Hierbij zend ik je een foto van mijn tweede Tjoe-tjoe Leon Tabor die ook aan ruitersport doet.
Op zijn 11e jaar behaalde hij in 2010 net als zijn broer het Gelders en Flevolands dressuurkampioenschap Indoor èn Outdoor in de hoogste dressuurklasse M-2 categorie A/B op zijn pony Brouwerij’s Dream.
Hij doet nog steeds aan ruitersport maar nu op zijn grotere pony Brouwerij’s Junior waarmee hij afgelopen Zondag twee maal een 1e plaats won met winstpunten waardoor hij ook met deze pony nu klasse M-2 categorie D rijdt.Leon is meer technisch aangelegd en is niet te beroerd op grote tractoren te rijden hoewel hij pas 15 jaar is. Zijn ideaal is later zijn beroep in de agrarische sector te vinden. Bomenteelt o.i.d. lijkt hem nu het einde, maar het is niet uitgesloten dat hij in de paardenwereld zijn draai gaat vinden. mvgr Huib
...................
Indisch4ever 
Van tjoe-tjoe naar bijenteelt of konijnenhouden heeft
ook te maken om nakomelingen hiervan in goede omgeving,
bijvoorbeeld in een bijenkorf te huisvesten.
En als je dat eenmaal door hebt kan je ook spelletjes spelen met deze
ijverige diertjes en zelfs wedstrijden organiseren.
Zie en geniet hiervan en het kriebelt wel iets
siBo,
Menselijke bijenkorven
http://www.spiritualia.be/blogs/angelus/2011/7/menselijke-bijenkorven-trekken-iets-meer-dan-39-kilogram-bijen-aan.html
@ Pak Bo: ” …. en als je dat eenmaal door hebt kan je ook spelletjes spelen met deze
ijverige diertjes (= de bijen) …….”.
Tja…. mijn dirty mind schiet in de associatie met de spelletjes die mensen met andere nijvere diertjes plegen te spelen, de mieren.
Sorry, ik kan het even niet helpen. De avondlemper is laat vandaag.
Pak Pierre
En niet te vergeten: de sambalbij!
Too hot to handle.
Pak Pierre
Pak Somers,
Mss.dat het wel door komt, ergens vandaan gepikt
siBo
Bespeur ik daar kinnesinne?
Huib
Gekef van achter de veilige pagger.
Pak Pierre
Mijn schoonvader hield konijnen en en die werden tegen de kerst in de buurt verkocht. Zo kon de man voor zijn gezin met de kerst ook iets extra’s doen. Hij heeft zijn hele leven zwaar werk gedaan o.a. het bouwrijp maken van terreinen in Sloterdijk en voor de bouw van het nieuwe Schiphol en de Bijlmermeer en Buitenveldert.
Zo heb ik geleerd dat er onderling tussen de rammen strijd werd geleverd door zich op de borst te rammen. Vandaar de naam rammelaar voor mannelijke konijnen.
Huib
Prachtig op tafel bij het Kerstdiner. Kijkt die met zijn lieve oogjes nog naar ons. Die schijnen te zeggen: Moet dat nou?
In Holland wordt niet voor zover mij bekend net als in derde wereldlanden de kop en ingewanden van bv. kippen en konijnen in de pan gedaan maar gewoon weggegooid. Dus kunnen die oogjes je ook nooit meer aankijken vanaf je bord. Geldt dacht ik ook voor koeien – en varkensogen.
Maar een ieder die moeite heeft met het eten van vlees kan toch gewoon die arme plantjes opeten. Er zij er die weer vinden dat dat weer niet kan vanwege het gebruik van kunstmest wat slecht voor het milieu zou zijn.
Vis al dan niet gevangen of geteeld hoort ook niet om dezelfde redenen als bij veeteelt.
Dus blijven over zeewier en algen. Schijnen een lekkernij te zijn en nog gezond ook.
Huib
Een stoere vent ben je meneer Huib. Kan ook niet anders dan met zo’n stoer voorgeslacht, waarover je zo dikwijls verhaalt.
