Postuum Oorlogskruis  J. van der Duim

Geplaatst op 24 oktober 2015 door Boeroeng

ed.nl:   Eindelijk kan Eindhovenaar Charles van der Duim de donkere oorlogsperiode afsluiten. Zijn vader kreeg donderdag het Mobilisatie Oorlogskruis postuum uitgereikt, voor Van der Duim een mijlpaal. Herinneringsmedaille “Mijn vader gold aan het einde van de oorlog 2 jaar als vermist. We hadden ook geen lichaam om te begraven”, vertelt de nu 81-jarige bewoner van Meerhoven.

DSC_1827 - kopie (2). 20151022-_DSC0171

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

10 Responses to Postuum Oorlogskruis  J. van der Duim

  1. Huib Otto schreef:
    28 oktober 2015 om 10:58

    Beste Jacq.
    Wat een indrukwekkende verhalen van de trieste lotgevallen van de KNIL militairen tijdens WOII passeren de revue. Hiermee heb je kans gezien deze dappere mensen uit de vergetelheid te halen. Hun lotgevallen houd je haast niet voor mogelijk en knijpen je keel dicht van opgekropte emotie. Deze mensen die niet meer dan hun plicht deden voor het vaderland mogen toch wel als helden door ons in Nederland en elders gezien worden.
    In de steek gelaten door alles en iedereen, zet jij ze weer op de kaart. En het belangrijkste is dat die plechtige Bintang uitreiking gezien en gevoeld wordt door de familie dat ze eindelijk van hun geliefden afscheid hebben kunnen nemen zoals het hoort en ze niet langer in het grote vergeetboek zijn verdwenen. Ga zo door! Zeker nu de wederzijdse excessen van de vreselijke guerilla oorlog erna tamelijk eenzijdig door onderzoekers en de media de Ned. militairen en met name die van het KNIL worden aangewreven.
    met hartelijke groet,
    Huib

    Beantwoorden
  2. brijl, J.Z. schreef:
    27 oktober 2015 om 17:08

    Beste Huib,
    Heel veel dank voor je fijne en welgemeende woorden; er is voor mij nog verschrikkelijk veel werk te doen, want vele families hebben nog steeds recht op één of meerdere “bintangs” voor hun overleden (groot)vader. Regelmatig komen bij mij verzoeken binnen om hen te helpen bij het alsnog toekennen van een onderscheiding voor hun overleden familielid; intussen heb ik al families kunnen helpen, niet alleen uit ons land maar bijv. ook uit de USA. Canada, de Antillen, België, Australië, Nieuw- Zeeland en Indonesië.
    Op donderdag 15 okt heb ik in den Haag, het MOK kunnen uitreiken aan Mw Nelly Pluim Mentz- WAS, de dochter van wijlen 1ste Luitenant Inf. KNIL Francois Johan Adriaan, WAS. Ook hij werd in jan 1943 vanuit Batavia op transport gesteld met het Japanse “Hell-ship ss Harigiku Maru” naar S’pore. Van daaruit werd hij verder overgebracht naar Siam(Thaland) om aan de beruchte Birma spw gedwongen te werken.. Als gevolg van o.m. mishandelingen, ziekte en uitputting overleed hij daar op 19 mrt 1944. Hij ligt nu begraven op het Kanchanaburi War Cementery, Thailand.
    Een bijzonder verzoek uit Indonesië kreeg ik van Luitenant- Generaal b.d. TNI, H.B.L. Mantiri; zijn broer, Cadet Vaandrig KMA Bandoeng, André Henri MANTIRI (Christen Menadonees) had samen met de andere Cadetten bij de Tjiaterpas bij Bandoeng tegen de Japanners gevochten.
    Na de capitulatie van het KNIL, werd hij in Bandoeng geïnterneerd.
    In het kamp begon hij onmiddellijk met het organiseren van verzetsactiviteiten tegen de Jap. Bezetter. De Japs kwamen er achter, waarmede hij bezig was, waarop hij vervolgens door de Kempétai werd gearresteerd en gefolterd. Maar hij weigerde iets te bekennen.
    Na enige tijd mocht hij weer terug naar het kamp, om vervolgens naar Batavia te worden overgebracht. Vanuit de kazerne vh voormalige Xde Bat. Inf werd hij op 14 sep 1944 naar
    Tandjong Priok vervoerd en werd hij ingescheept op het berucht schip ss “Junyo Maru”. Dit schip werd op 18 sep 1944 ter hoogte van het dorpje Moko- Moko (Benkoelen/Sumatra) omstreeks 16.40 uur met 2 torpedo’s tot zinken gebracht door de Britse onderzeeboot HMS “Tradewind”. Ook het “Junyo Maru voerde geen Rode Kruistekens noch de letters POW.
    Bij de ondergang van dit schip verloren 1420 kgvn het leven, t.w. 1382 KNIL miln, 8 Amerikanen 3 Australiërs en 65 Engelsen; voorts 4000 romusha’s (Indonesische dwangarbeiders).
    Slechts 680 kgvn werden o.a. door een Jap. Korvet gered.
    Onder de verdronken ned. miln. behoorde ook Cadet Vaandrig KMA KNIL André MANTIRI.
    Voor zijn verzetsdaden tijdens WOII werd hij voorgedragen voor “het KRUIS van VERDIENSTE”.
    Verder heb ik intussen een verzoek bij mindef ingediend om aan hem alsnog het MOK te willen toekennen. Het is dan de bedoeling, dat als het MOK postuum aan André MANTIRI wordt toegekend, zijn broertje, Lnt.Gen bd. H.B.L. Matiri naar Nederland zal komen, om de onderscheiding voor zijn broer officieel in ontvangst te nemen.
    Voorts ben ik o.a. bezig om voor wijlen Off. v Gezondheid Benjamin Lutter een MOK aan te vragen en voor Ldst sld 1ste klas inf Adrianus van INGEN. Hij werd op 4 jan 1943 naar Japan getransporteerd met het ss ” Kyokko” alwaar medio mei 1943 aankwam.. Hij werd in het Kamp Fulase (Fukuoka 7B) geïnterneerd en moest in de kolenmijnen werken. Hij overleed daar op 1 maart 1944 .Al met al is er nog heel veel werk te verrichten.
    Toch wil ik nog een oproep doe, om bij U families na te gaan, of er nog groot(vaders) zijn , die nog recht hebben op het alsnog postuum toekennen van één of meerdere onderscheidingen.

