-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
-
Indische portretten
ingezonden door de Indisch4ever-lezers.
Heb je nieuws, foto of een oproep?
Mail ons !
Indisch4ever 
Pak Surya
Telaga Warna ken ik ook nog. We hadden wel eens een bungalow op de Puntjak maar daar zwommen we niet. Wel barstte het van de apen in de bossen er om heen. En in onze tijd werd ook al gezegd dat het er anker was.
Anyhow, het was een groot toeristisch meer niet al te ver van Bandoeng waar veel dagjesmensen naar toe gingen.
Het LIDO zou het ook kunnen zijn want die naam is me ook bekend.
Cigombong zijn we nooit geweest bij mijn weten. Wel natuurlijk de plantentuin in Bogor.
Huib
Pak Surya
Idd het is Tan Ek Tjoan. En het was eigenlijk al een soort wegrestaurant avant la lettre.
Ons autotje was er zo één van voren Porred en van achteren Piat. Door een zgn. “oom” in elkaar geknutseld.
Maar toen ik 16 werd kreeg ik een motorfiets en maakte de trip naar Puntjak en verder vanaf Bandoeng met vriendjes.
Toch moet er ook een toko Oen een rol hebben gespeeld in mijn jeugd. Mss. de toko om de hoek waar je een ons suiker of pindakaas kon kopen.
Pelabuhan Ratu gingen we in de 50-er jaren ook regelmatig naar toe om te zwemmen en te picknicken..Als ik me goed herinner kon je er ook bootje varen.
Mijn oudere zus presteerde het om dat toch wel grote meer in één keer over te zwemmen. Mij is dat nooit gelukt. We waren toen 15 à 16 jaar.
Huib
Pak Huib,
dat meer(tje) zit waarschijnlijk in Cigombong in de buurt van Bogor , vroeger was het een grote mooie meer.
De bedrijfsleiders waren toen of Blanda of Indo.
Ze spraken Nederlands met mijn ouders.
LIDO was een begrip bij de Nederlanders en Indonesiers .
Nu is het vervallen , de oude glorie is al lang verdwenen.
Ik schrik me rot toen ik met mijn vrouw/zoon even langs kwamen.
Of het zou kunnen bij Telagawarna (veelkleurige meer) in de buurt van Puntjak.
Het is wel anker .
@ Pak Huib: “Toch moet er ook een toko Oen een rol hebben gespeeld in mijn jeugd”.
Misschien van horen zeggen van je moeder, die voor de oorlog onderwijzeres was in Semarang?
Bij mijn weten is/was er namelijk maar één Toko Oen in de hele archipel en dat was het restaurant van die naam op de Semarangse Bodjong, in mijn jeugd de belangrijkste winkelstraat.
Op hoogtijdagen buiten een ijsje eten of, oh luxe, ès sjanghai en op nog hogere hoogtijdagen binnen makanan besar met de hele familie.
Op het trottoir voor de ijsjesetende bevoorrechten steevast een misvormde bedelaar die zich op handen en voeten voortbewoog, ook zijn handen in een soort sandal matjan. Wij noemden hem de “Kwek-kwek Man”, omdat zijn omhoog stekende bekken en achterwerk in onze ogen wel iets weg had van het achterend van een bèbèk.
Wat moet er in die arme man zijn omgegaan? Wij kinderen hadden al zoveel bedelaars in allerlei soorten en maten gezien en konden even koud en hooghartig als de grote mensen “maklomé” (ik geloof zoiets als “donder op”) roepen als we “paring-paring ‘ndoroh” hoorden.
De “Kwek-kwek Man” kreeg altijd wel wat van ons, al werd die cent of gobang hem toegeworpen en moest hij er “on all fours” achteraan.
Tja …. wij kinderen waren hard tegen mens en dier, want iedereen was hard tegen mens en dier. Pas in Nederland kwam de spijt en de compassie.
Compassie is luxe.
Pak Pierre
In Bogor/Buitenzorg had je toko Oen, een Chinese bakkerij met lekkere gevulde broodjes en zo. (Hoop dat ik de naam goed heb onthouden.)
Op de route van Bandoeng naar Jakarta in de 50-er jaren moest er altijd even gepauzeerd worden om die zalige broodjes te kopen.Stonden ook doorgaans wel een paar mensen in de rij.
Huib.
Pak Huib , waarschijnlijk is het de (wereld)beroemde Tan Ek Tjoan.
Froeher jaren 60 stoppen we vaak om daar te drinken, beli roti (o.a roti gambang , lijkt op ontbijtkoek ), plasstop etc.
Vroeger was het nog mooi .
Nu , we zijn 2 x geweest (laatste Januari 2014) door nostalgia ( gevoel pan proeger) .
Is een afknapper , wil aan mijn nyonya laten zien waar we altijd tussenstops maken als we met mijn ouders naar Bandung of Pelabuhan Ratu gingen.
Tarweproducten lijken mij niet echt khas Indonesia.
