Ik ben Marjolein van Pagee en als fotograaf werk ik sinds 2010 aan het project Kembang Kuning Gele Bloem, dit gaat over de toen zo genoemde “politionele acties” in Indonesië.
www.marjoleinvanagee.nl
Mijn opa Jan van Pagee werd net als zovele anderen in 1947 als dienstplichtig marinier naar Surabaya, Oost-Java gestuurd. In 2005 is hij overleden zonder ooit iets te hebben verteld. Lees verder en zie het filmpje
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden
21 jaar !!
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
XXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 
Ik zie dat de heer R.L. Mertens zich weer in het zadel van zijn stokpaardje heeft gehesen.
Nou …. dan mag ik ook wel:
En toch ben ik van mening dat de Molukker Johan Teterisa ten onrechte is gestraft voor zijn streven naar ZIJN “Merdeka” en onmiddellijk moet worden vrijgelaten.
Pak Pierre
Beste Pak Pierre de la Croix,
U hebt op @19 juli 2014 at 00:47@ en reeds vele andere malen voor de vrijlating van de Aborees/Harukese leraar Johan Teterissa gepleit. Heel erg bedankt daarvoor.
In Indonesië lopen meer mensen gevaar op vervolging, alleen omdat ze opkomen voor hun rechten of misstanden aan de kaak stellen. Voor deze mensenrechtenactivisten is het vaak moeilijk om aan informatie te komen. Ook hebben ze niet altijd de kennis en vaardigheden om voor hun rechten op te komen.
Daarom ondersteunt Amnesty de scholing van activisten. Zo leren zij hoe ze schendingen kunnen documenteren, om zichzelf te beschermen en op welke manier ze hun organisatie kunnen versterken. De komende drie jaar werkt Amnesty, samen met een lokale organisatie, aan een scholingsprogramma voor mensenrechtenactivisten in Indonesië.
Nogmaals bedankt voor uw support.
Met vriendelijke groet,
Amnesty
@RLMertens. Mijn advies zou zijn;”onderzoek…. En ook nog…. aan de (nog) levende slachtoffers en hun nazaten! ”
Het is misschien niet zo’n goed idee….en doen de indonesiërs dat het beter door er minder aandacht aan te schenken.
* Het geheugen gaat zijn eigen gang
Stel dat je zelf zou mogen beslissen wat je wilt vergeten, zou je dan de goede dingen vergeten? Of zou je juist ervaringen aandragen die je beter kunt onthouden? En zou het wijs zijn om van die mogelijkheid gebruik te maken? Het zijn vragen die Douwe Draaisma (1953), hoogleraar geschiedenis van de psychologie en schrijver van geheugenboeken, nog steeds fascineren. De afgelopen drie jaren heeft hij geprobeerd in herinneringen telkens het vergeten te zien,
Het geheugen heeft een voorliefde voor ernstige gebeurtenissen. Kunnen we traumatische ervaringen vergeten?
‘Ik geloof niet dat trauma’s tot vergeten kunnen leiden. De manier waarop we met trauma’s omgaan lijkt eerder op vermijding, op wat Freud in een vroege fase van zijn denken heeft beweerd. Je probeert het trauma uit je gedachten te bannen, je vermijdt associaties die daarnaar toe leiden. Dit zie je bijvoorbeeld veel bij oorlogsslachtoffers: ze mijden herdenkingen, lezen op 4 en 5 mei geen kranten, kijken geen televisie. Dat is niet omdat ze die herinneringen vergeten zijn, maar omdat ze niet in die herinneringen terecht willen komen.’
Dus verdringen bestaat niet?
‘Nou, dat is ook weer zo’n sterke uitdrukking, maar onderzoek waarbij je om te beginnen vaststelt dat mensen een traumatische ervaring hebben gehad – een verkrachting, een brand, een ernstig ongeluk – en dan kijkt of er verdringen optreedt, heeft uitgewezen dat mensen juist last hebben van herbelevingen, van nachtmerries. Het probleem is juist dat het trauma niet weg is; het komt op de meest ongelegen momenten terug.’
Hebben we zelf nog iets te zeggen over wat we vergeten?
(Zucht)‘ Ik ben bang van niet, maar het voordeel daarvan is dat we ons ook niet druk hoeven te maken over de morele kant van het vergeten. We hebben de neiging om het iemand kwalijk te nemen als hij een naam of een datum is vergeten, we associëren het met onverschilligheid. De ongezeglijkheid van het geheugen biedt een excuus. Je kunt niet persoonlijk verantwoordelijk worden gesteld voor wat je bent vergeten.’
http://www.suzanneweusten.nl/nl/artikelen/sw4ceec43674c43.html
>>>>>>>>>>>>Hebben we zelf nog iets te zeggen over wat we vergeten?
(Zucht)‘ Ik ben bang van niet, maar het voordeel daarvan is dat we ons ook niet druk hoeven te maken over de morele kant van het vergeten. We hebben de neiging om het iemand kwalijk te nemen als hij een naam of een datum is vergeten, we associëren het met onverschilligheid. De ongezeglijkheid van het geheugen biedt een excuus. Je kunt niet persoonlijk verantwoordelijk worden gesteld voor wat je bent vergeten.’<<<<<<<<<<<<<<<
U vergeet iets en dat is dat iedere periode van leeftijd, jong, middel en oud hun eigen herinneringen hebben dat weer te maken heeft met de verschillende delen van de hersenen.
Daarnaast is ieder mens anders gebouwd. Velen zijn inderdaad bang voor bepaalde gebeurtenissen (trauma), maar anderen roepen het op een bepaalde leeftijd op en komen met zich zelf in het reine.
Ik ben er van overtuigd dat geen mens het kan ontwijken, want het verleden komt in een bepaalde vorm toch terug.
@Lemon. Ik zelf, heb eerst een sterke neiging gehad het waarom/waardoor van bersiap te onderzoeken. Voor mij was het een raadsel te ervaren dat je de hele Japanse tijd, weliswaar als verschoppeling van 8-10 jr,, vijandig, doch links werd gelaten. Maar juist na eind sept/okt 1945 met dood/verderf werd bedreigd. Voor die toenmalige politici/politiek heb ik dan ook geen enkel goed woord over.Raakte wel even van slag bij ‘het moment’, tijdens de doc. ‘de Buitenkampers’. Echter zeker niet (gelukkig) een trauma.
Marjolein fotografeert en luistert naar zowel Ned. als Indon.veteranen. Wat een bezieling om als 3e. generatie dit te doen. Naar verhalen van dood en verdriet. Een tijd geleden was er ook tv.programma over een kleindochter van een Indië veteraan, die naar Indon. afreisde, om aan de weet te komen wat haar opa is overkomen. Zij kreeg een huilbui bij een bezoek aan een Indon.kerkhof. ‘Het zijn er zoveel…..’, mompelde zij. In 1980 was ik er voor eerst weer terug. In onze reisgroep reisde ook een veteraan mee met zijn dochter. We bezochten ook een kerkhof waar enkele maten zijn begraven. Bij het aanzicht van de graven, vloekte hij plotseling gvd!; waarom, waarvoor…..? Het was pijnlijk voor hem, zijn dochter en aanwezigen. Ik vermoed dat hij toen heel veel heeft geleden, dat moment, maar ook daarvoor, zijn hele leven na Indië. Welk motieven Marjolein heeft? Mijn advies zou zijn; onderzoek de politieke besluitvorming van dit drama (vanaf het Atlantisch Handvest 1941), die meer dan 400.000 slachtoffers heeft gekost. En ook nog…. aan de (nog) levende slachtoffers en hun nazaten! ‘We zaten aan de verkeerde kant van de geschiedenis’, zei min.Bot indertijd,.
