Arigato:
Als Oma, tijdens een stranddag met kleindochter Toet, plotseling een Japans gezin ontmoet, komen de oorlogsherinneringen aan de voormalige bezetter van Nederlands Indië, in alle hevigheid naar boven.
“Een zweem van wreedheid” gaat over Jan Banning uit Utrecht, een van Nederlands bekendste fotografen. Regisseur Frank van Osch gaat met Banning op reis, nieuwsgierig naar zijn aanpak en naar de rol die de oorlogsgeschiedenis van zijn vader speelt in zijn werk. Het levert een ongekunstelde en persoonlijke inkijk in Bannings onzekerheden, worstelingen, passie en zijn enorme betrokkenheid bij de wereld om hem heen. Zie de film online.
...................
Indisch4ever 
AAN EEN KLEIN MEISJE
Dit is het land, waar grote mensen
wonen. Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn
hormonen, en altijd ïs er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re
muren en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten en
dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel
bomen en de soldaten zijn niet meer
van tin. Dit is het land waar grote
mensen wonen… Wees maar niet bang.
Je hoeft er nog niet in.
ANNIE M.G. SCHMIDT
Toch een vraag aan de heer E.M.:
Gedurende de oorlog was Soekarno vriendjes met Japan en hij leverde jongemannen om voor de Jap te werken. Deze jongemannen werden vreselijk uitgebuit en mishandeld. Heeft hij ook deze jonge meisjes en kinderen van 10, 11, 12 jaren oud ook aan de Jap gegeven om ze te mogen gebruiken? Immers hij moest er toch van op de hoogte zijn geweest?
Dag heer Geenen, u slaat mij te hoog aan. Ik moet u namelijk het antwoord op uw vraag schuldig blijven. Heb er namelijk informatie over noch enig inzicht in. En ik lees zojuist dat mijn Mahatma Goeroe thans langer in zijn schuttersputje zal gaan verblijven.
Ook ik ben geschrokken van de ‘pedofiele’ leeftijden van deze Javaanse slachtoffertjes. Maar aan de andere kant past het wel weer in de feodale Javaanse cultuur van ‘kindvrouwtjes’. Dorpshoofden vervulden daarin ook –al dan niet betaald- een belangrijke rol. In zijn op werkelijkheid gebaseerd boek ‘Meisje van het strand’ (oorspr. ‘Gadis pantai’) beschrijft -de meest nooit geworden Nobelprijswinnaar voor de literatuur- de Indonesische auteur Pramoedya Ananta Toer de belevenissen van een letterlijk van het strand geplukt 14-jarig toekomstig bruidje (Mas Nganten) van de Bendoro* Guru.
Ik weet wel van de uit Japanse interneringskampen met geweld ontvoerde slachtoffers, die in Japanse militaire bordelen werden opgesloten. Ik meen dat meneer Keller eens heeft beschreven hoe moedig, dappere moeders door heftig verzet hun dochters dat smerig lot hebben kunnen besparen.
Exemplarisch is het verhaal van Jan Ruff, zoals o.a. beschreven in de Nederlandse vertaling (pag. 84/90) van het boek ‘Horror in the East’** [‘Verschrikkingen in het Verre Oosten’- Japanse wreedheden voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog] – aut. Laurence Rees – ISBN 9789058750471
* adelijk persoon
**Heer Loekie verwees recentelijk nog naar de DVD
e.m.
“””””””””Ook ik ben geschrokken van de ‘pedofiele’ leeftijden van deze Javaanse slachtoffertjes. “”””””””””””””
Ik dacht dat het normaal was onder de moslims.
“”””””””””””Ik meen dat meneer Keller eens heeft beschreven hoe moedig, dappere moeders door heftig verzet hun dochters dat smerig lot hebben kunnen besparen.””””””””””””
Op mijn website beschreef ik het verhaal van mijn nicht en 3 andere meisjes, waarvan de jongste 13 jaar was, hoe het hele Bangkinang vrouwen gedeelte opkwamen en deze meisjes net wisten vrij te krijgen.
Toch effe in herinnering brengen,dat deze dames
met hun kleine kinderen ,wel op een gruwelijke
manier werden afgestraft.
Hr.Ron, jullie werden in de Boei gegooid en
een reageerder op deze site beweerde dat ik hiermee
overdrijft .
Zijn familie zal wel van de Jap hebben geprofiteerd.
Tjsa die zijn er ook.
siBo
Pembatu’s waren helpers zoals gevangenisbewaarders of medegevangenen, die voor het leveren van hand en spandiensten en het verklikken of vals beschuldigen van mede gevangenen, werden voorzien van speciale kleding en een insigne en die mild werden behandeld en soms zelf op waardering konden rekenen. http://myindoworld.com/buitensporige-martelingen-door-japanse-monsters/ “””””””””””” Misschien was zijn familie ook zo iemand.
Heb maar een woord: Verschrikkelijk. Die Jappen waren jerijnste beesten.