——————————————————————————————-
Ja en nee .
Hangt af wat men gaat maken , voor (bruin)brood, pasta, mie etc.
In de grote steden heb je al jaren “Europese”warme bakker waar je echte bruin brood kan kopen.
In Plaza Senayan Jakarta heb je zo’n warme bakker, naast SOGO en Starbuck , het is vaak beredruk, moet je in de rij staan.
Ook aan de achterkant richting parkeerplaats in zo’n corridor heb je een warme bakker (luxe voor Indonesische begrippen) waar je ook lekker koffie kan drinken, en kijken2 naar langslopende dames( zegt men dan , ik mag en kan dat niet doen)
In mijn jeugd in Semarang had je al bakkerij Sanitas aan de Karreweg (post koloniale naam onbekend). Die schijnt nu nog te bestaan.
Ik ruilde wel eens mijn schoolbrood voor het lekkers wat mijn Javaanse vriendjes in hun pintjoks hadden meegekregen. Zij blij, ik ook.
Pak Pierre
Toko Roti Sanitas, Jalan Mataram, Semarang
https://foursquare.com/v/toko-roti-sanitas-semarang-jawa-tengah/4ce5121f4039b60c5971c406/photos
Doet me aan mijn Ma denken, Pierre, zij ruilde ook haar broodjes met die van de weeskinderen op haar lagere school (mocht niet, waarom weet ik ook niet), brood met suiker was veel lekkerder, vond ze, dan wat ze van huis uit mee kreeg. Kreeg ze standjes, maar deed ’t toch……
Groet, Nadia.
Ja Nadia …. wit brood met suiker. Direct na de oorlog was dat wel het meest super-de-luxe wat je mee kon krijgen.
Later, toen het leven weer enigszins was genormaliseerd, werden de schoolkindertjes van huis uit bevoorraad door baboe of djongos, die eten in een boengkoesan of rantang kwam brengen. Ook voor enkele inlandse kindertjes, mogelijk dus “van goeden huize”.
Ik moest het helaas doen met de boterhammetjes met suiker. Die werden gelukkig fel begeerd door die inlandse kindertjes.
The grass is always greener ….
Pak Pierre
PS: Bedankt voor de link naar Sanitas. In niets meer te onderscheiden van de warme bakker om de hoek. Ze hadden vroeger lekkere roti sobèk, een lekkernij die ook niet iedere dag in huis kwam.
PP
Bovenstaande liedjes zijn mooi. De tekst versta ik niet. Maar de bijgaande beelden zijn vaak afschuwelijk. Een strijd heeft toch niets met de verheerlijking van moordpartijen van doen. Strijdliederen vertolken veelal de innerlijke strijd van de mens tegen de stormen en tegenslagen van het leven.
“Sepasang mata bola”
Dua mata memandang
Se akan akan dia berkata
Lindungi aku pahlawan
Dari pada si angkara murka
Pierre de la Croix, on 12 augustus 2014 at 21:33 said:
Ik heb er geen woord van verstaan. Wellicht was de tekst krijgshaftig,
————————————————————————–
Niet echt krijgshaftig.
Pak Surya,
Voor de goede orde: Mijn commentaar van 2133 uur sloeg op het Indisch Strijdlied “Storms never last”.
Een beetje strijdlied moet juist de storm verheerlijken, niet
koeltje suizelt
doet ritselen het lover
brengen de geuren
der bloemen ons over
Een Indisch strijdlied zou b.v. wel kunnen zijn
Ferme jongens, stoere knapen
Foei hoe suffig, staat gij daar
Zijt gij dan niet wel geschapen,
zijt gij niet van zessenklaar
(Alle liedcitaten uit “Kun je nog zingen, zing dan mee)
Pak Pierre
Inderdaad, nu ik naast elkaar de twee (strijd annex liefdes) liederen hoor, moet ik de voorkeur geven aan de Selendang sutera. Samen met andere culturele invloeden heeft Indonesie in muziek, dans, vertelkunst, literatuur, toneel, beeldende kunst etc. een verfijnde cultuur. Ook de kookkunst is echt een kunstvorm.
Heb niet zoveel aan te merken op de kookkunsten van de jongeman Toorop. En het lijkt me gewoon een Indisch gerecht in een modern jasje. Niets mis mee en ziet er smakelijk uit. Zou er zo een hap in willen zetten.
En als Indonesisch strijdlied kan ik me niet herinneren het liedje ooit gehoord te hebben.De strijdreet Allah Akbar wel!
Maar dan nog is het een prachtig lied en is er niks mis mee dat hij het ten gehore brengt. Of rusten er auteursrechten op?
Huib
Prachtig lied inderdaad. Valt onder het genre Kroncong Revolusi.
Volgens mijn moeder was dit het Indisch strijdlied van de Indo(Europeaan). Wel Engelstalig. En vooruitkijkend naar het – winderige – land van belofte. Maar de stormen (van het leven) zullen nooit eeuwig (voor altijd) duren.