Ik heb zo’n vaag idee, dat als je die bersiappers het woord Atlantisch Handvest, of zelfbeschikkingsrecht zou noemen, de ogen op oneindig worden gericht, en het verstand op nul. Gelukkig heb ik daar de tijd niet voor genomen. Had ik dit misschien niet kunnen schrijven. En de heer Bot is een prachtige speecher!!! Als ik hem hoor, vind ik mezelf wel een beetje saai.
Boeroeng, ik mag het volgende toch wel sturen?
Misschien een beetje bezijden het onderwerp, maar heer Somers, U houdt nogal van politieke opmerkingen. Wat vindt u van het volgende dat j.l. mij door iemand uit Holland werd toegestuurd.
In Australië zijn ze er klaar mee . .Nu hier nog !!!!!!!
Hier kan heel Europa een lesje aan nemen!!!
• Moslims die onder de Sharia-wet wensten te leven werden woensdag gevraagd om Australië te verlaten, toen de regering zich richtte tot de radicalen in een poging om potentiële terreur- aanvallen te verijdelen.
•
Afzonderlijk zette Premier Howard woensdag kwaad bloed bij sommige Australische Moslims door te verklaren dat hij de inlichtingendiensten steunde die de binnenlandse moskeeën in de gaten houden.
Citaat:
‘DE IMMIGRANTEN, NIET DE AUSTRALIËRS, MOETEN ZICH AANPASSEN!
Aanvaard dit of vertrek. Ik ben het beu dat deze natie zich ongerust maakt of we een individu of een cultuur beledigen. Sinds de terreur aanslagen op Bali, hebben we een grote toename meegemaakt van patriotisme bij de meerderheid van de Australiërs, zoals we dat voordien nog nooit hebben meegemaakt.’
‘Deze cultuur heeft zich ontwikkeld gedurende twee eeuwen van strijd, proberen en overwinningen door miljoenen mannen en vrouwen die vrijheid nastreefden.’
‘Wij spreken voornamelijk ENGELS. Niet Spaans, Libanees, Arabisch, Chinees, Japanees, Russisch, of welke andere taal dan ook. Daarom zeg ik U; als je deel wilt uitmaken van onze samenleving, dan hebben jullie geen andere keuze dan ONZE taal te leren.’
‘De meeste Australiërs geloven in God. Dit is geen rechtse radicale politieke praat maar een vaststaand feit, omdat Christelijke mannen en vrouwen deze natie gesticht hebben, gefundeerd op Christelijke principes, en dit is duidelijk gedocumenteerd. En het is zeer zeker gepast om dit feit te tonen op de muren van onze scholen. Als God u beledigt, dan stel ik voor dat u overweegt om een ander deel van de wereld uw thuis te noemen, want God maakt deel uit van onze cultuur.’
‘Wij aanvaarden jullie geloof, en zullen ons niet afvragen waarom. Het enige dat we van jullie vragen is dat jullie ons geloof accepteren en vredig en harmonieus met ons wilt samenleven.’
‘Dit is ONS LAND, ONZE GROND, en ONZE MANIER VAN LEVEN, en we willen jullie alle mogelijkheden geven om hiervan te genieten. Maar als jullie nu eens eindelijk ophouden met klagen, jammeren, onze vlag te verscheuren, onze EED, ons Christelijk Geloof en onze levenswijze onderuit te halen, raad ik jullie ten zeerste aan om gebruik te maken van nog een ander Australisch voorrecht, …’
• ‘HET RECHT OM OP TE STAPPEN!’
‘Als je niet gelukkig bent STAP DAN OP. Wij hebben jullie niet gedwongen om naar hier te komen. Jullie hebben zelf gevraagd om naar hier te komen. Aanvaard dan ook het land dat jullie aanvaardde.’
Heer Geenen, ik ben het volkomen eens met premier Howard van Australie.
Het is frapant dat mensen gaan immigreren door omstandigheden en dan proberen die omstandigheden in te voeren in hun nieuw land.
De omstandigheden zijn armoede, verdrukking en het ontbreken van vrijheid door het dwingen van 7de eeuwse wetten.
Pak Boeroeng, deze bijdrage is niet per se bestemd voor heer Geenen, zodat hij mij geen verantwoording schuldig is over zijn delete-gedrag.
Verder in het kader van ‘was Kaïn nou wel of niet zijns broeder hoeder’…
In de Australische Grondwet zijn Aborigines nog altijd niet gelijk aan de andere inwoners. De politiek wil dat veranderen, maar het is een stroperig proces.
Vandaag is het Australia Day (26/1/2014 e.m.). Tijdens de nationale feestdag viert Australië haar pluriformiteit en het is de dag bij uitstek waarop nieuwe staatsburgers hun eed afleggen, zoals een honderdjarige mevrouw uit Irak vandaag deed. Met al die nieuwe inwoners die elk hun eigen invloeden meebrengen, is het ook de dag waarop Australië zich afvraagt in welke richting de nationale identiteit zich beweegt.
Invasion Day
Dat multiculturele feest is niet de oorspronkelijke gedachte achter Australia Day. Op 26 januari 1788 kwam de Eerste vloot aan en hees in Sydney de Engelse vlag om het continent officieel onder Engels gezag te plaatsen. Onder Aborigines wordt deze dag dan ook vaak niet gezien als feestdag, maar juist als de start van de overheersing. Sommigen spreken van Invasion Day, anderen hebben het over Survival Day en vieren dat de Aboriginal cultuur kans heeft gezien ondanks alles te overleven.
Elk jaar zijn er protesten. Zo werd Captain Cook’s Cottage dit jaar opnieuw besmeurd met graffiti. Het huisje was ooit van de ouders van Captain Cook en werd in 1934 steen voor steen afgebroken en vanuit Engeland overgevaren naar Melbourne.
Geen stemrecht voor Aborigines
In de Grondwet worden Aborigines nog altijd niet erkend als volwaardige inwoners van Australië. Het document werd in 1901 opgesteld en Aborigines werden in die tijd als minderwaardig beschouwd. Daarom werd in het document geen melding gemaakt van een vroegere Australische geschiedenis. Aborigines kwamen alleen ter sprake om ze uit te sluiten, bijvoorbeeld van stemrecht.
art 25. …. if by the law of any State all persons of any race are disqualified from voting at elections for the more numerous House of the Parliament of the State, then, in reckoning the number of the people of the State or of the Commonwealth, persons of the race resident in that State shall not be counted.
Zelden succes
Hoewel in 1967 besloten werd dat Aborigines wel degelijk meetelden als burgers en ook het recht hadden om te stemmen, is het wetsartikel nog altijd van kracht. Om de Grondwet te veranderen is een referendum nodig en die hebben zelden succes in Australië. Van de 44 referenda haalden tot nu toe niet meer dan acht de streep, de laatste in 1977.
Een verklaring daarvoor is dat er een dubbele meerderheid nodig is om de wetswijziging aan te nemen: niet alleen op nationaal niveau moet een meerderheid zich uitspreken voor de wijziging, ook moet in minstens vier van de zes staten een meerderheid zich achter het voorstel scharen.
Stroperig
Politici zijn eensgezind in hun wens om de Grondwet aan te passen, maar zijn ook al jaren bezig om uit te dokteren hoe ze een referendum kunnen organiseren waarvan het succes op de voorhand vast staat. In 2010 werd een deskundigenpanel ingesteld om met alle betrokken partijen te overleggen. Twee jaar later kwamen ze met een voorstel, om discriminerende wetsartikelen te verwijderen en een aantal toe te voegen om Aborigines erkenning te geven. De aanbevelingen werden afgelopen jaar unaniem werd aangenomen door het parlement. Sinds die tijd werken twee Kamerleden aan de exacte formulering van de nieuwe wetten. Minister-president Abbott beloofde bij zijn aantreden dat ze binnen een jaar met een voorstel zullen komen.
