De geur van witte Rijst:
Go-Tan roept iedereen op zijn of haar beste Indische familierecept en mooiste herinnering rondom eten met de familie te delen. Nederland kent nog volop mensen die een persoonlijke band hebben met de Indische eetcultuur, zowel van de eerste, tweede als derde generatie. In deze families vormt eten het hart van het sociale leven.
We willen de nog weinig vertelde verhalen en bijzondere recepten behouden voor toekomstige generaties. De nostalgie, de kennis, het plezier en de liefde die bij de echte Indische keuken horen staan aan de basis van het nieuw te vormen kookboek.
-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
http://www.deweekkrant.nl/pages.php?page=3168281
http://www.pressreader.com/netherlands/de-telegraaf/20150328/283923111305920/TextView
Mooi interview. Ik begrijp Han Go’s uitgangspunt(en); wens hem heel veel succes !!!
e.m.
Sop Buntut ex Borobudur Mr Sangid. ( ex Hotel Borobudur Jakarta)
http://wisataseru.com/2010/10/sop-buntut-ex-borobudur-resep-hotel-bintang-5-harga-kaki-lima/
Misschien kunnen deze lekkerbekken mij verder
informeren, over de soorten SOP.
Vooral, die met pittige namen bijv.
Sop ajam katjang merah of
Sop boentoet doea
Daarbij lees ik nergens meer over de ”BABAT”
is deze uit de gratie geraakt.
Je kon bij wijze van spreken uren erop kauwen,
waarbij de smaak behouden bleef.
siBo
Pak Bo, toevallig ken ik die sop kacang merah , is van oorsprong een Sundanese soep.
Komt geregeld op het menu , mijn moeder was vegetarist.
Sop buntut dua , ken ik niet , wel sop buntut ook een bekende streekgerecht uit betawi ,
uiteraard zijn er andere versies.
Wat dacht je van sop kaki(sapi-Betawi), daar kan je zelf in een 5* hotel krijgen.
Is populair en relatief duur bij de moderne restaurants.
Babat is voor velen nog steeds een lekkernij (ik lust niet) , is de maag van een rund, zeer vettig ( gudang kolesterol).
Vroeger kopen Indonesiers en Indische mensen bij de slager de pens , zogenaamd voor de bleky de hond.Op Albert Cuyp of Kinker of Dappermarkt.
Behoorde tot de afvalvlees ( van daar voor bleky de hond)
En dan is het stinken geblazen als de babat soto moeten maken.
Tegenwoordig al wit en schoongemaakt , kan je zo bij een hollandse slager halen.
http://id.openrice.com/jakarta/restaurant/soto-sop-buntut-khas-betawi-ibu-haji-kali-malang/5900
salam kuli- ner van Amsterdam
@Pak Bo “Daarbij lees ik nergens meer over de ”BABAT”
Zoiets ??
Goreng Babat Asam Pedis. (Hete lichtzure gebakken pens.)
* 1 kg. schoongemaakte, gekookte pens,
* 1/2 theel. ketoembar,
* 5 sjalotjes,
* mespuntje sereh
* 3 teentjes knoflook,
* 1 theel. gula djawa,
* 5 rode lomboks,
* 1 1/2 theel. zout,
* 1 dl. tamarindewater,
* 2 salamblaadjes,
* 1 theel. djahé,
* olie om te frituren.
Pel de sjalotjes en de knoflook. Snijd de sjalotjes in vieren. Snijd de knoflook in dunne plakjes.
Was de lomboks, verwijder de zaadjes en halveer ze.
Leg de schoongemaakte, gekookte pens in een grote braadpan. Voeg de sjalotjes, knoflook en de lomboks toe. Los de djahé, ketoembar, sereh, gula djawa en zout op in het tamarindewater en giet dat over de pens. Voeg daarbij de salamblaadjes en kook het geheel 1/2 uur. Laat het in de pan afkoelen. Neem de pens eruit en snijd hem in blokjes (de rest mag weg).
Verhit 1/4 liter olie in de wok en frituur daarin de stukjes pens goudbruin, niet meer dan een paar tegelijk.
