‘Dromen van vrijheid. Kind zijn in een kamp’
Expositie 5 februari t/m 5 mei 2016
De tentoonstelling Dromen van vrijheid. Kind zijn in een kamp in Museum Bronbeek is samengesteld naar aanleiding van het jeugdboek Dromen van Vrijheid (Truus Huizenga & Lieke van Duin, 2015). Te zien zijn voorwerpen die een beeld geven van het leven van een kind in de Japanse interneringskampen in Nederlands-Indië in 1942-1945.
Nederlands-Indië werd tussen 1942 en 1945 bezet door Japan. Veel (Indo-) Europese mannen werden krijgsgevangen gemaakt, hun vrouwen en kinderen opgesloten in kampen. Truus Huizenga zat van haar 9de tot en met 11de jaar gevangen in drie Japanse interneringskampen. Het boek Dromen van Vrijheid is gebaseerd op haar jeugdherinneringen. Hoe was het om kind te zijn in een kamp? De tentoonstelling Dromen van vrijheid. Kind zijn in een kamp geeft een beeld van het leven tijdens de internering door kinderogen.
De expositie is samengesteld door Museum Bronbeek en het Indisch Herinneringscentrum. Deze expositie laat voorwerpen zien uit de collectie van Museum Bronbeek, aangevuld met persoonlijke spullen van Truus: knuffels, poppen, spelletjes, receptenboeken, geïmproviseerde kleding, tekeningen, dagboeken en geborduurd textiel. De objecten van Truus waren eerder te zien in het Museon. Ter gelegenheid van deze tentoonstelling verschijnt er ook een lesbrief bij het boek.
...................
Indisch4ever 
Dat sommigen onder ons over het woord Jap vallen maar niet over de schandalige vertoning van het indisch HerinneringsCentrum doet mij als Indische weer goed. De juiste verhoudingen zijn weer aangegeven.
En nu nog de juiste betekenis van denigrerend in het juiste verband. Ironie is soms van sarcasme niet te onderscheiden.
Menigeen op deze lijst mogen zich wel achter hun kepala krabben
siBo
http://www.woorden.org/woord/Japanner
e.m.
Aan E.M. : Er zullen maar weinig indo’s van de eerste generatie die zoveel eerbied voor Japanners betuigen.
Ik ken ook maar weinig Indische tentoonstellingsmakers, die het voor mekaar gebracht hebben eerste generatie Indo’s die de kampen hebben meegemaakt weer voor de Japse vlag laten buigen (tentoonstelling “Het verhaal van indie) . ik heb een hooglopende discussie met deze 2de generatie Indo’s tentoonstellingsmakers gehad en het verbaast me nog steeds dat ze het buigen niet vreemd vonden. Respect was ook een begrip wat ze niet zo begrepen. Ik bemerk dat het Inlevingsvermogen van het IHC t.o.v. Indische Nederlanders beperkt is, er is duidelijk sprake van eenrichtingsverkeer, het lijkt me wat bezopen om van discriminatie te spreken.
Wat ik onder Jap verstaat en ik ben niet de enige, is hier onder beschreven. (zie ook http://dictionary.reference.com/browse/jap)
JAP
adjective, noun, Slang: Extremely Disparaging and Offensive.
1.
a contemptuous term used to refer to a Japanese person.
Origin of Jap Expand
1885-18901885-90; shortened form
Usage note Expand
Dating back to the late 19th century, use of this term was originally neutral. But because the Japanese were the enemy during World War II, the term Jap became derogatory.
Misschien kan dhr E.M. zich indenken wat derogatory betekent????
@Misschien kan dhr E.M. zich indenken wat derogatory betekent????@
— Neen, niet met betrekking tot uw @de bezoekende Jap en de Japse ambassade@
Vandaar:@eppeson marawasin zegt: 17 december 2015 om 12:25
http://www.woorden.org/woord/Japanner
e.m.@
Mijn bijdrage aan ”Jap’s” was uit gemakzucht en gewoonte
en niet om de hedendaagse orang Jepang te bedoezelen.
Sorry als ’t zo overkomt.
siBo
Djangan Bapak Keller. Als er èèn is die zich nergens voor hoeft te verontschuldigen in deze, dan bent U dat wel.
Ik buig mijn hoofd voor de negatieve geschiedenis in uw persoonlijk leven in voormalig Nederlands-Indië en die van uw familieleden !
e.m.
