Huib van Mook zat klem tussen Nederland en Indonesië

Huib van Mook verspeelde als hoogste gezagsdrager in Indonesië het vertrouwen van de Nederlandse politiek. Zijn zoon moest zijn vader maar vergeten, vond zijn voogd.

Hij werkte bij de Verenigde Naties in New York toen in 1954 zijn zoon Wouter werd geboren, een zoon die niet zijn achternaam draagt, maar die van de moeder: Gien van der Star, aanvankelijk de secretaresse en later de vriendin van zijn vader. Van Mook bleef altijd getrouwd met zijn eerste vrouw.    Trouw

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

92 reacties op Huib van Mook zat klem tussen Nederland en Indonesië

  1. H.B.VAN MOOK
    Door Wal Suparmo
    De oorlog voering van Japan was als vijand China,Amerika en Engeland( inc.Australia).Om dit tevoldoen moet zo veel mogelijk oorlogproducten vergaard teworden vrij toegang in Zuid Oost Azie, en besparing van levens van de soldaten.Daar voor was een succesvolle bepreking gedaan met Siam en de Franse Kolonien. De zelfe was de bedoeling om het ook met Nederlands-Indie te doen.
    In September 1940, kwam een grote Japanse delegatie aan met een officiele staats welkom in Batavia aan onderleiding van Shisze Kobayasi met 30 economen ,een paar hoge officieren van land en zee macht en 30 Japanse journalisten.De delegatie was verwelkomt door het Hoofd van het Department Handelzaken, B.J.van Mook met een erewacht van een peleton KNIL .De Japanse delegatie had de volgende agenda:
    1) Speciale regeling voor Japanse immigratie.
    2) Volkomen zekerheid van levering van oorlogs matriaal nodig voor Japan zoals olie,rubber,tin enz en bos en ekonomische producten.
    3) Bepaalde vrijheid in navigatie in zee en lucht binnen Ned-Indie en tussen Japan .
    4) Een onderzee kabel van het eiland YAP naar Batavia.
    5) Bepaalde rechten van visserij binnen Ned-Indie wateren.
    5) Samenwerking van industrieen ,ondernemingen en waterkracht werken.
    Deze zware en belanrijke taak was aan B.J.van Mook die als geen volbloed zich al hoog genoeg had geschop terwijl op dat moment,alle hoge amtenaren uit het moederland moesten komen omdat alleen deze mensen als bekwaamd kan worden beschouwd.
    De onderhandelingen sleepen zich maanden en maande voort met hele kleine vorderingan Ned-Indie voorzijnde voordeel met het bezef dat dit ook een kans is om het land op non politieke wijze van het moederland tescheiden en wegens geen middelen om het vlug te ontwikellen tot een land met intenationale niveau en ook een oorlog tebeletten dat meer schadelik is en zeker niet gewonnen kan woredn wegens de sterkte van het leger van 70.000 KNIL sodaten met veroudere wapens, die een land met een oppervakte ten grote van Londen tot Moskow moest verdedigen.
    Maar al de vordering in beprekingen ,worden in klap teniet gedaan door de oorlogs veklaring tegen Japan door de Koningin op 7 December 1941.
    Maar toch werdt van Mook na WWII, als de persoon de Ned-Indie het best kent omdat hij, hoewel niet als general maar als lieutenant generaal van Ned-Indie benoemt werdt.
    Maar helaas was hij geen goede diplomaat en wilde wel met Sukarno speken maar nooit gedaan(?) en minder waarde had voor Indonesiers die in Holland hadden getuudeerd zo als Hatta dan Sjahir. Maar meer vertrouwen had aande de fiodale hoofden die niet garismatis zijn.En zijn eigen mensen van het Departement van voor de WWII. Teen hij een federale staats woude oprichten zo als Oost Indonesia(NIT) met I.Gde.Sukawati als pesident en Daeng Malewa als premier.Ook in Oost en Zuid Sumatera en de Pasundan en Oost Java.Daarom zijn de saatjes in een jaar door Sukarno opgerold.
    Jammer genoeg had B.J. van Mook niet geluk genoeg, zo als ze hier in het Oost zeggen.

    • PLemon zegt:

      @ Deze zware en belanrijke taak was aan B.J.van Mook die als geen volbloed zich al hoog genoeg had geschop terwijl op dat moment,alle hoge amtenaren uit het moederland moesten komen omdat alleen deze mensen als bekwaamd kan worden beschouwd.

      # https://www.one-liners.nl/succes-heeft-vele-vaders-een-mislukking-blijkt-meestal-wees/

      *** Citaat : ” Hij was geen Nederlander, hij was een Indonesiër’
      “Ik denk dat mijn vader de situatie waarin hij terechtkwam toen hij na de Japanse bezetting werd aangesteld als luitenant-gouverneur-generaal, waarschijnlijk zelf ook heeft onderschat”, zegt Van der Star. “Hij was geen politicus; hij had geen geduld met mensen die in de Tweede Kamer urenlang zaten te ouwebeppen. Dan dacht hij: dat gaan we anders doen. Ja, daar kweek je vijanden mee. Maar als er één persoon van het gezag in Nederlands-Indië was die begreep hoe Indonesië in elkaar zat, dan was hij het wel.”

  2. Jan A. Somers zegt:

    Van Mook was een groots bestuurder. Die zijn hoofd durfde uit te steken. Die dingen deed waartoe hij niet bevoegd was, maar wel gedaan moesten worden.
    Op 7 maart 1942 was luitenant- gouverneur-generaal Van Mook in opdracht van de gouverneur-generaal uitgeweken naar Australië. Eerder al was een groep van vijftien ‘deskundige en representatieve’ personen naar Australië overgevlogen. Hieruit werd een Nederlands-Indische commissie samengesteld onder leiding van Van Hoogstraten en Smits.
    Na aankomst in Londen op 26 april 1942 stelde Van Mook de Nederlandse regering voor hem als luitenant-gouverneur-generaal te belasten met het Algemeen Bestuur. Op 6 mei 1942 werd in Londen het Algemeen Bestuur over Nederlands-Indië opgedragen aan Van Mook, waarmee de Indische regering als zodanig was opgeheven. Het was een koppeling tussen Opperbestuur en Algemeen Bestuur die Van Mook, op 25 mei benoemd tot minister van koloniën, zou typeren als een staatsrechtelijk monstrum. Om een ongewenste vermenging in de uitoefening van beide functies te voorkomen werd op 11 juni bij koninklijk besluit de Raad van Bijstand voor Nederlandsch-Indische Zaken ingesteld ter ondersteuning van het Algemeen Bestuur. Was er in formele zin geen sprake meer van een Indische regering, de vroegere kennissenkring van Van Mook, nu verenigd in de Nederlandsch-Indische Commissie, wist de weg naar ‘hun’ minister in zijn functie van Algemeen Bestuurder wel te vinden. Op 23 december 1943 werden twee regelingen met betrekking tot een toekomstig bestuur vastgesteld die voorzagen in een Indische regering onder een luitenant-gouverneur-generaal voor een buiten Nederlands-Indië gevestigde regering, belast met de terugkeer, en een tijdelijke voorziening voor een regering in Indië in afwachting van een definitieve regeling alsmede de voorgenomen staatkundige hervormingen.
    Voor Van Mook werd het steeds duidelijker ‘dat wie zichzelf niet helpen kan, ook niet te zeer op de hulp van anderen mag rekenen.’ Na het Japanse vredesaanbod van 10 augustus 1945 sprak Van Mook bijvoorbeeld via de radio over contingenten geallieerde troepen die zouden landen en de instructie aan alle krijgsgevangenen en geïnterneerden om de kampen niet te verlaten voordat de geallieerden ter plaatse zouden zijn. Dit leverde hem de vermaning op zich niet zonder overleg met het Brits-Amerikaanse opperbevel te richten tot de bevolking van Nederlands-Indië. Wat Van Mook duidelijk onderkende (de Nederlandse regering niet) was de werkelijkheid van de Indonesische revolutie: De al vóór de oorlog gemaakte aanzet tot een onafhankelijk Indonesië ‘gezamenlijk overleggen’ was van het begin af aan gedoemd ten onder te gaan in het ‘nu of nooit’ van het rebellerende jeugdige Indonesische nationalisme. De tot onderhandelen geneigde nationalistische elite, waaronder Soekarno en Hatta, werden voorbijgelopen door de pemoeda’s en pelopor’s.
    Bij zijn aankomst op 2 oktober 1945 trof Van Mook een vervallen en vervuild Batavia aan, geïsoleerd van de buitenwereld. Van Mook gaf prioriteit aan het herstel van orde en veiligheid, en het begin van wederopbouw op relatief rustige plaatsen in de archipel. Om in Londen hiervoor toestemming te krijgen stelde Mountbatten wel als voorwaarde dat de Nederlanders onderhandelingen met de Republiek niet zouden afwijzen. Van Mook was overigens al tot de conclusie gekomen dat dergelijk overleg noodzakelijk was om te kunnen komen tot een herstel van de samenwerking, een conclusie waarvoor hij bij zijn achterban en bij de regering in Den Haag echter weinig tot geen ondersteuning kreeg. Hij zette door Op 23 oktober vond een eerste bespreking plaats met Republikeinen waaronder Soekarno. Deze ontmoeting, in strijd met met de instructies uit Den Haag, verwekte grote beroering. Zonder overleg werd deze stap via de pers gedesavoueerd. Maar het was intussen wel gebeurd. Met ook het gevolg dat Soetan Sjahrir, premier van de Indonesische regering, liet merken dat hij, met handhaving van een republikeins standpunt, de samenwerking met Nederland wenselijk en noodzakelijk was. Dat dit contact buiten de bevoegdheid van Van Mook viel was duidelijk. De revolutie was een koninkrijksaangelegenheid, niet van de Algemeen Bestuurder Van Mook. Maar het begin was er!
    De tweede duidelijke actie van Van Mook was de bijeenkomst op de Hoge Veluwe. Van Mook en Sjahrir waren weliswaar tot vergaande informele overeenstemming gekomen, maar het verzoek van Van Mook tot overkomst van een kabinetsdelegatie voor formeel overleg werd niet gehonoreerd. Van Mook voelde aan dat hij niet verder kon onder eigen verantwoordelijkheid. Hij stelde voor naar Nederland te komen, waarbij het nuttig zou zijn dat drie republikeinse afgevaardigden met hem mee zouden reizen. Om druk uit te oefenen nodigde hij voorts ook de Britse bemiddelaar Kerr uit mee naar Nederland te komen. Zowel Van Mook als Sjahrir hadden hun nek uitgestoken in een autonome actie zonder mandaat.
    Na doorslaggevend Brits-Nederlands overleg, onder druk van Van Mook tot stand gekomen, kwamen op 14 april de Nederlandse en republikeinse delegaties voor het eerst bijeen in het jachtslot Sint Hubertus op de Hoge Veluwe. Den Haag schrok zich dood. Indonesische extremisten bleken heren te zijn, keurig gekleed, Nederlands sprekend, goed gemanierd. Toch bleken beide partijen bereid te zijn tot een compromis, al mocht niet in die zin worden gesproken. Desondanks resulteerde de conferentie op de Hoge Veluwe in een diplomatieke impasse als gevolg van een door de politieke achterbannen veroorzaakte crisis.
    Maar Van Mook en Sjahrir zagen nu hun kans schoon. Ondanks voortdurende Britse druk bleef men in Nederland niet in staat knopen door te hakken. Door de ontvoering van Sjahrir en de crisis in de Republiek bestond twijfel over de positie van de Indonesische gesprekspartners, binnen het kabinet wensten enkelen Van Mook uit te schakelen, Den Haag bleef (evenals Djokja) dwars liggen. In Den Haag ontstond een crisissituatie, de militaire oppositie filosofeerde over een staatsgreep. Besloten werd de besprekingen voor enkele dagen te verplaatsen naar republikeins gebied zodat ook Soekarno en Hatta daarbij aanwezig konden zijn. Gekozen werd voor Linggadjati, een bergdorp bij Cheribon.
    De besprekingen op 11 en 12 november verliepen in een rustige sfeer. Tijdens een door Soekarno aangeboden diner wist Van Mook de impasse te doorbreken door het begrip ‘vrije’ staat binnen het unieverband te vervangen door ‘soevereine’ staat en dit ontwerp-akkoord in internationaal perspectief te plaatsen. Soekarno en Hatta accepteerden deze concessie en gaven op de andere punten toe. Sjahrir had er meer uit willen halen, maar Lord Killearn kon in een communiqué bekend maken: ‘De commissie-generaal en de Indonesische delegatie hebben een basis gevonden, waarop overeenstemming mogelijk is. Bepaalde punten nopen echter tot nadere besprekingen met de Nederlandse Regering.’ Het overleg, waarbij de republikeinen ten aanzien van de unie concessies hadden gedaan, werd op 15 november in Batavia voortgezet, resulterend in een ontwerp-overeenkomst. Het was geen volmaakt stuk, maar de multi-interpretabele tekst gaf ‘Linggadjati’ een stoot in de goede richting, het getij leek gunstig. Van Mook en Sjahrir werden afgeserveerd: verraders van het volk!