Heet opdienen. (Voor 4 personen).
http://www.tantelenny.com/pagina_vlees_recepten_Goreng_Babat_Asam_Pedis.htm
Een kleine beschrijving is nodig gezien de reactie van Ef-Er op
2 maart 2015 om 21:06 : https://indisch4ever.nu/2015/03/02/mail-92/#comments
Ook ben ik meermalen in Indonesië geweest en ontdek toch eengroot onderscheid tussen de vaak magere Indonesische keuken en de echte Indische keuken. Die is vollediger en rijker.
En de reactie van Mas Rob op 2 maart 2015 om 21:42.
Alleen deze gedeelte herken ik niet .
“Totaal anders dan Indischen met hun kumpulans zijn Indonesiërs individuele eters. Wachten niet op elkaar, maar beginnen te eten en staan op als ze klaar zijn zonder zich om de ander te bekommeren of een gezamelijke nazit.”
Wel moet ik toegeven dat het een negatieve trend is geworden.
De jongere generatie Indonesiers ( druk studerend, carieremakers , zakenmensen hebben soms te weinig tijd voor elkaar.
Die ze later compenseren.
In de week-enden gaat bijna iedereen gezamenlijk jalan-jalan 2 in diverse malls , en samen eten met vrienden, familie etc.
Het samen eten (makan bersama ) is nog steeds een vaste ritueel uitgezonderd bij kleine groepen.
Het na tafelen werd in de loop der jaren minder geworden, want Tono of Tini moeten snel hun huiswerk maken of hebben iets te doen met vrienden, sport, film ,gamen of naar de mall te gaan.
En toch weet ik nog niet het verschil tussen Indische en Indonesische keuken.
Als ik een uitgebreide rijsttafel menu zie tot iets meer dan 20 hoofd en bijgerechten , dan vraag ik me af wat welke gerechten echt Indisch of Indonesisch zijn .
Is het dan mogelijk om een paragraaf te maken over de oorsprong van het gerecht is , en de gebruikte bumbu’s . Zoals bij Groot Indonesisch kookboek van Beb Vuijk .
Ook eventuele invloeden van buiten af , zoals Chinees, Arabisch , Europees etc.
@Pak S.A. ” weet ik nog niet het verschil tussen Indische en Indonesische keuken.”
Het is natuurlijk erg verwarrend dat het verschil niet uit de benoeming (naam) vh gerecht op te maken is. Immers de rendang bijv. wordt familie/streekgebonden bereid en naar men zegt hielden de oude bemiddelde kolonialen van een zeer uitgebreide rijsttafel.
Het verschil komt ws voort uit de kookcultuur v onze ‘ indische tantes’ , die bij kumpulans in de dapoer hun uitvindingkjes uitwisselden en beproefden. Tja en zo maakte iedereen weer of een nieuw gerecht of met andere (europese) ingrediënten een aangepast bestaand recept. Erwtensoep of katjang idjo sup. Kankung of spinazie….. En in tegenstelling tot de Indonesische pakten de Indischen ook de varkensvlees gerechten uit de Chinese keuken mee.
“Immers de rendang bijv. wordt familie/streekgebonden bereid”
Maar de familie/streekgebonden mensen zoals de Minangkabau, die de randang hebben uitgedokterd, waren niet eenkennig en gaven hun gerecht recept zelf aan de Indische mensen.
Daarom kunnen de Padang Indo’s het ook precies zo maken.Voor mij is het dan ook een raadsel, waarom ze op Java en ook in Nederland het gerecht verbasteren en wat nog veel erger is het ook rendang Padang noemen. Via het internet alleen heb ik via Nederlandse eethuizen al 32 verschillende variaties (palsu) gelezen. Wil je het maken op je manier, verzin dan een naam voor het!
RGeenen zegt:
Daarom kunnen de Padang Indo’s het ook precies zo maken.Voor mij is het dan ook een raadsel, waarom ze op Java en ook in Nederland het gerecht verbasteren en wat nog veel erger is het ook rendang Padang noemen.
———————————————————————————
Ma’af Ron, de Indonesiers van mijn generatie of ouder( heb nog jonge tante’s) die goed kunnen koken en permitteren kennen de echte Rendang Padang.
Mijn net overleden aangetrouwde tante uit Sumatra ( 1 jr geleden) en mijn andere tante ( al 20 jr overleden getrouwd met een Padanger ) maken echte rendang Padang.
Bijna niet meer te krijgen in Jakarta , zelfs in Padang en omstreken ( gewone restaurant t/m 5* hotels) .
Trouwens , een van oorsprong broedervolk ( Maleisiers=Orang Melayu) hebben ooit geprobeerd om de Rendang en andere cultuur erfstukken van Indonesia te bemachtigen, zelfs met het deponeren/registreren van hun zgn rechten .
@ Pak Lemon, natuurlijk weet ik het wel , een gado gado , sambalan (diverse soorten sambals) , sayur lodeh is , of rendang is Indonesisch althans uit verschillende streken van Indonesia.
Een macaronieschotel, frikandel, croquette is Europees zie je niet in de assortiment van “pencuci mulut” .
Bij een uitgebreide rijsttafel menu krijg je als afsluiting diverse Indonesische lekkernijen , zoals kolak pisang, pisang goreng, kueh talam i.p.v wentelteefjes of pannenkoeken.
Mijn zusjes in Berkel en Rodenrijs en in Born, Limburg en ook een neef in de jongere broer van mijn nicht haar man in Hellevoetsluis zijn afkomstig van west Sumatra en beheersen het echte Minang gerecht Randang. Mijn nicht Meity Ungerer en haar man Daan met een paar kinderen komen op 28 Mei a.s. naar Nederland en jongere broer zal op een party dag voor familie en vrienden voor het eten gaan zorgen. Vermoedelijk wordt er een zaaltje gehuurd.
O, en als iemand het weet, ze willen een gemeubileerde woning huren (3 a 4 slaapkamers) voor 1 maand in de omgeving van Den Haag.
Daarom weiger ik rendang Java met suiker en koenjit te eten en ik weiger ook Gouda Kaas uit Wisconsin te eten en ik weiger een rode Merlot (Bordeaux) uit Californië, of Chili te drinken.
Het wordt tijd dat er internationaal een verbod komt om de naam van originele producten te gebruiken als ze het namaken.
Ik kan me nog herinneren dat vroeger vlak voor het eten bij Indische families er altijd een aankondiging werdt gemaakt, “De rijst is al klaar”.
Ik dacht meer aan
Ajo lui,opscheppen !
siBo
Dag allen geïnteresseerden voor het kookboek ‘De geur van witte rijst’
Go-Tan wil niet verdienen aan de verkoop van het kookboek; we zijn van plan met eventuele winst goede doelen te ondersteunen in Indonesië. Alleen zijn de (hoge) investeringen van het maken en drukken van het boek ons nog niet helemaal helder dus hebben wij daar nog niets over gecommuniceerd. We proberen enkel en alleen het ‘crowdsourcing’ initiatief nu onder de aandacht te brengen, details moeten nog volgen.
Als familiebedrijf dat over goede middelen beschikt om veel mensen te bereiken voelen wij het als een soort taak om de mooie Indische eet-belevenissen in leven te houden voor komende generaties. Natuurlijk zijn er al veel Indische familierecepten te vinden op het web. Maar het gaat om het met ons allen creëren van een mooie gezamenlijke herinnering, waar een prachtig gedrukt boek uiting aan kan geven. Natuurlijk hopen wij dat het gezonde PR is voor ons merk, maar we doen het vooral omdat wij zèlf graag zo’n boek in de kast of op tafel zouden willen hebben. En omdat zo iederéén een kans krijgt om zijn of haar familierecept in een mooi gedrukt boek te laten vereeuwigen. We hopen dus dat mensen hun verhaal en recept willen delen, niet met Go-Tan, maar met iedereen die houdt van de Geur van Witte Rijst: een boek door en voor iedereen.
Han Go
Bedankt voor de toelichting!
Ah, bedankt Pak Lemon voor ‘het natje-intermezzo’
“Coca-Cola heeft altijd gezegd dat slechts twee mensen weten hoe je die M, erchandise 7X*** moet mixen”, aldus de historicus Pendergrast. “Die twee zullen nooit hetzelfde vliegtuig nemen, in het geval dat mocht crashen.”
***(In Coca-Cola zitten enkele essentiële oliën en het is de manier waarop je die mengt die voor de unieke smaak van de drank zorgt. Die mix staat voor het geheime ingrediënt, dat Merchandise 7X wordt genoemd. Het maakt slechts één procent van de formule uit.)
Nochtans, bekijk hieronder ‘het geheime recept’ … 🙂
http://www.thisamericanlife.org/radio-archives/episode/427/original-recipe/recipe
e.m
wist u dat …
e.m. zelf van de Pepsi is. In combinatie met gebakken ei tussen witte boterhammen ….
@Pak E.M. Jammer maar de mythe blijft…
“De Amerikaanse site Thisamericanlife.org beweert het originele geheime Coca Cola recept te hebben ontdekt. Het recept was eerder gepubliceerd in de Atlanta Journal-Constitution op 8 februari 1979.
De Atlanta Journal-Constitution illustreerde het recept met een foto. Thisamericanlife.org checkte het gevonden recept af bij Mark Pendergrast, de auteur die in 1993 een geschiedenis publiceerde van het drankje en de industrie (‘For God, Country & Coca-Cola’).
Of het hier het echte Coca Cola recept betreft valt te betwijfelen. In het verleden zijn er al een aantal zogenaamde ‘originele’ recepten voor het roestige drankje opgedoken. Volgens de frisdrankgigant zijn ze allemaal nep: “De precieze formule wordt goed bewaakt als de Amerikaanse goudvoorraad in Fort Knox.” Thisamericanlife.org blijft echter beweren dat het vandaag gepubliceerde recept authentiek is.
Opvallend is wel het ingrediënt ‘Merchandise 7X’ dit zou het geheime bestandsdeel zijn waar het bruine goedje zijn unieke smaak aan dankt.
http://hoax.blog.nl/nieuws/2011/02/15/geheim-recept-coca-cola-uitgelekt
Okay Pak Lemon, you win. Het geheime recept kan me trouwens gestolen worden. 😉
Selamat tidur !
e.m.
Je gaat toch niet het best bewaarde familierecepten delen met een groot bedrijf als GO-TAN! En je deelt niet eens mee in de ‘PROFIT”!
RICKROI
Het jammere is dat al vele, vele familierecepten zijn verloren gegaan omdat ze niet werden overgedragen op volgende generaties. Bij die verloren recepten heeft niemand ge’profit’eerd
Mas Rob zegt:
1 maart 2015 om 13:01
Bij die verloren recepten heeft niemand ge’profit’eerd
============================================================
Probleem is dat men vroeger niet zo schrijverig zijn ,meestal mondeling overgeleverd en doen.
Bij ons familie pas 3 generatie ,v.a mijn oma die aan mijn oudere tantes doorgeven terwijl de recepten al ouder zijn.
Sommige nichten kunnen ook goed koken , ze kunnen zo een restaurant openen.
Ik zelf kook niet , meer van de pengicip type (proever en veel omong kosong).
Een geluk is dat de pemasak soms tig jaren in dienst zijn bij de familie, nu niet meer .
Die oude garde die tig jaren en soms 2 generaties bij je familie werken bestaat niet meer.
Ik pas me ook aan , vind zelf de bumbu soto van of Conimex of Go Tan lekkerder dan al die andere fabriek bumbu’s . Ehwaar .
Zoveel werk is het nou toch ook weer niet om zélf de bumbu te maken? Als geen tijd, dan maar geen soto.
Ik droom er weleens van om een klein zaakje te beginnen: alleen soto, nasi goreng, sate en nasi campur (eten wat de pot schaft). Al. Klaar. Leuker dan weer een dag op kantoor, vind ik dan.
RICKROI zegt:
1 maart 2015 om 12:44
Je gaat toch niet het best bewaarde familierecepten delen met een groot bedrijf als GO-TAN!
============================================================
Raar maar waar ,
op internet stikt het van Indonesische “familierecepten” en op you tube laten ze zien hoe je bami, of martabak maakt.
Voorbeeld : Kuliner Indonesia , Kumpulan Resep Asli Indonesia http://www.lestariweb.com/ in bahasa(wink)
Salam koeliener dari Amsterdam
Zo is het. Bij diversen ontbreekt blijkbaar de zakelijke brains.
@Hr Geenen. Als uw sambal of een ander gerecht markpotentie heeft zal u het heft toch eerst in handen moeten nemen dwz op de kopers moeten loslaten en pas als het aanslaat het recept aan een ondernemer verkopen.
Voorbeeld::
Rond 1880 kwamen er honderden nieuwe drankjes op de markt. Daarvan werd allemaal beweerd dat het wonderdrankjes waren. De cola-drank sprong er tussenuit en John Pemberton bewaakte het geheime recept erg goed. Hij wilde zo zorgen dat zijn concurrenten het drankje niet na konden maken. Sommige mensen beweren dat zelfs zijn eigen kinderen de exacte ingrediënten van dit recept niet wisten. Anderen denken dat hij grote hoeveelheden specerijen bestelde die hij helemaal niet nodig had. Alleen maar om verwarring te zaaien bij zijn concurrenten.
Ingrediënt X ….
Nog steeds is het recept van Coca Cola supergeheim en wordt het bewaard in een bankkluis in Atlanta (Amerika). Zelfs de Amerikaanse regering kreeg het niet voor elkaar om achter het geheim te komen. Over de hele wereld zijn er maar een paar mensen die weten hoe Coca Cola wordt gemaakt. Ze houden het recept geheim door als laatste het ingredient x toe te voegen, dit is een extract dat in Amerika wordt gemaakt en daar weet dus bijna niemand de samenstelling van. Dit extract wordt naar alle fabrieken wereldwijd gestuurd. Op deze manier weet zelfs de Nederandse directeur de exacte samenstelling niet.
Wist je dat…
De apotheker niet zo zakelijk was? In 1888 verkocht hij zijn geheime recept voor maar 550 dollar. Nu is het miljarden waard!
Cola vroeger groen was? Ook had het drankje eerst nog geen prik.
http://www.willemwever.nl/vraag_antwoord/wetenschap-techniek/waarom-het-recept-van-cola-geheim
In de eerste plaats drink ik nooit coca cola. Het is gewoon een vorm van vergif voor het lichaam en een van de schuldige vetmakers. En op mijn 78 jarige leeftijd ben ik niet meer in de markt om mijn eigen business te starten. Echter ik weet uit ervaring dat deze sambal van een oom altijd goed in de smaak viel en valt. Zelf als we voor een grote groep caterden. Dit sambal gerecht is een van de gerechten in mijn komende kookboek. Het gaat ook niet om al die gerechten op het internet of al die andere gerechten, maar juist die ene waar iemand misbruik van wil maken.
Daarnaast weet ik wat te moeten doen, echter vele mensen zijn vrij naïef en daarom reageerde ik met de waarschuwing “PAS OP!” De wereld bestaat nu eenmaal ook uit jakhalsen en een ieder heeft het recht om zich te beschermen.
Een gewaarschuwd mens telt hopelijk voor twee. Vooral wat betreft een bepaald volk/ras dat het normaal vind alles te mogen kopiëren. (Zie de auto branche en de software industrie)
Nog iets anders over cola. Wanneer u een verroeste bout en moer niet van elkaar kan verwijderen, leg ze voor een poosje in cola.
Als u cake wilt bakken, doe je toch ook niet moeilijk? Gewoon zelfrijzend bakmeel van Koopmans. Met melk, eieren en een pakje (fabrieks)vanillesuiker? Geen eigen gedoe. Best lekker. Dat Koopmans eraan verdient heet dan een win win situatie, dacht ik, gehoord bij de kleinkinderen. Als u wat meer wilt betalen vink je bij Albert Heijn het nummer van de hutspot in. Je krijgt dan de ingrediënten toegestuurd, husselen en op het vuur. Hoe dat smaakt weet ik niet. Op de verpakking: grootmoeders recept. (Mijn grootmoeder kende alleen rendang en dat soort lekkers).
Go where the food and the money is
Huib
Ik zou daar niet in trappen, want Go-Tan wil voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Een kookboek uitgeven met jan en alleman recepten en over hun ruggen geld verdienen.
Mijn advies: Blijf daar ver vandaan.
@Hr Geenen.
Altijd lastig als een ondernemer zo’n initiatief neemt. Maar in dit geval verdient hij het voordeel vd twijfel, omdat hij met de publikatie alleen meer reclame genereert vh bedrijf. De oplage zal maar beperkt zijn, dus houdt hij er ws geen geld aan over.
Wat betreft de recepten…inmiddels staat het web stijf van de indische kookkunsten, dus hiermee zouden al vele gedrukte boeken te vullen zijn.
Het bijzondere lijkt mij dat er een verhaal aan ieder ingezonden verhaal verbonden moet worden. Btw zoals al eerder de ” Boekoe Kita ” is opgezet.
” Dat eerste gevoel van binnenkomst, het vertrouwde gevoel dat ik daarbij had, de geuren, de gezelligheid en het vooruitzicht lekker te eten van steeds weer verrassende gerechten, de combinatie van een middag van ‘ngobrol’ en ‘makan’, inspireerde mij om dit kookboek samen te stellen. Omdat ik zeker weet dat er een hele generatie is die dit verhaal met een sterk gevoel van herkenning en weemoed zit te lezen.”
Han Go
P. Lemon of moet ik zeggen Han Go?
Ach, heer Geenen u was ook van plan het ultieme indische kookboek te publiceren. Het idee van ieders verhaal rond het recept was niet nieuw. Misschien dat u uw masakans op liefhebbers moet loslaten en hun recensies mee in het kookboek moet opnemen. Wens u heel veel succes.
P.Lemon zegt:
1 maart 2015 om 01:07
Wat betreft de recepten…inmiddels staat het web stijf van de indische kookkunsten, dus hiermee zouden al vele gedrukte boeken te vullen zijn.
==============================================================
V.w.b recepten , het stikt van de Resep Asli Indonesia (dus toelen betoel sekali) .
Je plukt het zo van internet .
Het gaat om zelf leren koken en doen ! , want elke pemasak heeft zijn/ haar geheimpjes en bereidingswijze.
De sayur gudeg (asli) van Mbak Tuti uit Klaten , die anders smaakt dan de sajoer goedeg van Tante Toetie uit Maastricht.
Speciale bereidingswijze , ingredienten etc.
Mr. Lemon en anderen: Ik heb niets tegen de Go-Tan familie, maar laat ik het even duidelijk maken. Ik bezit o.a. een sambal gerecht dat nog nooit gepubliceerd is. Ik schrijf een kookboek en plaats ook dat gerecht er in. In het boek op de voorpagina plaats ik een disclaimer. Een ieder mag het gerecht maken en er van genieten. Maar wanneer een business dat zelfde gerecht in grote hoeveelheden gaat maken, vervolgens het in flessen met etiket stopt en het op de markt gooit, is dat, zonder mijn toestemming, strafbaar.
Ik heb zelf hier in California al aan de hand gehad toen ik nog als fotograaf/makelaar werkte. Klant vraagt een makelaar huis te verkopen en makelaar vraagt mij tegen betaling huis te fotograferen. Ik geef 30 fotos op een cd en makelaar tekent voor de deal. Huis wordt niet door deze makelaar verkocht en eigenaar vraagt een andere makelaar te verkopen, die zonder mijn toestemming mijn foto’s gebruikt als marketing materiaal. Ik heb hem aangeklaagd en de zaak gewonnen, want de fotos blijven mijn eigendom.
Zoiets heet auteursrecht en ik spreek puur zakelijk!
Mee eens, Pak Lemon.
Een tijdje geleden werkte Go-Tan mee met de actie “foto zoekt familie” van het KIT. Ik vond dat een prima actie: voor Go-Tan vergroting van de naamsbekendheid onder de Indische gemeenschap, maar evengoed een sympathiek gebaar. Het een bijt het andere niet.
RGeenen zegt:
28 februari 2015 om 22:46
Ik zou daar niet in trappen, want Go-Tan wil voor een dubbeltje op de eerste rij zitten.
=======================================================
Betoel
Ik wil ook wel familie recepten die al generaties in mijn Indonesische familie ( in Indonesia ! ) circuleerden aanbieden , probleem is als ik het doe kan ik last krijgen.
En reken maar van Yes, dat het echt authentieke Sundanese soms Javaanse recepten zijn , op zijn minst al 4 generaties (met mijn generatie erbij) .
We hebben vroeger vaak goede pemasak van de “streek”.
Ik kan de oude pemasak van mijn ouders mss nog opsnorren , dan kunnen we een “masterclass” kursus memasak tradisional Indonesia organiseren voor mensen met Indonesische roots die de echte Dapur Indonesia (kookkunst, niet de dapur zelf , wink)willen leren kennen.