Beste vrienden en vriendinnen,
Het eerste gedeelte van de treinreis van Bandung naar Yogya was weer een feest voor het oog. Ik geniet altijd weer van het landschap waar we langsrijden, vooral het deel dat na ongeveer een uur na het vertrek uit Bandung komt. Vlak voor Leles ontvouwt zich een schitterend panorama, de trein gaat dan een dal in. Helaas wordt het landschap minder mooi als de grens tussen West- en Oost Java is overschreden. Ook de plaatsen waar we langs komen hebben voor mij nog enige betekenis. Tasikmalaya, de plaats waar mijn grootvader in 1912 als stationschef 2e klasse is overleden, Manonjaja, waar de jongste zus van mijn vader is geboren, Gombong, de plaats waar mijn moeder als onderwijzeres les heeft gegeven voor ze met mijn vader trouwde en waar ze de sprookjes van haar baboe optekende, die ze later uitwerkte en die in de Moesson zijn gepubliceerd.
De aankomst in Yogya is dan weer een tegenvaller als je langs de taximaffia moet, die veel te hoge tarieven hanteren en die geen meters hebben, ik begrijp niet waarom hier niets tegen gedaan wordt. Ik heb later begrepen dat er wel taxi’s met een meter voor het Hotel Garuda op de Malioboro staan, waarom staan die niet voor het station? Met zware koffers naar Hotel Garuda lopen in de hitte valt niet echt mee.
Na het inchecken in het hotel ben ik naar de Malioboro gegaan, waar een parade was van jongelui in de klederdracht van hun provincie.
Ik heb een hotel in een zijstraat van de Malioboro op loopafstand van de Malioboro-Mall. De wandeling daarnaar toe is een avontuur op zich, langs al de verkopers van souveniers en kleding. En natuurlijk de mannen die je proberen batik aan te smeren voor een veel te hoge prijs, ik ben dit jaar nog niemand tegen gekomen die me probeerde te verleiden mee te gaan naar een batik tentoonstelling, die de laatste dag heeft en die uitverkoop houdt en die dat een week later nog steeds heeft. Maar ik ben hier nog enige dagen.
Wat hier ook is en dat ik in Bandung niet meemaakte, is dat ‘s-morgens regelmatig personen het hotel binnenlopen en eten proberen te verkopen. Ik heb zo nasi kuning en nasi goreng gekocht. Ook worden allerlei andere etenswaren zoals lumpia, risolles, martabak en kue lapis aangeboden. Het helpt natuurlijk ook dat het hotel geen keuken heeft. Ook kan ik hier uit een warung aan de overkant eten en drinken bestellen dat dan wordt gebracht en dat bijna niets kost. Ik heb 2 lumpias, 2 risolles en 2 kue lapis gekocht voor 6.000 rp, omgerekend is dat € 0,40.
Ik ben ook naar Fort Vredeburg geweest, dat nu een museum is. Vorig jaar moest ik entree betalen, maar dit jaar mocht ik gratis naar binnen, het bleek dat er een ceremonie was ter ere vann de Sumpah Pemudah, de herdenking van de eedaflegging in 1928.
Donderdagmorgen was voor het hotel een hoop lawaai, toen ik ging kijken waren er 3 mannen, die een gedresseerde aap aan een ketting bij zich hadden, die ze allerlei kunstjes lieten doen. Ik vond het zielig voor het aapje.
Zondag vertrek ik naar Kediri. Ik. Heb al een busje besproken, ik vertrek om 7.30 uur. Kosten 115.000 rp is ongeveer 7.50 €, je bent dan ca 325 km verder naar het oosten.
Groetjes,
Eric
...................
Indisch4ever 
Leuk Eric om je verhaal te lezen….blijft genieten en schrijven….ik kijk uit naar je volgende
bericht….pelan pelan dan hati hati…ya !! Groetjes….
Rectificatie op de “sajur-Gudek” van Jokja. Dit moet natuurlijk zijn Nasi Gudek – Istimewa !
En ja, zo heeft ons moederland nog veel meer heerlijkheden, waar je niet over uitgepraat raakt.
Echte nationale gerechten smaken nou eenmaal in het land van herkomst het lekkerst. Netals Glühwein en Gulasch Suppe in Oostenrijk, hoeft niet persé bij de après ski ! Ted Hartman
Nergens gesproken over de beroemde Jokja-sajur Gudek. Aduh, ik ngiler nog als ik terugdenk aan ons bezoek misschien in 1998, aan de kleine Jalan Assem Kecil, waar het ’s morgens 10 uur al druk was in een restaurant op de hoek van de weg. Fietsers met levende kippen aan het stuur, kwamen ze brengen en wij genoten van de warme feestmaaltijd. Onvergetelijk. En van vóór de oorlog was Jokja al bekend om deze specialiteit, we aten het toen uit een pisangblad – met de hand ! Hoe kunnen ze nangka, ei en kip zo lekker bereiden? Bestaat het Hotel Ambarukmo nog? Ted Hartman
Pak Bo,
het is een soort “Gugel” vertaling , dus Bhs Belanda Bengkok Sekali (Erreg Bengkok)
Erg bengkok dan mijn Bhs Belanda.
