Familie achterna

Hans Trum:      Nu heb ik vorig jaar zomer wel mijn bucketlist kunnen verwerkelijken en ben samen met mijn vrouw afgereisd naar Indonesië, waar ik op Java alle 7 erevelden heb bezocht en ook het graf van mijn verre familielid Johannes Trum uit ’s-Hertogenbosch op Menteng Pulo. En verder heb ik op de andere erevelden nog zo’n 30 graven bezocht en voor hun familie foto’s gemaakt en een bloemetje gelegd. Als je dan op zo’n indrukwekkend ereveld staat en al die duizenden en duizenden witte keurig verzorgde kruizen ziet (hulde aan de Nederlandse oorlogsgraven stichting) dan word je toch wel eventjes heel erg stil!.

 

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

38 reacties op Familie achterna

  1. Anoniem zegt:

    …..dan word je toch wel eventjes heel erg stil!……

    En zelf ben ik altijd nog stiller, als ik denk waarom die slachtoffers daar liggen en wat er voor vreselijks is gebeurd….

  2. Bert Krontjong zegt:

    Zeker ! Vooral als je een rij grafstenen ziet met de namen van hele jonge kinderen erop ( 4- 8jaar) ,die allemaal op dezelfde dag zijn omgebracht /vermoord ,dan vraag je je af wat voor vreselijk drama heeft zich daar afgespeeld ? Kunt u zich die vreselijke doodsangst van die kleine kinderen voorstellen ? Ik heb eens over deze 5 kinderen wat gelezen ,geloof dat het de kinderen Klinkenberg betreft ,die tijdens de Bersiap zijn getjintjand / in stukken gesneden .

    • Anoniem zegt:

      Tja Bert, ….. En dan denk ik ook nog eens aan diegenen, die geeneens een kruis kregen, omdat ze onherkenbaar werden daar hun lichamen net als gehakt eruitzagen en de straten rood kleurden van hun bloed en word ik helemaal stil….En denk ik: oom van me, waar ben je nu? In de hemelen? Want je aardse is gone en weggespoeld in het riool….Je was een week uit het jappenkamp en wilde zo snel mogelijk naar huis, dat je nooit bereikte…en jouw pa ligt daar wel met een kruis, want die had men wel kunnen identificeren..

      En dan ben ik stil als ik kijk naar een foto van de resten van botten van wat ooit eens mijn pa was voorzien van wat flarden kleding en een verloren half vergane schoen en, die ergens uit een achtertuin werd opgegraven en door de ODO werd herbegraven en waarvan men vind dat het niet de moeite waard is om er een kruis aan te spenderen, maar wel een andere zoon had, die zijn leven gaf voor God, Vaderland en een Oranje kroon.

      En dan blijf ik helemaal stil, muisstil, als ik denk aan een Indo die tipgeld (Judaspenningen) kreeg, omdat hij een plek aanwees waar slachtoffers verstopt zaten en die uiteraard het slachtoffer werden van de moordpartijen en later verzopen werden gevonden in een put…… En ik ben stil als ik me afvraag of die Judas Indo heeft genoten van zijn portie rujak die hij kocht van zijn Roepiah zilverlingen… (Verhaal uit Delpher….zoeken op bersiap en dan kom je het wel tegen dat krantenbericht.)….

      • Jan A. Somers zegt:

        ” omdat ze onherkenbaar werden daar hun lichamen net als gehakt eruitzagen ” We telden de hoofden, had je tenminste een aantal. Te controleren met de helft van de aantallen armen en benen.( klopte nooit). Dan op de plank proberen de losse stukken zodanig te rangschikken dat we min of meer complete lichamen hadden. Daar wordt je dan een beetje gestoord van. Onze Indonesische ploegbaas: Rustig jongens, doden zijn ook mensen. 15 jaar oud! Bij die graven op Kembang Kuning denk ik nog altijd aan wat hier onder dat ‘naamloos’ eigenlijk ligt. Lichamen ‘als het ware’.