Over darrengeslacht en mannelijke konijnen gesproken: er komt een derde toilet aan :
http://www.telegraaf.nl/binnenland/23311601/__COC_wil_onzijdig_toilet_voor_transgender__.html
Wel volledig verhalen
http://www.speld.nl/2011/05/26/sharia4holland-pleit-voor-gescheiden-toiletten-in-horeca/
siBo
Pierre de la Croix zegt:
12 november 2014 om 22:27
Tja … en de eindconclusie ….
Vul ik hierbij aan met,.
oppassen voor GLASBAK honing heel
smaakvol en de smaak blijft heel lang in de mond.
siBo
Pak Bo
Zoals al vaker laat je me weer versteld staan zoals je alle relevanie informatie uit de ether of boekoe pienter weet te plukken. En dat gaat schijnbaar met het grootste gemak en altijd raak.
Mijn koeploek af voor jou.
Dag Bo nog een prettige dag. ik vind het altijd een genoegen kennis te nemen over je kapriolen toen je in je jonge jaren als een natuurtalent op nagenoeg wilde paarden rondreed en nog wel met eenvoudig harnachement zoals gewoon op gonjezakken achter de tjelengs aan. Vroeger heb ik ook wel op koeda katang door de wijk gerust met de eigenaar er schreeuwend achteraan.
Huib
De enige dierenmishandeling waaraan ik mij ooit heb bezondigd was vissen. Na aankomst in Nederland in 1946 was ik een weekje opgenomen in een opvanghuis in Warmond. De huismeester vond het nuttig mij als onderdeel van inburgering het vissen te leren. Heb het ongeveer een uur volgehouden. Gestopt in het kader van gevoelens van zelfkastijding. Er gebeurde helemaal niks, dat was ik niet gewend.
Als ex-imker en zo dacht ik ,dat er wel meer waren
vergrepen we ons aan deze lieve ijverig diertjes
om aspirant koninginnen weg te snijden en
de darrenslacht toe te passen om de Varoamijt
te bestrijden.Ze kunnen alleen geen ”au”roepen.
ziBo
Ja, maar die bijen waren echt geen lieve diertjes! En de darrenslacht was een eigen zuiveringsoperatie. Een soort genocide. (maar u heeft wel gelijk hoor!) Denk ook aan die rotmuskieten, teken e.d. Ik zat in de beginfase van de Varroamijtbestrijding. Heel wetenschappelijk bij TNO. De mijten vielen dood neer, de bijen leefden. Met een nieuwe microfotografie hebben ze er prachtige foto’s van gemaakt, gesneuveld voor de wetenschap. Ik weet niet hoe of ik ze hier moet invoegen.
De Consumentenbond heeft 30 soorten honing getest. Elf daarvan zijn exclusieve honingsoorten, zoals acacia, tijm of manuka. Bij een kritische test vallen acht van deze exclusieve soorten door de mand: het blijken simpele bloemenhoning. In de Bloemen & Manukahoning van Melvita ontbreekt zelfs ieder spoor van manukahoning. Slechts De Traay, Hollaand & Barrett en Jumbo doen de naam acaciahoning eer aan.
De lekkerste honing is …De Zoete Zon Bijenhoning. Verkrijgbaar bij Aldi. Dit blijkt uit een smaaktest die is gepubliceerd in de Consumentengids van November.De Aldi-honing (€2,80 voor 500 gram) is een zeer goede bloemenhoning, met onder andere klaver. Volgens kenners van het laboratorium is de honing houtachtig, exotisch en fruitig. De smaak blijft lang in je mond. Het smaakpanel geeft de honing een 9,3 als testoordeel.
Oy, oy, oy … ‘Gesjoemel in de honingbranche’:
http://www.rtlnieuws.nl/editienl/gesjoemel-de-honingbranche
e.m.
Tja … en de eindconclusie was dat men meer vliegen vangt met Aldi honing dan met Zeeuwse schenksiroop.
Pak Pierre
Pak Huib,
Zoals je het weet ben ik ook RUITER (?)geweest
maar nog nooit gehoord over de ”paardenzit”
Ik heb ’t opgezocht en jawel de ”zit” in volle glorie
O ja m’n zadel van gonjezakken zat heerlijk met
haken opzij om het geschoten wild ,hert-tjeleng
kasuaris of koem-koems aan te bevestigen
siBo
Dit is nu, wat mij betreft, het hele mooie van I4E: Zulke dialogen tussen Iboe Ellen en Pak Huib over hun (familie)geschiedenis en ervaringen waar “wij” (geen pluralis majestatis) van mogen meegenieten.