Staten lopen voorop
Verschillende staten hebben in hun wetten al teksten opgenomen die Aborigines erkennen als eerste inwoners van het land. Zo staat in het voorwoord van de wet in Queensland dat
De mensen van Queensland, (…) Aboriginals en Torres Strait Islanders erkennen als de eerste Australiërs, wiens land, wind en water we tegenwoordig allemaal delen. We waarderen hun unieke waarden en hun eeuwenoude, maar nog altijd levende cultuur, die het leven van onze gemeenschap verdiept en verrijkt.
De hoop is dat een dergelijke verklaring ook wordt opgenomen in het voorwoord van de nationale wet, plus natuurlijk de aanbevelingen van de deskundigen. Hoe belangrijk die erkenning is voor Aborigines blijkt misschien wel uit het feit dat Australiër van het jaar, de Aboriginal sportman Adam Goodes, er aan refereerde na zijn verkiezing. ,,Het gaat ons er niet om dat we ons land terug willen, of dat we gecompenseerd willen worden, maar we willen vooral erkend worden als eerste inwoners van Australië.”
BRON: NOS-Correspondent Robert Porti, standplaats Sydney
e.m.
Tja … ik heb al eerder iets geschreven over het recht om “native” van een bepaald stukje grond te worden genoemd, met uitsluiting van alle andere aanwezigen en vastgesteld dat, voor wie een beetje in de “out of Africa” theorie gelooft, niemand ergens op de wereld “native” kan zijn, behalve misschien zij die nu nog leven in het gebied waar de moderne mens moet zijn ontstaan en van daar is uitgezwermd over de aarde.
Zo heb ik eens ergens gelezen – ik weet even niet meer waar en van wie de wijsheid kwam – dat ook de Australische Aboriginals niet de eersten waren op het continent, maar dat zij de daar reeds aanwezigen vakkundig hebben uitgeroeid en/of doen opgaan in hun eigen gemeenschappen. Voor de Maori’s van Nieuw Zeeland geldt overigens het zelfde.
Maar ik moet niet al te puriteins gaan doen. “For all practical purposes” moet worden erkend dat de Aboriginal er al was toen de eerste schepen met boeven (inclusief kruimeldiefjes) en arme weesmeisjes uit Engeland en Ierland in Australië landden om het land te beschaven.
Toegegeven moet ook worden dat de nieuwe bewoners uit Europa de oudere schandelijk hebben behandeld. Ook die oudere hadden met recht aan de nieuwkomers van toen kunnen zeggen ” Dit is ONS LAND, ONZE GROND, en ONZE MANIER VAN LEVEN, en we willen jullie alle mogelijkheden geven om hiervan te genieten” (citaat uit de Bergrede van die Australische premier).
Die speech van die Australische premier (volgens mij niet de huidige) circuleert geloof ik al een paar jaar en ik kan mij er ook wel in vinden. Maar ja ….. boter op hun hoofd hebben die afstammelingen van de eerste blanke kolonisten wel. Ze mogen daar ook een beetje rekening mee houden.
Met dank aan Pak Eppeson voor zijn noeste spit- en graafwerk dat mij heeft aangezet tot het schrijven van dit stukje. Veel en veel moeilijker dan mijn gezwam uit den bloten kepala.
Pak Pierre
>>>>>>>>>>>Die speech van die Australische premier (volgens mij niet de huidige) circuleert geloof ik al een paar jaar en ik kan mij er ook wel in vinden. Maar ja ….. boter op hun hoofd hebben die afstammelingen van de eerste blanke kolonisten wel. Ze mogen daar ook een beetje rekening mee houden. <<<<<<<<<<<<<
Alle verhalen van vroeger zijn allemaal leuk en aardig, maar ze leggen geen zoden aan de dijk. De huidige Australische regering bepaald hoe een ieder en vooral de nieuwe emigrant in het huidige Australië dienen te leven. Er wordt daar dan ook geen doekjes om gewonden en de meerderheid van de bevolking is daar blijkbaar mee eens. Of iemand in Europa daar mee niet eens is is voor hun no big deal. Het enige wat ik er over kan en wil zeggen is dat het in ieder geval heel duidelijke taal is. TAKE IT OR LEAVE IT!
And that’s an order.
Pak Pierre
Tja … meneer De la Croix, hebben u en ik nu hetzelfde gelezen?: @Alle verhalen van vroeger zijn allemaal leuk en aardig, maar ze leggen geen zoden aan de dijk.@
— Dan zou ik zeggen: ‘Hè hè … eindelijk tot inkeer gekomen. Gelukkig maar; zijn we eindelijk verlost van die eeuwigdurende individueel selectief zielige Indo-verhaaltjes van 50 jaar geleden over andijvieluchtjes en nog langer geleden, misschien wel 70 jaar, dat zielige gedoe over gele mannetjes met hun kromme beentjes en een Japanse keizer die allang dood is. Eindelijk. ’t Werd wel tijd zeg. We leven inmiddels in het jaar 2014. Dus de huidige regering bepaalt heden en toekomst en niet het verleden.’ Basta. Al !
[ [ Nee natuurlijk niet e.m., blablabla …. dat is heel wat anders. Dat heb jij niet meegemaakt blablabla …. ] ]
Sorry Pak Boeroeng, ik mag niemand uitsluiten, maar deze reactie is helaas niet bestemd voor heer Geenen.
Goed weekend semoea allemaal y’all’
e.m.
>>>>>>>>>>>>>>Tja … meneer De la Croix, hebben u en ik nu hetzelfde gelezen?: @Alle verhalen van vroeger zijn allemaal leuk en aardig, maar ze leggen geen zoden aan de dijk.@
– Dan zou ik zeggen: ‘Hè hè … eindelijk tot inkeer gekomen. Gelukkig maar; zijn we eindelijk verlost van die eeuwigdurende individueel selectief zielige Indo-verhaaltjes van 50 jaar geleden over andijvieluchtjes en nog langer geleden, misschien wel 70 jaar, dat zielige gedoe over gele mannetjes met hun kromme beentjes en een Japanse keizer die allang dood is. Eindelijk. ’t Werd wel tijd zeg. We leven inmiddels in het jaar 2014. Dus de huidige regering bepaalt heden en toekomst en niet het verleden.’ Basta. Al !
[ [ Nee natuurlijk niet e.m., blablabla …. dat is heel wat anders. Dat heb jij niet meegemaakt blablabla …. ] ]
Sorry Pak Boeroeng, ik mag niemand uitsluiten, maar deze reactie is helaas niet bestemd voor heer Geenen.
Goed weekend semoea allemaal y’all’
e.m.<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Meneer e.m. ik weet niet wat u mankeert, maar als ik iets schrijft, en in dit geval wat de Australische regering bepaald, vindt u het nodig om andere feiten tegen mij naar voren te halen. U wordt op zijn zachts gezegd bijzonder vervelend. En dan heb ik mij heel beleefd uitgedrukt.
"zielige indo-verhaaltjes"——–U bent een etter!
De “speech” van John Howard gaat al jaren en jaren rond op internet.
“However, although the message does contain elements of truth, it is in fact highly misleading and inaccurate,” is de conclusie van Hoax-Slayer, een website die alle roddels en sterke verhalen op de digitale snelweg op hun waarheidsgehalte checkt. Zie: http://www.hoax-slayer.com/howard-muslim-speech.shtml
Dus waarom ruzie maken over iets wat toch niet waar is. Prettig weekend allemaal.