    • RLMertens zegt:

      @JASomers; van Mook etc.’- Ik mis in uw betoog; Romme, de week van schande! Ik mis; de Nederlandse delegatie; wilde wel een gesprek met de Indonesiërs, maar niet(!) met Republikeinse afgevaardigden! De Indonesiër waren beledigd! De Hoge Veluwe was gewoon mislukt! Van Mook vertrok sacherijnig naar Londen. ‘Linggadjatti etc’ – Nederland wilde helemaal geen overeenkomst!( zie Dagboek Schermerhorn) Romme; ‘als de Britten vertrekken, stoten we door’. Drees sr.; ‘onze jongens zijn toch niet voor niets naar Indië gegaan ‘( de troepen waren toen al op sterkte) Men wilde gewoon met militair overmacht pesthaard Djokja elimineren. ‘een stoot in de goede richting etc.’- Hoor van Mook over de radio; ‘als lankmoedigheid ophoudt etc’- wat een leugen, alsof Nederland zoveel heeft moeten ondervinden van de Republiek. Zijn secretaris prof.P.Sanders, was de enige die tegen de actie was. Nam ontslag en vertrok naar Nederland De Republiek, die nb. de eenheidsstaat zelfs opofferde voor een RIS!( waarvoor de TNI tegen was) De 1e ‘politionele actie’? – Die al meteen door de VN werd gestopt. -Van Mook had net zoals Sanders ontslag moeten nemen. Dan was zijn rol anders geweest. Eerbaarder!

      • Jan A. Somers zegt:

        “Romme, de week van schande! ” Sorry, ik had het over Van Mook, die zich verantwoordelijk voelde als luitenant Gouverneur Generaal van Indië, en zonder bevoegd te zijn, toch tegen Den Haag in ging. Dat Hoge Veluwe niets directs opleverde was ingecalculeerd, maar Van Mook heeft hiermee wel Den Haag aan het werk gezet.
        “‘Linggadjatti etc’ – Nederland wilde helemaal geen overeenkomst!” Maar Van Mook zette samen met Soetan Sjahrir door, en er kwam wel een overeenkomst. De agenda voor de RTC.
        ” waarvoor de TNI tegen was” Dat was nou net het probleem voor Sjahrir. Net als de militaire onvrede in Den Haag, waar zelfs bijna een militaire coup was gepleegd. Maar Nederland had wel de onwillige militaire top in Indië op tijd vervangen. De TNI bleef tegen, kennelijk snapte de TNI niet dat Indonesië streefde naar een democratische staat.
        Voor de volledigheid, ik ben in Rotterdam op het Sanders-Instituut gepromoveerd. Voor u toch een vertrouwde zaak?

        • RLMertens zegt:

          @JASomers; ‘den Haag aan het werk gezet etc.’- dwz. van Mook kwam in het vizier als een iemand, die de kolonie ‘verkocht’. Ook Sjahrir stak zijn nek uit door akkoord te gaan met de RIS( dus geen eenheidsstaat RI) Maar Nederland verknalde/saboteerde alles door de aankleedpunten; Geen buitenlandse vertegenwoordigers (dat zou Nederland doen), de TNI moest worden opgeheven voor een Federaal leger(nb.TNI de ruggengraat van de RI) en als klap; Nederland de baas in overgangsfase; dus gen.Spoor de bevelhebber ! (dan is het toch logisch dat de TNI dit niet pikte) En intussen bleven er troepen arriveren….

  3. Peter van den Broek zegt:

    Het zijn steeds de stereotiepe Van Mook-verhalen door dezelfde personen, die al lang hier op het blog dit debiteren, welke verhalen ik ook lees bij JJP de Jong of in de biografie over hem. Het zijn variaties op hetzelfde thema, is niks mis mee maar wel weinig nieuws onder de zon.

    Maar wat ik mij afvraag is wat de ltnt- Gouverneur-Generaal weet over de Bersiap?
    Het is eigenlijk de verkeerde vraag, want Van Mook komt in oktober 1945 aan in Batavia, dat het strijdtoneel is van schermutselingen tussen Nederlands gezinde en Indonesische militia. Een onbekend aantal Nederlanders, Indo-Europeanen en hun sympathisanten worden ontvoerd en nooit meer teruggevonden. Honderden worden op beestachtige wijze vermoord en Van Mook zit maar in zijn verlaten paleis op het Koningsplein.
    Ik lees dat zeker in 1947 rapporten over de Bersiap bij zijn Kabinet binnenkomen. Het vermoorden van duizenden burgers en chinese onderdanen gaat zeker door tot 1948.

    De hamvraag is wat de ltnt-GG de hoogste gezagdrager in Nederlands-Indie en de politiek verantwoordelijken in Nederland met de Bersiapinformatie doen? Ze zijn toch niet Oost-Indisch doof?
    Ik kan mij niet voorstellen dat dat de “moordmap” zonder commentaar in de archieven verdwijnt.

    Het is te hopen de onderzoekers met een Indische achtergrond van het dekolonisatieproject, mevr. Captain en dhr. Sinke, antwoord geven op deze voor de hand liggende vraag. Het is toch onderdeel van HUN geschiedenis of zit ik hier bij de verkeerde film

    • plemon@lijbrandt.nl zegt:

      @ Honderden worden op beestachtige wijze vermoord en Van Mook zit maar in zijn verlaten paleis op het Koningsplein.

      # Knarsetandend ws, want ” de politieke macht komt uit de loop van een geweer ”

      *** Van Mook moest telkens constateren dat de akkoorden die hij met Soekarno, Hatta en anderen sloot, niet werden nagekomen. Het Republikeinse leger bestond uit zoveel bewapende facties die niets wilden weten van Nederlandse bemoeienis. Van Mook leerde in die jaren dat politieke macht uit de loop van een geweer komt.”

      “Ondanks zware omstandigheden is hij erin geslaagd om het geweld lange tijd uit te stellen. Na de capitulatie van Japan was hij niet in staat om de Bersiap – de moordpartijen van Indonesiërs op Nederlanders, Indo’s en Chinezen – te voorkomen. Wel slaagde hij erin nog erger te voorkomen en mensen tijdig in veiligheid te brengen. Door in contact te blijven met de republikeinen kon hij erger bloedvergieten voorkomen.”

      Was Van Mook de auteur van de rede die Wilhelmina in 1942 uitsprak, waarin nieuwe verhoudingen tussen de delen van het koninkrijk in het vooruitzicht werden gesteld?
      “Jazeker. Hij heeft de tekst geschreven en herschreven. Wilhelmina voelde er niets voor, maar onder druk van Van Mook en Gerbandy heeft zij die tekst uitgesproken. Van Mook vond die verklaring nodig om in de richting van de Verenigde Staten de goede wil van Nederland te tonen.”
      https://www.trouw.nl/nieuws/nooit-spijt-van-hard-optreden-in-indie~bc8ece36/

      • Jan A. Somers zegt:

        “Honderden worden op beestachtige wijze vermoord en Van Mook zit maar in zijn verlaten paleis op het Koningsplein.” Zo zielig was Van Mook nou ook weer niet.
        Na de capitulatie van Japan was hij niet in staat om de Bersiap – de moordpartijen van Indonesiërs op Nederlanders, Indo’s en Chinezen – te voorkomen.” Daar was hij ook niet toe bevoegd, en had er ook de middelen niet voor. Op Java en Sumatra werd het gezag uitgeoefend door SEAC, daar kon hij niet tussen komen. Maar op Borneo, Celebes en de Grote Oost had SEAC niets te vertellen. Het bestuur was daar bij de Indonesische regenten, ondersteund door een handjevol NICA. Ging goed, met de Indonesische politie. Uit gevangenschap terugkerende KNILlers.namen geleidelijk de posities van de Australische militairen over. De politieke situatie was daar redelijk stabiel. Van Mook was daar betrokken bij het BFO.en de Voorlopige Federale Regering.
        “om in de richting van de Verenigde Staten de goede wil van Nederland te tonen.” En het niet vergeten van de al vóór de oorlog gemaakte afspraken.

      • Jan A. Somers zegt:

        ff vergeten: Als u meer van de activiteiten van Van Mook te weten wilt komen, pak dan zijn ‘Indonesië, Nederland en de wereld’ erbij.

        • Peter van den Broek zegt:

          citaat: “Van Mook als ltnt-GG had er ook de middelen niet voor. Op Java en Sumatra werd het gezag uitgeoefend door SEAC, daar kon hij niet tussen komen”.

          Op het eerste gezicht is daar wat voor te zeggen, maar bij nadere inzien is het doorzichtig populisme, volledige onzin.
          Het zijn van die mythes die nog steeds in Nederland rondwaren, waar veel goedgelovige Thomassen wonen. Er is in bovenstaande reactie nog wat meer vergeten of niet weten. SEAC functioneerde zoals elk geallieerd orgaan, daarbij wordt een onderscheid tussen grand strategic, strategic en operationeel level gemaakt.

          Op grand strategic level waren de key actors de Nederlandse en Britse regering.
          Op strategic level waren de key actors aan Britse zijde Supreme Allied Commander South-East Asia SACSEA Lord Mountbatten en aan Nederlandse zijde de ltnt-GG van Mook
          De actors op operationeel niveau waren Commander Allied Forces Netherlands East-Indies AFNEI gen. Christison en ONDERGESCHIKT aan hem de ltnt-GG van Mook die tegelijkertijd ook opperbevelhebber van de Nederlandse strijdkrachten in Nederlands-Indie was.

          Op deze manier kon de opportunist Van Mook met het afschuiven van verantwoordelijkheden beginnen. Het hing er maar van af welke hoed hij op had, Soms had hij twee hoeden tegelijkertijd op.

          zie , ltnt-kol M. Vrenken KL: ‘A Common Approach? The British and Dutch in the Netherlands East Indies, 1945-1946’
          https://www.academia.edu/20119148/M.T.J._Vrenken_2014_A_Common_Approach_The_British_and_the_Dutch_in_the_Netherlands_East_Indies_1945-1946

  4. Peter van den Broek zegt:

    Een dooddoener is “Ondanks zware omstandigheden is hij erin geslaagd om het geweld lange tijd uit te stellen. Na de capitulatie van Japan was hij niet in staat om de Bersiap – de moordpartijen van Indonesiërs op Nederlanders, Indo’s en Chinezen te voorkomen”……..

    Ik lees zijn biografie erop na maar het woord “BERSIAP” lees ik nergens of ik lees erover heen. Waaruit blijkt dat hij hij zich daadwerkelijk met Bersiapslachtoffers begaan voelde en aandacht schonk aan hen?
    Heeft hij ooit nabestaanden van de duizenden Bersiapslachtoffers bezocht of hun een bezoek waardig achtte aande plaatsen waar zij begraven liggen?

    Sommigen beweren dat de Bersiap duurde tot 1946. Maar hoe moet ik die mensen noemen die na die tijd werden vermoord ? Hier is sprake van amnesie van geschiedkundige afmetingen.

    Neem nou Banjoewangi, op 22 en 23 juli 1947 werden 17 Nederlanders vermoord waaronder 6 Van der Linden, 5 Leidelmeyers, en 2 De Lange.

    Of het genocide is, weet ik niet maar toch mag minstens van massamoord worden gesproken.

