Als Indo zou ik U graag het volgende schrijven

Geachte Indo’s,
Als Indo zou ik U graag het volgende schrijven.
Ik ben de 28e Augustus 1933 in Djokjakarta geboren aan de voet van de Vulkaan de Merapi. Toen mijn moederen het ziekenhuis lag waar ik werd geboren was de Marapi net uitgebarsten. Dikke keien werd in de lucht gesmeten, Ik stuur hierbij fotos.
..

Mijn vader had in Djocdja het hotel “Mataram” gekocht. Hij, Andries Bolt, een echte Groninger, was Chefkok en had op Java in heel grote hotels gewerkt, o.a. Hotel Des Indes, De Societeit, De harmonie en op Bandung in Horen Savoye Homann die nu nog existeert. Toen de Japanners daar binnen vielen, zagen we hoe de bommen in he centrum op het Radiostation vielen en alles in brand raakte. Natuurlijk kwamen de Japanners in het Hotel Homann en alle Nederlanders werden opgepakt en gevangen genomen. Mijn vader moest nog blijven om voor de Japanners te koken. Mijn Depokse moeder met de naam van een van de 12 families tijdens de tijd dat ze slaven van de Hr. Castelein waren, Had intussen 4 kinderen, 2 jongens en 2 meisjes.
Toen men een Japanse kok had gevonden werd ook mijn vader geïnterneerd. En mijn moeder Regina Soedira, stond op straat zonder inkomen met 4 kinderen! Niet wetend wat te doen. Ze kwam uit een familie uit Depok waar haar ouders, Adriaan Soedira en Katrien Joseph 11 kinderen hadden, 4 waren meisjes en 7 jongens. Van de 4 meisjes was mijn moeder de enige die kinderen had.

Adriaan Soedira en Katrien Joseph
Mijn oma was blind maar had altijd sarong en een witte Kabaja aan met rondom kant versierd! Ons huis op Depok. Ik was toen 4 jaar en liep de tuin rond.

..

Gelukkig hielp een zus, Chelly, haar en huisvestte alle 5 bij haar in Batavia op de Defensielijn v/d Bosch straat no. 5 in haar huis. Daar hebben we de hele oorlog gewoond, zonder school, zonder boeken, zonder schriften of potloden!!! Speelgoed hadden we ook niet en dus speelden we met een varkentje en een papegaai! Jessie en Manos. Jessie werd elke dag door Greet, mijn zusje, en mij gewassen voor we het te slapen legden in een grote kist.
Toen we dachten dat de oorlog in 1945 afgelopen was begon de Bersiap periode. We beefden van angst en elke dag werden er hollanders vermoord en in de kali dicht bij ons huis geworpen. Mijn moeder kleedde ons met sarong en kabaja en in de voorkamer heeft Tania Chelly een grote Rood-witte vlag opgehangen. Men hoorde op de straat de pemuda’s schreeuwen, Merdeka! Merdeka! Mijn vader die het kampleven onder de Japanners overleefde moesten we verstoppen. Hij hield veel van Java waar hij 25 jaar had gewoond en toen besloot hij naar Nederland met zijn familie weg te gaan. Hoe hij alles voor elkaar kreeg weet ik niet maar op een dag gingen we allen naar het schip de “Nieuw Holland” die ons naar Amsterdam zou brengen en van daar naar onze Nederlandse oma, die we niet kenden, naar een land dat voor ons vreemd was. We vertrokken de 16e December 1946 en kwamen na een maand in Januari 1947 in Amsterdam aan. De reis was voor mij een verschrikking. Er waren meer dan 1000 mensen aan boord en wij meisjes moesten in het vrouwenruim slapen en mijn vader met mijn boertjes in het mannen ruim. De hele reis was ik zeeziek en af en toe haalde mijn vader me naar boven op het dek want ik moest vliegende vissen zien. Of in Aden een tovenaar die ons kuikentjes uit onze blouse toverde.
In Egypte werden we naar loodsen gereden en kregen er wat winter kleren. We wisten niet wat winter was!!!