Zou dit lied beter passen bij de wrap?
Hoe ken? Deze compositie van Waylon Jennings / Jessi Colter dateert van 1981. Al lang en droog in Holland toen.
Volgens mijn gegevens is Storms never last in 1975 gecomponeerd en op plaat gebracht door Jessi Colter, de partner van Waylon Jennings die een lange stormachtige relatie met hem had. Het kan dus geen oud KNIL-lied zijn. Waarschijnlijk is het lied “geadopteerd” door het ICM, Indisch Cultureel Centrum, als “strijdlied” voor het manifest van de Indische kwestie. Zoiets.
Sorry, ik bedoel: Indisch Platform.
Ik heb er geen woord van verstaan. Wellicht was de tekst krijgshaftig, de zoetsappige melodie en idem vertolking duiden nou niet direct op een strijdlied waarmee je de mensen op de barricaden krijgt.
Aux armes citoyens
Formez vos bataillons
Marchons, marchons ….
Pak Pierre
Een enthousiaste jongeman ramt een gerecht in elkaar en besluit de clip met een liedje uit de Indonesische vrijheidsstrijd.
Wat opvalt, is dat hij typisch anno 2014 kookt, dat wil zeggen: er zit een spat eerbied bij voor het voedsel, geen liefde voor het bereiden. Het is van: kijk mij eens vlot bezig zijn.
Nogmaals: het past allemaal in 2014. Maar als je denkt aan (o)ma in de keuken, hoe die vroeger bezig was, dan weet je het verschil.
#een liedje.uit de Indonesische vrijheidsstrijd.#
Ik dacht het niet en wel een van de mooiste krontjong liederen.
siBo
@ Pak Bo,
Niets ten nadele van de kookkunst van de jonge heer Toorop, maar zijn getoonde product lijkt wel op de oerhollandse pannenkoek waarop een andere goede bekende van I4E mij jl. zondag tracteerde in het pannenkoekenhuis hoog boven op een tjot in het Bloemendaalse.
Met stroop natuurlijk.
Mooi weemoedig muziekje overigens en mooie plaatjes uit vroeger tijden. Plotseling valt mij bij het bekijken van een van die plaatjes op hoe groot die kinderen waren die nog in de selèndang werden meegetorst door hun moeders.
Was dat altijd zo en tot hoe oud mochten ze nog empèng? In mijn jeugd lette ik daar niet zo op.
Pak Pierre
Ik dacht het wel. In 1946 gecomponeerd door Ismail Marzuki, over een jonge strijder die bij het afscheid van zijn geliefde een zijden sjaal kreeg en die gebruikte om de wond die hij opliep aan zijn arm te verbinden.
Selendang sutera ,een soort Indonesische Yellow Ribbon .
De selendang , al dan niet van sutera heeft ook multifunctie , als zakdoek voor ingus/snot, voor zweet , arm keseleo etc.
Het moet ook een vlotte presentatie zijn. Kijkers haken af als de presentator te weinig zegt of saai overkomt.
Het zegt verder niks over een gebrek aan toewijding aan zijn dagelijkse kookstijl .
Hoe hij gebruikte spullen over zijn schouder weggooit, is veelzeggend.
het is show, dat doet hij niet in de keuken dagelijks.
Een Indische jongen die een gerecht maakt dat niet bestaat in Indonesië. Hoe kan het dan een Indonesische wrap zijn?
Volkeren van over de hele wereld kunnen overal ter wereld “hun” gerechten verkopen. Gerechten die met hand en tand verdedigd worden, waar historici aan te pas komen om het te verdedigen dat de gerechten authentiek zijn met UNESCO en alles.
Wat doen Indo’s? Die geven een gerecht gewoon aan iemand anders…
Lijkt me zakelijk gezien niet echt logisch.
Jeroen, on 13 augustus 2014 at 13:47 said:
Een Indische jongen die een gerecht maakt dat niet bestaat in Indonesië. Hoe kan het dan een Indonesische wrap zijn?
——————————————————————————————
Eerlijk gezegd ken ik ook geen Indonesische wrap.
De getoonde Indonesische wrap(geen Indisch ) is een combinatie van de “mais”omhulsel ( mijn zoon maakt vaak taco) met “Indonesische”inhoud .
Persoonlijk zou ik kecap ABC nemen i.p.v Kaki Tiga.
Lebih gurih dan mantap.
In Indonesia (Jakarta en grote steden) stikt het van de “wrap” restaurants , bij de zgn cepat saji ( fast food) restaurants.
Lonni kwam ook met een authentiek Pitabroodje uit Sulawesi. Ik heb gegoocheld op “roti khas sulawesi” maar heb niets gevonden hoor…
Tarweproducten lijken mij niet echt khas Indonesia.
Leuk Idee van Toko Toorop, maar noem het aub een Indische of Indisch Nederlandse wrap ofzo. Wie weet slaat het aan en kan hij een dingetje openen in New York ofzo.