    • PLemon zegt:

      @ ik lees zijn biografie erop na maar het woord “BERSIAP” lees ik nergens

      # uit een bondig (nieuw) overzicht omtrent het onderwerp……

      *** De Nederlanders hebben geen machtsmiddelen. Van Mook is op 3 october in Batavia. Helfrich zit er dan al twee weken, en is begonnen om de KNIL- bataljons in Balikpapan en Tarakan naar Batavia over te vliegen en te varen met KNIL-vliegtuigen en KPM-schepen. Dit tegen de uitdrukkelijke instructies van de Britten in. Te Batavia wordt het Xe Bataljon gevormd uit Indo-jongeren en Ambo-nezen, in Bandoeng het XV Bataljon, het latere Ve Bataljon Andjing Nica. Beide strijdgroepen redden zoveel mogelijk Indo’s uit geisoleerde posities. Tegen Indonesische jongeren wordt buitengewoon wreed opgetreden. Voor elke gedode Nederlander worden drie Indonesiërs doodgeschoten. Het geheel heeft de karaktertrekken van een verbeten burger-oorlog. Indo’s weten, dat hun voort-
      bestaan op het spel staat. Christison ziet dit ondisciplinaire gedrag aan, en vraagt Mountbatten om geen Nederlandse troepen meer op Java toe te laten. Hij vergeet daarbij, dat dit optreden het gevolg is van het niet-ingrijpen van zijn Brits-Indische troepen. Uit Nederland zijn inmiddels enkele bataljons OVW’ers onderweg, uit Amerika de goedgewapende, gedisciplineerde Mariniersbrigade.
      In de krijgsgevangen-kampen in Thailand en Indo-China worden KNIL-militairen na een summiere keuring weer onder de krijgstucht geplaatst en bewapend. Er zijn geen schepen om ze naar Java te brengen. De Amerikanen brengen 9000 KNIL-krijgsgevangenen uit Japan over naar Manila, waar zij met Britse vliegkampschepen van de (Britse) Eastern Fleet naar Balikpapan worden gebracht. Nederland staat voor het blok.

      https://tjaberawit.nl/de-bersiap-vernieuwd/

      • Peter van den Broek zegt:

        Bersiap vernieuwd
        Voordat de Britse troepen in Nederlands-Indie landen, vertelt de vertegenwoordiger van het Internationale Rode kruis IRK /CICR de Zwitserse vice-consul ir. M.E. Keller aan RAPWI captain Prentice dat de situatie in Soerabaja zo kritiek was dat dit tot slachtpartijen zou leiden. Hij vertelt dat wel op 19 september 1945. De rest is geschiedenis

      • RLMerterns zegt:

        @PLemon; ‘niet ingrijpen van zijn Brits_Indische troepen etc.’- Oh ja? Dus bersiap moord/doodslag; door het niet ingrijpen van de Britten? Niet door Nederland; geen zelfbeschikkingsrecht= geen merdeka?

    • R Geenen zegt:

      @@Neem nou Banjoewangi, op 22 en 23 juli 1947 werden 17 Nederlanders vermoord waaronder 6 Van der Linden, 5 Leidelmeyers, en 2 De Lange. @@
      Volgens de officiële definitie was dat genocide.

  5. Peter van den Broek zegt:

    @PLemon
    VADM Helfrich, Bevelhebber Strijdkrachten Oost BSO was de ondergeschikte van de ltnt-GG van Mook en zat al twee weken in Batavia , en begon de KNIL-bataljons in Balikpapan en Tarakan naar Batavia over te vliegen en te varen met KNIL-vliegtuigen en KPM-schepen.

    Dat is verklaarbaar.Het KNIL-bataljon in Balikpapan begon gewelddadig Orde en Rust te handhaven, waarbij minstens één Indonesiër, pardon inlander, werd gedood . De situatie liep volledig uit de hand en de Australische commandant was verplicht dit bataljon te verwijderen uit Balikpapan.

    Het KNIL-bataljon o.l.v. de ltnt Zijlstra werd met vliegtuigen en KPM -schepen naar Batavia gestuurd. Let wel er waren dus wel KPM-schepen beschikbaar voor het KNIL, maar niet om Nederlanders uit de Japanse interneringskampen te evacueren!!!!! Het verhaal dat direct na de Japanse capitulatie geen geallieerde schepen voor Nederland beschikbaar waren is gewoonweg een fabel.

    Datzelfde bataljon was ook in Batavia betrokken bij Orde een Rust te handhaven. Hun optreden was zo gewelddadig en veroorzaakte zoveel onrust dat gen. Christison, de geallieerde SEAC-bevelhebber voor Nederlands-Indie een battle-order moest uitvaardigen om het KNIL te concentreren in Zuid-Batavia.

    Het is aan de mevr. Captain en dhr Sinke van dekolonisatieprojectgroep uit te zoeken wat het beleid was van de ltnt-GG van Mook en zijn militaire ondergeschikten VADM Helfrich en KNIl-gen van Oyen bij de gebeurtenissen in Batavia in de periode september-dec 1945=De Bersiapperiode.

  6. PLemon zegt:

    @ Hr Mertens : door het niet ingrijpen van de Britten? Niet door Nederland; geen zelfbeschikkingsrecht= geen merdeka?

    # U noemt er 2 uit het rijtje vd hr Bussemaker.

    ***. Wat zijn de oorzaken van de Bersiap?

    Het zijn er vele. We noemen:

    – de Japanse indoctrinatie van de Indonesische Jeugd tijdens de bezetting.
    – de overdracht van Ned.Indië van SWPA naar SEAC op 15 augustus 1945.
    – de ontwapening van PETA en Hei-ho door de Japanners na 17 augustus 1945.
    – de Japanse zelf-internering.
    – De lage prioriteit welke de Britten aan Java gaven, mede op basis van Nederlandse adviezen.
    – De slechte inzetbaarheid van de weinig-gemotiveerde Brits-Indische troepen.
    – De starre Nederlandse houding tegenover de Republiek.
    – Het tegenhouden van de Nederlandse troepen door de Britten.
    – De verklaring van Generaal Christison op 29 september 1945.

    • RLMertens zegt:

      @PLemon; ‘oorzaken van bersiap etc.’- Er zijn er velen etc: uiteraard volgens Nederland’s perspectief, die herbezetting na 1945 als ‘gewoonterecht’ zag. En merdeka in het verre verre verre …..toekomst beloofde. Alsof de Indonesiër, na het debacle in 1942 tegen Japan en een Japanse overheersing zich zo maar zou overgeven.- ‘merdeka tetap; hidup auta mati’ klonk het vast besloten. ( want was was het Nederlandse woord nog waard?)

  7. Jan A. Somers zegt:

    “– De starre Nederlandse houding tegenover de Republiek.” Daar heeft Van Mook, alhoewel niet gelegitimeerd, prima antwoord op gegeven. Daar is Soetan Sjahririn meegegaan hetgeen hem ook niet in dank is afgenomen. Dankzij beiden is het tot Linggadjati gekomen!
    “– Het tegenhouden van de Nederlandse troepen door de Britten.” Daar kan ik wel een beetje met de Britten meegaan. Vanwege hun gevoelige verhoudingen met de RI waren ze bang (en terecht) dat de aanwezigheid van Nederlandse troepen nog meer problemen zou opleveren. Bovendien hadden ze er recht toe, het gezag lag bij SEAC, niet bij Nederland!
    “– de Japanse zelf-internering.”In Soerabaja de kwestie Huyer.
    ” de weinig-gemotiveerde Brits-Indische troepen.” Nou, daar waren in Soerabaja weinig klachten over.
    “– De verklaring van Generaal Christison op 29 september 1945.” Op 29 september, direct na de landing van de eerste Britten in Batavia, gaf hij via Radio Singapore een verklaring uit dat deze interventie beperkt zou blijven tot de key areas Batavia en Soerabaja op Java, en Padang en Medan op Sumatra, waarbij de Britten zich niet met interne aangelegenheden zouden bemoeien. Buiten deze gebieden zouden alleen het Japanse militaire bestuur en de Indonesische autoriteiten verantwoordelijk zijn voor rust en orde, en aangezien de Indonesiërs erop tegen waren zou hij verder geen Nederlandse troepen toelaten. Ook bij het eerste contact tussen Van Mook en Christison bleek dat de taakomschrijving van de Britten slechts bestond uit de effectuering van de overgave van de Japanners, het bevrijden en beveiligen van krijgsgevangenen en geïnterneerden, en het handhaven van de orde in de door de Britten bezette plaatsen; niet noodzakelijk aanwezige Japanse militairen en burgers zouden naar verzamelcentra worden afgevoerd in afwachting van repatriëring. Christison corrigeerde later zijn verklaring, hij ‘has been grossly misstated’, maar het kwaad was reeds geschied. De door Christison openbaar gemaakte interne instructie, die hij kort tevoren van Mountbatten en de Britse minister van oorlog Lawson had gekregen, was volgens Van Mook door journalisten bovendien aangedikt. De verklaring van Christison creëerde het kruidvat waar Mountbatten zo bang voor was. De twee essentialia, de de facto erkenning van de Republiek en non-interventie gaven de Republiek en de Japanners vrij spel. Van Mook reageerde tegen Christison: ‘You have let us down’.

    • RLMertens zegt:

      @JanASomers; ‘van Mook etc.’- In een gesprek met Mountbatten te Singapore verzekerde van Mook, dat de Britse troepen in Batavia met vreugde door de Indonesiërs zouden worden verwelkomd(!). – gen.Christison werd vooraf (!) al door ex. krijgsgevangene Laurens van der Post( Z.Afrikaan/Brits off.) ingelicht over de situatie; een vast beraden Republiek! Vandaar ook de reactie van Christinson (die liever niet weer in een oorlog terecht kwam)

      • Jan A. Somers zegt:

        “(die liever niet weer in een oorlog terecht kwam)” En dus zijn taak verzaakte!
        “die herbezetting na 1945 als ‘gewoonterecht’” In de capitulatievoorwaarden stond o.m. dat Japan eventuele staatkundige veranderingen zou terugdraaien, en dat de vooroorlogse status quo zou worden hersteld. Daar zou in Indië SEAC op toezien, en daarbij rust en orde handhaven. Nederland en Indië waren niet daarbij betrokken. Een Russisch/Amerikaans/Engelse afspraak.

  8. PLemon zegt:

    @ Hr Mertens: En merdeka in het verre verre verre …..toekomst beloofde. Alsof de Indonesiër, na het debacle in 1942 tegen Japan en een Japanse overheersing zich zo maar zou overgeven.-

    # …dat hebben de Indo’s gemerkt want toen het akkoord werd ondertekend, geschiedde dit op basis van een ‘agreement to disagree’. Beide partijen lieten elkaar vrij in de eigen interpretatie.
    Tja …blijkbaar kon het van beide kanten niet zonder wapengekletter worden opgelost omdat de Indonesiër wel door had dat ze de blanda nummeriek en geografisch overtroffen.
    Al met al zat ons volksdeel met de gebakken peren.

    *** Citaat: ” Nederland besloot op 2 mei 1946 de Republiek de
    facto te erkennen als de facto het gezag bezittend over Java en Sumatra. Beide partijen wisten vervolgens een akkoord te sluiten: dat van Linggadjati (november 1946). Hierin spraken zij af dat Indonesië na een korte overgangsperiode onafhankelijk zou worden. De nieuwe staat zou een federatief karakter krijgen en via een Nederlands-Indonesische Unie verbonden blijven met Nederland.
    Het Akkoord van Linggadjati werd op 25 maart 1947 door de Tweede Kamer weliswaar
    geratificeerd, maar tevens van krachtige bijstellingen voorzien (men sprak dan ook van het
    ‘aangeklede’ Linggadjati). In feite kwam het neer op verwerping. De regering van de Republiek stemde voor het Akkoord van Linggadjati, maar weigerde in te stemmen met de aangeklede versie.
    Een en ander droeg natuurlijk niet bij aan het vertrouwen dat nodig was om op basis van het Akkoord van Linggadjati verder te werken aan een oplossing van het conflict tussen Nederland en
    de Republiek. Toen Linggadjati in maart 1947 alsnog werd ondertekend, geschiedde dit op basis van een ‘agreement to disagree’. Beide partijen lieten elkaar vrij in de eigen interpretatie.
    Het gesloten akkoord betekende overigens niet dat het geweld stopte: de revolutie en ‘100 % merdeka’ lieten zich niet temmen.
    Bron : Dagboek-Bas-Indonesië-Achtergrond.pdf

    • Jan A. Somers zegt:

      “de Republiek stemde voor het Akkoord van Linggadjati, ” Maar wat de RI meende was niet interessant. De TNI was en bleef tegen. en was de baas. Uitgekleed, tot op de onderbroek. Vandaar dat het akkoord voor een tijdje in de kast bleef. Een probleem was ook dat de RI het akkoord beschouwde als een verdrag. Voor Nederland was het alleen een afspraak voor de RTC. Nederland ging mee met het idee van een verdrag, maar daarvoor was instemming van de Kamer nodig. De Kamer kwam met een aantal voorstellen tot wijziging, maar de TNI bleef de RI blokkeren tot 1947. Maar Linggadfjati kwam in volle glorie terug in het Van Roijen/Roemakkoord op,7 mei 1949.

      • RLMertens zegt:

        @PLemon/JASomers; ‘lieten elkaar vrij in eigen interpretatie etc.’- Het was juist Nederland, die door/met aankledingen etc(door mij reeds benoemd) het verdrag saboteerde! De Republiek hield zich aan de tekst! Nederland wilde gewoon oorlog, want de troepen waren gearriveerd en op sterkte; Romme; als de Britten vertrokken zijn; dan stoten we door’!’ Drees sr. ‘onze jongens zijn toch niet voor niets hier gekomen’! – En… Nederland weigerde het verzoek van Sjahrir om Linggadjatti art. 17/2 toe te passen; …geschillen voor te leggen aan de voorzitter van het internationale Hof van Justitie!! ‘in volle glorie terug etc.’- Omdat van Rooyen (internationaal) wel degelijk wist, dat het voor Nederland een verloren zaak was!

