Te Bronbeek:
Op vrijdagmiddag 6 maart spreekt Marijke Huisman ‘Over de herinnering aan de Indische zedenmisdrijven (1938-39) ‘. De lezing wordt georganiseerd in het kader van de Queer Geschiedenismaand.
In 1912 ontstond in Nederland de eerste homorechtenorganisatie. Het Nederlandsch Wetenschappelijk-Humanitair Komitee betoogde dat homoseksualiteit geen zonde of misdaad was, maar een fenomeen dat zowel natuurlijk als oud was. Het (her)schrijven van de geschiedenis speelt dan ook een belangrijke rol in het activisme van wat nu de lhbtiq+ beweging heet. Er wordt nu al meer dan een eeuw gebouwd aan een ‘eigen’ geschiedenis, maar hoe ziet die eruit? En welke rol spelen ras en kolonialisme daarin? Marijke Huisman belicht deze vragen aan de hand van de herinnering aan het Indische zedenschandaal van 1938-1939, toen zo’n tweehonderd Europese mannen in Nederlands-Indië werden opgepakt op verdenking van seks met minderjarige jongens.
...................
Indisch4ever 
Interessant! In de geschiedenis voordat de abrahamitische geloven de kijk op gender en gender rollen geleidelijk hadden verandert, was wat we nu ‘lgbtq’ noemen in veel culturen wereldwijd heel normaal en waren mensen zich heel bewust dat het ‘fluid’ was. Er zijn veel studies en boeken waar je hier over kunt lezen, bijvoorbeeld bij de inheemse amerikanen waar het ‘two spirited’ heette en zo ook bij de orang Bugis waar ‘transgender’ mensen een hoge positie hadden in de maatschapij, zij heette ‘Bisu’ ook over heel Afrika waren ze heel bewust en in verschillende regios gaven ze geen geslacht aan een geboren baby, ze wachten totdat het kind ouder was en keken naar welke ‘gender rol’ het meer toe trok. In India heette Transgender mensen ‘hijra’ en zij zagen dat als het ‘derde geslacht’ heel interessant om over te lezen! Mensen zeggen nu vaak ‘dat is iets van het westen’ wat helemaal niet klopt!