    • Peter van den broek zegt:

      @ dhr Bert Krontjong
      Het gaat om 8 kinderen uit 2 gezinnen Engelenburg die samen met hun moeders vermoord zijn in Ngadireso in de buurt van Malang.
      Het verslag erover van de Oorlogsdienst Overledenen ODO is te vinden in het dossier van Jack Boer en ook de Inlichtingendienst NEFIS heeft een verslag gemaakt en dat is ook te vinden bij Jack Boer. Toeval? Volgens een Buitenzorg van Javapost wel, maar ik heb mijn gerede twijfels.

      In deze documenten maar ook in een andere document van Jack Boer worden andere plaatsen vermeld waar zulk soort massamoorden plaatsvonden: Toempang, Pontjokesoemo (4 kinderen van der Werff) , Pandansarie (?) en Wonomoelio (?). Van de laatste twee plaatsen heb ik tot nu toe geen gegevens over slachtoffers gevonden.

      De slachtoffers in Pontjokesoemo hebben bij mij wat verwarring gecreëerd. Dhr Somers had het over 4 kinderen Van der Werff, die hij in verband bracht met Soerabaja. Ik kon die namen niet in mijn EXCEL-sheet terugvinden, ik had toch geen fout gemaakt?
      Nu blijkt dat deze kinderen niks met Soerabaja te maken hebben behalve dat ze daar begraven zijn maar ze werden wel vermoord in Pontjokesoema. Deze kinderen werden net zoals die van de familie Engelenburg op 29 oktober 1945 vermoord. Een bende heeft deze plaatsen afgestruind op zoek naar Nederlanders en Indo-Europeanen.

      Ik kan mij niet voorstellen dat deze massamoorden aan de locale bevolking onopgemerkt voorbij is gegaan. Het  platteland was in de Japanse tijd streng georganiseerd. De desahoofden en de kampongpolitie waren verplicht elke onregelmatigheid melden aan de burgerautoriteiten  en de Kempeitai,
      het zgn Tonarigumi-stelsel. Dat stelsel stond korte tijd na de Japanse capitulatie  nog steeds overeind. 

      Deze Indonesische  autoriteiten waren verantwoordelijk voor de massamoorden in hun dorp maken, het ligt meer voor de hand dat zij excuses maken aan de nabestaanden  dan de Indonesische regering.

      • Boeroeng zegt:

        Peter,
        Je hebt de namen van dit bestand http://www.archiefvantranen.nl/media/uploads/nl/fileuploads/banners/1/039_A_B_C_D_E_F.pdf
        in excel weggezet?
        Zoek je naar meer informatie van die namen ? Geboorte, huwelijken ?

        • Peter van den Broek zegt:

          Bedankt Boeroeng
          Ik heb uit dit document (039) alleen de namen van de slachtoffers verzameld, die in de Bersiaptijd vermoord werden. Het ODO-rapport vermeldt 21 namen . Ik heb deze gegevens vergelijken met een ander rapport in het Jack-Boerdossier (049) en met het verhaal van dhr Geenen over de Olostraat 27 en dan kom ik op 35 namen.

          De politiecommissaris Goldman heeft onderzoek gedaan naar de Olo-moorden, maar zijn rapport is onder embargo en mag pas op St-Juttemis worden geraadpleegd. Ik ben op zoek naar het verslag van een controleur van het Binnenlands Bestuur, die over de gebeurtenissen verslag heeft gebracht.

        • R Geenen zegt:

          Olo info.
          Mevrouw Wijshijer-van Moshel en haar echtgenoot (niet zwager) waren kinderloos en Dietje was niet hun dochter. Ik kreeg dit uitsluitsel van 2 verschillende personen, o.a. Bo Keller. Keller en Wijshijer zijn familie van elkaar.

        • Boeroeng zegt:

          Het kan zijn dat het rapport Goldman toch is te lezen, maar dan op het Nationaal Archief, men mag geen foto’s maken, wel notities met de hand, en er is toezicht .

        • R Geenen zegt:

          @@Het kan zijn dat het rapport Goldman toch is te lezen, maar dan op het Nationaal Archief@@
          Er zijn 2 mensen onafhankelijk van elkaar en op verschillende data voor mij er naar toegegaan en kregen nul resultaat. Misschien moet iemand gaan met meer gezag or bekendheid?

        • Peter van den Broek zegt:

          Als Wilhelmina (Deetje) Wijshijer niet de dochter van het echtpaar Wijshijer was, wat was ze dan wel, een geadopteerd kind van het echtpaar of een familielid? Haar lichaam werd niet teruggevonden maar dat gebeurde bij meerdere slachtoffers van de Olostraat. Ze werden in zee gegooid en enkele lijken spoelden aan.

        • R Geenen zegt:

          Goede opmerking. Heb er ook een poosje met die vraag rondgelopen. Maar Bo Keller vertelde mij dat toen de jeugd niets te doen hadden. En dus elkaar gewoon opzochten en plezier maakten. Immers de oorlog was voorbij. Bo Keller en ook Deetje waren jonge mensen uit Padang. Deetje kwam o.a. haar oom en tante opzoeken. Wat ik begrepen had, woonden er voornamelijk moeders met kinderen uit Sawahloento in dat beruchte huis aan de Olo. De bijna volwassen jongeren waren bezoekers, die niets anders te doen hadden. Dat adres aan de Olo stond ook buiten het door Engelsen beschermde gebied.

        • Boeroeng zegt:

          Nu is het nationaal archief gesloten vanwege de crisis, maar stukken met beperkte geheimhouding kun je mogelijk inzien. Wel eerst contact opnemen met het archief voor een toestemming en afspraak maken.
          Het lijkt me stug dat over OLO er absolute geheimhouding is.
          Die geheimhoudingen zijn indertijd ingesteld op basis van honderden stukken tegelijk in een inventaris. Men ging niet per stuk lezen wat en waarom iets geheim moest blijven.

        • R Geenen zegt:

          Boeroeng, beide personen, 1 met een ingenieurs graad van Wageningen, zijn voor mij naar het archief gegaan.
          Alle rapporten vallen onder de naam van Inspecteur van politie van Padang. Deze mensen hadden alle gegevens die nodig waren. Hun werd duidelijk gemaakt, dat het rapport gesloten blijft.
          Als jij vandaag denkt meer te kunnen bereiken, na de corona, laat het mij dan weten. Misschien heb je daar connecties. Want meestal is het niet belangrijk wat je weet, maar wie je kent.

        • Boeroeng zegt:

          https://www.nationaalarchief.nl/onderzoeken/archief/2.10.62/inventaris?inventarisnr=786

          Dit staat wel op de website van het nationaal archief. Inventaris 786

          II., INVENTARIS PERIODE 1945-1949 (1950)
          2., COUNTER INTELLIGENCE RESEARCH & SECURITY
          2.1, REGIO-RESEARCH
          2.1.2, SUMATRA
          2.1.2.2, Padang-area
          786, Rapporten van jhr W.Ch. Goldman, Commissaris van Politie te Padang en van A.H. Ballendux, Controleur BB Residentie SWK inzake ontwikkelingen ter SWK. 1946 1 omslag

          Dit inventarisnummer is niet digitaal beschikbaar. U kunt het inventarisnummer reserveren, of bestellen als scan.

        • Jan A. Somers zegt:

          “En dus elkaar gewoon opzochten en plezier maakten. Immers de oorlog was voorbij.” Maar ook tijdens de Japanse bezetting! Zie bijvoorbeeld Cornets de Groot, Tropische jaren! ISBN 90 6801 x. Vandaar mijn nooit beantwoorde vraag,. waar leefden ze van? Ik heb er hard voor moeten werken, met mijn mijn moeder in mijn kielzog. De twee andere gezinnen die ook in ons huis woonden deden niks. Wij betaalden huur, licht en water, belandja. Zij leefden op het gerommel van baboe Soep in de keuken. Ik maakte mij er wel druk over, maar mijn moeder en baboe Soep waren van: soedah, laat maar.

      • Boeroeng zegt:

        Als ik inlog met mijn account van het nationaal archief, en voor inventarisnr 786 aanvraag scans te maken,  dan krijg ik deze pagina :

        • R Geenen zegt:

          In 2018 werden zij die toen de vragen stelden om gescande copien te krijgen, hen duidelijk werd verteld, dat de goldman info pas na 2033 beschikbaar zou komen. Maar als het waar is dat nu opeens de docs beschikbaar zijn voor scan, dan ben ik bereidt voor de Olo rapport te betalen.

