Boeroeng: De erfenis van Hans Boers is  imexbo.site.
Vele verhalen, veel foto’s, veel werk deze te verwerven en te beschrijven.
Het zijn familieverhalen, maar ook van verwante takken of niet zo verwante families en foto’s. Het werd een caleidoscoop van de geschiedenis van Indische Nederlanders te Indië.
Bij deze schrijft hij over zijn ouders die hij nooit heeft gekend.
Ze overleden in 1944 en 1946

Hans:
Ter ere van mijn vader Theodoor Marie Cornelis Boers deze speciale pagina. Hieronder een foto van mijn vader omstreeks 1918 genomen toen hij pas gehuwd was met zijn vroeg overleden 1ste echtgenote Victorina Roggen en met haar de volgende kinderen kreeg: Cor (gesneuveld 1942 Slag Javazee) , Julia(overleden 6 okt 2022 Spanje) en Petronella (overleden, Ermelo 1956).

132 Jaren na zijn geboorte te Martapoera Zuider-Ooster afdeling Borneo, reincarneerde mijn vader op 5 okt 2021 en hij was geboren op  15 okt 1889.  Papa werd slachtoffer van de oorlog die de Jappo’s ontketenden in Zuid Oost Azie en hij liet het leven op 3 febr 1944 te Poerwoasri op de suikerfabriek aldaar in Oost Java en werd te Semampir Kediri  herbegraven en weer later herbegraven op het ereveld Kembang Kuning. Tot dan ontbraken enkele aanvullende details op zijn grafteken en na overleg met de OGS en de goedkeuring te Den Haag kreeg papa zijn nieuwe grafteken geplaatst op 5 okt 2021. Met grote dank aan de OGS die dit mogelijk maakte en met name de heer Johan Teeuwisse.

En zijn oudste dochter, mijn zuster Julie Boers sloot na 100 jaren (19 aug 1921 Bandung – 6 okt 2021 Spanje)  geleefd te hebben haar ogen op 6 okt 2021 in Spanje. Zij had gewacht tot ik mijn plicht had voldaan.

Hans over zijn moeder Beatrix ten Cate:
Ma gefotografeerd in de voormalige Speelmanstraat te Malang. Bijna was ik er in getuind en dacht ik dat de bovenstaande foto en deze foto op dezelfde dag genomen waren; de jurk die ma draagt is dezelfde maar de tas is anders. Zou mijn ma een tassenfreak geweest zijn? Indien het zo was, zou dan mijn dochter dat tassengedoe van haar geërfd hebben? Want die dochter van mij… ach zo hebben we allemaal op deze aarde wel onze tikken, niet dan?
—
Kortom, het sprookje vervolgde en op de 18de mei 1931 traden beiden in het huwelijk; zij mijn moeder, een schone deugdzame jonge maagd van amper 29 jaren jong en hij mijn ondeugende snoepert van een vader oud 41 jaren en betrokken hun stee in een woning in de thee onderneming te Blitar – Swaru Buluroto. Ten tijde van het huwelijk zelf, was mijn pa nog werkzaam op de Kali Gentong – Swaroeboeloerotto Garoem onderneming ergens daar ook in die buurten. (Hij stierf in de ex-onderneming Purwoasri volgens de aktes, dus dan heeft mijn pa in ongeveer 10 jaren tijd, minimaal op 3 ondernemingen gewerkt, de wet van de logika volgend.)
—
Mijn moeder heeft de klappen nooit kunnen verwerken en heeft zich als een zombie door het leven heen gesleept met een gebroken hart. De tijd van verkassing van kamp naar kamp brak aan, totdat ook zij begin 1946 het leven en de kinderen achter zich liet op 21 maart 1946, daar waar Holland op diezelfde datum zich letterlijk en figuurlijk op maakte voor een nieuwe lente…… en Holland zich totaal niet bewust was van het feit, dat er in hun eigenste eigen kolonie totaal geen vrede was. Zo druk met en vol van zichzelve had de ex-kolonisator het…….
_
Mijn moeder werd in Malang Europees kerkhof Sukun begraven en ook haar graf is heden ten dage niet meer. Zij is nog slechts mijn schimmige legende, levend in mijn hart en hersenpan en haar foto hangt aan de muur, naast de foto van mijn pa