    met vriendelijke groet,
    JZB.
    p.s. de moeder van André Mantiri was Irene Jdephine Röring (Ind.).

    Beantwoorden
  3. Huib Otto schreef:
    27 oktober 2015 om 11:25

    De heer Jacq. Z. Brijl lt.kol.b.d. vertelt het trieste verhaal van Johannes van der Duim. Zoals van zovelen voor hem al eerder is gebeurd. Hoe hij na een korte strijd tegen de Japanse invallers kgvn werd gemaakt want tegen de overmacht en betere bewapening was het KNIL slechts korte tijd opgewassen en moest Ned. Indie zich al snel aan de wrede Japanners overgeven. Veel kgvngn werden nog minder als vee in Hellships in de ruimen getransporteerd naar o.m. Sumatra en Birma om harde dwangarbeid aan de aanleg van spoorwegen te verrichten. Veel slaag… weinig eten , ontberingen, tropische ziekten en geen medisch verzorging werden hun deel. Toen het voor Japan minder goed begon te gaan werden de kgvgn weer ingescheept om naar Japan vervoerd te worden voor verdere dwangarbeid en werden ze in de Hellships geladen die geen Rood Kruis of de letters POW voerden zodat de geallieerden konden zien dat ze deze schepen niet moesten aanvallen. Waarschijnlijk werd bewust door de Jap hiervoor gekozen. Dat werd vele kgvn noodlottig. Een ZEEMANSGRAF werd hun deel.

    Door de slechte en zwaar verouderde bewapening was het onmogelijk voor het KNIL, ondanks de dappere inzet van zeer velen, om de invallers langer dan enkele maanden het hoofd te bieden en raakten zij die de hevige strijd overleefden in de wrede Japanse kgvngschap. Ook zeer vele burgers overleefden die 3,5 jaar niet en kwamen jammerlijk om in de kampen. Om direct weer in een nieuwe wrede oorlog te belanden, verzwakt als ze waren.

    Veel van deze helden of hun nabestaanden werd de achterstallige soldij of salaris niet eens uitbetaald door de Ned. Staat maar ze kunnen tenminste worden herdacht bij het Nationaal Indisch Monument in Den Haag en bij het Monument voor de Hellships en De Birmaspoorlijn in Bronbeek. Om over de andere materiele schade nog maar te zwijgen.