      • Arthur Olive zegt:

        Ik vraag me af of de naam van mijn overgrootmoeder, Theodora Everarda Bronkhorst, die ik nog als klein kind heb gekend ook ergens op een lijst staat. Zij was ook de grootmoeder van kol. Sjoerd Lapre en werd vermoord in 1946 in Bandoeng.

        • R Geenen zegt:

          @@Ik vraag me af of de naam van mijn overgrootmoeder, Theodora Everarda Bronkhorst, die ik nog als klein kind heb gekend ook ergens op een lijst staat@@
          Is uw grootmoeder ook van Duitse afkomst?
          Mijn nicht/half zus heet Sylvia Susan Jacqueline van Bronckhorst, geboren in Medan. Haar vader, overleden aan de Burma Railroad, heette Meindert van Bronckhorst. Als meisje van 12 heeft ze de ouders van haar vader in Den Haag ontmoet en leren kennen. Deze oudjes vertelden haar dat hun familie afkomstig waren uit Duitsland. Maar door de dreiging van Hitler in de jaren 30, zijn zij naar Nederland verhuisd en hebben ze hun naam “Von Bronckhorst” verandert in “Van Bronckhorst”. Uw grootmoeder heeft in haar achternaam geen letter c. Misschien ook met opzet weggelaten?

        • Arthur Olive zegt:

          “Is uw grootmoeder ook van Duitse afkomst?”
          Helaas weet ik bijna niets over mijn overgrootmoeder.
          Ik weet alleen dat ze gescheiden was van Pieter Jacobus Lapre en dat haar vader Dietert Brugma Bronkhorst was.
          In de familie werd heel weinig over haar dood gesproken. Het verhaal was dat de Pemoedas haar hadden verhongerd in haar kamer. Pas later kwam een oom van mij er achter dat ze haar met bamboe roentjing hebben vermoord.

        • R Geenen zegt:

          @Pas later kwam een oom van mij er achter dat ze haar met bamboe roentjing hebben vermoord.@
          Dan wordt het tijd dat zowel de Indonesische president als de Ned. koning U en uw familie verontschuldiging aanbied.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Dhr Somers had het over 4 kinderen Van der Werff, die hij in verband bracht met Soerabaja. ” Nou, niet ‘in verband’ hoor. Wel in Surabaya op Kembang Kuning begraven. Net als mijn beide tantes van buiten Soerabaja. En het vak Pujon, waar misschien wel mijn grootmoeder ligt. Veel uit Oost-Java is daar begraven. In mijn foto’s zie ik bijvoorbeeld naast de Slag in de Javazee ook Pujon, Ngawi, Straat Bali.

  3. Bert Krontjong zegt:

    @Peter van den Broek ,Ja bedankt kan me nog herinneren dat Boeroeng een foto van die graven hier op I4E plaatste maar alweer een tijd geleden .Vreselijk 8 kinderen uit 2 gezinnen met dezelfde achternaam .Die moeders dachten zeker dat ze buiten de grote stad veiliger waren ,wel een inschattingsfout maar ja ,wie verwacht dat nou ,dat die bloeddorstige bende mannen zich ook zouden vergrijpen aan vrouwen en kinderen .Met excuses krijgen we deze kinderen niet terug dus sudah la mar !

    • R Geenen zegt:

      Ondanks dat de Nederlandse Oorlogsgravenstichting in Ned. Indie/Indonesie goed werk heeft gedaan, heb ik moeten reageren op een stuk van de heer Robbert van de Rijdt, Directeur, in het blad “De Indo” betreffende o.a. het staatsbezoek aan Indonesie. De koning is namelijk ook beschermheer van de erevelden.

      Reactie op schrijven “Sociale Media in Indonesie” van de heer Robbert van de Rijdt
      Voormalige Erevelden in Indonesie

      Artikel van René ten Dam op de website Dodenakkers.nl lees ik: Vlak na de Tweede Wereldoorlog ontstonden er in het toenmalige Nederlands-Indië eenentwintig erevelden voor de slachtoffers van de oorlog. Anno 2018 zijn er nog zeven Nederlandse erevelden over.