Gegeven de droeve kant van hun verhalen wil ik benadrukken dat “genieten” in deze niet sarcastisch is bedoeld.
Pak Pierre
Ibu Ellen,
Ja die oorlogstijd en de bersiaptijd erna is niemand in de koude kleren gaan zitten. Ik was 3,5 jaar oud toen hij begon en ruim 7 jaar toen hij eindigde. Waarna het “feest” voor ons op bloedige wijze al vrij snel na 15 augustus 1945 toe de bersiap uitbrak en een orgie van moord en doodslag over o.m. Bandoeng rondwaardde. Alleen al in de wijk Bronbeek waar wij toen woonden werden 34 mensen veelal jongens en oudere zieke mannen net uit het kamp en een enkele vrouw onbarmhartig om het leven gebracht en inputten en andere massagraven gedonderd. Velen w.o. mijn vader zijn niet terug gevonden of de resten waren niet te identificeren.
Ik zie dat in mijn vorige stukje een paar tikfoutjes zitten die denk ik niet storend zijn voor het verhaal. Maar de naam van mijn oom Thijs moet ik hierbij nog wel even corrigeren
Leuk vind ik je opmerking over de zit van Leon. Die is inderdaad zoals we het in de ruitersport graag zien.
Mvgr. Huib
Heer Huib. Wat een schrijnend verhaal over uw vader en oom. Mijn vader kwam verzwakt en verwond uit het Japans krijgsgevangenschap, want hij werd – zoals velen – mishandeld door de sadistische Japanse en Koreaanse bewakers. Toch heeft hij meteen gehoor gegeven aan een oproep van het KNIL om de gelederen te versterken bij de infanterie. Hij kon niet anders, omdat hij vernam dat zijn vader, die voor de oorlog planter was op een suikerplantage, door de “nationalisten” was weggevoerd, en ergens heen gebracht. Mijn vader heeft zijn vader gezocht, maar nooit meer teruggezien. Later blijkt, dat mijn opa gestorven was in een nationalistenkamp. Overleden aan onbehandelde ziekte, gebrek aan medicijnen en ondervoeding. Mijn vader heeft bijna niets over zijn kamptijd verteld. Alleen enkele humoristische anekdoten had hij (als compensatie?) voor ons bewaard.
Dag Ellen,
Ik ontdek nog meer aanknopingspunten. Ook Opa heeft in zijn jonge jaren een funktie op suikerfabriek Langsé bij Semarang vervuld, waar hij naar alle waarschijnlijkheid ook mijn vader heeft verwekt. Opa ging als kind/teener met het gezin van zijn vader mee naar Indie. Zijn vader kreeg kennelijk een goed job bij de Java Stoomtrein maatschappy en later de Stoom electrische mIj in Soerkarta. Dit even uit mijn blote kepala.
Mijn vader ging op 18 jarige bij het KNIL en diende als brigadier/schrijver ook bij de militaire luchtvaart in Andir toen de oorlog uitbrak en hij in het Jap. krijgsgevangenschap kwam. Die overleefde hij wel meer dood dan levend, maar kon het niet laten toch naar zijn gezin te gaan na de Jap. capitulatie. Waarna hij in Indisch Bronbeek-Bandoeng Noord door peloppors werd ontvoerd en onthoofd.
Het zal me niet verbazen als onze vaders elkaar bij dat onderdeel hebben gekend.
Mijn oom Thuis heeft ook als sgt.majoor in Biak gezeten met zijn gezin totdat hij in 1961 omkwam. Hij werkte bij de inlichtingendienst na 1946 en liep dus meestal in burger. Hij heeft met zijn broer in hetzelfde kamp gezeten en was er fel op tegen dat zijn broer toch het kamp uit ging om naar zijn gezin te gaan..
