Orde en Rust”.
Hoewel het CCKP formeel de belangen van de Indo-Europeanen behartigde,,verklaarde de Voorzitter en regelneef Moora dat de organisatie in de praktijk ook als verlengstuk van de politie kon functioneren . Men zou het bijna kunnen omschrijven als een voorloper avant la lettre van de Amerikaanse Immigration and Customs Enforcement (ICE).
Hiermee overschreed het CCKP op diverse vlakken de juridische grenzen.
Het indienen van een klacht door Indische Nederlanders tegen een autoriteit als het CCKP was onmogelijk. Indische Nederlanders in de pensions waren voor hun huisvesting en werktoewijzing afhankelijk van de CCKP. Anderen waren weer afhankelijk van meubel- en kledingsvoorschotten of verhuisvoorschotten, waarbij het CCKP een stem had.
Let even op Heren: Tegen Haagse jongeren werd niet op een dergelijke repressieve wijze opgetreden. Dit wijst duidelijk op een discriminerende behandeling op basis van afkomst.
Deze geschiedenis werd lange tijd “Indisch verzwegen”, maar onderzoek in de archieven laat zien dat de opvang van repatrianten niet enkel uit christelijke naastenliefde, maar ook uit strikte sociale controle bestond.
Zo was er duidelijk sprake van een geruisloze en afgedwongen aanpassing.
Het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA) werkt samen met de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), de Vreemdelingenpolitie, de Dienst Terugkeer & Vertrek (DT&V), de International Organisation for Migration (IOM), gemeenten, provincies, het Rijk, medische diensten, de Koninklijke Marechausee, Justitie en nog een paar anderen. Dat noemt men de keten. Als er een stoute asielzoeker is, dan gaat dat rond in de keten en wordt die stouterik eruit gevist. En dat alles anno 2026. Nou vraag ik je: is het niet verschrikkelijk, is het niet racistisch, is het niet discriminerend en mensonterend dat er zo’n keten bestaat?!
Wat anders: die protestanten konden wat meisjes en knokpartijen betreft er ook wat van:
https://www.nd.nl/geloof/protestant/1309966/staphorster-mannen-pikken-het-niet-dat-mannen-uit-rouveen-op-
Er was dus geen kille ontvangst, geen vragen zoals “wat komen jullie hier doen”, “ga terug naar je apenland”, “geen betaling van kleding gratis gegeven door Amerikaanse donateurs”, geen racistische Werner Rapporten die de Indo’s zagen als “tweede rangs’ burgers
die als Aziaten niet kunnen aanpassen aan het werktempo in Nederland”, etc.etc. Veeg dat allemaal maar onder het tapijt als niet relevant.
Opmerkelijk is dat asielzoekers vergeleken worden met Indische Nederlanders die in de jaren 50 en 60 v.d.v.e. naar Nederland migreerden, toch wel een vernieuwend gezichtspunt, dieper kunnen we niet zakken!
Wellicht is het dhr. Gerard Brekelmans ontgaan, maar ik heb het specifiek over de situatie in 1958; een tijd waarin alles wezenlijk anders was dan nu. Men kan dan wel aankomen met feiten uit 2026 als argument, maar dan mag ik me toch afvragen wat de relevantie daarvan is in dit kader.
Bovendien kunnen krantenkoppen en de bijbehorende artikelen wel degelijk fungeren als primaire bron voor verantwoord dus ook wetenschappelijk onderzoek, mits men de juiste methodologische bril hanteert.
Uit zijn opmerkingen blijkt duidelijk dat dhr Brekelmans niet vertrouwd is krantenartikelen kritisch en analytisch te bezien.
Ik herinner mij dat in het grootschalige onderzoek naar het koloniale verleden van enkele jaren geleden—uitgevoerd door vooraanstaande Nederlandse en Indonesische wetenschappers—krantenartikelen juist werden gebruikt om aan te tonen dat het begrip ‘Bersiap’ van louter Nederlandse, koloniale oorsprong is. Men stelde zelfs dat het feitelijk een verzinsel was van Nederlandse, respectievelijk Indische zijde.
Als historici mogen ‘goochelen’ met krantenartikelen, waarom zou ik dat als tomatenboer dan niet mogen?
“Hoewel het CCKP formeel de belangen van de Indo-Europeanen behartigde,,verklaarde de Voorzitter en regelneef Moora dat de organisatie in de praktijk ook als verlengstuk van de politie kon functioneren . Men zou het bijna kunnen omschrijven als een voorloper avant la lettre van de Amerikaanse Immigration and Customs Enforcement (ICE).”
ICE anno nu vergelijken met het CCKP…..
Hoezo kun je niet dieper zakken?
Ik had een dergelijke reactie natuurlijk al lang ingecalculeerd. Mijn antwoord ligt dan ook al klaar.
Wat blijkt namelijk uit onderzoek naar de handel en wandel van de eigengereide en machtswellustige CCKP? Zij zien wettelijke procedures vooral als een hinderlijke onderbreking van hun ‘barmhartige’ taak.
Ik verwijs weer naar http://www.delpher.nl
Kijk bijvoorbeeld naar een artikel in Het Parool (toen een goed christerlijke krant) van 21 november 1958, getiteld: “Kinderbescherming had de zaak aan rechter moeten voorleggen – Beleidsfout van de CCKP”.
De casus betrof minderjarigen voor wie de CCKP machtiging bij de ouders lospeuterde om tijdens hun afwezigheid de voogdij op zich te nemen. De CCKP had in dit specifieke geval ingegrepen op basis van een rapport van een maatschappelijk werkster aan boord van het migratie schip— laten we het beestje bij de naam noemen: een barmhartige bemoeial, die natuurlijk alles deed in het belang van de kinderen .
Toen de secretaris van het CCKP de heer Van Weeren om uitleg gevraagd werd, weigerde hij antwoord te geven, het rapport was immers strikt geheim
En hier wordt het pas écht interessant: terwijl rapporten over pupillen (Indische relschoppers in Den Haag) die aan de CCKP waren toevertrouwd officieel ‘geheim’ waren, vond diezelfde CCKP het geen enkel probleem om soortgelijke vertrouwelijke informatie via hun voorzitter en ‘hoofdregelneef’ Moora direct door te sluizen naar de Haagse politie.
En dit is nog maar het topje van de ijsberg.
Hieruit blijkt maar weer dat dhr. Gerard Brekelmans niet bepaald uitblinkt in het onderzoeken en analyseren van krantenartikelen. Als men de feiten zo selectief hanteert, waarom zou een vergelijking tussen de ICE Immigration and Customs Enforcement en de CCKP dan in hemelsnaam ongepast zijn?
Dat vraagt toch om een verantwoorde uitleg, als het even kan wetenschappelijk verantwoord?
Een goed onderbouwd bewijs zijn verslagen van ooggetuigen en slachtoffers van racisme en discriminatie; die zijn er zeker te vinden De meesten die daaronder leden hielden veelal hun mond en toomden zich in, in het kader van een overlevingsstrategie.
Zo te zien was er dus geen discriminatie en racisme t.o.v. de Indo’s in Nederland?
Dat kan waar zijn. Maar helaas is de waarheid ergens in het midden van alle verklaringen en beweringen..Spreek wat waar is, eet wat gaar is en drink wat klaar is.
Natuurlijk ondervonden Indische mensen ongewenstheid, discriminatie, racisme.
Maar enerzijds was het een taboe daarover te praten. Anderzijds wilde men zich niet al te druk maken daarover en men vergat… net zoals men niet meer wilde denken wat er op het laatst in Indië gebeurde.
Het is een overlevingsstrategie.
En was dat collectief of individueel discriminatie/racisme?
Deden de buren, winkeliers, schoolgenoten, collega’s, politiemensen, postbodes. huisartsen enz dat allen of waren het individuen?
Kon en mocht men ergens wonen, naar school gaan, werken, boodschappen doen, in de bioscoop zitten, met de trein mee, verder studeren, je omhoog werken? Kon en mocht je trouwen met een Nederlander? Indorockers mochten muziek maken?
Het zich wentelen in klagen en zielig doen is sommige Indo’s niet vreemd geweest. Nog steeds niet. Laat ze hun ding doen, de trein rijdt wel verder. Wat anders is dat jongeren niet zozeer klagen en zielig doen, maar heel bewust allerlei zaken bij elkaar harken, de berg in de fik steken, hun kleren scheuren, as over hun hoofd strooien en schreeuwen dat ze zo’n koloniale pijn voelen. Daarbij krijgen ze applaus van de woke-divisie en de uitnodiging om zich aan te sluiten bij slaven. Als ze uitgeschreeuwd zijn, gaan ze vrolijk naar huis, gaan lekker eten en de volgende dag gaan ze bedenken hoe ze de volgende keer Indische smarten op het podium moeten brengen. Dat is hun broodwinning. Verder gaat het prima met hen en hebben ze niks anders te doen.