        • Jan A. Somers zegt:

          “het verdrag saboteerde” Dat kon niet eens, er was nog geen verdrag. De Kamer heeft, zoals het hoort, de tekst van aanvullingen voorzien, terug naar de onderhandelingstafel. Een normale gang van zaken.
          “De Republiek hield zich aan de tekst!” Niet relevant, de TNI had nee gezegd.
          “geschillen voor te leggen aan de voorzitter van het internationale Hof van Justitie!” Dat kon niet, Dat Hof van Justitie (Den Haag, Vredespaleis) behandelt geschillen tussen staten.
          “Omdat van Rooyen (internationaal) wel degelijk wist” Het Van Roijen/Roem akkoord is gesloten in de Veiligheidsraad. Niet alleen Van Roijen, maar ook Roem! : (citaat) resulterend in een ruling van de Veiligheidsraad van 23 maart 1949. In deze ‘brief’ werd de UNCI aangespoord partijen behulpzaam te zijn bij de ten uitvoerlegging van de resolutie van de Veiligheidsraad van 28 januari en het bereiken van overeenstemming over de voorgestelde conferentie in Den Haag. Deze ‘informele resolutie’ had succes. Een akkoord tussen de delegatieleiders in de Veiligheidsraad, Van Roijen en Roem, van 7 mei 1949 gaf de grondslag voor een overdracht van de soevereiniteit zonder overgangsperiode. Dit akkoord bestond feitelijk uit twee eenzijdige verklaringen: Mr. Moh. Roem verklaarde overeenkomstig de resolutie van de Veiligheidsraad van 28 januari 1949 en de ‘ruling’ van 23 maart, dat er een bevel zou uitgaan tot het staken van de guerrilla-oorlog, dat er bereidheid was tot samenwerking gericht op het herstel van de vrede, en de bereidheid tot deelneming aan een Ronde Tafel Conferentie te Den Haag, ‘teneinde de onvoorwaardelijke overdracht van werkelijke en volledige souvereiniteit aan de Verenigde Staten van Indonesië te bespoedigen.’ In antwoord verklaarde Dr. Van Roijen onder meer dat op de Ronde Tafel Conferentie besprekingen zullen worden gehouden over de wijze, ‘waarop de onvoorwaardelijke overdracht van werkelijke en volledige souvereiniteit aan de Verenigde Staten van Indonesië in overeenstemming met de Beginselen van de Renville zal kunnen worden bespoedigd.’ Ondanks alle strijd was het in deze verklaring genoemde Linggadjati-akkoord, opnieuw geformuleerd in het Renville-akkoord, overeind gebleven. (einde citaat).

        • RLMertens zegt:

          @JASomers; ‘terug naar de onderhandelingstafel etc.’- En het verdrag werd nb. op 27/3-’47 door beide landen; Schermerhorn,vMook, vanPoll en Sjahrir, Roem, Soesanto te Rijswijk/Batavia ondertekend! * ‘behandelt geschillen tussen staten etc.’- Waarom is het dan in het verdrag opgenomen? De Republiek werd nl. als staat(!) erkend! -Uw betoog is gewoon ‘Neerland’s goedpraterij van vergane/verknalde glorie’!

        • PLemon zegt:

          @ het verdrag werd nb. op 27/3-’47 door beide landen; Schermerhorn,vMook, vanPoll en Sjahrir, Roem, Soesanto te Rijswijk/Batavia ondertekend!

          # Verdrag .. of is het semantisch …Accoord?

          *** https://youtu.be/PcbWDJDK8NM

        • Peter van den Broek zegt:

          Wel goed lezen, wat er staat . De onderhandelingen tussen Nederland en de Staat in wording Indonesië was een weg met valkuilen.
          Als er staat “geschillen voor te leggen aan de voorzitter van het internationale Hof van Justitie!” geeft aan dat geschillen voorgelegd dienen te worden aan een gezaghebbend persoon i.c. de Vz van het Internationaal Hof van Justitie, niet aan het Hof van Justitie zelve. De Voorzitter was tijdens de dékolonisatieperiode de Belg Charles De Visser. Toch wel heel voordelig voor Nederland. Hieruit blijkt alleen maar dat Indonesië op een compromis, op een vergelijk uit was.

          Opmerkelijk is dat Nederland pas in 1956 verklaarde i.g.v. een geschil met een andere staat zich te onderwerpen aan Internationaal Hof van Justitie. vandaar dat Nederland ook bereid was in dit geval zich te wenden tot de Voorzitter van het Hof, een andere mogelijkheid, dan oorlog was er gewoonweg niet.

        • Peter van den Broek zegt:

          Ruling, ‘Brief’ ‘informele Resolutie’ van de VeiligheidsRaad van de Verenigde Naties zijn hopeloze opmerkingen die de werkelijkheid versluieren. De VeiligheidsRaad heeft zich uitdrukkelijk en herhaaldelijk met de Indonesische Onafhankelijkheid bezig gehouden. Het gaat om de Resoluties 27,30,31,32,35,36,40,41,55,63,64,65,67,76.

          De resoluties kwamen erop neer dat Nederland, dat toch lid was van de VN, in de internationale schijnwerpers werd gezet, op het matje werd geroepen, in haar hemd stond en haar huiswerk moest overdoen. Nederland werd letterlijk en figuurlijk onder curatele gesteld van de Veiligheidsraad.

          Het geeft alleen maar aan dat Nederlands wereldvreemd was geworden, niet door had dat het conflict met Indonesië niet een interne aangelegenheid was maar internationale proporties had aangenomen.

        • Jan A. Somers zegt:

          “Verdrag .. of is het semantisch …Accoord ” Een gebied tussen min of meer vrijblijvend en afdwingbaar recht. Ik zal proberen niet het zoveelste boek hierover te schrijven. Begin eenvoudig:
          Twee buren in huizen die al oud zijn. De ene buur kan alleen zijn schuurtje bereiken door over straat ver om te moeten lopen. Maar sinds onheuglijke tijden mag hij over de tuin van de buurman. Kennelijk ooit eens goed gevonden, overeengekomen. Niks op papier. Gaat goed totdat een nieuwe buur dit verbiedt. Einde overeenkomst. Maar ze kunnen het ook rechtmatig maken. Een erfdienstbaarheid bijvoorbeeld. Een notaris schrijft op wat die buren willen afspreken, Zet er zijn tjaps en handtekeningen onder en stuurt de zaak naar het kadaster. Voor ‘eeuwig en altijd’ vastgelegd, in volkenrechtelijke zin een verdrag. Deze erfdienstbaarheid wordt in elk komende verkoop/koopproces in de akte opgenomen.
          Van Mook en Sjahrir waren bezig de vooroorlogse afspraken te vervolgen, een Koninkrijksconferentie. Maar als beide regeringen niet met elkaar spreken is dat einde oefening. Maar op een zeker moment waren ze toch zover dat er twee onderhandelingsdelegaties met elkaar in gesprek kwamen. En het lukte! Zelfs een hele lijst van zaken die op de agenda moesten komen, Een aantal van die zaken zelfs met afspraken, overeenstemming. Dat laat je niet zomaar zitten Er kwam een echte conferentie. Van Mook en Sjahrir wisten dat, om de RI mee te krijgen, Soekarno en Hatta in het spel moesten worden betrokken. Een conferentieplaats in Indonesisch gebied, met Soekarno als gastheer! Subliem gevonden! Hier werden alle in de RTC aan de orde komende, en reeds afgesproken zaken in een agenda gestopt. Met handtekeningen van de onderhandelaars. De RI wilde hiervoor de status van een verdrag, voor de Nederlanders was het niet meer dan een afspraak voor de komende Rijksconferentie, de RTC, waar alles formeel zou meten worden beklonken. Maar als de RI een verdrag wilde, ook goed. Maar daar zit een addertje onder het gras. In Nederland, en de meeste andere staten, moet een verdrag door het parlement worden goedgekeurd alvorens het in werking kan treden.. En zoals hier, waar het de Nederlandse grondwet aanging, zelfs met gekwalificeerde meerderheid. Maar de Kamer deed zijn plicht, was niet tevreden over het onderhandelingsresultaat, en stuurde de Nederlandse onderhandelaars terug met een aantal wijzigingsvoorstellen. Maar daar troffen zij een Indonesische delegatie in spagaat. De regering van de RI ging wel akkoord, maar de TNI zei nee. Einde oefening. Maar na veel bloedvergieten kwam het er toch van in het Van Roijen/Roemakkoord. De RTC kwam er toch, met een praktisch ongewijzigd Linggadjati-akkoord.
          Maar waarom zou dit een verdrag kunnen zijn? De op de RTC overeengekomen soevereiniteitsoverdracht (dat was het doel) werd door beide parlementen aanvaard en door beide regeringen geratificeerd. Niet Linggadjati dus, maar de op die overeengekomen akte van soevereiniteitsoverdracht. Met nog een vervolg (zie de notaris en kadaster hiervoor:): Van de verdragsstukken moet na parlementaire goedkeuring een zgn oorkonde van bekrachtiging worden neergelegd bij de depositaris. Deze is belast met het bijhouden van het dagelijks reilen en zeilen van het verdrag, een soort postadres van het verdrag. In beginsel fungeert de Secretaris-Generaal van de VN als depositaris, maar ook het Vredespaleis in den Haag functioneert hier bijvoorbeeld voor de Haagse Vredesconferenties. Bij een bilateraal verdrag zoals de soevereiniteitsoverdracht zal het neerleggen bij de depositaris van de bekrachtigingsoorkonden door beide partijen het verdrag in werking kunnen doen treden.

        • Peter van den Broek zegt:

          Die erfdienstbaarheid heet hier wel “Recht van overpad”. Dat boek is al geschreven. Is gewoon onderdeel van het Burgerlijk Recht . Om dat te vergelijken met wat Van Mook en Sjahrir aan het bekokstoven waren is toch wel een heel simplistische gang van zaken, Vergelijk het maar bij Jumbo achter een boodschappenwagen inkopen doen en denken dat je Max Verstappen ben.

        • RLMertens zegt:

          @JASomers; ‘het semantisch…akkoord etc’- Bataviase hoogleraar RF.Beerling 1949(!); ‘Nederland heeft getracht aan de situatie het hoofd te bieden door een combinatie van militair geweld en juridische krammen. De krammen laten los en het geweld keert zich tegen hen die het bedrijven’ JAA van Doorn 1996(!); ‘het valt niet te ontkennen; de dekolonisatie liep voor Nederland uit op een fiasco. Zowel de militaire als diplomatieke middelen die werden aangewend, leidden niet tot de beoogde resultaat. De militaire acties, die duizenden Nederlanders en Indonesiërs het leven kostten, bleken zinloos te zijn geweest’.

        • Jan A. Somers zegt:

          ” “Recht van overpad”” Een recht dat je normaliter niet hebt. Maar wel kunt verwerven via het stellen van een erfdienstbaarheid. Net zoals wij via een erfdienstbaarheid het verbod op het hebben van openslaande ramen binnen twee meter van de perceelscheiding, hebben teniet gedaan. En wat is er mis mee met het “vergelijken met wat Van Mook en Sjahrir aan het bekokstoven waren”? Recht is een normatieve wetenschap, dat is meer dan één plus één is ongeveer twee! Het staat inderdaad in de wetboeken, maar dat geldt eveneens voor het verwerven van het recht van wet op een Internationaal verdrag via internationale regelingen.
          Een tijdje geleden noemde u het niet uitbetalen van salarissen een onrechtmatige daad. Afgezien of dit correct is (ik heb er geen jurisprudentie over gevonden) vergeet u daarbij dat de basis van deze kreet is gelegd bij de onwillige juffrouw. Zijn die niet uitbetaalde salarissen vergelijkbaar met die onwillige juffrouw?

  9. Peter can den Broek zegt:

    Van Mook zei begin 1949: “ nog altijd meen ik dat wij Nederlanders en Indonesiers de kans hebben om iets te verrichten dat groots genoemd mag worden dat ook voor Zuid-oost Azië een weg naar een betere toekomst kan openleggen”

    JAA van Doorn schreef : zelfs deze hoogst intelligente man, geboren en getogen in Indie en bepaald geen werelddromer kon bij het naderen van het einde van Indie niet geloven dat voor Nederland alles voorbij was.

    Uit de laatste wereldvreemde en dagdromige reacties krijg ik de indruk dat de dekolonisatie bestaat uit een reeks van goedbedoelde maar verkeerd geïnterpreteerde onderhandelingen, die nog steeds voortduren. Wel heel erg suf.

    Krijgen de meer dan 140000 Bersiapslachtoffers hier nog steeds geen erkenning, laat staan hormat ? Heel erg dom

  10. Over van Mook kan ik maar contateren dat hij GEEN GELUK HAD omdat hij 2 maal door zijn eigenregering in het moerderland gesabotteerd was;1) de oorlog verklaring aan Japan terwijl hij maanden lang met hun hebben besproken en enige resulaat boekte.2) Zijn poging tot een Federale Staat opterichten , was gesabotteerd door OPERATIE KRAAI, want de federale staat na de RTC was anders uitlopen.