Interessant, dat terugzoeken in de (Indische) geschiedenis. Heb ik het toch juist aangevoeld, toen ik de foto zag van Leon. Zo heldhaftig op zijn paard gezeten. Tank, of paard, het blijft krijgshaftig. De appel valt niet ver van de boom. Mijn stamvader was een ouderwetse dragonder. Zijn krijgsverrichtingen zijn mij onbekend. Wel weet ik, dat hij met de VOC in Pekalongan was beland, en dat zijn nakomelingen in die streek verder gingen met het managen van suikerplantages. De families hadden rijke kindertallen. Slechts een is min of meer teruggekeerd naar het KNIL. Dat was mijn vader. Hij was geen beroepsmilitair, maar werd in 1933 op 19-jarige leeftijd ingelijfd bij het KNIL vanwege de dienstplicht. Daarna heeft hij kennelijk af en toe bijgetekend. Daardoor is hij ook in Japanse krijgsgevangenschap geraakt per 8 maart 1942, en in 1944 per hellship vervoerd naar de Pakan Baroe dodenspoorweg op Sumatra. Na de oorlog keerde hij terug naar zijn werk bij de militaire luchtvaart (technische afdeling van het vliegveld Andir) in Bandoeng. Hij trouwde in 1946 en werd voor een jaar op Nieuw-Guinea (Biak) gedetacheerd om te helpen met de aanleg van een militair vliegveld. Hij vertrok met zijn Bandoengse echtgenote. Op Biak werd ik geboren in 1947.
Wat betreft de vraag van Pak Pierre. Mijn ouders hebben na de detachering even in Semarang gewoond (van eind 1947 tot 1949, dacht ik). Mijn 1 jaar jongere zus werd in december 1948 in Semarang geboren. Mijn vader was – volgens zijn stamboek – sergeant (onderofficier) en woonde met zijn gezin in een houten onderofficiershuisje buiten de tangsi (kazerne) bij de militaire basis Kalibenteng in Semarang. Dus misschien waren wij wel de familie De Bats, die u bekend voorkomt.
Wat is de wereld toch klein op de website.
Pak Jan zegt….”tegen echte cavalerie eenheden waren ze in het nadeel…en Ibu Ellen heeft het over haar Vlaamse stamvader als dragonder…
Als trotse opa wil het niet over de onlangs opgerichte baboons meer hebben, maar over Leon’s Franse stamvader van moederskant Joseph Otto geb. te Helsheim in het Franse dept. Haute Rhin op 24 Juni 1798. Zijn militair stamboom vermeldt verder: In Fransche Dienst bij het 16e regt. bij de Garde Lanciers en idem door de Engelsen gevangen genomen.Bij het 2e ligte Bat. Engelse-Duitsche legioen, 41/2 jaar daarna geprotesteerd.
HOLLANDSCHE DIENST. Bij Kol.depot Bat.nr 33 voor de tijd van 8 jaar, handgeld f10,- 5 september 1816. Geplaatst bij het 23e Bataljon 1816. Vertrokken ter Reede van Vlissingen met het schip SELIMA gevoerd bij kapitein Gidion Santen. 11 Maart 1817. Aangekomen te Batavia 15 Juli 1817. Korporaal 20 Augustus 1817. Overgenomen bij het Algemeen Depot Elive bij de Hospitaal Apotheek te Weltevreden bij besluit 17 Augustus b1823. Apotheker 3.kl. bij besluit nr. 4 dd. 14 Augustus 1824. Idem 2e kl. bij besl. M.v.S.
Kommisaris Generaal nr.2 dd. 1 februari 1829 bij besl. G.G. nr.10 12 Juny 1837.Gepensioneerd.
Krijgsverrichtingen 1813 in Italie. 1815 bij Waterloo.
Dekoraties : Versierd met 8 kantige Bronzen medaille voor het bijwonen van den Oorlog op Java 1825-1830.
Als jongen van ca. 15 jaar was hij dus ingedeeld als Lancier bij het Franse leger van Napoleon en maakte hij vemoedelijk ook de Russische veldtocht mee
De vraag is: Zat een lancier te paard of was hij gewoon te voet.
Uiteindelijk was mijn bet-overgrootvader dus Apotheker hetgeen overeenkomt in die tijd met arts te velde.
Hij werd uiteindelijk gepensioneerd als Kommisaris Generaal en dat lijkt me een hoge pangkat …whatever it may be. En ging terug naar Amsterdam waar hij huwde ( 2e) met Henriette Breukelaar waaruit wij dus uiteindelijk zijn voortgekomen.