    Gelukkig kon er nog wel een Bintang van af mede door de inspanningen van de heer Brijl en zijn helpers en uit ervaring weet ik hoe de plechtige uitreiking en de warme woorden van de heer Brijl
    de nabestaanden het gevoel kan geven alsof er alsnog afscheid genomen kan worden van zijn/haar dierbare en het eindelijk een plaats heeft gekregen na 70 jaar.

    Mogen we hopen dat het Jacq. gegeven is dit werk nog vele jaren te kunnen doen. Mijn warme
    gevoelens van waardering vergezellen hem.

    mvgr.
    Huib

    Beantwoorden
  4. Huib Otto schreef:
    27 oktober 2015 om 10:48

    Jacq. Z. Brijl vertelt ons de trieste en mensonterende lotgevallen van Johannes van der Duim.
    Nog minder dan vee verscheept in de Japanse hellships om dan slachtoffer te worden van geallieerde aanvallen omdat de vijand het niet nodig vond een Rode Kruis teken of de letters POW te voeren. Ogenschijnlijk bewust met de bedoeling dat de kgvn door eigen vuur zouden omkomen.

    Hoe misdadig kan men zijn. Een ZEEMANSGRAF viel hem ten deel zoals zovele anderen.
    Gelukkig kunnen deze slachtoffers herdacht worden op 15 Augustus in den Haag en ik meen in September bij het Hellship/Birma Spoorwegmonument in Bronbeek.

    Al deze mensen stierven voor het vaderland maar velen van hun nabestaanden konden fluiten naar hun nimmer door de Staat uitgekeerde soldij om over andere materiele schade maar te zwijgen. Daar moet nu nog over gezeurd en onderhandeld worden en mss zelfs rechtszaken tegen de Ned. Regering worden gevoerd.

    Maar gelukkig kon een Bintang er nog wel van af voor 3,5 jaar kgvnschap en korte oorlogshandelingen met slechte bewapening daaraan voorafgaand.
    Zo eert Nederland haar helden.
    Huib

    Beantwoorden
  5. Huib Otto schreef:
    27 oktober 2015 om 10:34

    @ Boeroeng

    En hoe zit het met de herdenking van de Bersiap slachtoffers?
    Zo’n 20 à 30.000 mensen. Meest onschuldigen die uit de Jappenkampen kwamen en niet te vergeten de Buitenkampers, oudere mannen, oma’s, moeders en tantes en hun kroost en uiteraard de andere bevolkingsgroepen die van Nederlands gezindheid werden verdacht.

    Waarom is er voor hen geen nationaal gedenkteken opgericht bij het Nationaal Monument of elders in den Haag of Amsterdam? Bang de handel met Indonesie te verstoren?
    En komt men officieel op voor het onderdrukte Papoea volk die ook massaal worden onderdrukt en vervolgd?
    Huib