Nou dat hadden we wel gevoeld toen we aankwamen! Mijn oma had een piepklein huisje voor twee personen. Daar hadden ze voor ons 7 boven op zolder die kleine ruimten gemaakt zodat we daar konden slapen. Zij sliepen in de woonkamer in een bedstede. Wat hadden we de eerste tijd geleden, maar mijn moeder nog meer! Toch zei ze nooit wat en probeerde alles te doen hoewel ze op Java niets hoefde te doen en 5 bedienden had. Na korte tijd werd ons een woning toegewezen bij een geestelijk gestoorde vrouw in een groot herenhuis zoals men dat noemde. Elk een heft. Toen kregen we daarna pas een nieuw huis in een nieuwe wijk. Klein maar gerieflijk.
Natuurlijk moest ik alles inhalen op school. Toen we in dat dorp zouden komen, zeiden de mensen dat er Indianen zouden komen en een ieder stond te wachten om die Indianen te zien. Toen we uit de bus stapten zeiden ze teleurgesteld, Ze hebben geen rode huid maar ze zijn zwart, Nu was dat niet zo maar voor hen die nog nooit buitenlanders zagen was dat zo. Men vroeg mijn zusje Greet hoe we daar in Indie leefden.  Greet die niet op haar mondje gevallen is zei, weet je dat niet? We woonden in Bomen en sprongen van de ene boom in de andere. Dat vond men prachtig! Enfin we leerde vlijtig en met hulp van een onderwijzer,
Meester Bron, deed ik de derde klas, de vierde , de vijfde en de zesde in een paar jaar. Toen hielp deze meester me ook nog de brugklas voor het examen voor de HBS over te springen en zo kwam ik op de HBS. Het was in 1949 en in 1954 had ik de HBS gedaan. Helaas gebeurden er dingen die ik niet in de hand had en zo leerde ik pas veel later mijn Griekse man kennen. We trouwden en hebben een huwelijk echter de rug gehad met veel liefde en vertrouwen tot in 2017 mijn man aan een hartaanval stierf.
Nu is Griekenland een prachtig land en de mensen hebben dezelfde characters als de Indo’s. Ze zijn hulpbereid, gastvrij en altijd klaar te helpen. Ik heb hier een heel goede familie getroffen, die me als een van hen hebben opgenomen. Ik heb me hier nooit een vreemde gevoeld.

Nu heb ik alles verteld zonder dat ik in details verval. Anders zou het stuk nog langer geworden zijn!!!
Hartelijke groeten uit Athene. Ineke Bolt. (Hier Elena Papadakou- Bolt)

Een ritje met een deelman met tantes en moeder toen ik nog baby was.
En mijn moeder met haar 5 kinderen.
.

Tante Georgina, zus van moeder. mijn vader, Andries Bolt! Ondanks verschil in leeftijd waren ze een gelukkig paar.
. .

Hier werden we opgepast door deze twee bedienden. Ik met mijn 2 broers.
.

Wubina Helena Bolt of Ineke, mijn dagelijkse naam …Depok, gemeente huis met padvinders. Ik was er ook een padvindertje. Hier zijn  alleen de Jongens! Men zong: “Wil je een streepje zijn, houd de wet… enz.
.

Stawros mijn man en ik
. .

Van links naar rechts, Oom Louis, man van jongste zus van mam, Gerda, die hier geheel rechts staat. Naast oom Louis staan ik en mijn man Stawros, daarnaast mijn vader en tante Chelly, zus van mam, en naast haar mam. Het kind was van een jongere broer van mam die zijn moeder overleed, Jackie werd door Gerda aangenomen
Regina Soedira mijn moeder. en mijn vader Andries Bolt.
,

Dit bericht werd geplaatst in diversen, Gast Pikirans. Bookmark de permalink .

7 reacties op Als Indo zou ik U graag het volgende schrijven

  1. nienke1957 zegt:

    Bedankt dat u uw familie verhaal hier wilde delen, u en uw familie hebben veel mee gemaakt.
    Zo mooi te lezen dat uw familie er in moeilijke tijden voor elkaar was!

  2. Hans Boers zegt:

    Dank voor uw prachtig verhaal en de foto’s. Weest en blijft u gezond.

  3. vandenbroek@libero.it zegt:

    Chapeau voor mevr.Elena Papadakou- Bolt: een goed auto-biografisch verhaal, kort en krachtig geschreven door een niet gewoon indisch meisje.
    Ze vertelt iets over Griekenland, de Grieken en dat ze zich daar nooit een vreemde gevoeld heeft.

    Ik herken dat wel als iemand die al meer dan 25 jaar in Italië woont. Een paar maanden geleden kwam ik voor een kort verblijf terug in Nederland. Normaliter kom ik 3-4 keer per jaar in NL, maar door het corona.-virus was ik al meer dan anderhalf jaar niet in Nederland geweest.
    Ik begin me langzamerhand een Vreemde te voelen in mijn “eigen” land. Rekening houdend dat Nederland niet mijn geboorteland is, is dat het gevoel voorbehouden aan een migrant uit het voormalig Nederlands-Indie of geldt dat voor een migrant in zijn algemeenheid?

  4. Anoniem zegt:

    Home, is where I want to be
    But I guess I’m already there
    I come home, she lifted up her wings
    Guess that this must be the place
    I can’t tell one from another

    Talking Heads / David Byrne – This Must Be The Place

  5. Anoniem zegt:

    Home is the girl’s prison and woman’s workhouse.

Laat een reactie achter op Anoniem Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.