    • Jan A. Somers zegt:

      “de oorlog verklaring aan Japan terwijl hij maanden lang met hun hebben besproken en enige resulaat boekte” Inderdaad was Van Mook de leider van de delegatie die met economische onderhandelingen met de Japanners bezig was. Met succes poot stijf gehouden. Die oorlogsverklaring kwam uit het koninkrijk (in Londen), niet uit Indië.
      “was gesabotteerd door OPERATIE KRAAI” Na de geslaagde operatie Produkt kwam er een stroom nieuwe deelstaten bij, ook op Java en Sumatra. De RI werd wel heel erg klein. Met de vroeg afgebroken operatie Kraai kwam de zaak wel in beweging. Generaal Soedirman was vlak voor de bezetting van Djokja met zijn officieren en legereenheden de bergen ingevlucht van waaruit een effectieve guerrilla kon worden gevoerd. Soekarno had geweigerd om samen met het leger uit Djokja te ontsnappen hetgeen hem, vooral binnen legerkringen, kwalijk werd genomen. De relatie tussen de republikeinse regering en haar achterban bleef even moeilijk als voorheen. Alhoewel de guerrilla-activiteiten van het leger succesvol waren realiseerde vooral generaal Simatupang zich dat een blijvende kloof met de eigen regering tot een burgeroorlog zou kunnen leiden. Uiteindelijk gaf het leger toe, waarmee de impasse die de Republiek al sinds het begin van de revolutie had geteisterd werd doorbroken. De Republiek was rijp voor een succesvolle afronding van de onderhandelingen met Nederland. Resulterend in het Van Roijen/Roemakkoord > RTC.

      • RLMertens zegt:

        @JASomers; ‘in beweging etc.’- Die stroom van deelstaten schaarden zich bij de Bandoeng conferentie mei 1948 achter de Republiek. Tot ontzetting van Beel, die toen alles aanzette tot de ‘2e politionele actie’ om pesthaard Djokja(Soekarno ea) te elimineren! Het gebeurde in dec.1948 terwijl de VN op kerst reces was. Soekarno/Hatta wisten dat de TNI tegen een overmacht van lucht-zee en landmacht niet opgewassen was. Vandaar hun opdracht om tot guerilla over te gaan. Met een zekere zekerheid wisten ze ook, dat de wereld/VN opinie aan hun kant zouden staan. Vandaar dat een lachende Soekarno en gevolg, zich voor de wereldpers(!) liet afvoeren naar Bangka. Volgens insiders een pro Nederlandse eiland! Daar aangekomen bleek de hele bevolking Soekarno en gevolg met merdeka en Indonesia Raya te begroeten. Er volgde een triomfale intocht, beduusd gadeslagen door pers en hun Nederlandse begeleiders! Een Nederlandse officier feliciteerde; ‘meneer Soekarno u heeft de strijd gewonnen; gefeliciteerd’! De VN/ Veiligheidsraad, geërgerd dat zij van kerst reces werden opgeroepen, veroordeelden unaniem deze Nederlandse agressie!. ‘Onmiddellijke vrijlating en herstel van de regering te Djokja!’ JGdeBeus ambassadeur te Parijs; Op het beklaagdenbank van het wereldtoneel;’ Parijs 22-12-1948 Raadszitting; ‘om nooit meer te vergeten. De spanning was om te snijden. Behalve België was er geen land dat enig begrip had of sympathie had voor Nederland. Het werd nog erger toen diverse Aziatische landen met recht van spreken tot de de Raadszitting werden toegelaten. De Australische afgevaardigde beet Nederland toe; ‘wat Nederland heeft gedaan is nog erger als wat Hitler Nederland heeft aangedaan’! Van Rooyen( de man van het akkoord met Roem!) probeerde nog met een repliek, dat de acties geen dag , geen uur langer zouden worden voortgezet etc.’ Maar het veranderde niets meer aan de stemming! – En vervolg was ; ‘een succesvolle afronding van het gestuntel door Nederlandse politici; merdeka!’

        • Jan A. Somers zegt:

          “schaarden zich bij de Bandoeng conferentie mei 1948 achter de Republiek.” Ik denk dat Van Mook dit zag als een triomf. In de deelstaten, Borneo, Celebes, Grote Oost, en de nieuwe deelstaten na de Operatie Produkt was Merdeka net zo actief als in de RI. Alleen met handhaving van rust en orde, door de eigen Indonesische politie. En de vereniging kon nu eindelijk gebeuren, de RI was immers akkoord gegaan met RIS. Het einddoel van het BFO. Een zuiver Indonesische aangelegenheid! Met een Voorlopige Federale Raad onder leiding van prof. Hoesein Djajadiningrat.
          U snapt waarschijnlijk niet hoe of het er met NICA en GM toeging in bijvoorbeeld de Grote Oost. Voor de zoveelste keer maar weer een herhaling van een citaat:
          Na de capitulatie van Japan druppelden GM-ers uit gevangenschap weer binnen, officieren, werktuigkundigen, havenmeesters, loodsen, opzichters, commiezen bouwden op eigen initiatief en op eigen manier weer een dienst op, of struinden in groepjes havens af op zoek naar mogelijk te bergen schepen. En dat in de chaotische en uiterst gevaarlijke bersiaptijd op Java/Sumatra. In baaien in de Grote Oost werden kleine achtergelaten Amerikaanse schepen gevonden en ´buitgemaakt´. In de Filippijnen werden enkele overtollige Amerikaanse landingsschepen gekocht en omgebouwd. Een buitgemaakt Japans schip werd omgebouwd tot bebakeningsschip. Er werd flink langs elkaar heen gepraat en gewerkt, maar in korte tijd werd een redelijk opererende vloot opgebouwd. Een soort anarchie, niemand was echt de baas, maar er werd wel gewerkt aan één zaak: wederopbouw.
          In totaal voerde het nieuwe Departement de scepter over enkele honderden grotere en kleinere vaartuigen, waarmee alle uithoeken van het omvangrijke gebied werden bestreken. Zo was het weer mogelijk de meeste, ook kleine, bestuursposten te bezoeken. Overal waar ze kwamen werd dezelfde, gedurende de bezetting verwaarloosde situatie aangetroffen. Een wrak houten steigertje, met een vlaggenstok met een rood-witte vlag, en het opschrift ALRI (Angkatan Laut Republik Indonesia)-Hoofdkwartier. Een schildwacht gewapend met een geweer of een speer naarmate de post meer of minder belangrijk was. Op bezoek bij de kepala kampong was meestal ook de plaatselijke nationalistische leider aanwezig. Als ze verlegen waren met hun primitief kantoortje, werd het bezoek aan boord voortgezet, vergezeld van vrouw en kinderen. Bij een eerste bezoek was de administratie natuurlijk tijdrovend. De plaatselijke politieke verhoudingen, de technische staat van de post, het budget, salaris enz. Enkele keren bleken bestuurders en bemanningsleden oude bekenden van vóór de oorlog, resulterend in een geanimeerd gesprek. Soms was er ook geknetter. Deze bestuurders hadden het vertrouwen van NICA maar konden op enkele plekken zoals het zuiden van Celebes en Borneo niet op tegen infiltraties van de RI vanuit Java. En KNIL stelde daar ook weinig voor. Het scheen dat meerdere plaatselijke bestuurders al lang blij waren dat ene Westerling (op zijn manier) met zijn mensen hier optrad.
          Het scheepvaartverkeer nam op bewonderenswaardige wijze toe. Ten opzichte van de vooroorlogse toestand kreeg, bij afwezigheid van de KPM, het prauwverkeer een belangrijke rol. In Makassar stimuleerde het departement van economische zaken de organisatie van kustvaartrederijen, gesteund door een kredietfonds voor de bouw van zeilprauwen. Fraude, als gevolg van een gebrek aan toezicht, werd op de koop toe genomen. Die opleving kon overigens slechts in de politiek rustige gebieden goed op gang komen: het oostelijk deel van de archipel, de Molukken, Celebes, Borneo en de Kleine Soenda-eilanden. Omvangrijk driehoeksverkeer vond plaats tussen Makassar, Bandjermasin, Bali, Lombok. Al in april 1946 werd meer dan duizend ton producten door de zeilvaart in Bandjermasin aangebracht. Grote hoeveelheden goederen moesten worden getransporteerd: primaire levensmiddelen (zout, rijst, meel, suiker e.d.). Rode Kruispakketten, geneesmiddelen, kleding, schoeisel enz. uit enkele basishavens naar de buitengewesten. Duizenden tonnen kopra, rubber en andere exportproducten, alsmede tienduizenden drums benzine, smeerolie e.d. moesten over de archipel gedistribueerd worden. Honderden voertuigen van allerlei soort en afmetingen voor economische en overheidsdoelstellingen moesten worden verplaatst. Mannen, vrouwen en kinderen uit evacuatiecentra moesten naar veiliger oorden worden overgebracht en tevens moesten enige duizenden door de Japanners weggevoerde Indonesiërs weer naar hun plaats van herkomst worden teruggebracht. Ook moesten Japanse militairen naar hun repatriëringcentra worden gebracht. Kolen moesten vervoerd worden, zowel voor de scheepvaart zelf als voor industrie- en utiliteitsbedrijven.

        • RLMertens zegt:

          @JASomers; ‘Bandoeng conferentie mei 1948 etc.’- Een conferentie van de Federale en de Republiek; zonder Nederland! Toen was van Mook al exit. – Wat heeft uw betoog met deze Indië (eind)fase te maken?

        • Jan A. Somers zegt:

          “Toen was van Mook al exit.” Ik denk dat Van Mook na zijn wegwerken hier echt een beetje trots op is geweest. De federatie niet alleen in de gebieden buiten Java en Sumatra, maar inclusief de RI. Dit was de kroon op zijn werk! Ik heb overigens nog nergens kunnen vinden dat de federatie het denkbeeld van Van Mook zou zijn geweest. Van Mook had het met de ellende op Java en Sumatra veel te druk in Batavia, en als hij wel eens daarbuiten is geweest, dan toch beperkt tot de ‘hoofdstad’ Makassar. En de belangrijkste deelstaten, op Java en Sumatra zijn pas gesticht na de succesvolle Operatie Produkt, toen was Van Mook al weg.

  11. Anoniem zegt:

    Ned. politici who surpassed the highest level of their incompetence, die inderdaad succesvol hun “carriere” van disasters afrondden in een moeras van quicksand.

  12. Peter van den Broek zegt:

    Bovenstaande verhalen over al die conferenties en overeenkomsten is een versleten plaat . te vaak gehoord om waar te zijn, het toont louter de “onzelfzuchtige” bedoelingen van het Nederlands Gouvernement en de Regering in Den Haag.. Maar wat moet ik mij eigenlijk voorstellen bij de oprichting van deelstaten, door Nederland gesponsord, want vòòr de oorlog mocht in Nederlands-indie niet over een Staat laat staan Deelstaat gesproken worden, dat zaaide alleen maar haat. Maar sinds Van Mook van een Saulus in een Paulus was veranderd, was alles mogelijk, nou ja, wel onder de ethische leiding van Nederland natuurlijk, het paternalisme vierde hoogtij, kolonialisme in een ander jasje , maar het bleef kolonialisme.

    Neem nou de oprichting van de deelstaat in West Java, Pasundan geheten . De Renville overeenkomst voorzag in een plebisciet: een soort raadgevend referendum, een unicum in de Nederlands-Indische geschiedenis, waarbij over de toekomstige status gestemd kon worden, alhoewel geen datum voor het referendum was gegeven. De Indonesiers namen het serieus en begonnen zich te organiseren in de GPRIU Gerakan Plesbisit Republik Indonesia. Dat was natuurlijk niet de Nederlandse bedoeling, het Nederlands perspectief was een tijdshorizon van 300 jaar. De Nederlanders verbande in sommige streken de GPRI, maar deze zocht aansluiting bij andere Republikeinse organisaties , zodat de Republikeinse politieke controle in het gebied werd verstevigd.

    • Jan A. Somers zegt:

      “want vòòr de oorlog mocht in Nederlands-indie niet over een Staat laat staan Deelstaat gesproken worden,” Maar we spreken nu over NA de oorlog!
      Nooit gehoord van de Verenigde Nederlanden? Soevereine staten, die in de Unie defensie en buitenlandse zaken hadden ondergebracht bij de Staten-Generaal. Een relikwie daarvan zijn de huidige provincies, zelfstandige rechtspersonen. Nog erger: feitelijk waren steden de baas. Vandaar dat de huidige gemeenten eveneens zelfstandige rechtspersonen zijn. En onze huidige Eerste Kamer wordt nog steeds gekozen door de Provinciale Staten!
      Indië was zoals u misschien wel weet geen staat (net zo min als Nederland!), het spreken over deelstaten was geen kwestie van ‘niet mogen’, het was gewoon onzin. Maar wellicht weet u dat Indonesië wel een staat zou zijn, de Verenigde Staten van Indonesië. Net zo iets als de Verenigde Staten van Amerika. Het Verenigd Koninkrijk. Die Bundesrepublik Deutschland. Simpel toch?

