De foto werd een week of twee geleden online gezet door een man in Jakarta. Hij kon vastleggen hoe de meid aan een tafel apart moest zitten van de familie, zonder eten of drinken. Ze wachtte daar tot haar werkgevers klaar waren met eten.
** NRC: Jij bent arm, ik ben rijk. Hier is alles verdeel en heers.
** Christelijke kerkdiensten:
zie ook hier… en dit.. deze dan
** Seven teenagers were feared dead Saturday (Oct 8), a day after they went missing when their boat capsized
** Michaël Ruppert vertrok vier jaar geleden op wereldreis. Alleen, zonder vast plan en zonder geld. En tóch zag hij zestig landen. Nu is hij terug in Kamperland. Bekeerd tot de islam en getrouwd met een Indonesische vrouw.
...................
Indisch4ever 
’s Lands wijs, ’s lands eer!
Tja …. Dan moet men ook maar niet mopperen over die kampongbranden van Generaal Sepoor.
Pak Pierre
Pak P .
Vroeger dacht ik ook zo , indonesiers willen vaker bij niet Indonesiers werken ,
Kennelijk zijn de expats van tegenwoordig ook beinvloed door inflatie aan waarden en normen.
Terwijl Indonesia de wettelijke minimumloon kent, van de grote stad, van de streek, van de provincie etc .
De Hoge Raad heeft in 2013 een zakenman 1 jaar gevonnist EN boete van 100.000.000 rupiah =6500 eurie voor het ontduiken van minimumloon.
Nomor 13/2003 tentang Ketenagakerjaan, paragraaf 90 Ayat (1) en 185 Ayat (1).
Zo’n expat moet men ook aanpakken desnoods terug sturen met een Never Kambek Lijn .
Over bediening:
Jaren 90 ging ik met mijn Nyonya besar in de week-end plesiran in Marina Ancol Jakarta.
Moest toen de 2 meisjes (personeel) van mijn moeder meenemen , waar om niet ?
Dus wij even zitten in zo’n restaurant, de meisjes zitten apart in de buurt .
Na een tijdje zag ik dat ze niet bediend worden, dus ik vraag waarom.
De personeel weigerde of negeerden gewoon.
Dus hoor je op dat moment iemand met harde stem de bediening roepen , en geeist dat die 2 meisjes worden bediend.
Aan de andere kant is het soms begrijpelijk dat gasten in een 5 sterren level niet zo leuk vinden als ze samen in dezelfde lange tafel met de bedienden”klasse” moeten zitten.
Vooral die veredelde NENNY ( kinderverzorgster) van “rijke” Indonesiers, eigenlijk Orang Kaya Baru (parvenu of zoiets) .
Tja Pak Surya,
Ad 1: Was die expat/zakenman die onder het minimumloon betaalde een “westerling” of eentje uit Arabische landen, Maleisië, India, Pakistan, China (ProC of Taiwan), andere regio’s uit het Midden Oosten of Z.O. Azië?
Ad 2: Klopt. Bangsa bedient niet graag bangsa van gelijk of lager niveau. Dat was “in mijn tijd” al zo. Kennelijk is de Indonesiër – of is het alleen de Javaan over wie ik mag spreken? – heel standsbewust.
Ad 3: Tja … als je zo nodig je bediendes moet meenemen naar een 5 sterrenhotel, zorg er dan voor dat ze uit het zicht en gehoor van de orang terlaloe kajah (nouveau riche/par venu), een keurig plaatsje krijgen waar ze hun wachttijd kunnen veraangenamen en niet als arme “slaaf” te kijk worden gezet en zorg dat ze ook iets lekkers te eten en te drinken krijgen. Toch?
Pak Pierre
Tja ……. ter herinnering.
In “Indonesia Actueel” van 5 dezer nog dit citaat op I4E: “De Jakarta Post kwam afgelopen weekeinde met de schokkende resultaten dat niet Indonesiërs maar buitenlanders hun personeel het meest uitbuiten. Van de klachten die het Nationale Netwerk voor Rechtsbijstand aan huispersoneel ontving, kwam 70 procent van bediendes die bij westerlingen in dienst zijn”.
Nu dan deze foto van een bediende, die mag toekijken terwijl het gezin waar ze kennelijk voor werkt zich rijkelijk vult met makan-makan. De eigen bangsa. Geen uitbuitende westerlingen. Vinden wij ook schokkend, althans de meesten van ons. Hoe vaak heb ik niet gehoord van mensen die een reis per auto met lokale mas soepir door Indonesia hebben gemaakt, dat Mas Soepir op alle pleisterplaatsen gewoon mee mocht eten met hun, de rijke toeristen, aan de zelfde tafel. Sommige Mas Soepirs voelden zich daarbij ongemakkelijk, maloe. Dat tekent de gangbare verhoudingen.
In “mijn” tijd op Java – op het grensvlak van kolonie naar republiek – was algemeen bekend dat (Javaanse) bediendes de voorkeur gaven aan Totoks en Indo’s als bazen, boven Chinezen en hun eigen bangsa.
Toen ik in de zeventiger, tachtiger en negentiger jaren v.d.v.e. veel te maken had met uitzendingen van personeel met gezin naar Azië, inclusief Indonesia, kreeg ik te horen dat westerlingen zich niet geliefd maakten bij hun lokale gelijken, omdat zij hun bedienden “te veel” betaalden en aldus de markt voor de locals verpestten. Ik denk dat westerlingen – en van de Nederlanders met wie ik te maken had weet ik het zeker – zich in zekere zin schaamden voor de “hongerloontjes” die usance waren zodra zij de lokale munt hadden omgerekend naar de eigen valuta.
Ook weet ik uit die tijd dat Nederlanders, komend uit een egalitaire samenleving en thuis niet (meer) gewend aan huispersoneel, c.q. aan “upstairs – dwonstairs” verhoudingen, de neiging hadden hun lokale bediendes meer als gelijke te behandelen dan de locals.
Enfin, één foto is nog niet representatief voor wat gebruikelijk is, maar geeft wel te denken. Te meer. tegen de achtergrond van het artikel “Verdeel en heers” in de zaterdagse NRC, waarop ik eerder onder een ander topic (dat van de brandende kampongs) heb gewezen.
Pak Pierre
Pierre ik deel jouw opinie en ervaringen, zowel als metmas soepir en die uit mijn jeugd inzake de bediendes die wij thuis hadden.
Its just the two of us against the whole evil world.
Pak Pierre
Wie zijn de tuan en nonja besar?
Wat moeten die kinderen wel denken? Wat een opvoeding.
Zo zijn wij niet opgevoed. Zo is mijn moeder en broers en zussen ook niet opgevoed.
Ze krijgt niet eens te eten. Mag ernaar kijken.
NRC-Interview met president Joko Widodo 16 Apr 2016
Mijn mensen willen maar één ding: een beter leven
http://indonesia-nederland.org/events/nrc-interview-president-joko-widodo/