Ron Geenen schreef o.a.: …U wordt op zijn zachts gezegd bijzonder vervelend. En dan heb ik mij heel beleefd uitgedrukt.
“zielige indo-verhaaltjes”——–U bent een etter!………..
Ron Geenen, tot nog toe heb ik – als “bijna stille” lezer van sommige draadjes op dit forum – niet opgemerkt, dat men elkaar minderwaardig betitelt bij meningsverschillen van welke aard dan ook.
Het siert u van geen ene kant Ron Geenen, dat u de heer E.M. de benaming “etter” toedient en ik besef dat de heer E.M. best in staat is om u op eendere lage wijze van repliek te dienen, hetgeen hij echter nooit zal doen. Daar is de heer E.M. teveel heer of gentleman en te beleefd voor.!!!!
U meent van u zelf dat u zich beleefd uitdrukt… Was de bladzijde van uw woordenboek eruit gescheurd waar de betekenis van het woord “beleefd” in beschreven staat?
@Somers. Atl.Handvest 1941 was alleen bij de poltici, Volksraad leden bekend en natuurlijke NIET bij het gewone volk, tenminste….. Dat werd bewust zo gehouden en waardoor het beloop vanaf bersiap tot overdracht bepaald werd. De gevolgen daaraan werden/moesten worden/ weggepoetst onder het banier; ‘voor orde rust’! Waar Marjolein nu ‘op onderzoek uitgaat’.-Note; ik zelf vond het Atl.Hndv. in het boekje; Van Indië tot Indonesië, voor en na het kamp, door M.Cohen Stuart-Franken 1947!!! blz.115; ‘op de trams van Batavia, stonden leuzen in Engels en maleis; vrijheid voor elk volk! Waaruit moest blijken dat het Atlantic Charter, volgens Cohen, ook hier van toepassing moest worden, aldus de republikeinen(r.met kleine letters!)
Dus… de republikeinen wisten het ook al/wel!
Alleen historicus dr.L.de Jong( geen één andere!) heeft het genoemd in de dl.11-14 van het Koninkrijk in de 2e wereld oorlog
En, hr.Somers ogen blijken…. nu nog op oneindig gericht. Toch een beetje saai, hoor.
Ik merk dat mijn postings er voor gezorgd hebben dat de discussie vér is afgedwaald van het onderwerp.
excusez…. sorry en maaf.
Ach offtopic gaan moet een beetje kunnen.. en ik doe lekker mee.
Ik dedecteer geen slachtofferrol in het stuk van Siem Boon.
Zou Kousbroek haar een stereotype opleggen? Das makkelijker de werkelijke punten opzij schuiven.
Over het ‘indisch zijn’ van een indo kan door zijn ‘vermenging’ van genetische en culturele kenmerken vd aziaat en europeaan tot in
-tigste generatie geen twjfel mogelijk. De indo kan alléén bijzichzelf te rade gaan aan welke kort samengevat, blanke cq gekleurde kenmerken hij de voorkeur geeft dwz zijns ondanks zal cultiveren. De een zal trots zijn op z’n aziatische kant / loopt er niet voor weg en de ander moet er niets van hebben en wil doorgaan als een getinte ‘hollander of europeaan’.
De indische blanda of de orang totok die generaties lang ‘raszuiver'(brrr wat een woord) in de archipel verbleef heeft in feite dezelfde keuze. Maar in tegenstelling tot de indo heeft het ws te maken met een extern groeiproces (worteling) en ontstane liefde vh 2e vaderland.
Zelf ( in de kennissenkring) vond ik het bijzonder dat er tussen 2 hollandse broers , die 4 en 6 jaar oud in de jaren vijtig een 6 tal jaren in de Indonesië woonden, door de ouders niet vd inheemse cultuur werden weggehouden juist de oudste zichzelf vond verindischen maar de jongste makkelijk over die periode heen kon stappen en er niets van heeft overgehouden.
>>>>>>>>>Maar in tegenstelling tot de indo heeft het ws te maken met een extern groeiproces (worteling) en ontstane liefde vh 2e vaderland.
Zelf ( in de kennissenkring) vond ik het bijzonder dat er tussen 2 hollandse broers , die 4 en 6 jaar oud in de jaren vijtig een 6 tal jaren in de Indonesië woonden, door de ouders niet vd inheemse cultuur werden weggehouden juist de oudste zichzelf vond verindischen maar de jongste makkelijk over die periode heen kon stappen en er niets van heeft overgehouden.<<<<<<<<<<<<
Ik denk dat er tigt redenen zijn voor een persoon om een bepaalde voor of afkeur te hebben voor een land. Mijn 70 jarige echtgenote heeft haar eerste 12 jaren in een nonnen weeshuis op java doorgebracht en moet niets van Indonesie hebben.
Met heel veel interesse en genoegen de (af)dwalingen gevolgd.
Pak Pierre
Ik ben een bewonderaar van het werk van de Indische schrijfster – hoewel zij altijd vaag is gebleven over haar Indische afkomst (‘niet van gemengd bloed, maar wat doet het er toe’) – Maria Dermout. Zij kan niettemin het ‘Indische gevoel’ prachtig omschrijven
“Waarom ben je zo ver weg gegaan”, vroeg zij ineens zonder overgang, “naar dat vreemde land, die vreemde mensen? Nu kun je niet meer terugkomen.” “Ik ben teruggekomen, maman”, zei de zoon. “Neen”, zei de moeder heftig. “Neen je bent niet teruggekomen, je komt niet… je komt nooit meer terug hier… bij ons.” Wie eenmaal in Indië is geweest, keert ‘nooit meer terug’.
Men is een verbannene uit het paradijs, een verbannene van het verleden. Met steeds dat heimwee, “weemoed – niet de spijt – om alles dat voorbijgaat, ten onder gaat, altijd weer opnieuw?”
(Maria Dermout, 1888-1962)
Helemaal mijn idee, Ellen.
In een brief aan Soetan Sjahrir schreef Du Perron over zichzelf:
“Ik ben atavisties Fransman, qua opvoeding indiese jongen, door taal en sommige gewoonten Hollander. Op het ogenblik weer zo vereuropeest, dat er van de indiese jongen niet veel over is, zeggen sommigen – met wie ik het niet eens ben. Zet mij in een gezelschap echte indiese jongens en na tien minuten hebben ze mij als een der hunnen erkend. Waar voel ik mij thuis, met dat redeloze gevoel van “dit is mijn omgeving”? Ik weet het nu precies, nu ik na vijftien jaar rondtrekken in Europa weer in dit land terugkwam: in de omstreken van Mr Cornelis. Niet zozeer in Batavia zelf, maar van Meester langs Bidara-tjina naar Depok; als ik in de trein zit en die rode grond terugzie, besef ik, zonder het zelfs in gedachten te hoeven omzetten: hier hoor ik. Daar alleen heb ik het gevoel van thuiskomen; terwijl mijn huis daar toch al lang niet meer staat.”
Een “indiese jongen” zo noemde Perron zichzelf. Dit had niet zozeer te maken met een Indonesische voormoeder, maar met zijn opgroeien in in een familie die vergroeid was met Indië. De familie zag zich zelf niet als indo.