      Deze gravendienst was werkzaam onder leiding van de adjudant-generaal van het Koninklijk Nederlands-Indonesisch Leger (K.N.I.L.). Welk leger?

      Op 1 januari 1952 kwamen de Erevelden onder het beheer van de Oorlogsgravenstichting (O.G.S.). De Oorlogsgravenstichting was in 1946 opgericht met als doel om de graven van Nederlandse oorlogsslachtoffers, burgers en militairen die na 9 mei 1940 gevallen zijn, in te richten en te onderhouden.

      Intussen had het bestuur van de Oorlogsgravenstichting de beslissing genomen om het door Indonesië beoogde aantal erevelden van twaalf verder terug te brengen, aangezien het heel moeilijk en kostbaar was om toezicht te houden op de verschillende erevelden die verspreid lagen over de Indonesische archipel. Daarom werden de slachtoffers van de erevelden Balikpapan, Makasser, Mandor, Medan en Palembang overgebracht naar de bestaande erevelden op Java.
      Op de overgebleven erevelden Ancol en Menteng Pulo te Jakarta, Pandu te Bandung, Leuwigajah te Cimahi, Candi en Kalibanteng te Semarang en Kembang Kuning te Surabaya, liggen ruim 24.000 Nederlandse oorlogsslachtoffers begraven. Naast militairen ook burgers van verschillende afkomst en religie.
      Zowel burgers en militaire slachtoffers uit de tweede wereld oorlog, de bersiap periode, slachtoffers van de Nederlandse akties tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd, en de schermutselingen op Nieuw Guinea

      Op de volgende erevelden lagen zowel burgers als militairen begraven die overgebracht en herbegraven zijn op Java.: Ereveld Ambon, Ereveld Balikpapan, Ereveld Bandjermasin (Moslim-, Chinese- en Christenslachtoffers), Ereveld Makassar, Ereveld Sario (Menado), Ereveld Muntok (Bangka), Ereveld Midden-Sumatra (“Padang”), Ereveld Tarakan (burgers en militairen uit diverse landen).

      Een van de oudste begraafplaatsen op Java en om precies te vermelden, begraafplaats Tanah Abang in Jakarta komt nergens voor op welke lijst dan ook.
      Ook op die begraafplaats lagen burger slachtoffers of de oorlogsperiode en er na.
      In 1976 werden een groot gedeelte van de graven op begraafplaats Tanah Abang verwijderd en overgebracht naar het Ereveld Menteng Pulo te Jakarta.
      Echter in 1990 kreeg dat zelfde gedeelte van Menteng Pulo een andere bestemming en werden de overblijfselen, afkomstig van Tanah Abang van hun rustplaats verwijderd en alles in een verzamel kuil op een onbekende locatie buiten Jakarta gedumpt.
      Daar waren ook de overblijfselen van mijn vader Eddie Geenen, die in 1935 als Milicien soldaat in het KNIL was opgeroepen. In Padang is hij en 30 anderen maandenlang door de jap gemarteld.
      Intussen is er op het grondgebied een museum gebouwd met de naam Taman Prasati Tanah Abang
      Nu heb ik een vraag aan de heer Robbert van de Rijdt, Directeur Indonesia Oorlogsgravenstichting.

      Waarom kregen de oorlogsslachtoffers van Tanah Abang geen rustplaats op een van de Erebegraafplaatsen?
      Waarom werden ze van hun rustplek op Menteng Pulo verwijderd?
      Waarom werden ze buiten Jakarta ergens in een kuil gedumpt?

      Ronny Geenen
      Ron@MyIndoWorld.com

  4. Peter van den Broek zegt:

    Over excuses wordt zoveel gesproken, maar het brengt niks. Mij gaat het meer om het verhaal. Ik veronderstel dat deze Nederlanders in de Japanse bezetting in een interneringskamp zaten (welk?) en na de capitulatie naar Ngadireso terugkeerden. Kennelijk werden ze door Indonesiers (wie?) gesignaleerd en die informatie kreeg een bende in handen.