Nu weet ik niet of Pak Jos het heeft over de moderne cavalerie in tanks of die door Ibu Ellen kennelijk bedoeld……. de ouderwetse te paard.
In ieder geval weet ik dat ik als zandhaas bij de Stoottroepen als stukscommandant/waarnemer zware mortieren 4.2 inch ook niet zo’n beste overlevingskans zou hebben in een moderne oorlog, En die krengen werden het laatste stuk in onderdelen inclusief munitie door het voetvolk naar het strijdperk gedragen en daar in elkaar gezet.
Huib
Onze afdeling 8″ houwitser deed er zo’n half uur over om in- of uit stelling te komen. Niet zo handig in een moderne oorlog, bestaat dus niet meer. Maar ze schoten wel geweldig goed!
Knappe tjoetjoes heeft u, heer Huib. En zo sportief… Veel succes toegewenst.
Bij die laatste foto van uw kleinzoon Leon Tabor moest ik denken aan mijn Vlaamse stamvader (Petrus de Bats of Debaets, geboren in 1814 in Ertvelde), die – als soldaat – met de VOC via het Koloniaal Werfdepot te Harderwijk wegtrok naar de Oost. Hij ontvluchtte het verarmde Vlaanderen. Hij kwam uit een familie van eenvoudige boeren en dagloners. In 1838 landde hij – na een gevaarlijke zeereis – op de kust van Java. In Pekalongan werd hij ingelijfd bij het Indisch leger (KNIL).
Het beroep van Petrus de Bats werd in 1868 vermeld als: gepensioneerd dragonder. Een dragonder was een infanterist die zich per paard verplaatste en te voet vocht. De oorspronkelijke bedoeling was eenvoudig om infanterie te hebben die zich snel kon verplaatsen. Organisatie en titels van officieren kwamen dan ook overeen met die van de infanterie en niet van de cavalerie.Tegenover echte cavalerie-eenheden waren ze in het nadeel, zodat zij zich steeds meer ook als cavalerie-eenheden trainden en bewapenden. Geleidelijk aan werden dragonders meer en meer als lichte en middelzware cavalerie ingezet. De naam stamt af van het meeste gebruikte wapen, een musket(geweer) met de naam dragon.
Afbeelding van een dragonder KNIL op internet b.v. http://www.benteng.nl/portaal/aangesloten-verenigingen-/samenwerkingsverbanden/kmil.html
“Tegenover echte cavalerie-eenheden waren ze in het nadeel” Infanteristen zijn de zandhazen, cavaleristen de kolenboeren. Als artillerist sta ik daar een beetje boven. In Delft heb je het onderscheid tussen fietsenmakers en betonboeren.
Pak Jan,
Aan infanteristen worden de zwaarste lichamelijke eisen gesteld
Ziet zonder gezien te worden
Gaat voorwaarts met één been aan de grond
Dekt altijd zijn voorman
Gaat in formatie voorwaarts
Heeft groot vertrouwen in moeder aarde
Valt uitgestegen de boze vijand aan.
Ten allen tijde de 3 eenheid op de man
Draagt Koningswapen rok. en de maarschalksstaf in zijn ransel
siBo
Pak Bo,
Praat er me niet van hoe je als infanterist wordt afgeknepen. En ik moet er niet aan denken hoe het in het eggie aan toe moet zijn gegaan.
Ik heb de naam Sadinoch al eens genoemd. Hij vertelde me als 16/17 jarige jongen al over zijn lotgevallen als Knil infanterist in de jungle van Indie. Hoe je na een salvo af te hebben gevuurd uit dekking je je onmiddellijk om moest rollen omdat de vijand je aan je mondingsvuur kan lokaliseren en afknallen. En later de verhalen van mijn neef Willy Kalff over Korea.
En in jouw verhalen herken ik de echte veteraan die over zijn ervaring iets los laat zonder opsmuk, maar gewoon zoals een oude rot het aan de jongkies placht door te geven in de hoop dat ze er wat van opsteken en het overleven.
Alhoewel ik oorspronkelijk ook bij de veldartillerie was ingedeeld na de eerste keuring werd ik bij opkomst toch bij de infanterie geplaatst zij het dat ik dit keer voor krombaan geschut de elevatie en lading moest berekenen om te zorgen dat de vijand het projektiel ook daadwerkelijk op zijn pet kreeg en zorgen dat de boys in snel tempo konden laden en vuren.
Mijn respect
Huib
“Ik heb de naam Sadinoch al eens genoemd. Hij vertelde me als 16/17 jarige jongen al over zijn lotgevallen als Knil infanterist in de jungle van Indie. Hoe je na een salvo af te hebben gevuurd uit dekking je je onmiddellijk om moest rollen omdat de vijand je aan je mondingsvuur kan lokaliseren en afknallen”.
En je moet er toch niet aan denken dat je wordt afgeknald door een inlander, he Huib. Liever andersom. Toch?
Natuurlijk Loekie.
Liever hij als ik dood. Dat is toch logisch ?
Wil jij dan wel liever afgeknald worden ?
Ever so true Boeroeng.
Overigens: deze stellingname geldt ook ten aanzien van het afknallen van de Molukse treinkapers?
Mooi, interessant stukje persoonlijke, algemene en militaire geschiedenis van Iboe Ellen.
Had me in een eigen stukje al afgevraagd wat een “dragonder” was, het stukje waarin ik schreef dat legerdominee en aalmoezenier in mijn legertijd nog “hemeldragonders” werden genoemd.
Pak Pierre
PS: En natuurlijk ben ik ook plaatsvervangend trots op die dragonder van Pak Huib.
PP
Dragonder marslied
siBo
Ik ben gek op marsen. Maar zo te horen aan deze mars liepen dragonders behoorlijk langzaam als ze eenmaal van hun paard waren afgestegen om te voet strijd te voeren. Schoorvoetend den nakenden vijand tegemoet, zo gezegd.
Dat wil niet zeggen dat dragonders lafaards waren. Als ik mij niet vergis hebben ze bij het dappere, hoog gedecoreerde Franse vreemdelingenlegioen een nog langzamere pas. De woestijnpas.
Bij de jaarlijkse parade van 14 juli in Parijs valt die te bewonderen. Naar men zegt uit de tijd, dat het legioen in de Franse Sahara zijn basis had (Sidi bel Abbes?). Door het mulle zand kon men niet anders dan sjokken. “Poten optillen” zoals in het Nederlandse leger uit mijn tijd moest, zou te veel energie kosten.
Pak Pierre
Für Ellen: Bij mij in de straat (Pandean Lampèr) in Semarang woonde ook een familie De Bats. Familie?
Pak Pierre
Ja familie van Herman de Bats. Mijn opa. Overleed vlak voor de Oorlog . Oma De Bats/Rovroy werd buitenkamper met 14 kinderen.
Huib de Bats
Welkom, Huib de Bats. Dan ben jij familie van mij. Jouw overgrootvader Willem Frederik de Bats (1848-1897) en mijn overgrootvader Antonius de Bats (1858-1909) waren broers van elkaar, zonen van de Vlaamse soldaat Petrus de Bats (of Debaets, 1814-1880), die getrouwd was met Christina Frederika Helwich, nakomelinge van Duitse kolonisten. Met haar had Petrus tien kinderen, van wie er vijf al voor de leeftijd van vijf jaar sterven. Samen met nog vijf andere familieleden zijn wij bezig aan speurwerk en verhalen over onze familie De Bats, en de familie Van Rooijen. Een zoon van Antonius de Bats was mijn grootvader Gustaaf de Bats, planter in Pekalongan, die met Henriette Antoinette van Rooijen trouwde. Het is een hele avontuurlijke familie gebleken, met prachtige verhalen over lief(de) en leed in de negentiende eeuw. Het begon met stamvader en loteling Petrus de Bats die deserteerde uit het Belgisch leger, omdat hij niet tegen zijn eigen volk wilde vechten, bij de onhankelijkheidsstrijd van Belgie. In het voormalig Nederlands Leger zaten namelijk veel Belgen. Met het Korps Jagers van Cleerens vertrok hij naar de Oost. Hij werd dragonder bij het KNIL. Ik wist niet, dat jouw opa Herman de Bats met zijn gezin in Semarang heeft gewoond. Mijn vader (Carlo de Bats), heeft daar maar even met zijn gezin gewoond. Daarna keerden wij terug naar Bandoeng. Met hartelijke groet, Ellen de Bats.