Inderdaad, velen van ons waren zo welkom als een hond in de keuken. Helaas was dat de waarheid.
Ach, wij werden voor wat meer uitgescholden dan “pinda” toen wij in Holland aankwamen. Er was racisme en discriminatie in Nederland in die tijd. Dat is niet te ontkennen. De Dag tegen Racisme en Discriminatie is voor ons een belangrijk gebeuren!
Men dient bewust te zijn van Racisme en Discriminatie en niet te vergeten wat er gebeurde in de Tweede Wereldoorlog, de koloniale tijden en nu nog in delen van de wereld.
Alweer zo’n merkwaardig gebeuren.
“De tentoonstelling werd geopend in het kader van de Dag tegen Racisme en Discriminatie op 21 maart.”
En wat hield dat racisme en die discriminatie in?
Welnu: Tony werd wel eens ‘pinda’ genoemd…En in dienst kreeg men ‘blauwe hap’ te eten…
Nou zeg ik je: erger kan toch niet?! Pinda en blauwe hap. Wat een verschrikkelijke discriminatie, welk een racisme! Wat moeten betrokkenen tot en met vandaag gebukt gaan onder al dat leed?! Hoewel, op de foto’s is te zien dat Tony zelf er hartelijk om kan lachen.
Een merkwaardig gebeuren? Het is een belangrijk gebeuren! Men dient bewust te zijn van de mensonwaardige discriminatie en racisme in deze wereld nu en in het verleden.
Een bewonderenswaardige redenering van Gerard : omdat hij de ernst niet begrijpt, bestaat die ernst niet. ‘Pinda’ was niet zomaar een bijnaam; het was een systematische vernedering van Indo’s die alles al verloren hadden. Maar hij heeft gelijk: laten we het bij de ‘blauwe hap’ houden. Dat is simpel..
Het is altijd een geruststelling als een Buitenstaander bepaalt welk leed telt en welk niet. Dat betrokkenen er ‘hartelijk om kunnen lachen’ bewijst natuurlijk niets; Indo’s van mijn ouders generatie overleefden vernederingen vaker met een lach en een traan.
Wat een gelukkig mens moet Gerard zijn — zo weinig verbeeldings- en inlevingsvermogen dat andermans pijn hem alleen maar irriteert.
IiNO – van den Broek schreef 13 maart 2026 om 07:47 onder meer: “Een bewonderenswaardige redenering van Gerard : omdat hij de ernst niet begrijpt, bestaat die ernst niet”.
Wat een redenering. Ik begrijp die ernst ook niet. Ik was in die vijftiger en zestiger jaren v.d.v.e., toen de Indootjes en masse Nederland binnenstroomden, als teenager, adolescent en jong volwassene in Nederland. Ging er school, doorkruiste op het fietsje het land en kwam in de kleinste dorpen, ging in een nette Haagse buurt op dansles, reed in de vacantie in die zelfde nette Haagse buurt op een bakkerskar en bezorgde huis-aan-huis brood, plukte in een andere vacantie aardbeien in het westland, voer 5 jaar lang op Nederlandse koopvaardijschepen met witte Nederlandse état major waartoe ik ook werd gerekend. Daden van discriminatie ervaren? In het oude vissersdorp Scheveningen wel eens nageroepen met “pinda” en ik schreeuwde “joej” terug, het scheldwoord voor Scheveningers. Aan boord van een tanker trachtte ik met een paar andere Indische jongens de hofmeester zo ver te krijgen meer rijst op het menu te zetten, maar de kapitein kwam er achter en riep ons op het matje, hij wilde geen rijstepikkersboot. Dat was het dan. Van mijn uitgebreide Indische familie, verspreid door het land en hun vrienden, ook geen verschrikkelijke ervaringen van discriminatie gehoord. Niemand hoefde in de bus achterin te gaan zitten terwijl er voor plaats genoeg was. Wij jongelui konden ieder restaurant of dancing binnen lopen als we ons aan de algemeen geldende dress code hielden.
Waar praten we over?
Quote
Op de Nieuwe Markt is sinds woensdag 11 maart een bijzondere en confronterende tentoonstelling te zien. Oud Zeer vertelt de verhalen van families van de eerste tot en met de vierde generatie met wortels in Nederlands-Indië/Indonesië.