Net zoals Du Perron was de schrijfster Maria Dermoût in haar verschijning, uitstraling en werk zo indisch als indisch maar zijn kan. Was het van belang dat zij al dan niet van gemengde afkomst was? In de woorden van haar biograaf Johan van der Woude:
“Maria heeft tot haar twaalfde jaar haar kindertijd in Indië doorgebracht, onderbroken door een kort verblijf bij haar grootmoeder Hartevelt in Den Haag, later bij haar peettante Maria Hermina Ingerman in Amsterdam; ze bracht tot ze net zestien was haar schooljaren in Haarlem door en woonde daarna tot haar 45e jaar in Indië. Haar familie was toen al vier geslachten met Indië verbonden, “niet van gemengd bloed, maar wat doet het er toe.” Iemand die 27 jaar in de tropen heeft doorgebracht krijgt er iets van mee: haar uiterlijk, – ze had smalle en buigzame handen, – haar levenshouding, – die geenszins typisch Westers was, – haar taalgebruik en stijl, – die verwant zijn aan de Indische verteltrant. Haar werk staat afzijdig van een groep, een stroming in de Nederlandse literatuur, waarvoor “gemengd bloed” een voor de hand liggende verklaring zou zijn. Tjalie Robinson heeft haar een “Indisch meisje” genoemd […].”
Pak Bo ,
ini ister lijst van keturunan (nakomelingen) van Indo Belanda-Europa.
http://id.wikipedia.org/wiki/Daftar_tokoh_Eropa-Indonesia
Tot hoe ver kan je iemand claimen of getjapt wordt als Indo ?
Dan is er een grote kans dat er panglima’s, minister , of zelfs president met Indische/Indo roots .
,Nmm. hoort dit stukje weer even aangehaald te worden
en in het bijzonder de reacties hierop.
eo. dacht ik,
Andrew schreef:
( siBo ,ik laat hier wat weg )Dan vervolgen met’;
De nummer 1 meest bekende Indo wereldwijd is volgens mij gewoon Colonel Sanders.
Juist ja, de oprichter van Kentucky Fried Chicken is een Indo!
Dat verklaart ook meteen waarom die kip velen zo lekker smaakt: heeft weinig met Kentucky te maken maar is gewoon heerlijk Indisch gekruid
Londoh » Bekende en beroemde Indo’s (II)
http://blog.londoh.com/item/2171
25 okt 2010 … Dan die ex-ministers, zangers en zangeressen, zelfs een geleerde en … Maar misschien spreekt een zangeres de gemiddelde Indo meer aan.
Colonel Sanders kan een echte Indo zijn maar hij was geen echte kolonel.
In Kentucky kan men die titel kopen en dat heeft hij ook gedaan.
De kolonel wordt hier ook wel eens de Hitler van de kippen genoemd.
@Boeroeng, Geweldig! Hartelijk bedankt voor uw steun en ook voor het delen van dit bericht.
Om te doneren moet er inderdaad even ingelogd worden maar er kan op vele manieren betaald worden. Alvast hartelijk dank voor de steun en moeite.
Voor de anderen: ik weet inmiddels wat Indo’s zijn en reken verschillende tot mijn vrienden. Maar ik geef toe dat toen ik met dit project begon op mijn 23e, ik dat onderscheid nog niet goed kon maken.
Nu 4 jaar en vele gesprekken en reizen verder durf ik te zeggen dat ik hier meer van begrijp. Maar iedereen reageert vanuit zijn eigen achtergrond, en mijn opa was geen Indo maar een Zeeuwse boerenjongen die uit het niets ineens in het toenmalige Indië geplaatst werd.
Ik ken wel prachtige initiatieven van jonge Indo-fotografen die vanuit hun eigen achtergrond projecten hebben opgezet:
Bijv.: http://hoezoindo.nl/ van Armando Ello.
Of het boek van fotograaf Raoul Kramer over de Birma Spoorlijn.
http://raoulkramer.com/index.php/books/
Maar ik vraag jullie begrip voor het feit dat het niet mijn uitgangspunt is om het bestaan van ‘de Indo’ uit te leggen.
Het verhaal van mijn opa is de aanleiding geweest voor deze zoektocht door de geschiedenis. De mannen die in mijn project opgenomen zijn, hebben allemaal een link met hem of het gebied waarin hij actief is geweest. Ze vochten voor het behoud van de kolonie of anderzijds voor de nieuwe Indonesische Republiek.
Toevallig zit daar geen Indo tussen, maar dat is niet doelbewust.
“ik weet inmiddels wat Indo’s zijn” Ik vind dat erg knap. Maar ik ben bang dat als u wat langer op deze en andere Indische sites rondzwerft, u in de loop der tijd steeds minder weet wat nou eigenlijk een indo is. Ik heb het al opgegeven. U moet wel doorgaan hoor!
“U moet wel doorgaan hoor!”
Hear, hear…
@Pak Jan “u in de loop der tijd steeds minder weet wat nou eigenlijk een indo is. Ik heb het al opgegeven. ”
Tja er is een antieke versie + dispuut … :
“In het Semarangse dagblad ´De Locomotief´ van 1 november 1881 verscheen het volgende artikel van de hand van een zekere XYZ, waarin het karakter en de idealen van de (vooral mannelijke) Indo-Europeaan worden ontleed.
”
Ik zal u, welwillende lezer, de Indo-Europeaan eerst als kind, vervolgens als jongeling, daarna als man met gade en kroost beschrijven.” http://javapost.nl/2012/09/11/het-karakter-van-de-indo/
En een overpeinzing anno nu …+ de pro’s en contra’s
INDO MYTHE EN INDO-ROOTS
Geplaatst op september 17, 2011 Door Ruud Toorop
“Bovendien wordt alleen maar de buitenkant beschreven en wordt de binnenkant van het Indo-zijn buiten beschouwing gelaten.Het beeld van deIndo’s in de media heeft daardoor mede negatief gewerkt op het zelfbeeld van mensen met Indo-roots.”
en/of
En dan zijn er nog de totoks met een veel langere Indische traditie dan menig Indo. In het totokdeel van mijn voorouders zijn er maar een paar die voor de oorlog in Nederland zijn geweest, voor studie. Voor al die andere totoks was Nederland een vreemd land.
Jan,
Een totokvoorbeeld is Menauda van de Bosch, de moeder van de welbekende Rost van Tonningen.
Zij (1868), haar vader (1840) en grootvader(1807) waren in Indië geboren en leefden daar het grootste deel van hun leven. ( haar moeder en oma waren import uit Holland)
De schrijvers du Perron en Couperus hadden een Aziatische voormoeder.
Fanula van Mandaro was voorouder van Couperus te Malakka. Zij was geboren ca 1715.
Ook de zusters Boutmy hadden een indo-overgrootmoeder Dina Cornelia van Riemsdijk
Haar moeder was Mia. Die christelijk gedoopt werd met de namen Christina Simans.
Siem Boon schreef in 1993:
“Van gemengde Europees-Indonesische afkomst zijn, uitgebreide familiebanden met de Indo- en Indonesische groep hebben, en het reeds meerdere generaties in Indië wonen (zoals de familie van Tjalies moeder), doen een persoon daar vanzelf dieper wortelen.” http://siemboon.wordpress.com/indisch/indo-totok/geworteld-in-indie/
Ik heb me altijd ongemakkelijk gevoeld over dit stuk, of breder over dat verschil totok-indo, omdat zonder veel omhaal Nederlanders uit de kolonie worden geclassificeerd in twee categorieën – een koloniale classificatie – waarbij een identiteit dwingend wordt opgelegd, zonder dat er rekening wordt gehouden met de gevoelens en ervaringen van individuen, individuen van wie het maar de vraag is of zij zich in die opgelegde identiteit thuis voelen.
Buiten dat, ik vond en vind het nogal aanmatigend om als indo geboren vér na de koloniale tijd een oordeel te vellen over het indisch zijn van mensen die daar zijn geboren en getogen. Maar dat is iets persoonlijks en ik gun graag anderen hun eigen inzicht.
Rob,
Het lijkt me juist dat nieuwkomers in die Nederlandse gemeenschap van toen te Indië minder geworteld waren in dat land. Dat onderscheid maken we ook anno nu in Nederland.