    Beantwoorden
  6. brijl, J.Z. schreef:
    26 oktober 2015 om 12:23

    Goedemorgen Majoor en Mevrouw Charles en Bep van der Duim,
    De plechtige bijeenkomst van de uitreiking van het postuum aan Uw vader SMA . Inf. KNIL Johannes van der Duim, toegekende Mobilisatie – Oorlogskruis, in het sfeervolle zaaltje op ” het Slot” te Eindhoven, heeft intussen op fijne en eervolle wijze plaatsgevonden.
    Zoals ik dit U reeds eerder heb verteld, werd Uw vader met vele andere KNIL militairen – na de capitulatie van ons Koloniale leger – eerst op verschillende plaatsen op Java geïnterneerd. In de periode sep/okt 1942 werd hij naar Batavia overgebracht. Aldaar werd hij tijdelijk ondergebracht, in de vm. kazerne vh Garn. Bat., het vroegere Xde Bat. Inf., dat tijdens de oorlog door de Japanners werd gebruikt als doorgangskamp, om kgvn van daaruit naar o.a. Sumatra, Singapore en Japan te transporteren. De dag vóór zijn vertrek werd hij samen met ca 1000 andere kgvn om 24.00 uur gewekt met de opdracht zo snel mogelijk met “hun hebben en houden” buiten aan te treden.
    Om 02.00 uur ’s nachts was de afmars en marcheerden zij o.m. langs “Passar Senen” naar het station van Batavia.
    Daar aangekomen moesten alle kgvn instappen in een trein met goederenwagons, die hun naar de havenstad Tandjong Priok bracht. In Priok moesten de kgvn uren in de zon blijven wachten zonder eten of drinken. Gelukkig stond er bij het gebouw vd KPM een waterkraantje, zodat men daar wat water kon aftappen. Tegen de avond werden de kgvn eindelijk ingescheept. Johannes werd samen met de andere kgvn in de ruimen gebracht, waar men als “sardientjes in blik” bij elkaar “gestouwd” zaten. Het schip waar Johannes op was ingescheept, was het Jap. schip ss “Oyo Maru”. De zeereis was verschrikkelijk en in de ruimen stonk het en was het snik heet.
    Het weinige drinkwater dat men kreeg was van onbetrouwbare kwaliteit, waardoor vele kgvn al vrij snel dysenterie kregen. Na aankomst in S’pore werden de kgvn met vrachtwagens naar het Changikamp gebracht. Na enige tijd werd Johannes met ander kgvn per trein in goederenwagons overgebracht naar de grensplaats met Thailand, Ban Pong.
    Van daaruit moesten de kgvn marcheren naar één van de werkkampen , waar de kgvn gedwongen moesten werken aan de beruchte Birma- Siam spoorweg.
    Door de mensonterende omstandigheden, zoals door o.m. de beestachtige behandeling door de Japanse en Koreaanse bewakers, uitputting, slechte voeding, gebrek aan geneesmiddelen, tropische ziekten, slechte huisvesting, verloren vele kgvn daar hun leven.
    Doordat tijdens de verder verloop van de oorlog, de situatie voor Japan snel verslechterde en de geallieerden, o.a. vanuit India snel door Birma oprukten, besloot het Jap. Leger de kgvn uit het gebied weg te halen en via S’pore naar Japan over te brengen. Na aankomst in S’pore werden 1076 Engelsen en 213 Nederlanders, waaronder Johannes van der Duim, ingescheept op het Jap. schip ss “Hofuku Maru”. Na vertrek uit S’pore kreeg het schip motorproblemen en moest voor reparaties uitwijken naar de havenstad Miri op NW. Borneo, waar het drie weken moest blijven liggen.
    Door de slechte behandeling a/b stierven enkele kgvn. Op 12 sep 1944 kwam het schip tenslotte aan in de Baai van Manilla. Hier werden 50 zieken, waaronder 12 Ne. kgvn van boord gehaald. Op 21 sep 1944 vertrok het ss “Hofuku Maru” samen met een aantal andere schepen – in konvooi – uit de Baai van Manilla.
    Ter hoogte gekomen van de kust voor het schiereiland Bataän (eiland Luzon), werd het konvooi aangevallen door Amerikaanse vltgn en met 2 voltreffers tot zinken gebracht, waarbij het schip binnen 2 minuten zonk.( het schip voerde geen Rode Kruid-tekens noch de letters POW).
    Tijdens dit vreselijke zee-drama verdronken er 1047 kgvn, waaronder 140 Nederlanders.
    Johannes van der Duim behoorde ook tot één van deze slachtoffers; allen kregen daar hun ZEEMANSGRAF!!!
    Tenslotte wil ik nog opmerken dat het heel fijn is geweest, dat wij de bijeenkomst in Eindhoven hebben kunnen afsluiten, door het houden van “één minuut stilte” ter nagedachtenis aan alle slachtoffers die daar het leven lieten.
    Moge Gods Zegen op hen allen rusten.

    met hartelijke groet
    JZB

    Beantwoorden
    • bokeller schreef:
      26 oktober 2015 om 13:48

      Op een steenworp afstand van het ”Museum” Bronbeek
      worden herdenkingen/gedenkingen gehouden aan alle
      slachtoffers uit deze benarde tijd.
      In het Museum zelf geen woord hierover ,wel dat de
      argeloze bezoeker in zaal 4 eerbied betoond aan deze
      Godenzonen,door diep(ja zelfs knielend) voor de
      Japanse vlag aldaar te buigen.
      Buiten de nu verwijderde vernederende exposities ,
      waar de godenzonen zich van hun BESTE kant vertoonden.
      siBo

      Beantwoorden

Laat een reactie achter op bokeller Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *