Melawan Lupa – Opdat wij niet vergeten

Geplaatst op 22 december 2014 door Boeroeng


Melawan Lupa: De stille boodschap van 68 witte grafstenen.
Een reportage van Metro TV Indonesia over standrechtelijke executies begaan door Nederlandse militairen tijdens de Indonesische Onafhankelijkheidsloorlog in Takokak, West-Java.
Zie deze webpagina: http://dutchwarcrimes.com/horror-in-takokak/
Zie Java Post: http://javapost.nl/2014/12/19/melawan-lupa-opdat-wij-niet-vergeten/

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

10 Responses to Melawan Lupa – Opdat wij niet vergeten

  1. P.Lemon schreef:
    2 januari 2015 om 02:19

    De terughoudendheid om eventueel gruwelijke en/of beeldmateriaal met een grote impact over de bersiap/politionele acties te tonen in een breder perspectief beschreven…..

    “Ook is het precies 65 jaar geleden dat de vijf jaar durende Nederlands-Indonesische Oorlog ten einde kwam. Waarom die zo onbekend is en niet herdacht wordt? Omdat er geen iconisch beeld van bestaat. Dat betoogt gastcorrespondent Niels Mathijssen”

    https://decorrespondent.nl/2110/Hoe-onthouden-we-een-oorlog-zonder-gruwelijke-iconische-beelden-/160702047880-a0108284

    Beantwoorden
    • Mas Rob schreef:
      2 januari 2015 om 09:08

      Een aardig stukje, maar ik vraag me af of het inderdaad zo is dat het ontbreken van iconische beelden de oorzaak is van het ‘vergeten’ van de koloniale oorlog. Is dat niet een zienswijze in de geest van de eenentwintigste eeuw? Voor hetzelfde geld zou men kunnen betogen dat de onwil om het verder over de oorlog te hebben er voor heeft gezorgd dat foto’s niet konden uitgroeien tot iconische beelden. En die foto’s zijn er en waren er, ondanks de Nederlandse inspanningen destijds om controle te houden over het beschikbare beeldmateriaal.

      Was het niet eerder dat maar weinig kranten, journalisten en opiniemakers waren in het hernieuwd verzuilende Nederland van de tweede helft van de jaren veertig bereid of in staat waren om de duistere kanten van het conflict te belichten? Vooral de Waarheid, de communisten, waren consequent tegen het Nederlandse optreden. In een tijd dat de koude oorlog zich verdiepte, werd haar berichtgeving door de pers die de rest van het politieke spectrum vertegenwoordigde als communistische propaganda terzijde geschoven.

      De Nederlandse regering vreesde vooral de Amerikaanse persmuskieten die lastige vragen stelden en kritische stukken publiceerden. In Nederland waren er slechts enkele non-communistische witte raven onder de journalisten. Een van hen was Van Randwijk, destijds hoofdredacteur van Vrij Nederland. In 1947 verscheen er in de VN een onthullend artikel over het optreden van Westerling in wat toen nog Zuid-Celebes heette, samen met een commentaar van Van Randwijk waarin hij onafhankelijk rechterlijk onderzoek en een parlementaire enquête bepleitte. Ook werd in andere artikelen de Politionele actie veroordeeld. Van Randwijk heeft het geweten: het leidde tot een breuk tussen hem en de Partij van de Arbeid waar hij lid van was en het aantal abonnee’s van Vrij Nederland tuimelden van 109.000 tot 18.000!

      Kortom, veruit het grootste deel van Nederland wilde niet weten, wilde niet horen, wilde niet zien. En dat bleef decennia lang zo. Hoe hadden beelden in zo’n situatie kunnen beklijven?

      Beantwoorden
      • Surya Atmadja schreef:
        2 januari 2015 om 09:39

        “Kortom, veruit het grootste deel van Nederland wilde niet weten, wilde niet horen, wilde niet zien. En dat bleef decennia lang zo. ”
        ==============================================================
        Zelfs tot en met heden .
        Kijk maar naar Lizzy van Leeuwen , G.Molemans en vele anderen die nog steeds moeite hebben om bepaalde zaken te vertellen door de ontstane discussies .

        Sommigen werden gezien als “nestbevuilers” .
        Mijn inziens moet Melawan lupa uitgebreid worden met Melawan Ketidak Tahuan ( Vechten tegen onwetendheid ), en Melawan Ketidak Atjoehan (Vechten tegen onverschilligheid)

      • Jan A. Somers schreef:
        2 januari 2015 om 17:05

        Ik dacht een beetje dat ook het grootste deel van Indonesië niet wil weten, niet horen, niet zien.

      • P.Lemon schreef:
        2 januari 2015 om 19:04

        Evenals de Nederlandse propaganda-machine de ‘dirty details’ over de indonesische vrijheidsstrijd verbloemde, kan er om volgende reden van de indonesische kant ook worden verwacht dat er selectief over die strijd wordt gepubliceerd of historisch in de ijskast verdwijnt/ of in de onderste la is gestopt.

        ***In de Indonesische vrijheidsoorlog (1945-1949) vochten Indonesiërs vaker met elkaar dan met de Nederlanders. Nadat Soekarno en Mohammed Hatta op 17 augustus 1945 in Jakarta de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen, duurde het nog vier jaar voordat Nederland zich daar bij neerlegde. In die revolutiejaren was het nationalistische kamp diep verdeeld. Voormalige medestanders van Japan stonden tegenover antifascisten; voorstanders van diplomatie tegenover mannen-van-actie; gewezen koloniale officieren tegenover door Japan opgeleide jongeren; het nationalistische leger (TNI) tegenover communisten en radicale moslims; de Republiek (Java, Sumatra) tegenover Oost-Indonesië; en Moskougezinde communisten tegenover ‘nationale communisten’, geleid door de legendarische Tan Malaka.