Nu zijn het de termen autochtonen en allochtonen.
Een van die factoren die mensen vanzelf deed wortelen was het van gemengde afkomst zijn, in die zin van daarbij horend uitgebreide familiebanden hebben van meerdere generaties .
Gemengde afkomst op zich in de betekenis van ‘indo uitzien’, kan het ‘vanzelf dieper wortelen’ ook makkelijker maken. Immers men wordt eerder herkend en geaccepteerd.
Het is niet de specifieke rassensamenstelling, alsof er een dna aanwezig zou moeten zijn die interactief met blut und boden reageert. Zo bedoelde Siem Boon het ook niet.
De gemengde afkomst van mijn familie en van mijzelf (erfelijk en cultureel) deden mij opgroeien in de kringen van Indische Nederlanders. Daar ben ik geworteld.. en daarmee indirect in het oude Indië. Nooit feitelijk daar geweest.
—
Tjalie Robinson merkte onjuiste details in het boek Oeroeg van Hella Haasse.
En het is heel aannemelijk dat zij die worteling minder meekreeg van huis uit door haar Hollandse ouders, die ook maar net een paar jaar wortelschoten.
Meisje, beschermd opgegroeid… niet met jongens buiten spelen en/of niet met inlandse vriendinnetjes.
Kousbroek accepteerde het criterium van gewortelheid van huis uit meekrijgen niet als een logisch cultureel verschijnsel. Hij verweet Tjalie Robinson haar te veroordelen op grond van haar rassamenstelling.
Daar ging de controverse over van Siem Boon met die arrogante totok Kousbroek.
Is dat een racistische formulering van mij ?
Het benadrukken van totokzijn is relevant, want daar ging het geschil ook over
Kousbroek gaf zelf toe arrogant te zijn. En hij gaf toe totok te zijn.
Hij kon vanuit zijn niet-indowereld niet erkennen dat hij een ander opgroeien had dan zijn indo-tijdgenoten. Velen kunnen dat wel erkennen, maar Kousbroek had nog last van die arrogantie ?
Van de Versteegh-tak (mijn moederszijde) was Johannes Martinus op 1 mei 1797 in Zutphen geboren, op 11 mei 1848 in Ambarawa gestorven. Planter. Hij was op 10 september 1820 in Soerakarta gehuwd met Johanna Maria Knaap. Een dochter van hem is (geloof ik) nog verloofd geweest met E. Douwes Dekker. Daarna is bijna iedereen in Indië geboren/getogen en gestorven. Mijn overgrootvader Carolus Bartholomeus Versteegh was op 21 juni 1826 geboren in Siedoe Moekti (bij Semarang). 13 kinderen!.
Mijn grootvader Usmar Gustaaf August Versteegh, was op 11 juni 1858 in Semarang geboren. Van mijn grootmoeder Wakirah weet ik alleen dat zij (volgens haar zeggen) een Madoerese was. Zij hadden drie kinderen waaronder mijn moeder. enz. enz.
Boeroeng,
Ik snap wat Siem Boon bedoelde en inderdaad het is vanzelfsprekend dat een familie met een Indische geschiedenis die generaties overspande meer was “geworteld” in de kolonie dan een gezin van nieuwkomers.
Maar dat is niet mijn ongemakkelijke gevoel.
Mijn ongemakkelijke gevoel betreft de manier waarop indelingen op grond van kleur en afkomst – die in het grote verhaal zinvol kunnen zijn – als vanzelf worden toegepast op individuen met hun eigen geschiedenis, karakter, kracht en zwakheden. Individuen krijgen zo een opgelegde identiteit waar ze zich helemaal niet in hoeven te herkennen.
Arrogantie was Kousbroek niet vreemd. Ook draaide hij zijn hand niet om voor een in het openbaar uitgevochten pennenstrijd. Maar was Kousbroek nou een typische totok? Kun je zijn op schrift gestelde bespiegelingen over Indië reduceren tot iets wat hoor bij de totok wereld, iets waar indo’s niet veel aan hebben? Is met het etiket totok alles gezegd over wat Kousbroek is, wat hij dacht en wat hij vond, is totok hét wezenskenmerk van de persoon Kousbroek?
Ik denk dat je zo mensen tekort doet. Net zoals het lang niet vanzelfsprekend is dat indo kinderen omgang hadden met de inheemse leefwereld. Status, sociaal-economische achtergrond, culturele oriëntatie, milieu, tijd en plaats van de kinderjaren maakten groot verschil.
Het laatste wat ik wil, is de discussie over Jan Boon en het boek Oeroeg nog eens dunnetjes over te doen. Laat ik alleen dít zeggen: de oorzaak van Tjalie’s negatieve kijk op Oeroeg was mijns inziens niet eens het boek op zich, maar omdat de grondtoon – Nederland en Indonesië gaan uiteen omdat zij elkander niet kunnen begrijpen – alles verloochende waar Tjalie voor stond. Hij zag zich als de typsiche mesties, als het product van de vermenging van volkeren en culturen. Ook was er, denk ik, grote ongenoegen over hoe de stroeve dekolonisatie inderdaad geen ruimte meer liet aan de eigenheid van de indo zoals Tjalie die zag. Indo’s dienden te kiezen: Nederlander worden of Indonesiër. Een onmogelijke keuze in Tjalie’s optiek.
Ik las noch bij Jan Boon , noch bij Siem Boon een stereotypering van ‘de totok’.
En zelf bedoelde ik het ook niet zo.
Nu ken ik niet de tekst van de lezing van Kousbroek, maar ik nam aan dat Kousbroek er zelf een rassenkwestie van maakte.
Vandaar die kwinkslag van Siem Boon in :
” vooral Kousbroek bevestigt daarmee — maar dit klinkt hard en je wenst dat het op een misverstand berust — het cliché van de arrogante totok, die niet weten wil hoe beperkt zijn kennis is, zelfs als het hem met argumenten wordt voorgehouden. ”
Een aardig artikel van Kees Snoek wordt de repliek van Kousbroek op het artikel van Siem Boon gegeven: volgens Kousbroek staat er bijna letterlijk: ‘neem ons onze slachtofferrol niet af!’ In reactie daarop stelt hij het volgende criterium voor om te bepalen wat mensen uit Indië met elkaar verbindt:
‘Volgens mij is het enige kenmerk dat zowel essentieel als gemeenschappelijk is een Indische jeugd. Dat is niet alleen het opgroeien in een landschap waarvan ik daarstraks nog eens geprobeerd heb de sporen te traceren die het achterlaat in de ziel, maar het heeft ook nog een andere eigenschap: onschuld. Je gekoesterd hebben, zonder bijgedachten, in de liefde die je als kind kreeg van de mensen van het land. Onwetendheid van de mensonterende dingen die het leven in Indië tot een treurige en onverkwikkelijke zaak maakten. En dan inderdaad: de blauwe bergen, de meren, het oerwoud, de dagelijkse wonderen. – “Insecten die ronken als vliegtuigen. Boerekolen op zuilen zo hoog als kerktorens. Een waterval, een zwavelmeer, warme regens die donderend neervallen, zonder waarschuwing, en dan even plotseling weer ophouden. Duisternis die zich verspreidt of iemand Oost-Indische inkt, de naam zegt het al, uitgiet over een aquarel. Nachten vol demonisch kabaal, met vliegen die brandend door de lucht vliegen. Rokende bergen. Een dak vol apen. Ochtenden fris en stil als de geboorte van de wereld.” – dat innerlijk behang, dat is een erfenis voor het leven.