Hindu invloeden ?. Ya dat kan kloppen.
De eerste Hindu koninkrijkjes ontstonden in West Java , omstreeks 1ste eeuw NC, de Salaka Nagara in Banten.
De eerste bekende vorsten van hindu koninkrijkjes l(later in combinatie met buddhisme) vorsten kwamen ook uit West Java.
Door het trouwen, alliantie en veroveringen , zijn de vorstenhoven op Sumatra en elders beinvloed door de Sundanese/Javaanse hindu vorsten .
Een bruidskleding werd in het algemeen strak gereglementeerd, de vorsten, edelen aan de ene kant en de gewone man aan de andere kant.
Ook speel rijkdom een rol .
Vroeger , toen men hun plaats nog weten gebruiken ze hun bruidskleding die voor hun groep bestemd waren.
Totdat in de moderne tijd de “gewone man” het kan permitteren om bruidskleding die afgeleid zijn van de kratons te huren of kopen.
Dat zie je ook bij sommige bruidskleding van de mix-couples.
Ik vind de hoofdtooi van de bruid mooier als de westerse witte bruidssluier.
Maar het komt mij ook hindoestaans over ? Klopt dat ? Bewaard uit hindoestaanse tijden ?
De foto’s zijn afkomstig uit Sumatra ( welke streek ?) , meestal gebruikt bij een Bhineka Tunggal Ika ceremonie.
Bruidskleding is vaak anders dan pakaian daerah en of adat .
Hangt ook van de maatschappelijke positie en andere factoren.
Voor de toeristen die uitstappen bij de treinstation, op loop afstand van Inna Garuda ( de “oudste”hotel van Tempo Doeloe ) kan men de “mafia” taxi ontwijken door een beca ( 2 beca als je grote koffers heb ) te nemen , of een andong .
Qua prijs zal het even duur zijn dan de taxi, maar dan steunt je de kleine man.
En dit dan
siBo
Mijn complimenten voor het mooie verslag. In 1950 geboren in Surabaya, in 1951 naar Nederland en in 1994 teruggeweest voor een rondreis van 23 dagen. Mooi! Nog veel plezier.
Maar…… dat stel in traditionele kleding. Mij komt het over als bruid en bruidegom .
En wat zijn die ‘ tattoo’s’ op het voorhoofd van de dame?
In Indonesie is m.i. bruidskleding vaak ook de regionale dracht. En ook zijn de versieringen op het hoofd van de dame geen tattoeages maar plaksels.
Is er ook een betekenis voor die ‘plaksels’ ?
@Boeroeng ‘ een betekenis voor die ‘plaksels’ ?
De plakplaatjes zijn ws surrogaat voor…
” Beiden waren uitgedost in traditionele Javaanse bruiloft kostuums, plaatselijk bekend als Paes ageng (de grootse stijl, meestal gereserveerd voor de prinselijke en adellijke families). Echter, de bruid had gekozen af te zien van de traditionele make-up, dat duurt normaal gesproken vier tot vijf uur van toepassing. Tienuk Rifki, een top Javaanse bruiloft stylist, die de leiding had van de make-up “operaties”, zei de bruid kon slechts een uur van de make-up werk staan.
We waren allemaal klaar voor de “Paes ageng” make-up eigenlijk,, maar ze wilde niet een Cengkorong hebben op haar voorhoofd “, zei Tienuk”, verwijzend naar de traditionele V-vormige ontwerp getekend op het voorhoofd van een Javaanse bruid. Tienuk deed dit voor prinses Pembayun toen ze trouwde met de Yogyakarta Sultan, Hamengku Buwono X.
http://www.holferland.com/javaanse-huwelijksviering-in-yogyakarta-2.html
Hoe het gelaat feitelijk wordt “beschilderd”…
Ach en puur is ook mooi…
Hier de schitterend opgemaakte(Batakse)bruid,
http://www.columbusmagazine.nl/azie_en_midden-oosten/indonesie/highlight/tobameer/reisreporter/fotos/314449.html
Pak lemon,
laat me nu een hoedje schrikken bij het lezen van punt 6.
afijn,zie bij Daar de bruid krijgt van de bruidegom een aantal sojabonen, pinda’s, padie, ”””””” likdoorns, ””””……
Hoe komen ze er op !!
siBo
6. Kacar KUCUR OF TAMPA KAYA CEREMONY
Met de hulp van het type huwelijk, het koppel loopt arm in arm, of beter gezegd hielden elkaar met hun pink, op de site van het ritueel. Daar de bruid krijgt van de bruidegom een aantal sojabonen, pinda’s, padie, likdoorns, gele rijst, kruiden, bloemen en munten van verschillende waarden (de hoeveelheid van de munten moeten nog). Het verbeelden dat de man moet al zijn inkomen te geven aan zijn vrouw. De bruid ontvangt zorgvuldig deze geschenken in een kleine witte doek, boven een oude mat die is gezet op haar schoot. Ze moet een goede en zorgzame huisvrouw worden.