Unquote
Het lijden van de Indo tot en met de 4de generatie met wortels in Nederlands Indië/Indonesië. Boekan main. Is daar ooit een serieus onderzoek naar gedaan?
Lijden “tot en met de 4de generatie” nog wel, dus lijden tot en met “anno nu”.
Dat is rollen in zieligheid. Ik schaam mij plaatsvervangend.
Als de kille ontvangst van de eerste generatie en de Back pay voor het Knil niet om economische redenen waren dan moet het racism zijn geweest of een combinatie daarvan.
A.Olive
Ik probeer te begrijpen waarom er Indo”s zijn die hebben ervaren wat vele andere Indo’s uit de 1ste en mijn “generatie anderhalf” niet hebben ervaren. Was het omdat de ene groep Indo’s wat gevoeliger was voor de Nederlandse directheid dan de andere, c.q. had de ene groep Indo’s langere tenen dan de andere en zo ja, waarom?
Toen ik in de vijftiger jaren v.d.v.e. als teenager in Nederland arriveerde verbaasde ik mij er over dat de ene witte autochtone Nederlandse jongen de andere idem voor rotte vis kon uitmaken zonder dat het tot een bloedig handgemeen kwam. De Nederlandse directheid leidde kennelijk niet tot meer dan een stevige woordenwisseling.
Eens op de kade van een zuidamerikaanse haven liep een groep zeelieden van Nederlands schip A, terug van passagieren, langs Nederlands schip B waar hard aan dek werd gewerkt. Die van schip A aan de kade schreeuwden omhoog naar de werkers van schip B: “Zijn er nog Scheveningers aan boord?” “Jaaaa” klonk het meervoudig van schip B. “Verzuipen” schreeuwden die van schip A. Gevloek van de ene kant, gelach aan de andere. Klaar.
Waren de Scheveningers Indo’s geweest die moesten verzuipen, dan waren de rapen bij de Indo’s gaar geweest en hadden zij nog jaren gemokt over die racistische klootzakken van schip A beneden aan de kade.
Was er in die vijftiger en zestiger jaren v.d.v.e. tussen de inlanders van het ene Nederlandse dorp en het andere ook geen haat en nijd die zou lijken op racistisch gedrag, ware de ene groep inlanders niet wit, maar anderskleurig geweest?
Aan dit aspect van cultureel verschil tussen Indo en autochtone Nederlander is, voor zover ik weet, in discussies als de onderhavige weinig aandacht besteed. Al gauw wijst een Indo die zich door een autochtoon verongelijkt voelt met het vingertje naar zijn bruine arm en schreeuwt: Racisme!!!!!
Oeps. Mijn betrouwbare bron is familie die om de hoek van de Goudenregenstraat woont. Een neefje deed aan Indische vechtkunst, o.a. van zijn Indische oom geleerd. Het gaf een veilig gevoel om met hem in Den Haag over straat te lopen. Hij vertelde tussen neus en lippen door over het Haags gebeuren. Toch een erg rustige jongen met helemaal geen grote mond.
Op de universiteit ontmoette ik een paar Indo’s en maakte kennis met hen. Zij vroegen mij: ben jij soms de neef van……. Ook zij deden aan vechtsport, ook hele rustige jongens, ook Indo’s die niet zielig doen.
Klaarblijkelijk heeft iemand zijn jeugd gesleten in een idyllisch reservaat van het deftige ‘s-Gravenhage waar een “joej” aan de kade van Scheveningen het absolute dieptepunt van sociale spanningen vertegenwoordigt. Den Haag had echter zo zijn eigen rauwe realiteit.
Welke Indo wilde niet dansen in discotheek Marathon in Kijkduin, een wijk van Den Haag? En wie werd er aan de deur geweigerd met het doorzichtige smoesje “voorkoming van opstootjes”? Ook in etablissementen als Club 1919 in de Prinsestraat was het schering en inslag: besloten ledenlijsten en plotseling gehanteerde dresscodes die uitsluitend van toepassing waren zodra er een Indo voor de deur stond, herkenbaar aan zijn vette kuif en zwart leren jack. Het was een publiek geheim dat de uitsmijter daar niet stond om dasjes recht te trekken. Dit gesloten deurbeleid hield tot eind jaren 60 gewoon stand.