Het hele artikel is wel aardig om inzicht te krijgen in “het Indië van Kousbroek” en in de achtergronden van die totok-indo perkara van alweer zo lang geleden: http://www.dbnl.org/tekst/_ons003199901_01/_ons003199901_01_0008.php
Indo, totok…. ik heb zo vaak het idee dat we schimmen najagen, schimmen uit een lang verleden die zich voeden met onbehagen en onbegrip… Maar wie ben ik?
16 juli….. 21% van het streefbedrag is bereikt !!
poekoel teroes ya !!
Even op mijn boeroengborst kloppen ya ?
Ik heb net gedoneerd. Niet veel, maar het is wel een kleine aanmoediging.
Hoeveel duizend euro had ze al niet uitgegeven uit eigen zak met die reizen naar Indonesië ?
Boeroeng,ik wil wel chaperonne van haar zijn,moet je mijn rekening nummer hebben.Geweldig jij seg,ik mag je altijd al toh.
Mvg Jos Crawfurd.
Je kunt doneren via deze pagina:
http://voordekunst.nl/vdk/project/view/2603-expositie-kembang-kuning-gele-bloem
Je kan inloggen met je facebookaccount.
Even snuffelen hoe het moet
Er zal wel een banknummer ergens staan. Ik kon betalen met IDEAL, internetbankieren dus.
Pak Somers,
U moet ‘ns weten wat voor een onzin ik allemaal
uitkraamde bij de vreemdelingendienst te Middelburg.
Alleen omdat men mij niet wou of kon begrijpen.
Naderhand in 1962 werd ik in Nederlands Nw.Guinea
nogmaals tegen de lamp gehouden.
’t Is om panas te worden toch.
siBo
Ik vind het zo mieters als heer Bo weer eens uit zijn slof schiet (dit keer niet uit de heup). Behalve dat hij boos wordt komt er weer een verhaal vrij.
Praten over Bami ,als je dat nooit hebt gegeten, is je begeven op glad ijs… en als je het ooit hebt gegeten dan nog moet je oppassen wat je erover verteld……want je glijdt zo uit…Bami-Kwa,Bami Goreng,Bami etc.etc ..Goed je huis werk doen…en meningen zijn net Anussen…iedereen heeft er een..!! Maar toch.. Geen verleden, geen heden,geen toekomst.Ik wens de jeugd die het uitzoek veel sterkte toe.
Indië en Nieuw-Guinea Veteraan 81 jaar
Hr. John,
Ook toentertijd in Nederlands-Nw- Guinea (1962)
snapten vele Hollanders ’t nog (ook) niet.
Ik zat zelfs met een bestuurs ambtenaar in een Vliegtuig
van Manilla naar Biak (1951) en de goede man had nog
nooit wat over ons vernomen.
Over 1962 heb ik nog kranten knipsels bewaard .
siBo
Sorry,
Er zijn wat woorden weggevallen ,ook in het voorgaande
Van de 2 neergeschoten indo militairen was in Korea (1950)
In het vliegtuig was in 1951 van Manilla naar Biak.
Wat een tijd en nu weten we het nog niet.
Tsja.zie maar het Indisch eten ”Lekker Tjampoeren”.
siBo
Volgens mij is het huiswerk en geen huis werk John Bruininga, tenzij dat Marjolein aan het huis gaat werken.
Of heb ik het nu fout
Heren Navorsers,
Het is toch mogelijk om de oude verslagen ,de
Militaire voorlichtings krant uit gegeven omstreeks
de 11e -1948 terug te vinden.
Jan Johannes Theodorus Boon ,toen verbonden
aan sectie voorlichting schreef onder de rubriek
”si Jan en si Piet” al wie en wat de Indo’s zijn.
Was al veel onbegrip onder de Hollandse militaire lezers toen.
En elke gekleurde Knil militair viel onder de noemer
Ambon ja.
Zelfs in Korea waren we vreemde eenden in de bijt.
Twee Indische militairen werden neer geschoten ,
alleen door hun uiterlijk.
En vergeet niet dat ik m’n maatje in een Amerikaans
speciaal ontworpen krijgsgevangen kooi als gewonde
tegen kwam.
En later bij de treinkapingen.
Eén van de redenen van mijn kant is ,dat IHC en Bronbeek-
museum hier het voortouw dienen te nemen,met al
hun kennis.
siBo
Misschien een veeg teken aan de wand.
ASTA’S OGEN
Vanaf 2010 t/m 2014 ik dacht aan 10 geplaatste
thema’s waarvan maar slechts 2 reacties.
Naar mijn beperkende zicht hierop ( toen Bronbeek gids)
is dat boek nog te weinig bekend op scholen ed.
siBo.
>>>>>>>>>>Misschien een veeg teken aan de wand.
ASTA’S OGEN<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
IK heb op uw advies dat boek gelezen en de Geenen familie heeft ook de zelfde kern situatie meegemaakt in het Gelderse dorp Beuningen als beschreven in boven vermelde boek.
Nog dank voor de aanbeveling.
Heer Bo Keller,IHC heeft toch niets met Offshore te maken.Goed,grapje maar ligt het vaak niet aan de Indo zelf als hij/zij tussen wal en schip belandt. Heer Marawasin heeft het vandaag 13.15u in grote trekken proberen weer te geven. De Indo is vaak timide om te zeggen waar hij thuis hoort. Ik laat Indië even achterwege,toen we in Papua leefden hadden we niet de moeite genomen om met het volk te assimileren.We willen die Europeaan zijn,die we niet zijn. Bovendien wil Jantje ons niet zien als zijn gelijke en bouwde de Jachtclub,waar gelukkig geen bordje hangt:Alleen voor Blanken. Goed gezien zijn we een superieur volk die nooit erkend is geworden;Nu niet en ook in de tijd van Indië niet.We bengelen erbij:zijn noch Vlees noch Vis; en nemen er genoegen mee.Enkelen hebben zich opgewerkt tot The Upper Ten,maar begeven zich met Jantje;daarbij zeiden onze Ouders:Sabar Subur. Ik heb waardering voor onze Derde generatie die er wat van willen maken en wij moeten ze hierin steunen.
Ik hou het kort,maar hoop dat U mij Wilt begrijpen.
Mvg Jos Crawfurd.
Jos Crawfurd, on 15 juli 2014 at 13:55 said:
laat Indië even achterwege,toen we in Papua leefden hadden we niet de moeite genomen om met het volk te assimileren.We willen die Europeaan zijn,die we niet zijn. Bovendien wil Jantje ons niet zien als zijn gelijke en bouwde de Jachtclub,waar gelukkig geen bordje hangt:Alleen voor Blanken. Goed gezien zijn we een …
Pak Jos, ik pik er wat uit ja.
En mijn eerst kijk als soldadoe sadja In Manokwari
1950 alles vreemd een lekkende tangsi met wanden.van gedék
Man /vrouw en kinderen in de tangsi .kaki ampat overal kruipend.
Papoea’s die bewapend met echte geweren en pijl/boog rondliepen
in tjawat’s.in het stadje. ( en dat 5 jaar na de oorlog)
Die midden in de stad Manokwari zomaar een eetfeest organiseerden
en wij verstonden hun niet.
Waar wij direct contact me hadden waren onze ”DRAGERS” met
bijbelse namen ,die ons ook overal naar toe brachten.
Zo langzamerhand leerden we hun taal en gebruiken kennen,
ook toen al waren wij niet eens met enkele uitlatingen,
Vergeet niet ,dat ik bij het Papoea Korps zat ,niet verwarren met
het 10 jaar later opgerichtte ”Papoea Vrijwilligers Corps”,
met als bijnaam ”The Queens Own Arfak Highlanders”
Heel primitief was het in deze periode,denk aan onze DETA jongens
Eens in de maand bij goed weer kwam HMS Karossa langs.
de Kolonisten hadden het heel moeilijk,ja zelfs armoe.