        Een beeld van deze bloedige broederstrijd doemt op uit het monumentale, driedelige geschiedwerk dat politicoloog en historicus Harry Poeze gisteren presenteerde in Leiden. Centrale figuur in de studie is de Sumatraanse revolutionair Tan Malaka (1894-1949), maar dit 2000 pagina’s tellende magnum opus is vooral een nauwgezette en indringende reconstructie van de turbulente periode 1945-1949.

        http://vorige.nrc.nl/wetenschap/article1805371.ece

  2. P.Lemon schreef:
    28 december 2014 om 18:19

    Misschien zou men vandaag de dag geen ophef (meer)hebben gemaakt over de ‘misstanden’ over en weer tijdens de revolutionaire jaren van Indonesië in wording als men had beschikt over onze moderne communicatie-middelen. Er is door de paternalistische voorlichting van nederlandse zijde en de weinige inschikkelijkheid om terug te blikken vd republiek om het idee vd nation building niet te schaden, een scheef beeld ontstaan. Men besefte de nieuwe tijdgeest niet omdat het toen om meer ging dan het onderdrukken van een “opstand”.

    Uit een bewerking van het artikel ‘Fotografie en werkelijkheid, fotoboeken over de dekolonisatie van Indië’:

    “In de afgelopen decennia is uit getuigenverklaringen van oud-militairen en geschriften van historici een ander beeld ontstaan van de koloniale oorlog en de Indië-politiek van de toenmalige regering. Tijdens dit conflict was het publiek voor de visuele informatie hoofdzakelijk aangewezen op het beeldmateriaal van kranten, tijdschriften, bioscoopjournaals en fotoboeken. De foto’s werden veelal gemaakt door Jan Stevens, Wim Dussel, Hugo Wilmar, Willem van de Poll en Alfred van Sprang. Volgens Dussel waren er geen richtlijnen voor hun werk. “Als fotograaf koos je voor een opbouwende benadering van de politionele acties. Foto’s die veel onheil voor de familie van de betrokkenen konden aanrichten, zoals die van eigen mensen afgeslacht door de Indonesische guerrilla’s of republikeinse tegenstanders die door onze mortieraanvallen waren omgekomen, werden niet gemaakt. De verwarrende situatie in Indië werd nog op menselijke wijze in beeld gebracht. Foto’s van oorlogsslachtoffers die we nu dagelijks in de media zien, waren toen nog niet gebruikelijk.”

    Het is dan ook niet verwonderlijk dat bijvoorbeeld het boek ‘Soldaat Overzee’ uit 1947 een tamelijk rooskleurig beeld schetst van stoere Nederlandse soldaten in een vijandige, maar toch ook exotische omgeving. Het werd een groot succes, zowel in Indië als in Nederland. Dat kwam vooral doordat het boek door de Nederlandse soldaten in de Oost als geschenk aan hun ouders, verloofden en echtgenoten werd gegeven. Enige tienduizenden exemplaren kwamen zo terecht bij Nederlandse huisgezinnen.

    De Dienst Legercontacten (DLC) en de Marine Voorlichtingsdienst (Marvo) waren voor de militaire voorlichting verantwoordelijk. Zij verzorgden ook de voorlichting door middel van foto’s en films. Wat de Marvo over de visuele berichtgeving, in het bijzonder de fotografie, heeft geschreven is onbekend, omdat het naoorlogse Indische archief van de Marvo niet meer is te achterhalen. In het archief van de Legervoorlichtingsdienst zijn geen stukken van de Dienst Legercontacten over de richtlijnen ten aanzien van de fotoberichtgeving aanwezig. Wel is de correspondentie betreffende ‘Soldaat Overzee’ achterhaald.”

    http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/archief/article/detail/2544986/1995/04/22/Waar-de-Nederlandse-soldaat-staat-bloeien-de-vruchten-van-zijn-werk.dhtml

    Beantwoorden
  3. Huib schreef:
    28 december 2014 om 11:00

    De foto in de Volkskrant toont een Knil peleton op patrouille in een soort tirailleursformatie op een sawah bij een kampong. De formatie verraadt veel en je voelt ahw de dreiging en het gevaar die van alle kanten als uit het “niets” op de patrouille af kan komen. Het ware gezicht van de guerilla brengt ook al dan niet rechtmatige oorlogsstandrecht over en weer met zich mee.
    Zelfs nu nog hebben zgn. vrijheidsstrijders geen pardon voor vrouwen, kinderen en ongewapende mannen en wordt zelfs een burger vliegtuig neergehaald En niemand heeft het natuurlijk gedaan.
    Alles onder het mom van revolutie en vrijheidsstrijd.
    Huib
    .

    Beantwoorden
  4. RLMertens schreef:
    27 december 2014 om 21:39

    Zie ook de artikelen/brieven in de Volkskrant; Opinie&Debat 9/12, 17/12, Ten eerste 12/12 en ‘ik kroop op de zolder om in de kist te kijken’ VK 13/12. Door zijn moeder weggegooide foto’s van wijlen oorlogsfotograaf Carel Smits. Een ontboezeming van zoon Carel Smits jr.; ‘Naar het zich nu laat aanzien heeft zij daarmee onbedoeld de Nederlandse historie relevante informatie onthouden’.
    Onbedoeld?

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op P.Lemon Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *