
Nederland pakte onze moeders af. Artikel uit de Stentor. Klik op het plaatje
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden -

- en


Indische Soos -

Recente reacties
- Gerard op Koloniale beeldvorming in de klas
- Apartheid 4 – van den Broek op Koloniale beeldvorming in de klas
- bungtolol op Koloniale beeldvorming in de klas
- Pierre H. de la Croix op Koloniale beeldvorming in de klas
- Gerard op Koloniale beeldvorming in de klas
- Apartheid 3 – van den Broek op Koloniale beeldvorming in de klas
- E Hoekstra op De Uitlaat
- Boeroeng op Negentiende-eeuwse schilder Jan Toorop blijkt ‘van kleur’
- Bruinbakken 1 – van den Broek op Negentiende-eeuwse schilder Jan Toorop blijkt ‘van kleur’
- Indo journalisten 1 – van den Broek op In 1878 eist Arnold Snackey recht voor de sinjo
- Charley klop op Mail
- Pierre H. de la Croix op Koloniale beeldvorming in de klas
- Pierre H. de la Croix op Koloniale beeldvorming in de klas
- Pierre H. de la Croix op Koloniale beeldvorming in de klas
- apartheid 2 - van den Broek op Koloniale beeldvorming in de klas
Archief
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Deze slideshow vereist JavaScript.




































Pa V.D.Steur als zijnde een dominee met zijn zendings werk.Heeft eigenaardig de eerte goddienst disciminatie in praktijk gebracht met alleen maar kinderen van Christenen,Hollanders,Indo,Menadonesen,Ambonesen en Timoresen KNIL militairen ontvermt.Terwijl zij in de minderheid waren van de Javaanse, Sundanesen en Maduresen zonder hun eerst de kans tegeven.
In zijn eentje kan je niet alles tegelijk. Je moet ergens beginnen. En met dat begin waren eigenlijk zijn mogelijkheden op. Het was dan ook een enorme klus! Hier op I4E is het toch ook Indo’s first? En helemaal achteraan die domme Gollanders.
Het verhaal van Jane Hardy is authentiek. De Cipinang-gevangenis ligt aan de overzijde van de kali Ciliwung dicht bij de Bethelkerk van Meester Cornelis. Voor de Bethelkerk splitst de Matramanlaan zich in de Pasar-straat en de Kerkstraat. Een zijweg van de Kerkstraat leidt naar een brug over de Ciliwung naar de gevangenis. Aan de Kerkstraat ligt een klooster van de zusters van de Goede Herder. Deze Orde houdt zich bezig met ongehuwde aanstaande moeders. Het is inderdaad zo, dat oudere weesmeisjes in gezinnen van de gegoede koloniale burgerij werden opgenomen als kindermeisje, totdat zo’n meisje via dat gezin aan een goede echtgenoot geraakte. Het gebeurt niet vaak dat zo’n meisje zwanger raakte. Maar als dat gebeurde, dan werd een en ander discreet afgehandeld door de Zusters van de Goede Herder. Die zorgden voor een goede beroepsopleiding voor de moeder (meestal tot verpleegster of voedvrouw in het Carolus Z.H. van de Zusters van Carolus Borromeus aan de Matramanlaan). Die “gevallen meisjes” bleven jaren bij de zusters van de Goede Herder wonen. De vaderloze baby’s werden opgenomen in een baby- en kleuterweeshuis van de Zusters Ursulinen (Pondok si Boncel).
Vanuit mijn woonkamer kijk ik uit op een gebouw in de verte waar vroeger de nonnen van de naast gelegen lagere school woonden. Maar die ook zwangere meisjes opnamen. Die konden dan eerst helpen op die school, en later naar de kweekschool.
Denk toch ook aan de categorie buitenechtelijke kinderen die in grote getale verwekt zijn bij Inlandse meisjes en vrouwen waarvoor de verwekker geen verantwoording heeft genomen dus het kind niet erkend en waar de alleenstaande moeder het kind of meerdere kinderen alleen moest zien te onderhouden.
In het geval van mijn vader die verwekt was bij een Inlandse vroedvrouw die behulpzaam was bij de bevalling van opa’s wettige Indische echtgenote wou zijn echtgenote het kind niet en de bio moeder kon of mocht het blijkbaar niet groot brengen. Dus de zus van opa die ongetrouwd is gebleven en haar leven aan het werk bij Pa vd Steur en de verzorging van de verschoppelingen heeft gewijd, zorgde er voor dat het kind tenminste werd erkend door haar broer zodat hij meer kansen zou krijgen in de toenmalige koloniale maatschappij. Uiteindelijk heeft zij hem tot zijn 18e verzorgd en toen ging hij bij het Knil.
Huib
http://www.hetverhaalbewaard.nl/persoon/58825/johan-alexander-hardy
“en daarom recht hebben op een compensatie.”
———————————————————————————————–
HEH ?
Weer dat compensatie verhaal.
Wilma van der Maten gaat gewoon klakkeloos een verhaaltje schrijven zonder rekening te houden met de situatie op dat moment.
Probleem is dat het mss halve waarheden verhalen zijn .
Het is logisch dat kinderbescherming ingrijp bij verwaarloosde* kinderen en hun plaatsen bij tehuizen. Waar ze op zijn minst onderdak , voeding en ook opleiding krijgen.
Dat hoor je van de vele ex Pak V.d Steur kinderen , ze hebben altijd over hun vader.
In Djakarta heb je ook die Pak Wongso.
Weet niet of hij ook verwaarloosde Indische kinderen in zijn tehuis nam.
Dat er tientallen of honderdenden of duizenden(?) verwaarloosde kinderen zijn die met “geweld” gescheiden worden zal zeker plaatsvinden ( van de > 70.000 ) .
Er kan ook fouten gemaakt worden.
Die IEV was opgericht om arme Indo’s te verheffen .
Indo’s die duidelijk door hun lichaamskenmerken Europees er uit zien , “blank” ( niet bruin), lang groot etc. Ën als ze erkend zijn .
Toen had je ook Indo paupers die in een gedekhuis wonen en op de blote kaki’s lopen.
Maar wat gebeurt dan met die donkere Indo’s die niet erkend zijn ?
Hun aantal was meer dan de 2/3 van de gerepatrieerden .
Zelfs een veelvoud er van.
In de miljoenen ?
@Pak S.A. “Dat er tientallen of honderdenden of duizenden(?) verwaarloosde kinderen zijn die met “geweld” gescheiden worden zal zeker plaatsvinden .”
Zoals ?
In 1946 zijn er in Medan (Indonesie) 60 kinderen tussen de 2 en 12 jaar gevonden door militairen. Zij zijn opgevangen en verzorgd door zusters in een ziekenhuis in Medan, genaamd de zusters van Franciscanessen. Vervolgens zijn deze kinderen ondergebracht in een weeshuis, gebouwd door de desbetreffende militairen.
en wat van oudere datum…..
(1893) De Vereeniging heeft ten doel het Christelijk leven der Militairen in Nederlands Oost-Indië te bevorderen, en weduwen en weezen van overleden militairen zooveel mogelijk hulp en bijstand te verleenen. Het doel der Vereeniging zal worden bereikt door:
a. Den minderen militairen het gemis van familieleven te vergoeden door oprichting van militaire Tehuizen, en een Christelijke zin op te wekken, door verspreiding van christelijke lectuur, het houden van vergaderingen, enz.
b. Door kinderen, weezen, halfweezen, verlaten en verwaarloosde kinderen op te voeden en weduwen te ondersteunen.
c. De publieke opinie te bewerken ten voordeele van reinheid van zeden en tot bevordering van het huwelijk.
(1936) Deze vereeniging heeft ten doel weezen, verlatenen, verwaarloosde en hulpbehoevende kinderen van Europ. afkomst, christelijk op te voeden en arme Europeanen door het verschaffen van arbeid te ondersteunen en alzoo het voortwoekerende pauperisme tegen te gaan.
De commissie, vanaf 1936 comité, verleende bijstand aan dit doel.
http://resources.huygens.knaw.nl/zendingoverzeesekerken/RepertoriumVanNederlandseZendings-EnMissie-archieven1800-1960/gids/organisatie/3942252971
De verhalen zijn zeker geen onzin, maar de presentatie is nogal overtrokken. Hoe schrijf je zo´n verhaal? De auteur, Wilma van der Maten, spreekt met een mevrouw met een verhaal, en denkt hé, daar zit een artikel in, en vraagt dan aan die mevrouw of zij nog lotgenoten kent.
Zijzelf of de redactie van de Stentor schrijft er uiteindelijk een intro´tje bij dat de zaak in een geheel ander daglicht stelt, van individueel leed wordt het groepsleed. Het wordt nu voorgesteld alsof er op dit moment ‘duizenden’ (5.000? 10.000?) hoogbejaarde Indonesiërs zijn die hun moeder hebben verloren door toedoen van de koloniale onderdrukker, en daarom recht hebben op een compensatie. En mevrouw Zegveld heeft al zo´n volle agenda!
Aandacht vragen voor ondergaan leed is één ding, demagogie bedrijven iets anders.
“demagogie bedrijven iets anders.” Ja, maar het is wel handig. Je schrijft een klein stukje, hopend op een zondvloed aan bijval. Dat hoef je dan allemaal niet zelf te schrijven, en de krant is toch vol. En je baas vindt dat je de juiste snaar hebt geraakt > opslag!
Tja Cap,
Voor de een mag de kolonie dan een paradijs zijn geweest, voor de ander was het inderdaad een grote hel. Niet iedereen groeide op in een stabiel gezin met een vader die een vaste positie had “met vooruitzichten”. Dat kinderen gescheiden werden van hun moeder omdat de overheid vond dat zij niet Europees genoeg werden opgevoed – iets wat trouwens ook Indiaanse kinderen in de VS en Aboriginal kinderen in Australië overkwam – paste in de koloniale mores van die tijd, maar was bijzonder traumatisch voor zowel de kinderen als de moeders.
Nu vraag ik me wel af hoeveel kinderen dit overkwam. Was het standaard praktijk in de gehele kolonie, of werd het overgelaten aan de gemeentebesturen om beleid vorm te geven? Was het een wrang uitvloeisel van de pogingen ter bestrijding van armoede onder Indo-Europeanen? Wat vond het IEV hiervan? Vragen genoeg, maar het is een gotspe om de verhalen af te doen met “onzin”.
Als dit artikel waar is dan lijkt het veel op de “Stolen generation”. Australische aboriginal en Torres straight islander kinderen werden door het Australische gouvernement en kerk missions van hun ouders afgenomen. Dit gebeurde tussen 1909 en 1969 en zelfs daarna.
Daar dacht ik ook meteen aan, Pak Arthur..
Het is wel frapant dat de redenen hetzelfde waren in Australie gedurende dezelfde tijd dat dit in Indie gebeurde.
http://www.nsdc.org.au/stolen-generations/history-of-the-stolen-generations/the-hi
Het paste in een tijd dat de Europese cultuur superieur werd gezien en een “inheemse” opvoeding als iets dat slecht was voor zowel de samenleving als de kinderen zelf.
Nederland pakte de moeders af, de Jap pakte de vaders af, de Indonesiërs pakten ons land af en wij pakten onszelf af.
Kasian, kasian. Waar blijft het Kasian-standbeeld?
Neen mevrouw Loekie:de eerste twee beschuldigingen is waar;de laatste helaas niet.
Wij zijn het die de Indonesiërs niet toelaten in onze leef&zienswijze.
Wij willen ons te veel blanda voelen,maar die zijn er niet van gediend.
Wat willen die bruine apen nou? Krijg je vaak te horen;zelfs hier in het Beloofde land hoor je ze smoezen.
De Indonesiërs is onze Oerouder en zonder deze Vader of Moeder bestaat de Indo niet.
Trouwens menig Indo wil helemaal geen Indo zijn of zo genoemd worden.
Kale kak van de bovenste plank; I’m proud to be an Indo.
Mvg Jos H Crawfurd.
In Canada had je de Indian Residential Schools. Ik meen eind 19e eeuw (?). Vielen onder het gezag van diverse kerkgenootschappen. De Canadese regering heeft daar officieel haar excuses voor aangeboden. President Obama heeft dacht ik pas in 2010 de Native Americans van de First Nations daarvoor de Amerikaanse verontschuldigingen aangeboden.
e.m.
Alweer een sterk verhaal. Er ia misschien een kind afgenomen en zestig jaar later komt er een “groot verhaal”. Houd op met die omzin. Het begint erop te lijken dat de kolonien een grote hel was. Je overleefde het nauw;ijks.
CAP 7 NOV 2014
Stelt dit de Pa vd Steur weeshuizen waarin o.a ook mijn vader opgroeide onder leiding van zijn tante Henriette Otto naaste medewerkester van Pa vd Steur in een ander daglicht?.
Huib
Mijn vader en zijn broer zijn niet bij hun moeder weg gehaald net als zovele. Hun moeder die was overeden en hun leefde bij oma Thang hun door te weinig geld heeft zij ze begracht bij Pa en ja mijn vader en zijn broer zijn trots dat ze Steur kinderen waren. Daar konden ze nog iets leren en leven. Ik steun het weeshuis nog steeds zoals mijn ouders het ook doen. In name van gedachten van hem. Pa
Overeden moet overleden zijn. Heb dat stuk gelezen en vind juist dat ze het Weeshuis wat nog steeds bestaat niet ged aan doen zeg. Boos ja want uit mijn vaders mond en vehalen van die tijd had hij het goed met zijn broer want je werd door oudere opgevoed net als in een gewoon gezin. Pa zal zich om draaien net als mijn vader Modder gooien nee doe dat niet zeg. Heb veel gelezen over hem en gehoord van mijn eigen vader. Nee vele hebben juist te danken dat ze daar terecht konden ze kwamen ook zelf naar het weeshuis door dat ze het hoorde dat je daar opgevangen werd. Natuurlijk waren er regels dat heb je overal. Merk dat het artikel mij best raak zeg. Juist omdat ik ik jongere wakker wil maken dat het weeshuis nog steeds bestaat en kinderen opvang zeg
Het was ook niet het weeshuis dat verantwoordelijk was voor het gedwongen weghalen van kinderen, Berry. Het levenswerk van Pa vd Steur is bewonderenswaardig en daar doet het artikel niets aan af.
Pa van der Steur kon natuurlijk de grote massa kinderen niet aan. De kunst was om de kleintjes onder te brengen in groepen ouderen. Toen in 1946 een aantal Steurtjes bij ons in het ziekenhuis kwam voor een opleiding was ik even mijn ouders nog kwijt. Ik werd gewoon in die groep opgenomen, ik had op dat moment toch ook geen ouders.