AD:
Al tachtig jaar wachten oorlogsweduwen op het salaris dat hun echtgenoten – militairen en ambtenaren in Nederlands-Indië – nooit uitbetaald kregen tijdens de Japanse bezetting. Nu krijgen ze alsnog geld, beloofde het kabinet dit voorjaar. De tijd dringt. „Straks hoeven ze niemand meer uit te betalen.’’
LC :
In Bandung, op het Indonesische eiland Java, werd Ripassa geboren. Maar van die tijd weet hij niks meer. Zijn eerste herinneringen zijn die van de Japanners die de macht grepen. Zijn gezin, met een Nederlandse vader en Indonesische moeder, kwam in een buitenkamp terecht.
NOS:
Ondertussen blijft het aantal Indië-herdenkingen toenemen. Dit jaar wordt op dertien nieuwe plekken stilgestaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in voormalig Nederlands-Indië. Daarmee komt het aantal ceremonies in Nederland op 65, blijkt uit een telling van het overkoepelende organisatiecomité.
OmroepWest:
Alice had een Indische moeder, Wies, en een Nederlandse vader, Adriaan. Zij hebben elkaar ontmoet in Amsterdam. Haar vader kreeg de wind van voren dat hij met een ‘zwartje’ verkering had. Maar Adriaan trok zich daar niets van aan en vertrok naar Nederlands-Indië om met Wies te trouwen. Ze kregen zes kinderen. Alice werd in 1933 geboren.
Omroep Brabant:
De Eindhovense Giulia Jongbeker (23) was nooit echt bezig met de geschiedenis van haar familie in Indonesië. Tot haar oma Joyce Radesy (79) haar meenam in het verhaal van haar jeugd in Jakarta. Over een plots vertrek, zonder afscheid, en een lange bootreis vol tranen. “Ik heb de hele bootreis gehuild”, zegt Joyce. ( zie de video)
NRC:
Al onze trauma’s zijn ontstaan in een ziek systeem dat kolonialisme heet. En daar is mijn generatie meer mee bezig dan de vorige’
NOS op youtube:
Als in Nederland de Tweede Wereldoorlog al maanden voorbij is, zitten Nederlanders in Indonesië nog gevangen in Japanse interneringskampen. In deze video zie je hoe de zware oorlogsjaren in voormalig Nederlands-Indië verliepen.
Volkskrant:
De blinde vlek voor de oorlogsverhalen uit Nederlands-Indië is een doorwerking van ons koloniale verleden. De Tweede Wereldoorlog eindigde voor Nederland pas echt op 15 augustus 1945. Dat er nog altijd weinig aandacht is voor de geschiedenis van Nederlands-Indië zegt veel over de bredere omgang met ons koloniale verleden, betoogt historicus Suze Zijlstra.
Griselda Molemans:
De herdenking dit jaar is geen afronding. Regelmatig hoor ik uitspraken voorbijkomen als zou de herdenking van de Japanse capitulatie op 15 augustus aanstaande een punt zijn. Een eindpunt. Waarbij de Indische* gemeenschap ‘vooruit moet kijken’. En ‘verhalen moet blijven vertellen.’ Prima allemaal, maar hou voor ogen dat het uitgebleven rechtsherstel ter hoogte
van 40 miljard euro** nog steeds niet geregeld is.
Ricardo Brouwer:
De Slachter van Atjeh hoort niet in een herdenkingstuin
In Arnhem, waar ik woon, wordt dat herdenken pijnlijk doorkruist. In de tuin van Museum Bronbeek staan monumenten die dit verdriet en verlies gedenken, maar ook een borstbeeld van Jo van Heutsz. De man die als gouverneur-generaal verantwoordelijk was voor ruim 70.000 doden tijdens de Atjeh-oorlog
Duic:
Pas de laatste jaren is Hiert in haar eigen geschiedenis gedoken, onder meer door de archieven van Stichting Pelita* uit te pluizen. Wat ze tegenkwam schokte haar diep. “Ik ben er nu pas van bewust geworden wat er zich daadwerkelijk heeft afgespeeld. Hoeveel mensen er zijn vermoord, de verschrikkingen die ze hebben moeten doorstaan”, vertelt ze. Ze valt eventjes stil.
Volkskrant:
Ze was 9 jaar oud toen ze met haar moeder, broertje Hugo en oudere zus Marijke in een kamp werd opgesloten. Haar moeder had papier en kleurpotloden meegenomen en moedigde haar kinderen aan vooral de heftige gebeurtenissen te tekenen. ‘Ooit komen we hieruit en dan is er bewijs nodig van wat zich hier heeft afgespeeld, zei ze ons.’ De tekeningen bleven bewaard, vijftig jaar na de bevrijding bundelde Anne-Ruth ze in een boek: De gans eet het brood van de eenden op.
Michel Maas in de Volkskrant;
Ook nu laten Nederlanders de koloniale droom van Indië niet los,
...................