      • Peter van den Broek zegt:

        Zeker nooit gehoord van de bekering van Saulus in Paulus?

        Want Van Mook werd plotseling na de oorlog bekeerd tot een vurige aanhanger van een Federatief Indonesië, dat vòòr de oorlog bestempeld werd als ONZIN, zelfs de Indonesische nationalisten hadden vòòr de Japanse bezetting helemaal niet eraan gedacht.

        Ergens tijdens Van Mook verblijf buiten Nederlands-Indie (1942-1945) zag hij plotseling het licht, niet als grote voorbeeld de Verenigde Nederlanden van 1588 o.i.d. maar de kolderlijke droom van een Federatief Indonesië. Op geheel eigen wijze bracht Van Mook, de Indonesiër avant la lettre met vooruitziende blik het Zelfbeschikkingsrecht uit het Atlantisch Handvest in de Nederlands-Indische praktijk, zelfs tegen de wensen in van veel Inlandse bewoners op niet alleen Java en Sumatra, maar ook op Bali, Zuid-Sulawesi en Ambon.

        Het kwam erop neer dat onze koloniaal Van Mook maar ook andere politici zoals Beel op paternalistische wijze aangaf wat het beste was voor de Indonesiers en dat heeft meer dan 4 jaar oorlog, duizenden Nederlanders en indo-Europeanen en nog meer Indonesiers het leven gekost.

      • RLMertens zegt:

        @JASomers; ‘de verenigde staten etc.’- Toen van Mook de Federale staten optuigde was het; om de Republiek te isoleren, Soekarno dwars te zitten etc. Spottend werd het toen al de verenigde staten van Nederland genoemd. Opmerkelijk was ook, dat de Federale uiteindelijk (Bandoeng conferentie) zich bij de Republiek aansloten. En Nederland geloofde zelf nog in een Unie met onze koningin aan het hoofd. Aan al dat gedoe kwam een einde door . …..Nederland, die zich ijverde om de Papoea’s een stoom cursus zelfbeschikkingsrecht bij te brengen. Wat een afgang!

    • R Geenen zegt:

      @@Bovenstaande verhalen over al die conferenties en overeenkomsten is een versleten plaat @@
      Neemt U mij niet kwalijk, maar is het onderwerp Soerabaja ook niet een versleten harddrive geworden?

      • Bert Krontjong zegt:

        Ja zo is het Ron ,trouwens zit die van Mook nog steeds klem ? Is er al 123 gebeld ? Ernstig geval lijkt mij ,dat komt er van ,als je klem komt te zitten tussen je familie leden ,nou als ie weer los is horen wij het wel .

      • Peter van den Broek zegt:

        als een vooraanstaand persoon in september 1945 zegt dat de gebeurtenissen in Soerabaja leidden tot een slachtpartij en op dit blog wordt beweerd dat de oorzaken van de Bersiap gezocht dienen te worden bij de Britten die eind oktober 1945 in Soerabaja aankwamen , dan zit ik zeker bij de verkeerde film. Van Soerabaja weet men evenveel af als van Padang of heb ik wat over het hoofd gezien? Om duidelijke aanwijzingen over de Bersiap te krijgen, rekening houdend met de verhaaltjes die ik hier op de mouw krijg gespeld , is enig research nodig om tot een onderbouwd oordeel te komen

        Soerabaja kan ik eindelijk vergelijken met Batavia, Bandoeng en Semarang. Ik begin patronen te herkennen. Die gaan in tegen de heersende opvattingen gebaseerd op mythen en vooroordelen. Moet ik dan als weldenkend mens in discussie gaan? Ik neem mezelf wel serieus.

        • R Geenen zegt:

          @@Moet ik dan als weldenkend mens in discussie gaan? Ik neem mezelf wel serieus.@@
          Juist niet, want die discussie is al jaren aan de gang. met herhaling op herhaling van situaties en diverse verhaaltjes. Eens worden U en de diverse andere heren het toch niet. U kunt uw tijd beter besteden met blijven onderzoeken, want van I4E betreffende Soerabaja wordt U geen meter wijzer.

        • Peter van den Broek zegt:

          Nou, zo duidelijk stel ik dat niet.Op dit blog hebben sommige Heren hun ervaringen en onderzoeken zelf daarbij verwijzend naar hun bronnen, dat is niet gelijk aan het herhalen van meningen van anderen. Ik wil niet zeggen dat ik alles, maar uit een slechte gewoonte lees ik wel veel. IK hanteer daarbij het filter FIFO=First In First Out, maar soms blijft er wel iets hangen, een aanwijzing die de moeite waard is te onderzoeken.

          Ik hou me weliswaar met de Bersiap bezig maar dat mag niet geïsoleerd worden bestudeerd, de Bersiap stond niet op zichzelf zoals velen in Nederland willen denken, zodat het wordt vergeten. Dat gebeurde ook bij Van Mook Die man was vanaf begin oktober in Batavia toch niet om niets te doen. Zijn taak was met alle middelen herstellen van het Nederlands koloniaal Gezag. Hoe het met zijn burgers en onderdanen verging was kennelijk niet belangrijk voor hem. Het ging erom het koloniaal rijk te behouden ook ten koste van de Nederlands-Indische koloniale bevolking zoals Helfrich zei. Als dat zo is, mag dat duidelijk gesteld worden, dan weten we waar de geschiedenis over gaat.

      • Jan A. Somers zegt:

        Het optuigen van de RIS heeft de Indische Nederlanders een grote bult in hun geheugen gegeven. Maar dat de toenmalige jonkies zoals u dat niet rechtstreeks heeft getroffen is alleen maar goed voor u geweest. Bovendien reageer ik alleen op de vele vreemde verhalen over die revolutie en Soerabaja in het bijzonder. Ik ben er tenslotte geboren, mijn jeugd doorgemaakt, Kenpeitai, bersiap, Simpangclub. Werfstraatgevangenis, en tot slot een overweldigende bevrijding. En deel uitgemaakt van de opmerkelijke wederopstanding van die stad. Met voor mij het bergen van lijken (hoeveel toegetakelde, uit elkaar gerafelde resten heeft u in uw leven meegemaakt? Hebt u wel eens botjes, en losse lichaamsdelen bij elkaar gesprokkeld om er hele lijven van samen te stellen?) . Ik heb er geen PTSS van overgehouden, maar het heeft mij diep geraakt. Ik hoef geen statistiek van slachtoffers op te stellen, alleen maar het hoofd te buigen. En op Kembang Kuning ronddolen. Sorry, maar ik kan niet anders,

        • R Geenen zegt:

          Ach heer Somers, wat U hier weer schrijft is toch ouwe koek. dat heeft u over de jaren per jaar al diverse malen, misschien met een andere zinsbouw, geschreven. Of bent U het misschien al vergeten? Een grammofoonplaat die blijft hangen.

        • Jan A. Somers zegt:

          U heeft heel veel gelijk!!!! Het verveelt mij ook. Maar sommige mensen blijven steeds dezelfde rare dingen schrijven. Als je niet reageert wordt dat de waarheid. En dan gaan mijn vingers vanzelf op selecteren, kopiëren, plakken. Ik weet het, het helpt niet. Voor sommige mensen blijven de bersiappers engeltjes, de ‘Hollanders’ boeven.En vergeten dat ze dus halve boef zijn.

        • R Geenen zegt:

          U denkt toch niet dat de wereld is te verbeteren? Na mijn ervaringen in zowel Indie als Nederland ben ik mijn leven in SoCal opnieuw begonnen, anders ingedeeld en daarmee mijn toekomst mee opgebouwd. Dat is mij wonderwel gelukt. En na mijn pensionering kan ik met gemak terugkijken op mijn en onze geschiedenis. Daarom ook mijn reacties over politiek en religie, want die hebben in wezen de grote puinhopen gecreëerd. En zoals een ander lezer/schrijver hier reeds eerder heeft opgemerkt. Ze staan het dichts bij het oudste beroep.

        • PLemon zegt:

          @ Een grammofoonplaat die blijft hangen.

          @” Maar sommige mensen blijven steeds dezelfde rare dingen schrijven. Als je niet reageert wordt dat de waarheid.

          #. Na zo’n paar jaar bezoeker op deze site te zijn valt het natuurlijk op dat sommige items uit ons Indisch verleden worden herhaald en dat nieuwe gasten zich hiervoor melden. Inderdaad komen feiten en meningen met elkaar in botsing en vaak maar niet altijd proberen we in dialoog ieder op zijn manier de gebeurtenis(sen) te reconstrueren.
          Valt daarbij op dat de nieuwe generatie ‘indischen’/Indo’s zonder fysieke ervaring vd tropentijd de romantiek(tempo doeloe) missen en hard over de koloniale maatschappij oordelen of in een kwaad daglicht stellen. Tja de 2e generatie soms meeslepend of in twijfel achterlatend.

        • R Geenen zegt:

          @@Valt daarbij op dat de nieuwe generatie ‘indischen’/Indo’s zonder fysieke ervaring vd tropentijd de romantiek(tempo doeloe) missen en hard over de koloniale maatschappij oordelen of in een kwaad daglicht stellen. Tja de 2e generatie soms meeslepend of in twijfel achterlatend.@@

          In het geval van mijn reactie op de Heer Somers betreffende het eeuwige gebeuren op Soerabaja en het herhalen van enkele gebeurtenissen, die na de oorlog plaats vonden, komt er geen 2de, 3de of 4de generatie Indo in het spel. Ik ben 84 en ik dacht dat de heer Somers een paar jaartjes ouder is. Het gaat mij ook niet om wat voor woorden er gebruikt worden. Maar het onderwerp Soerabaja, NL vlag, Werfstraat, de Boer, en zo voort. Statistisch kan misschien nagegaan worden, hoeveel keer dat al ter sprake is geweest. (Mijn schrijven hoeft er niet bij opgeteld te worden)

        • RLMertens zegt:

          @PLemon; ‘een grammofoon plaat etc.’- Die ‘koloniale’ verheerlijkingsplaat? Het is te prijzen dat de jonge garde nazaten een frissere kijk heeft op die koloniale politiek; zie de nieuwe glossy Pindah!

        • PLemon zegt:

          @ Het is te prijzen dat de jonge garde nazaten een frissere kijk heeft ….

          # onze 3e generatie, inmiddels de toenmalige jongeren, heeft zich behoorlijk het hoofd gebroken over hun Indische identiteit. Frissere kijk? Meer een onbezonnen kijk en oordeel over het leven van een handjevol ” Europeanen” tussen miljoenen inheemsen. Het was gewoon ‘ schone schijn’ dat ze de baas mochten spelen.

          *** citaat: “Terwijl de discussie over wat Indisch was zich deels nog oriënteerde op het verleden, stond Indisch ook steeds meer voor een lifestyle waarbij oude grenzen vervaagden. Indisch werd daardoor ook vrijbijvender.”

          https://books.google.nl/books?id=yapMDwAAQBAJ&pg=PA163&lpg=PA163&dq=nieuwe+generatie+kent+indie&source=bl&ots=Shk8z36n1S&sig=ACfU3U0FBi0MKPE0dWZ2iaMGQaMP7cyc_Q&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwjmmMCNz-rpAhVSzKQKHQkHAI0Q6AEwA3oECAQQAQ#v=onepage&q=nieuwe%20generatie%20kent%20indie&f=false

        • PLemon zegt:

          @ BIj de definiëring van “eerste” generatie spelen meerdere factoren een rol.

          # Kijkje in de demografische keuken…

          *** De bevolkingsstatistieken van het CBS zijn gebaseerd op de Gemeentelijke
          Basisadministraties (GBA). Iedereen die in Nederland staat ingeschreven in het
          gemeentelijke bevolkingsregister wordt opgenomen in de CBS statistiek. Van
          elke (geregistreerde!) inwoner van Nederland is een groot aantal gegevens
          bekend, waaronder leeftijd, geslacht, wie de ouders zijn, en dergelijke.