    Ik wil weten hoe de Indonesiers deze gebeurtenissen zien en dat deze massamoord erkend en in het collectieve geheugen wordt bewaard.. Een eenvoudige gedenksteen op de plaats van de massamoord is toch een duidelijke herinnering aan die gebeurtenis? Op die manier kunnen we ons verzoenen met het verleden.

    • Bertsiap zegt:

      Een tijdje terug was er een Nederlandse cameraploeg op zoek naar een plek op Java ,waar Bersiap moorden waren gepleegd ,een christen Indonesier zou hun daarbij behulpzaam zijn maar deze man werd bedreigd om dit vooral te laten ,hij trok toen zijn medewerking in .Maar nu het tegen over gestelde ,cameraploeg zoekt getuigen van NEDERLANDSE oorlogsmisdaden ,nou van overal en nergens werden oude “” getuigen “” opgetrommeld voor die Belanda,s .iedereen was welwillend om allerlei plekken van vermeende Nederlandse misdaden aan te wijzen ,vanwaar die spontane medewerking ? Nou ik vermoed dat ,die geldelijke tegemoetkoming van de Nederlandse Staat ( Rawan Gede) er wat mee te maken heeft ,die gladakkers ruiken geld ! Een gedenksteen voor die arme kinderen Engelenburg lijkt mij een heel heel goed idee maar ben bang dat die Indonesiers daar nog niet klaar voor zijn misschien over 100 jaar ,deze mensen hebben nog niet geleerd ook kritisch naar hun eigen geschiedenis te kijken .Die moordlustige en uiterst laffe kindermoordenaars worden door hun nog als helden gezien .Overigens heeft een van deze moordenaars zelfmoord gepleegd .hadden ze natuurlijk allemaal moeten doen deze binatangs !

      • R Geenen zegt:

        @Die moordlustige en uiterst laffe kindermoordenaars worden door hun nog als helden gezien @
        Dat heb je precies aangegeven met boven zinnetje. Ik heb de laatste 15 jaren al heel wat over de periode 45 – 50 gelezen. Tot op heden geen een verhaal of gebeurtenis ben ik tegengekomen waarbij dat moordentuig het alleen aandurfden. Ze waren bij hun misdaden altijd zwaar in de meerderheid. Blijkbaar een negatieve karaktertrek.

      • Peter van den Broek zegt:

        @ dhr Bertsiap
        Ik heb dat jaren geleden eens voor de aardigheid uitgezocht en ik kan me herinneren, dat een man , ik dacht een Indo-Amerikaan terug gegaan is naar de plaats waar familieleden en vrienden in de Bersiap werden vermoord. Hij heeft op de plaats van de misdaad een monument in natuursteen laten plaatsen, hem werd niks in de weg gestaan. Natuurlijk hebben Indonesiers respect voor de doden, onschuldige slachtoffers en laten in dit geval nabestaanden hun gang gaan. Ik zal dat nog eens uitzoeken, er moet nog ergens op d harde schijf in mijn PC een notitie liggen.

        Bij Koeningan gaf twee jaar na de Bersiapmoorden het desahoofd aan de Mariniersbrigade een lijst van 23 correcte namen van Bersiapslachtoffers , wetend dat dorpsbewoners bij de massamoord waren betrokken. Dat is toch een teken van mededeelzaamheid en behulpzaamheid?.

        Ik kan me herinneren een documentaire van Pia van der Molen (Archief van Tranen) waarin zij op zoek ging naar de plaats waar familieleden van ltnt Lapré werden vermoord en in de waterput gegooid. Ook na vele jaren konden dorpelingen de put aanwijzen en over de gebeurtenissen vertellen. Zo’n gebeurtenis, we hebben het wel over massamoord op onschuldige en ongewapende mensen staat toch wel in hun geheugen gegrift.

        Het hangt er maar van af hoe een camerateam zich gedraagt en het onderwerp benadert. Als zo’n cameraploeg niet weet waar Bersiapmoorden zich afspeelden, dan hebben ze zich wel heel slordig voorbereid. Die zijn alleen op sensatie belust . Enig piëteit voor de doden mag toch wel verwacht worden.