Kennelijk werden in bepaalde Indische kringen in Den Haag lokale kranten niet gelezen. Men kan dat alsnog herstellen door Delpher.nl te raadplegen. In “Het Vaderland (what is in a name!) vindt men verslaggeving over incidenten zoals in de Goudenregenstraat (mei 1958), waarbij de Haagse politie met jeeps en te paard uitrukte om meer dan tachtig Indo’s in bedwang te houden — gewapend met ijzeren staven, bierflessen en messen. De krant omschreef de sfeer als “geladen”. Jaloezie om meisjes, de opkomst van de Indorock en pure culturele wrijving zorgden voor een kookpunt dat blijkbaar volledig aan een willekeurige Hagenees ontsnapt. Veldslagen tussen Indo’s en Hagenezen vonden ook in de jaren 70 v.d.v.e. plaats.
Men moet werkelijk met oogkleppen in Den Haag hebben gefietst om teksten zoals “Indo’s ga weg” op Haagse muren in 1958 te missen . Deze teksten waren de neerslag van de bittere straatgevechten tussen Hagenezen en Indo’s, die de krantenkolommen vulden. Ook Indisch4ever heeft in 2006 er aandacht aan besteed waarbij de onderzoeker Annemarie Cottaar commentaar leverde, zij is medeschrijver van het geruchtmakend boek “Indische Nederlanders (1984). https://indisch4ever.nu/2006/02/01/indos_ga_weg/
Wie zijn eigen geschiedenis fundeert op een vluchtige blik op Wikipedia en een flinke dosis zelfgekozen onwetendheid, komt inderdaad tot dit bovenstaande beschouwingen. Wie de moeite neemt te luisteren naar Indo’s die het racisme wel ondervonden in plaats van uitsluitend het familiealbum te raadplegen, had kunnen weten dat de pijn van uitsluiting, de vechtpartijen en de openlijke vijandigheid op straat niet worden uitgewist met een retourtje per tanker op de grote vaart.
Misschien dient men de volgende keer zijn ogen “uit zijn zak te halen” alvorens zich plaatsvervangend schaamt voor anderen die wél de feiten onder ogen durven zien!
Pierre H. de la Croix schreef 15 maart 2026 om 17:24: “Ik probeer te begrijpen waarom er Indo”s zijn die hebben ervaren wat vele andere Indo’s uit de 1ste en mijn “generatie anderhalf” niet hebben ervaren”.
Ik had gehoopt dat Indo’s, geleerden dan ik, mij een handje zouden kunnen helpen door mijn “waarom vraag” te beantwoorden. Helaas hebben die zich nog niet gemeld.
Eén opschrift op een Haagse muur, “Indo’s rot op” of zo iets, zo vaak in beeld gebracht als “bewijs”, dat heel Nederland in die vijftiger en zestiger jaren v.d.v.e. op racistische gronden tegen Indo’s was, is voor mij niet genoeg en dat weet een beetje geleerde ook wel.
Er werd in Den Haag rond café “De Plu” hevig gevochten tussen Indische jongens en witte inlanders – zo heb ik mij laten vertellen, want ik zat toen al op zee – maar het zou daar om de meisjes gaan en niet om alom verspreid racisme. Als het laatste wel zo zou zijn, dan zie ik het wetenschappelijk goed onderbouwde bewijs daarvan gaarne tegemoet.
Ik hoef niet per se gelijk te hebben, ik heb geen last van geldingsdrang.
Men leze het boek ‘De kikkers & De Plu’ (om daarna te concluderen dat anno 2026 nog veel onzin wordt uitgekraamd).
https://www.bol.com/nl/nl/p/haagse-jeugdbendes-de-kikkers-de-plu-en-de-vrede-van-den-haag/9200000049119674/
In mijn schooltijd liep of fietste ik elke dag langs de “Paraplu” ( De Plu) en met warm weer was de voordeur altijd open zodat ik naar binnen kon kijken.
Het leek mij een saaje boel daar en het doet mij nu denken aan wat men hier in Amerika noemt “Latch Kids”.
Het waren jongelui zonder adult supervision omdat niemand thuis was .
De relletjes gingen over Hollandse meisjes en niet bepaald de mooiste.
De mooie Hollandse meisjes gingen naar dansstudio Vermeulen op de laan van Meerdervoort in Den Haag om met Indische jongens te dansen.
Ik ging daar wel eens naar toe wanneer de “Real Room Rockers” speelden. Het was de oudste Haagse Indo Rock band.
Nooit iets over een relletje gehoord bij Vermeulen.
A.Olive
D