          *** 7.3 | Verschillen tussen CBS en reconstructie
          7.3.1. Eerste generatie
          Het CBS telt per 1 januari 2001 166 duizend ‘Indische Nederlanders’ van de
          eerste generatie, de reconstructie 229 duizend. Voor het achterhalen van de
          bronnen van verschillen tussen beide getallen is het zinvol om een onderscheid
          te maken tussen personen geboren vóór 1946 enerzijds, en personen geboren na
          1945 anderzijds. Bij het CBS gaat het om respectievelijk 90 en 75 duizend
          personen, bij de reconstructie om 139 en 89 duizend.
          Eerste generatie, geboren vóór of tijdens de Tweede Wereldoorlog
          Het CBS telt 90 duizend personen, de reconstructie 139 duizend, een verschil
          van 49 duizend. Hierbinnen kunnen de volgende categorieën worden
          onderscheiden:
          • Personen die in Nederland zijn geboren maar tijdens de Tweede Wereld-
          oorlog in Indië verbleven, als zogenoemde ‘totoks’. Zij worden door het
          CBS niet geteld, in de reconstructie wel. Volgens Harmsen (2002) waren er
          begin 2001 nog circa 18 duizend van deze personen in leven en woonachtig
          in Nederland.
          • Personen die als Nederlander tijdens de Tweede Wereldoorlog in Indië
          verbleven en nadien22 naar een ander land zijn geëmigreerd (Australië,
          enzovoort). Op grond van de plausibiliteitsanalyse uit paragraaf 6.4 kan dit
          aantal worden geschat op 33 duizend personen (thans nog in leven,
          woonachtig buiten Nederland). Zij worden door het CBS niet geteld, in de
          reconstructie wel.
          • Personen die in Indië zijn geboren, tijdens de Tweede Wereldoorlog in
          Nederland verbleven, maar niet behoren tot de Katjangs. Zij worden door
          het CBS wel geteld, maar zijn niet opgenomen in onze reconstructie, hoewel
          ze strikt genomen wel voldoen aan onze definitie van ‘Indische Neder-
          landers’. Op grond van het verschil tussen CBS en gereconstrueerde cijfers
          zouden er naar schatting nog 2 duizend van deze personen thans in leven
          moeten zijn en woonachtig in Nederland.
          We krijgen dan de volgende aansluiting tussen CBS en gereconstrueerde cijfers:
          90 + 18 + 33 – 2 = 139. …….
          Bron: DE DEMOGRAFISCHE GESCHIEDENIS VAN DE
          INDISCHE NEDERLANDERS
          Gijs Beets
          Corina Huisman
          Evert van Imhoff
          Santo Koesoebjono
          Evelien Walhout
          nederlands interdisciplinair demografisch
          instituut
          Rapport no. 64
          Den Haag, 2002

        • R Geenen zegt:

          @Personen die als Nederlander tijdens de Tweede Wereldoorlog in Indië
          verbleven en nadien22 naar een ander land zijn geëmigreerd (Australië,
          enzovoort). Op grond van de plausibiliteitsanalyse uit paragraaf 6.4 kan dit
          aantal worden geschat op 33 duizend personen (thans nog in leven,
          woonachtig buiten Nederland). Zij worden door het CBS niet geteld, in de
          reconstructie wel.@
          En hoeveel zijn er nog die Nederlands staatsburger zijn?

        • Peter van den Broek zegt:

          De CBS heeft een operationele definitie nodig voor haar statistische analyse, maar “Indische Nederlanders” gebruiken het onderscheid “Generaties” in een andere betekenis.

          Want zeg nou zelf, ooit gehoord dat totoks (de werkelijke repatrianten) , die door sommigen ook als Indische Nederlanders worden beschouwd (ruime definitie) ) spreken over hun 1ste en 2de generatie?
          Natuurlijk niet, het begrip en onderscheid tussen1ste en 2de generaties is in de jaren 80 van de vorige eeuw ontstaan binnen de Indische Nederlanders die in het voormalig Nederlands-Indie ook wel als Indo-Europeanen werden aangeduid.

  13. RLMertens zegt:

    @JASomers; ‘de verenigde staten etc.’- Toen van Mook de Federale staten optuigde was het; om de Republiek te isoleren, Soekarno dwars te zitten etc. Spottend werd het toen al de verenigde staten van Nederland genoemd. Opmerkelijk was ook, dat de Federale uiteindelijk (Bandoeng conferentie) zich bij de Republiek aansloten. En Nederland geloofde zelf nog in een Unie met onze koningin aan het hoofd. Aan al dat gedoe kwam een einde door . …..Nederland, die zich ijverde om de Papoea’s een stoom cursus zelfbeschikkingsrecht bij te brengen. Wat een afgang!

    • PLemon zegt:

      @ Wat een afgang!

      # Vanuit het perspectief van onze diaspora zeker, maar voor Nederland zelf een zegen.

      *** Citaat: ”
      INDIE VERLOREN, DE RAMPSPOED BLEEF UIT
      Nederland heeft kapitalen verdiend aan Indië en ook na de Tweede Wereldoorlog zagen velen nog dringende redenen om Indië als kolonie te behouden. Maar toen de souvereniteit eenmaal was overgedragen, ging het Nederland enorm voor de wind. “Indië verloren, rampspoed geboren”, blijkt een loze kreet; in economisch opzicht was Nederland een blok aan het been kwijt.

      Uiteraard was het verlies van drie miljard gulden aan in Indonesië geïnvesteerd vermogen (huidige waarde circa twintig miljard) niet niks. Maar Nederland was intussen sterk genoeg om die strop op te vangen. Het land was bezig met een grootscheepse industrialisatie en profiteerde van de sterke economische groei in het Europa van de jaren vijftig. Bovendien lagen de voornaamste belangen al lang niet meer in Indonesië. De overbekende kreet “Indië verloren, rampspoed geboren”, bleek loos.
      …..
      In de eerste twee jaar na de bevrijding moest Nederland veel machines en installaties importeren om de kapotte economie op gang te helpen.

      Verder moesten voedingsmiddelen worden ingevoerd om de voedingssituatie van de bevolking op een acceptabel niveau te krijgen. Daar tegenover stonden nauwelijks inkomsten uit export. Ook de export uit Indië lag stil. De opstandelingen hielden plantages bezet. Het gevolg van dit alles was dat zowel Nederland als Indië tegen de zomer van 1947 geen buitenlandse deviezen meer over had. Piet Lieftinck, minister van financiën, sloeg alarm. Het kon zo niet langer. Nederland stond aan de rand van een bankroet. De landbouwgebieden in Indië moesten zo snel mogelijk gezuiverd worden van rebellen. Dan kon de export van landbouwprodukten op gang komen, vooral naar de Verenigde Staten, die daarvoor in broodnodige dollars zouden betalen.

      Zo gezegd, zo gedaan. Op 20 juli 1947 begon de eerste politionele actie. Wat daar ook over gezegd kan worden vanuit politiek of militair standpunt, economisch was dit offensief van de Nederlandse troepen een succes. De uitvoer uit Indië kwam inderdaad op gang. De tweede politionele actie, in december 1948, had minder economische achtergronden. Maar toen kreeg Nederland inmiddels al Marshallhulp van de Verenigde Staten.

      Een jaar later, in december 1949, droeg Nederland de souvereiniteit over Indonesië over aan de regering van Soekarno. Verpauperde het voormalige moederland daarna? Integendeel. “Nederland zag kans een verzorgingsstaat op te bouwen en een ongekende welvaart”, beklemtoont Klein. De inkt van de handtekeningen onder het document bij de souvereiniteitsoverdracht was nauwelijks opgedroogd of minister Van den Brink van economische zaken kwam met zijn alom bewonderde eerste industrialisatienota. Geen woord daarin over Indonesië. De nota ademde de sfeer van opbouw van de Nederlandse industrie, van het scheppen van werkgelegenheid en van oriëntatie op Europese afzetmarkten. niet het enige, zegt de Leidse historicus prof. P. W. Klein. “Nederland was in de negentiende eeuw een diep beledigde natie. Met heimwee werd teruggeblikt naar de glorieuze zeventiende eeuw, bovendien had België zich in 1830 afgescheiden. Men had het gevoel niet meer mee te tellen op het Europese toneel. Het land zocht zijn rechtvaardiging in politieke neutraliteit en trachtte zijn grootheid te vinden in Indië.” Dat uitte zich overigens niet alleen in investeringen. Zeker na 1901, toen de ‘ethische politiek’ zijn intrede deed in het regeringsbeleid, zag Nederland ook een taak in de ‘verheffing van de inlandse bevolking’.

      Dat was heel pretentieus voor een klein land met een zo grote kolonie. Het kon eigenlijk niet. Klein kenschetst Nederland in zijn relatie met Indië als een ‘reus op lemen voeten’.
      https://www.trouw.nl/nieuws/indie-verloren-de-rampspoed-bleef-uit~b6d9cec5/

      • RLMertens zegt:

        @PLemon; ‘verheffen van de inlandse bevolking etc.’- Was het maar zo puur gemeend! Van Deventer ’s boodschap; een ereschuld(!) werd door die generatie bestuurders en hun trawanten in de tropen totaal genegeerd/geboycot door zelfzucht en kleineren van de inlanders. Publicist DM Kocht zei het al ; het is absurd/abject, dat onze bestuurders het voor elkaar kregen om de meest sympathiekste en intelligentste Inlanders tot vijand te maken!

        • Jan A. Somers zegt:

          ” ‘verheffen van de inlandse bevolking etc.’- Was het maar zo puur gemeend!” Nou, het heeft dan ook perfect gewerkt! Waarbij de Indo-Nederlanders zich steeds meer in de verdrukking voelden komen. En het IEV is opgericht (ook ter verheffing van de Indo?)

        • RLMertens zegt:

          @JASomers; ‘het heeft perfect gewerkt etc.’- De Inlander te verheffen? De IEV was inderdaad opgericht om de Indo’s te verheffen! Tenminste de paupers onder hen. Er werden toch scholen opgericht etc. En de inlanders?

        • Jan A. Somers zegt:

          “om de Indo’s te verheffen” Ja, om niet achter te blijven lopen bij de stormachtige ontwikkeling bij de Inlandse bevolking. Zelfs de dochter van baboe Soep zat op de HIS. Wist u dat Van Heutsz in 1907 het initiatief heeft genomen voor de Inlandse Volksscholen, in 1915 met de Vervolgscholen? De desahoofden waren daar niet geïnteresseerd in, en moesten met een perintah haloes over de streep worden getrokken!

        • RLMertens zegt:

          @JASomers; ‘van Heutz etc.’- Wilde zich, na het ‘pacificeren’=bloedig vrede brengen(!) zich ethisch profileren: Stichtte enkele volksscholen. Echter de schoolgelden waren zo hoog, dat de gewone desa/kampong ouders het niet konden opbrengen. Dus …. – In de jaren ’20/’30 werd het woord ethicus een scheldwoord. Het behoud van Indië werd de visie. Een ieder die een ander mening had werd ‘neergesabeld’ door journalisten als Zentgraaff en Wybrands (Nieuws van de Dag). Die ethische ziekte! De kolonie vertoonde trekken van een politie staat. Er was geen vrijheid van mening meer. Het merdeka gevoel van de nationalisten ging ondergronds en de haat groeide tegen de Nederlanders!

    • Bert Krontjong zegt:

      Tja Soerabaya ,wel opvallend hoeveel mensen op dit blog daar van daan komen ,dhr Somers ,Robert , Hans Boers en ……………………Bung Tomo maar die zit niet meer op dit blog ,er af geflikkerd door si Boeroeng .Wat die 1e ,2e en 3e generatie betreft ,kwam je in Nederland aan met je ouders uit Indonesie ,zijn je ouders 1e generatie ( In Nederland ) en jij 2e generatie .Pak Keller ( 1928) en Hans Boers ( 1942) kwamen hier beiden zonder ouders ,dus 1e generatie ,dhr Somers (1930 ?) kwam hier met zijn beide ouders maakt dhr Somers al is hij bijna 90 jaar jong 2e generatie ,Ron Geenen (1936 ) kwam met zijn moeder ,dus 2e generatie maar zijn vrouw geboren 1945 kwam zonder ouders in Nederland aan ,is dus 1e generatie ,ik zelf ben ook 2e generatie maar Peter van den Broek is 3e generatie ,zijn moeder kwam hier samen met haar moeder /vader aan .Dat generatie indelen heeft dus te maken met de gezins samenstelling bij aankomst in Nederland na repatrierering .Natuurlijk wekt het verbazing dat dhr Somers 90 jaar 2e generatie is en de vrouw van Ron 75 jaar 1e generatie maar zo werkt het systeem nu eenmaal .

      • R Geenen zegt:

        @@maar zo werkt het systeem nu eenmaal .@@
        En blijkbaar ben ik er te dom voor om dat te accepteren. Trouwens het is blijkbaar een ingeburgerde regel van een paar zogenaamde wetenschappers of wie dan ook van een landje aan de Noordzee. En ik woon daar niet. Dus mijn stelling is, dat zij die voor de oorlog daar zijn geboren en de oorlog hebben meegemaakt in dat verre Azië, behoren tot de eerste generatie.
        Toen mijn moeder in Nl aankwam, werd zij daar door haar moeder, 70 jaar, gegroet. Want oma was daar al een half jaar eerder gearriveerd. Volgens jouw stelling, of liever de stelling van Nl, is oma eerste generatie, mijn moeder 2de generatie en ik 3de. Welke klootzak heeft die onzin bedacht? Nogmaals allen die voor de wereld oorlog waren geboren (in Indie) zijn voor mij gewoon eerste generatie. Want die generaties hebben die ellende daar ter plaatse meegemaakt.