        • R Geenen zegt:

          @@Ik kan me herinneren een documentaire van Pia van der Molen (Archief van Tranen) waarin zij op zoek ging naar de plaats waar familieleden van ltnt Lapré werden vermoord en in de waterput gegooid. Ook na vele jaren konden dorpelingen de put aanwijzen en over de gebeurtenissen vertellen. Zo’n gebeurtenis, we hebben het wel over massamoord op onschuldige en ongewapende mensen staat toch wel in hun geheugen gegrift. @@
          Ik heb die film nog steeds. Wel eens afgevraagd, indien hun geheugen zo goed is, of ze de namen (familieleden?) van de daders ook nog weten. Is er ook ooit naar gevraagd?

        • Peter van den Broek zegt:

          Ik herinner me maar ik kan me vergissen, dat ltnt Lapré de daders althans 2 aanstichters w.o. een mohammedaanse geestelijke, achterhaalde en toen standrecht pleegde!!! kan ik best begrip voor opbrengen, maar je gaat als officier geen eigen rechter spelen. Niet is uitgesloten dat dorpsbewoners betrokken waren bij de moord op familieleden van ltnt Lapré

          Ik kan me ook van de documentair herinneren dat één dorpsbewoners dichtbij de waterput een grafzerk aanwees waaronder dorpsbewoners begraven werden. Op de grafzerk is een kruis gebeiteld, blijkbaar waren het christelijke Indonesiers. Kennelijk vond er een religieuze afrekening plaats. Andere dorpelingen legden aan Pia van der Molen uit dat degene, die deze zerk aanwees een soort dorpsgek was, wel zo intelligent om die grafzerk met dat kruis aan te wijzen. Daaruit blijkt dat zo’n gebeurtenis in het collectieve geheugen van de dorpsbewoners is vastgelegd=geschiedenis….

        • R Geenen zegt:

          @Daaruit blijkt dat zo’n gebeurtenis in het collectieve geheugen van de dorpsbewoners is vastgelegd=geschiedenis….@
          Herhaal: Waarom is er dan nooit gevraagd naar gegevens van de daders. Hier werd voor de geschiedenis de boot gemist.

        • Arthur Olive zegt:

          Op Balapulang vonden de moorden plaats van o.a. verre familie van Sjoerd Lapre.
          Ziijn grootmoeder werd in Bandoeng vermoord tegelijk met de Ambonese familie waarbij zij woonde.
          Ik vraag me af waarom deze verminkte mensen in een waterput werden gegooid.
          Dat blijkt toch wel volgens mij dat de daders niet van die put gebruik maakten en dus niet in die buurt woonden.

        • Peter van den Broek zegt:

          @dhr Geenen
          Uit de documentaire van Pia van der Molen begrijp ik dat dorpsbewoners betrokken waren bij de massamoord, die niet alleen gericht was op de familie Lapré maar ook op de Indonesische en christelijke slachtoffers. Het verhaal kan ik dan niet louter vanuit Nederlands perspectief bekijken. De twee gebeurtenissen zijn onderdeel van hetzelfde Bersiapproces.
          Bekijk ik dan de gebeurtenissen vanuit het perspectief van ALLE slachtoffers, dan krijg ik een ander verhaal als GEZAMELIJKE geschiedenis

          @dhr Arthur Olive
          In het zelfde Archief van Tranen is een OGS-foto te zien van het verzamelgraf van de 17 slachtoffers van Balapulang, naast de 3 familieleden Lapré zijn zeven (7) leden van de familie van Wijk daar begraven.

          In Bersiapverhalen komt het veelvuldig voor dat slachtoffers niet willekeurig in de waterput bij hun huis worden gegooid. Ik heb daarvoor een verklaring. De moordenaars geven zo een signaal af aan de nabestaanden, dat zij hun huis bij de vervuilde waterput nooit meer kunnen gebruiken.

  5. Bertsiap zegt:

    Nou een monument voor de Engelenburg kinderen en moeder ,zou ik erg toejuichen maar hun familie moet het ook goed vinden ,Roos Engelenburg ,de enige overlevende van die kinderen ,zij was toen in 1945 13 jaar en verbleef in Malang ,moet nu 87 jaar zijn ,haar zoon is Harry Mertens ,die voor zijn moeder het woord voerde op die video .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.