Indisch4ever 
@Robert : “” Er was toch niets mis mee , dat je Indo familieleden pisang goreng verkochten in die kampong ? “” Wat wel natuurlijk helemaal fout was , was dat ze het verkochten met POEDERSUIKER ! Met poedersuiker ? behoorlijk foute pisang goreng .Ze hadden zo moeten adverteren : Hier verkrijgbaar “” Paradijs Pisang Goreng “” helemaal vegan voor Inlanders 3 halen 2 betalen , voor Belanda,s 2 halen 3 betalen .
Michel Maas: “Nederland had het zelfs gepresteerd Indonesië 4,5 miljard gulden te laten betalen voor alle kosten die Nederland had gemaakt: Indonesië betaalde,”
Dat is een bekend verhaal. Maar ik zie geen serieus onderzoek… scans uit archieven, kranten. Er was het tractaat van Wassenaar, wat ging over een bedrag wat Indonesie niet heeft betaald en alsnog werd dat bedrag flink verlaagd en ging Indonesië jaarlijks iets betalen. Ging dat over in beginsel 4,5 miljard gulden ? Lijkt van wel, zie krantenscan.
Boeroeng, is het echt overdreven? Indie was een paradijs voor de Europeanen, zelfs met die jaren 42-50 doet het niks af van d gedachte. Zelfs Nederlanders met Lage afkomst of laag geschoold behoorde tot de “elite” in Indie, dat Kon ook niet anders.Dus nee, u bekijkt het van uit uw eigen euraziatische achtergrond en niet van de blanke European/Nederlander
Indië was geen paradijs voor Europeanen. Ook niet voor de rijke Europeanen.
Dat paradijsnaampje is een stereotypering.
Heel wat indo’s waren niet zo vreselijk rijk en waren niet deel van de hele rijke mensen en de hoge bestuursambtenaren.
Geen deel van die elite.
Boeroeng, ik heb ook helemaal niet over de Indo maar over de blanke mensen en dat was wel degelijk een paradijs voor hen dat maakt niet uit laag of hoog, veel ofweinig geld. Als je dat allemaal vergelijk met Europa en anderegroepen Dan ja ,paradijs….
Keeping up the appearances.
Indie was een paradijs ook voor vele Indische Nederlanders.
Van mijn eerste generatie familie heb ik niets anders gehoord.
Toen ik oude fotos stuurde naar een achterneef die in Nederland geboren was merkte hij op dat zijn Indische familie zoveel beter gekleed was in vergelijking met oude fotos van zijn Hollandse moeder’s familie.
Ik zelf heb ook veel betere herinneringen over Indie en Nieuw Guinea dan over Nederland.
A.Olive
Michel Maas in de Volkskrant
quote: Na 80 jaar gelooft Nederland nog steeds in zijn koloniale droom van Indië.
—
Heel Nederland gelooft dat Indië een paradijs was ?
Dat is overdreven.
Wie dan wel ? Ouderen 80+ die prettige jeugdherinneringen hebben van voor 1942. Lijkt me dat die ouderen ook minder gezellige herinneringen hebben aan de jaren 42-50.
Goed speuren en je vind vooral mensen geboren na 1945 die willen denken dat Indië een paradijs was.
In Indische kringen weet men wel beter. Dat herdenken we ook dezer dagen
Maybe it was necessary to make a hell of this world to enjoy Paradise in the next. If there is a paradise on Earth, where is it?
Wat een onzin discussie hier weer ! Iedereen weet toch dat er maar 1 paradijs was /is .Dat is het paradijs voor gelovige moslims , heb ik op mijn koranschooltje geleerd ! Na de dag des oordeels mag je als goede gelovige moslim toetreden tot het paradijs .Redouan Taghi en Mohamed Bouyeri ( moordenaar van Van Gogh ) zullen waarschijnlijk niet worden toegelaten , eigen schuld , dikke bult .Die onderdrukte Inlanders leefden natuurlijk ook niet in dat z.g Indische paradijs , voor hen was het geen paradijs maar een hel ! Ja tel je zegeningen : Cultuurstelsel ,uitbuiting van zowel de Hollanders als hun inlandse hoofden .onderdrukking , geen vrije meningsuiting , voor het minste geringste stuurden ze je naar Boven-Digoel , waar je kans liep op de menu -lijst te belanden van die koppensnellers .Die Inlanders bleven wel goed gelovig , anders liepen ze het paradijs mis .📤pijl naar boven “” Ga naar het paradijs .📥pijl naar beneden “” Loop naar de hel “”
Het was een paradijs voor vele Indische Nederlanders maar niet voor Inlanders. Een derde van de wereld bevolking gaat naar bed met honger, dat wil toch niet zeggen dat men zich in Nederland niet senang mag voelen.
In de meeste Europese landen zoals Nederland voelt men zich voorspoedig en gaat het leven goed alhoewel niet zo in Ukraine.
Net als het cultuurstelsel in Indie maakt ook Europa zich schuldig door Russische olie te kopen, direct of via China, wetende dat als er geen handel is met Rusland de oorlog wordt stopgezet.
A.Olive
Voor een minderheid was het waarschijnlijk een Paradijs, maar wel een Paradijs gebouwd op een vulkaan die tot uitbarsting kwam. Ik had Indo familieleden die in dat z.g.Paradijs in een kampong in Surabaya woonden waar zij pisang goreng verkochten met of zonder poedersuiker.