        • Bert Krontjong zegt:

          Nee je oma is eerste generatie maar je moeder ,die heeft natuurlijk ook haar gezin is natuurlijk ook 1e generatie ,stel je was niet 14 jaar toen je voor het eerst in Nederland kwam maar 18 en al getrouwd ,dan was je ook 1e generatie ,trouwens dit systeem wordt nog steeds gebruikt w.b.d Surinamers ,Turken ,Marokkanen etc MIjn 3 broers en zuster geboren voor de oorlog zijn 2e generatie ,wij de 4 geboren iets na de oorlog zijn ook 2e generatie .Komt er morgen een Afghaans jongen van 15 jaar binnenlopen in Nederland ,is hij als eerste van zijn familie de 1e generatie .Wat Amerika betreft zijn jij en je vrouw wel 1e generatie .

        • Arthur Olive zegt:

          Degenen die ik als eerste generatie beschouw zijn de Indo’s die Nederlands Indie hebben gekend als volwassenen.

        • R Geenen zegt:

          @@Degenen die ik als eerste generatie beschouw zijn de Indo’s die Nederlands Indie hebben gekend als volwassenen.@@
          Dat is een opvatting die ik kan delen. Het maakt dus niet uit of het een moeder of een oma is. Gewoon alle volwassenen. De benadering is dus een volwassene uit Indie. Voor mij is dat gewoon een benadering van de Indische mens zelf. En wat andere landen zoals Nl er van vinden, lap ik aan mijn laars.

      • Jan A. Somers zegt:

        Het is dat we tamelijk nette mensen onder elkaar zijn, maar het riekt af en toe naar racisme. Zeeuws meisje zou er in haar vak wel weg mee weten. Titreren! Gewoon ouderwets. Druppeltje voor druppeltje erbij: Yes sir: Indo. Een andere reagens: u bent 43,8%. En dan nog even een andere reagens: druppeltje voor druppeltje erbij: Ja, u bent tweede generatie, uw broer eerste generatie. Dank u wel, leuk om te weten. Heeft verder leven weer zin. Maar wilt u dan niet weten hoeveel Inlands blauw bloed u heeft? Of uw percentage Belanda Hitam? Moet u oppassen voor de ZwartePietenziekte!

        • Hans Boers zegt:

          @ Heer Somers…. Af en toe? …. Niet zo bescheiden heer Somers, het is de laatste jaren wel heel erg meer toe dan af 😉 …. Jammer, het was vriendelijker hier geweest…toen fan vroeher.

  14. Peter van den Broek zegt:

    citaat:….Uiteraard was het verlies van drie miljard gulden aan in Indonesië geïnvesteerd vermogen (huidige waarde circa twintig miljard) niet niks. Maar Nederland was intussen sterk genoeg om die strop op te vangen.

    Welke strop opvangen? Het hangt er maar van af hoe er wordt gerekend. want hoeveel heeft Nederland vanaf 1816 in Indie geïnvesteerd en hoeveel heeft ze aan baten ontvangen.
    Neem nu het opiummonopolie, pardon op zijn Indisch heette dat opiumregie, alsof een klucht wordt opgevoerd.

    In 1826 besliste koning Willem I dat de twee jaar eerder opgerichte Nederlandsche Handel-Maatschappij (NHM) met ingang van 1 januari 1827 voor drie jaar het monopolie op de verkoop van opium voor Java en Madoera kreeg. Uit de Nederlandse handelsmaatschappij is de ABN-bank voortgekomen. Al met al kan gesteld worden dat daar iets groots in drugs werd verricht.

    Tussen 1825 en 1833 was de totale nettowinst van de NHM=ABN ongeveer zes miljoen gulden, waarvan de helft werd verdiend met de opiumhandel. Een zakjapanner kan uitrekening hoeveel dat nu waard is

    De overheid beheerste de volledige drugsketen, van grondstof tot eindgebruiker= supply chain management.
    De overheid ging zelf leren ruwe opium te zuiveren en te koken naar de smaak van de plaatselijke gebruikers= drugs-marketing. Op het landgoed Struiswijk in de wijk Meester Cornelis bij Batavia opende het gouvernement een fabriek waar het ruwe opium van staatswege werd bereid tot rookopium=diversificatie -> convenience drug, Business to Consumer B2C

  15. Bert Krontjong zegt:

    @Pak Olive zegt “” Diegenen,die ik als eerste generatie beschouw zijn de Indo,s die Nederlands Indie als volwassenen hebben gekend “” Ja 100% mee eens maar daar is die definitie van 1e en 2e generatie ook op gestoeld ! Alleen er zijn uitzonderingen ,de vrouw van Ron heeft Indie niet als volwassene gekend ,nochtans komt ze in Nederland aan ,zonder ouders ,daardoor wordt zij eerste generatie van dat GEZIN ..Ik heb ook al aangehaald als Ron als hij volwassen was geweest in 1950 hij ook als eerste generatie wordt beschouwd ,zelfde laken het pak voor dhr Somers was hij volwassen geweest bij aankomst in Nederland ,al of niet in gezelschap van beide ouders ,hij ook als eerste generatie zou worden beschouwd ..Voor Hans Boers geldt het zelfde als voor de vrouw van Ron ,in Nederland aangekomen zonder ouders wordt hij vanzelf eerste generatie .

    • R Geenen zegt:

      Bert, wiens definitie is het? Van Nederland? Er zijn landen die er anders over denken. Ik noem maar even het Indonesie van vandaag. Voordien was het Nederlands Indie. Stukje Timor is Portugees. En zo kan ik meer voorbeelden aanhalen. De eerste Geenen woonden in het Brabantse rond 1500 plus. Een afstammeling van die Brabantse Geenen is in 1848 naar het Indie vertrokken. En ik als afstammeling ben teruggekomen. Dus—-? Zie je die onzin?

  16. Peter van den Broek zegt:

    Domme vraag: wat verstaan de Heren onder volwassen waarover zo uitgebreid over wordt gepraat maar men niet aangeeft wat men daaronder verstaat?
    BIj de definiëring van “eerste” generatie spelen meerdere factoren een rol. De eerste generatie heeft dingen gemeen. Ik dacht dat langzamerhand wel duidelijk is, maar blijkbaar wil dhr Krontjong op geheel eigen wijze het wiel weer uitvinden. is niks mis mee, maar dan loopt hij wel generaties achter.
    Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die bevestigen toch de regel?

    • PLemon zegt:

      @ Zie : PLemon zegt:
      5 juni 2020 om 16:30

      @ BIj de definiëring van “eerste” generatie spelen meerdere factoren een rol.

      # Kijkje in de demografische keuken…

    • Anoniem zegt:

      Er zijn mensen die in een heel leven nooit volwassen worden.

      • R Geenen zegt:

        @Er zijn mensen die in een heel leven nooit volwassen worden.@
        Dat s zeker een vaststaan feit. O.a. al die figuren op dat NTR filmpje van Uitzending gemist. En zeker die Indo, die verbaasd is dat hij geen baan krijgt met zijn kleding, hoofddoek en oorbel.
        Geen een werkgever trapt in de capriolen van dat mannetje. En als deze figuren geldelijk steun, om wat voor reden ook, ontvangen, lachen ze de maatschappij ook uit. Zachte doctoren kweken stinkende wonden.

  17. Ronereon zegt:

    Goedemorgen heren. U kent elkaar onderling lang en heel goed merk ik. De (alle) issues worden diep, breed, minutieus en met de kracht van repetitie doorgespit. Ook deze. Steeds duidelijker hoe het zat. Complimenten. En wat is nu de conclusie, svp !

    • Bung Tolol zegt:

      Ja die conclusie ,allemaal verspilde tijd ,we hadden onze tijd en aandacht beter kunnen besteden aan een potje bier of een toprum uit Jamaica met een sate kambing erbij en achteraf een lemper en een risolles ,natuurlijk met een goede krontjong muziekje van b.v Guus Becker ,alles beter dan die van Mook ,die toch altijd klem zit .Trouwens over rum gesproken ,wist nog niet dat Guatemala ook zulke top rums bereide ,heb er hier 1 Zacapa 23 soleiras wel een beetje mahal maar sudah ,kost hier een bedrag ,wat de gemiddelde arbeider waarschijnlijk per maand krijgt ,die zullen aan het eind van de maand ook wel klem komen te zitten .

      • R Geenen zegt:

        @@Trouwens over rum gesproken @@
        Rum, ja daar heb ik in het verleden wat nabij meegemaakt. Ik weet niet of U het weet, maar rum is een van die alcoholische dranken die ook een geweldige nadorst kunnen geven. Als wtk kwamen we met ons schip aan in Cuba. Goeie rum hebben ze daar. Onze 3de wtk ging stappen en kwam veel later met hulp aan boord terug. Met hulp hebben we hem in bed gelegd. Ik had de 4-8 wacht en zag 3de wtk Tom in ondergoed uit zijn hut komen en naar de drinkwater fontein lopen. Boog zich voorover en drukte op het knopje. De straal koude water verdween in zijn mond. Toen hij genoeg had, richtte hij zich op en keek mij verdwaasd aan. Vlak daarna viel hij op de grond en wist van de wereld van toeten nog blazen. M.a.w. hij was knock-out. Een ander eigenschap van rum, dat het zich goed laat mengen met water. Door dat koude water te drinken was hij nu weer dronken. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

      • Robert zegt:

        De munteenheid in Guatemala is Quetzal. 23 Quetzales is een goede prijs voor first class rum! Ik heb die rum hier ook in huis.

      • Robert zegt:

        De munteenheid in Guatemala is de Quetzal. 23 Quetzales is inderdaad veel geld voor de gewone man in Guatemala. 23 Quetzales is about $3.

        • Bung Tolol zegt:

          @Robert ,ik had het niet over 23 Quetzales maar over Sistema 23 Solera ,kost hier 60 euro en die 60 euro is hier misschien niet veel geld maar wel in Guatemala .

  18. Bung Tolol zegt:

    `Dat ik nu plotseling zin heb in RUM heeft te maken met het WEER in Nederland ,het was een hele maand zonnig ,warm en droog het leek Caifornia wel ! maar de Horeca ,lees terassen waren dicht ,nu mochten de kroegen etc weer open op 1 juni en het WEER slaat als op donderslag om ,regen ,koud ( dingin ) 13 graden en stormachtig ,het lijkt Nederland wel ! Oh sorry het is Nederland maar waarom RUM ? nou bij een goede oude rum proef je de rietsuiker ,dus de tropen ! Rietsuiker is de Tropen ,dus door te ruiken en te zippen aan die zeer donkere rum ,waan je je alweer een beetje in Indonesie of Suriname en vergeet je die regenachtige ,gure,koude winden ,die er nu heersen .,volgens weers voorspelling tot volgende week woensdag ..Dus oude beverige koude Indo,s grijp de RUM fles ,zet Guus Becker op en je waant je weer in Batavia 1928 ,tempo doeloe .en naast die fles ,lemper ,sate kambing ,onde onde en risolles ( zonder Ricky ) en laat het buiten dan maar stormen !

    • R Geenen zegt:

      @.en naast die fles ,lemper ,sate kambing ,onde onde en risolles @
      Allemaal begrijpelijk. Heb gisteren bij de Indonesische toko wat eten besteld.
      Nasi Bungkus Medan (heet), Ikan bakar Belado, Risolus, Pastei, Nagasari, Aardappel Kroket met sambal, Baso.en Asinan. Dat is voor mijn vrouw en mij voor de hwlw week. Over 2 uurtjes ga ik het halen. Maar ik drink geen Rum. Alleen bier en rode wijn.

    • Ronereon zegt:

      Geen conclusie, maar wel een heel actueel onderwerp : rum bij een forse omslag van het weer. Sympa met deze keuze. De Zacapa Royal 30 yrs is absoluut de moeite waard. Gerijpt op 2300 meter. De El Dorado 21 yrs uit Guyana ook buitengewoon. Rums om te degusteren in een nosing glass. Voila, ik ben een liefhebber. Mijn voorkeur gaat uit naar rhum agricole uit Martinique of Guadeloupe. De Saint James zijn bekend. Deze rums worden direct uit het sap gedestilleerd en niet uit de melasse zoals vrijwel alle rums (ook Zacapa). De rhums agricoles hebben dan ook een appellation, een terroir, net zoals bij wijnen in Frankrijk. Een oude rhum agricole heeft veel meer weg van een zeer fijne cognac vind ik persoonlijk. Zoals b.v. de Clement tres vieux rhum agricole, 2002, AOC Martinique Appellation die ik nu in mijn barkast heb staan. De hors d’age is me net iets te prijzig. De cachaca is weer iets anders, net als rhum agricole uit het sap, maar dan gefermenteerd sap. Messieurs, soyons joyeux et un bon weekend. Salut !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.