Het was een geklungel over en weer.
En dat bordje hing daar wel ,niet blank ,wel de belangrijkheid.
Nou ff luchten
siBo
Heer Bo Keller:16 juli 10.57u.Ik weet het het,toen we in 1957 in Hollandia aanmeerden,kwam er eens in de maand uit Australie met goederen en fruit;je ziet de mensen appels eten en nieuwe kleding aan doen.U heeft er meer ervaring in,ik kwam pas kijken als Teener,maar weet waarover U het heeft,alleen die laatste zin op het bordje:Niet blank,wel de belangrijkheid,snap ik even niet.Ik ben maar een Indo peco lho Mas.
Door gedeelten uit mijn reactie te plukken,begrijp ik dat U weet waarover het gaat;daarvoor mijn dank.
A propos,mijn familie zat sinds 1947 reeds in Papua als DETA of bij de Politie;dan in Sarmi of Serui of in Ifar;een geluk bij een ongeluk konden we pas in 1957 naar Papua vluchten en in 1961 wederom,maar dan naar Negeri Belanda;toen kwam de heimwee naar Java om de hoek kijken;en dat hoef ik U niet te vertellen toch.
Mvg.Jos Crawfurd.
Heer Jos Crawford, u had het over fruit dat eens in de maand in Hollandia werdt geimporteerd uit Australie.
In 1949 woonden we voor een jaar op Berg en Dal dicht bij de haven in Hollandia en aten alles uit blik, er was bijna niets vers in die tijd.
We probeerden groenten in onze onvruchtbare (karang)achtertuin te planten maar die werden dra door de agaat slakken opgevroten.
Eens per week werden er een paar varkens geslacht op de tangsi voor de soldaten en dan zonden de moeders ons er naar toe met een pan om gratis de oesoes (darmen) te halen.
In 1950 gingen we naar Manokwari en de eerste week kwamen we in de pasang grahan terecht.
We kregen daar lekker vlees te eten, later bleek het cuscus te zijn, een soort boom kangaroe.
Op onze verkenningstocht de eerste dag ontdekten mijn zus en ik een kedongdong boom zonder vruchten achter het hotel en instinktief aten we de blaren omdat we gebrek aan vitamine hadden.
Manokwari was de exporter van fruit en groenten voor Biak.
Het is maar al te waar Marjolein de jongens ( soldaten moesten naar Indië) dat is iets heel anders, als Indonesië.
Vaak weten journalisten of schrijvers niets over de geschiedenis, net zo als Indo’s die worden versleten als zijnde Indonesiërs. zo wordt de geschiedenis vervalst.
De naam Kembang Kuning als zijnde ( Gele Bloem ) staat te boek als Begraafplaats en Ereveld in Soerabaja.
>>>>>>>>>Het is maar al te waar Marjolein de jongens ( soldaten moesten naar Indië) dat is iets heel anders, als Indonesië.<<<<<<<<<<<
Ik weet het haast zeker dat deze dame/fotografe/schrijfster niet op de hoogte is van het verschil tussen Indo's en Indonesiers.
@RGeenen ” deze dame/fotografe/schrijfster niet op de hoogte is…”
Dat zou niet best zijn want het project loopt al een paar jaar. Uit deze zinsnede op haar site stipt ze aan op de hoogte te zijn.
“Met dit project ga ik terug in de tijd van de zogenoemde politionele acties in Indonesië, over de bijna 4-jarige strijd die Nederland voerde tegen de Indonesische onafhankelijkheidsstrijders om het behoud van de ooit zo winstgevende Nederlands-Indische kolonie.”
http://www.marjoleinvanpagee.nl/toelichting-kembang-kuning-gele-bloem/
>>>>>Dat zou niet best zijn want het project loopt al een paar jaar. Uit deze zinsnede op haar site stipt ze aan op de hoogte te zijn.<<<<
Het enige wat in uw aangehaalde artikel leest is "Nederlands-Indische kolonie." Verder wordt er alleen van Nederlandse militairen gesproken.
Dag meneer Lemon, ik leg het maar aan u voor. Ik kan eigenlijk niet zo goed plaatsen waarom Marjolein van Pagee voor haar project het onderscheid dient te weten tussen een Indo en een Indonesiër. Over welke Indo hebben we het dan, de Indo als afkorting voor Indonesiër, of de Indo-Europeaan?
Vermoedelijk net geslaagd voor HAVO of VWO is ze nagenoeg onwetend over het verleden van haar zwijgende Opa Jan.
Ze begint met haar 18 lentes een queeste. Ik heb daar eigenlijk alleen maar bewondering voor moet ik u eerlijk bekennen. Dat ze zich daartoe ook nog het Bahasa Indonesia aanleert, opent voor haar waarschijnlijk nog veel meer mogelijkheden om haar Opa’s verleden in een niet meer bestaand Nederlands-Indië zoveel als mogelijk is te achterhalen.
Weer een 3e-generatie-jongere die wat meer afweet van de geschiedenis van het huidige Indonesië als voormalige kolonie, en van Nederland en zijn dekolonisatie-perikelen.
Mooi toch …
e.m.
Goed initiatief van Marjolein van Pagee Pia van der Molen ging ook de sporen van haar vader na die als oorlogsvrijwilliger naar Indonesië ging,en kwam met haar archief van tranen. Daarmee legde zij ook een verband met de politionele acties. Dit gebeurt dus niet nog weer eens. Ik zou ook niet weten waarom Marjolein van Pagee het verschil tussen een indo en een Indonesiër zou moeten weten. De een draagt een tenu van het Nederlands leger, de ander van het Indonesische.
Wie serieus informatie over Nederlandse betrokkenheid in Indonesie van toen wilt geven, moet wel het bestaan kennen van Nederlanders met een gemengde afkomst.
Blijf dan maar thuis, als je dat niet weet. Maar wie niet weet kan wel leren.
Dus… Leer !
>>>>>>>>>>>>Wie serieus informatie over Nederlandse betrokkenheid in Indonesie van toen wilt geven, moet wel het bestaan kennen van Nederlanders met een gemengde afkomst.
Blijf dan maar thuis, als je dat niet weet. Maar wie niet weet kan wel leren.. Dus… Leer !<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Daar sta ik volledig achter!
Het gaat mij toch een beetje tekort door de bocht allemaal. Marjolein van Pagee heeft zich vanuit onwetendheid in de leermode gezet. Haar Opa Jan heeft deelgenomen aan de politionele acties. In de kern een machtsstrijd tussen de oude kolonisator, Nederland dus en het zich with all means naar vrijheid, zelfstandigheid en onafhankelijkheid strijdende Indonesië.
Waarin ligt nu de noodzaak voor Marjolein van Pagee om in haar project over de politionele acties het verschil te moeten weten tussen een Indo-Europeaan en een Indonesiër. De politionele acties speelden ze toch af tussen Nederlanders en de zichzelf Indonesiërs noemende Inheemsen en Inlanders.
Als er dan toch zo nodig met een verwijtende vinger moet worden gewezen, dan denk ik toch dat de Indo-gemeenschap de hand ook in eigen boezem moet durven willen steken. Schuld door eigen nalatigheid is misschien teveel van het goede, alhoewel …
Al lijkt bami op spaghetti dan is het toch geen moeite om aan een onwetende uit te leggen dat het toch niet hetzelfde is. Hoe moet die onwetende dat dan anders weten?
Je kunt dus als Indo wel claimen dat een derde-generatie-Nederlandse niet weet wat een Indo is, maar je het als Indo daar dan bij laat, heb je dan wel recht van spreken, laat staan eisen …
e.m.
Weer iemand die spreekt van alleen Indonesiers en Nederlanders. Wie van dat fullish volgt.