11 Responses to Indische invallen

1. Arthur Olive schreef:

   18 april 2014 om 00:41

   Chiune Sugihara, een Japanse diplomaat in Lithuania redde ongeveer 6000 Joden van een zekere dood in 1940.
   Hij verstrekte, tegen het bevel van zijn gouvernement, visas uit aan Poolse en Rusland Joden zodat ze via de Trans-Siberian spoorlijn naar Japan konden gaan.
   Hij werkte dag en nacht om die visas met de hand te schrijven en zelfs toen hij op het punt van vertrek stond schreef hij visas in de trein en gooide ze uit het raam.
   Een jaar voor zijn dood in 1985 heeft Israel hem “Righteous among Nations” verklaard.

   Beantwoorden
   • Pierre de la Croix schreef:

     18 april 2014 om 13:37

     Alweer een “goede” Japanner dus.

     Pak Pierre

     Beantwoorden
     • bokeller schreef:

       18 april 2014 om 15:12

       Ik vergat erbij te vertellen,dat”Mientje” geen denigrerende verzonnen
       naam was, maar een stukje uit zijn Japanse naam.
       Fonetisch dan.
       siBo
     • Pierre de la Croix schreef:

       19 april 2014 om 11:13

       Extra bewijs dat jullie Mientje respecteerden om zijn daden, die voor hem niet zonder risico moeten zijn geweest.

       Pak Pierre
     • Jan A. Somers schreef:

       19 april 2014 om 11:56

       Ik weet niet of die Japanners in Soerabaja ‘goede’ Japanners waren. Het waren militairen met een opdracht van SEAC die op de Japanse manier werd uitgevoerd.
2. Jan A. Somers schreef:

   17 april 2014 om 11:24

   In Soerabaja werd tijdens de bezetting enorm gestolen uit o.a. de Unileverfabrieken. Als ze betrapt werden door de Japanners liep dat niet zo best af. Maar op de dievenpasar (pasar Toeri) kocht ik voor een prikje zeep, margarine e.d. van die diefstallen (ze wilden er snel van af) en verkocht dat met een aardige winst door in Darmo. Een van mijn klanten was een Indische dame met nogal wat bezoek van Japanse officieren. Zij vond mij waarschijnlijk een beetje zielig en kocht veel zeep bij mij en wist dat te slijten bij haar klanten. Zo heb ik toch nog wat verdiend aan de Japanners. Ik moet er nog aan denken als ik in de schappen de Blue Band, Lux en Palmolive zie liggen. Toen ik werd opgepakt door de Kenpeitai (via de PID) dacht ik dat het voor zwarte handel was. Maar dat is nooit ter sprake gekomen.

   Beantwoorden
   • Jos Crawfurd schreef:

     17 april 2014 om 12:12

     Heer Somers,de Jap:Pakt,Pikt en Moord.
     Helaas het wordt nog steeds onderkent door de regeringen#Door de eeuwen Trouw#. Onlangs werd het nog gevierd door Timmermans middels een kranslegging. ZE hebben het nog steeds niet geleerd of willen het niet leren. Eens een Jap,altijd een Jap.
     Mvg Jos Crawfurd.

     Beantwoorden
     • Pierre de la Croix schreef:

       17 april 2014 om 22:49

       Tja Pak Crawfurd, “eens een Jap, altijd een Jap” – men kan van een “Jap” toch moeilijk een neger maken, of een Indiaan.

       Mij zijn ook verhalen bekend van “Jappen” die Indo’s, buitenkampers, hielpen met eten en beschermden tegen al te opdringerige Indonesiërs.

       Uit de kampen kwamen ook verhalen van “goede Jappen”, ook al waren zij in de minderheid – misschien niet in de laatste plaats omdat “goed zijn” tegen den vijand zwaar disciplinair werd bestraft in het keizerlijke Japanse leger.

       Zeker is dat tijdens “de slag om Semarang” – voor die stad het hoogtepunt, of liever gezegd bloedige dieptepunt van de “bersiap” – het huis en de straat waarin ik woonde werd beschermd door Japanners, die er regelmatig patrouilleerden, met gevaar voor eigen leven.

       Muulek, muulek allemaal. Vijand wordt vriend en vriend kan vijand worden.

       Pak Pierre
     • bokeller schreef:

       18 april 2014 om 00:04

       Pak Pierre,
       Ja ook in ons gevangenenkamp op Sumatra,hadden we
       een Japanse bewaker,die wij ”Mientje”noemden.
       Nmi.had hij veel problemen om ons als gevangenen te
       behandelen.
       In zijn beste Engels-Maleis en Japanse taal vertelde hij
       ons dat japan veel verliezen leed.
       Soms zong hij wel liedjes tijdens de mars naar ons werk
       Kortom een aardige Jap,waar we weleens misbruik van
       maakten en geen klap uitspookten en heerlijk luierden
       of eten zochten.
       Mientje werd dan wel kwaad maar als wij beterschap beloofden
       had hij er vrede mee.
       Na de oorlog ,bij de rapportages betreffende behandelingen
       door de bewakers hadden wij heel positief” Mientje ”vrij gepleit
       en nog hartelijk afscheid van hem genomen.
       Tja ’t kan verkeren.
       siBo
     • Jan A. Somers schreef:

       18 april 2014 om 11:19

       “Vijand wordt vriend ” In Soerabaja hebben ze ook goed werk verricht, totdat ze door een foutje mochten vertrekken naar hun evacuatie-verzamelpunt in Poedjon. Toen barste de bersiap los waarbij achtergebleven Japanse militairen werden opgepakt en in de Boeboetangevangenis werden vermoord. Maar dat deed mij mijn Kenpeitaitijd niet vergeten.
     • Pierre de la Croix schreef:

       18 april 2014 om 13:34

       @ Pak Somers: “Maar dat deed mij mijn Kenpeitaitijd niet vergeten”.

       Ik kan mij het laatste zeer goed voorstellen, ook al heb ik eerder van u begrepen dat de Indonesische handlangers van de Kenpei voor u de fanatiekste en wreedste waren, niet hun Japanse bazen.

       Maar goed ….. het ging mij niet zo zeer om “vergeten”. Ik was bijzonder getroffen door de alles verzengende haat jegens Japanners die uit de reactie van Pak Crawfurd druipt, met als slot de vaststelling “eens een Jap, altijd een Jap”.

       Zonder zijn ongetwijfeld hele bittere ervaringen te willen bagatelliseren dacht ik te moeten aantekenen dat er ook goede Jappen (moeten) zijn geweest.

       Het verhaal van Pak Bo over “Mientje” bevestigt gelukkig mijn bewering. Vijand werd vriend.

       “Mientje” had van zijn superieuren ongenadig op zijn donder hebben kunnen krijgen voor zijn openhartigheid en lankmoedigheid jegens de gevangen “moesoehs”. De disciplinaire straffen in het Japanse keizerlijke leger waren niet mals.

       Pak Pierre