Of het jeugdboek “Dromen van vrijheid” zoveel toevoegt aan de ontelbare reeks van al dan niet vergeten Indische kampboeken is wel de vraag. Ik had eigenlijk het leesbare en door haar gesigneerd boek van Leonora Dijkgraaf-Lokkers gekozen als uitgangspunt van een tentoonstelling, maar wie ben ik.
De zeer geachte Heer Keller raakt bij mij een teer punt: Museum Bronbeek/Indisch Herinnering Centrum IHC , dit is toch wel onze Indische Klaagmuur. Dat mijn moeder op zeer hoge leeftijd weer het onvoorstelbare genoegen mocht smaken voor de Japanse oorlogsvlag te buigen en respect te tonen (zie tentoonstelling Het verhaal van Indië), zal de bezoekende Jap en de Japse ambassade (waar elke maand Indische mensen betogen) met trots vervullen en zij zullen Bronbeek/IHC wel een warm hart toedragen. Geïnteresseerden voor het Japse buigen kunnen de video van de desbetreffende tentoonstelling volgen. Let vooral in zaal 4 op de 3 bijenkaar liggende Samoerai zwaarden, natuurlijk zonder enige toelichting in de vitrine in de grond. Dus weer bukken c.q. buigen.
Echte Indische Geschiedenis zoals de documentaire Buitenkampers en de tentoonstelling Aanpassen, Aanpassen, Aanpassen……. zullen moeilijk (een) plaats vinden in het Museum/IHC.
Het perspectief van het Museum/IHC is de eenzijdige postkoloniale kijk op de Indische Geschiedenis te benadrukken. Voor hen bestaat de oorlog uit Kampervaringen van Nederlanders (de Binnenkampers) wat des te meer benadrukt wordt door het door hun uitgegeven Geschiedenisstrip (om maar een eufemisme te gebruiken) De Terugkeer. Maar ook bovengenoemde tentoonstelling bevestigt helaas mijn hypothese.
Wat blijft er dan over van de geloofwaardigheid en authenticiteit van een Herinneringscentrum? Wil de laatste Indische bezoeker de deur van het Centrum achter zich dicht doen.
En voor iedereen een gezond en duurzaam 2016
Pak Somers,
Natuurlijk mijn dank voor Uw beste wensen /hoop
op een lang leven.
En wat denkt U van, gewoon ‘komt tijd, komt raad’,
dan komen de mooiste dingen op je pad!!
En volgens kabar anggin Isteral echo nya
siBo
Laat het Museum ”Bronbeek” maar eerst een expositie tonen
hoe het in werkelijkheid in deze interneringskampen aan toeging.
Bijv. hoe deze personen jarenlang verstoken bleven van het
wel en wee van hun dierbaren elders in de archipel.
De razzia’s ,onzinnige pesterijen, de huisvesting en vele
wel in de (aangebeden) opslag bunker .aanwezige voorwerpen
in het museum te exposeren.
Maar ja,dan raken de tere zieltjes van bezoekende Jap ’s beschadigd
en dat kan niet volgens de ( dik) huidige ”Museum directie.”
En over de Buitenkampers ,mag nmm. wel ‘ns gepraat worden in
het Museum na al de gegevens hierover.
Nmi ,mogen de op een plaquette aangegeven bekende Nederlanders
,die hieraan hun kennis( ?) en medewerking aan hebben gegeven
zich zoetjes aan wel flink achter op hun kepala krabben.
Misschien wilt Pak Boeroeng deze ” dank plaquette” nog ‘ns hieronder
plakken.
siBo
Ik hoop dat u nog een lang leven voor u heeft, want u zult nog lang bezig moeten zijn. In katholieke terminologie: tot in de eeuwen der eeuwen, amen.
“werkelijkheid in deze interneringskampen ” Met de grote verschillen! Mijn zus in Lampersari moest elke dag samen met een andere vrouw grote gamellen met heet water versjouwen. Een keer brak de bamboe draagstok, al het hete water over haar been/voet. Is nooit meer goed gekomen. Mijn broer in Tjimahi, het ‘prominentenkamp’, heeft met zijn leraren zijn gymnasium kunnen afmaken incl. eindexamen. Liep af en toe wel fout, maar toch gehaald. Mijn moeder en ik in Soerabaja wisten niets van hen af. Mijn vader in Singapore ook niet. Omgekeerd wisten zij ook niet hoe of het met mijn moeder en mij ging. Voor de kinderen is die onwetendheid niet zo erg, zij hadden hun eigen leven. Voor mijn ouders was die onwetendheid, en het niets kunnen doen, veel erger. Die onmacht!