24 Responses to Trouwen op z’n Indisch?

1. Ron Geenen schreef:

   9 maart 2014 om 07:48

   Bij het onderzoeken van diverse stambomen en aanverwante families en in samenwerking met anderen in Nederland, die weer andere aanverwante families hadden vonden wij regelmatig jaartallen waarbij er eerst kinderen werden verwekt en jaren later getrouwd.
   Ik geloof niet dat dat bij de tradities in het voormalig Indië hoorden, echter het was wel een normale gewoonte.

   Beantwoorden
2. Boeroeng schreef:

   7 maart 2014 om 15:43

   ——-citaat artikel over Buchheim–
   Omdat ze met hun huidskleur soms ook voor Italianen of Portugezen konden doorgaan, probeerden sommige Indo-Europeanen zich als zodanig tot de Europeanen te laten rekenen
   ——
   Die lichte Indo’s waren meestal al Europeaan voor de wet.
   Dan wel waren ze meest in Europese kringen opgegroeid. dwz dat stukje Indisch-Nederlandse cultuur.
   Hier wreekt zich het Hollandse idee van dat blank een voorwaarde was om Europeaan te zijn. In Europa waren Europeanen blank, op een enkeling na.
   Maar in Indië 1900-1942 was een meerderheid van de Europeanen van gemengde afkomst en daarom minder blank.
   Naar mijn idee kon je ook zien dat een meerderheid van de Europeanen aziatische gezichtstrekjes had.
   Bij Pa en Ma van Wieteke van Dort niet meer, denk ik.

   Beantwoorden
3. P.Lemon schreef:

   7 maart 2014 om 15:19

   In de oude koloniaal rangen en standenmaatschappij is de partnerkeuze met de bekende uitzondering niet vrij van een ‘koele’ berekening beter bekend als ‘het verstandshuwelijk’.

   **Europese huwelijken in Indië waren meer dan een liefdevol verbond tussen man en vrouw…**

   Het onderzoek Passie en missie laat zien dat er maar weinig privé was aan deze ‘koloniale huwelijken’. Daarvoor waren ze te belangrijk voor het koloniale bestel.
   Buchheim bestudeerde de periode tussen 1920 en 1958 aan de hand van persoonlijke documenten van Europeanen op Java. Wat daarbij opvalt, zijn de ingewikkelde pogingen die werden gedaan om op basis van klasse, sekse en kleur een hiërarchie te vestigen, waarbij een dubbele moraal goede diensten bewees.
   De grenzen tussen de verschillende bevolkingsgroepen moesten streng worden bewaakt, omdat anders orde en controle in het geding kwamen. De wet onderscheidde daartoe Inlanders, Europeanen en Vreemde Oosterlingen

   Omdat ze met hun huidskleur soms ook voor Italianen of Portugezen konden doorgaan, probeerden sommige Indo-Europeanen zich als zodanig tot de Europeanen te laten rekenen.
   ‘Europees’ was sowieso een geliefd etiket, ook onder de Nederlanders. ‘Europees had een meer kosmopolitische uitstraling dan Nederlands, dat toch eerder met bekrompenheid en zuinigheid geassocieerd leek te worden’, schrijft Buchheim.
   Huwelijken dienden ervoor, grenzen tussen de verschillende groepen af te bakenen; tegelijk kon een vrouw door ‘goed’ te trouwen, een klasse hoger komen.Met name Indo-Europese vrouwen werden daarom aangemoedigd zo ‘blank’ mogelijk te trouwen
   http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/archief/article/detail/333084/2009/05/30/Altijd-zo-blank-mogelijk-trouwen.dhtml

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     7 maart 2014 om 16:48

     “Daarvoor waren ze te belangrijk voor het koloniale bestel.” Heb ik bij mijn ouders ca. 1922, niks van gemerkt. Wel in Nederland: beneden je stand trouwen. Man rijker dan vrouw en verdient meer, OK. Vrouw rijker dan man en verdient meer ?????

     Beantwoorden
4. David schreef:

   7 maart 2014 om 11:57

   “Maar ikzelf herinner me als jongen van een jaar of negen niets dan vrolijkheid. Voor mij was de huwelijksdag te feestelijk om ooit te vergeten. Ik zie vooral de bloemen en het zich bewegen van mensen door de galerijen, van de lichte, open voorgalerij naar de binnengalerij en vandaar naar de achtergalerij, waar het buffet stond. Daar hadden zich de meesten verzameld, want het was al warm in de ochtenduren en het werd voortdurend warmer. Men kon er rozenstroop met geraspt ijs krijgen en zelfs ‘ès poeter’. We kregen vanille-ijs in gekleurde, lila en roze glaasjes. Er stonden porseleinen figuurtjes op van herders en herderinnetjes en de lepeltjes waren van gedraaid zilver.

   Overal stonden bloemen, in rotan en bamboezen stellages die wit waren geverfd of verzilverd: witte en gekleurde anjelieren, geurende rozen, zware chrysanten en geschulpte orchideeën. Overal dreef de bloemenlucht en overal waren zwierige linten. In het anders zo stille huis, waar de ordelijkheid iets afgemetens had, heerste nu de stemming van feestelijke wanorde. De meubels waren overhoop gehaald; geen kast, geen tafel stond op zijn gewone plaats. De vertrekken waren onherkenbaar feestelijk. In de binnengalerij recipieerden tante Sophie en oom Tjen. Ze stonden daar als bruid en bruidegom en alle familie, vrienden en kennissen kwamen hun opwachting maken. Ze waren opgewekt, zelfs oom Tjen.

   Misschien kwam het van de champagne, die de djongossen op grote, zilveren presenteerbladen rondbrachten, misschien was hij ook werkelijk blij. Hij bracht zijn gewicht telkens van zijn ene lange been op het andere over, een beetje zinloos lachend als hij zich naar zijn bruid overboog. ‘Hee, Sophie,’ zei hij dan, ‘hoe heb je het bij me?’ Ook tante Sophie was opgewekt. Ze had zelfs een kleur door de hitte, de champagne en de voortdurende omhelzingen. “(…)

   (uit: Vergeelde portretten door Rob Nieuwenhuys).

   Beantwoorden
5. Surya Atmadja schreef:

   7 maart 2014 om 11:15

   Strikt genomen hebben de meeste Indische mensen in N.O.I weinig affiniteit met de Inlandse tradities.
   Als je oude trouw foto’s ziet , dan was het vaak dat de bruid een Hollandse/Europese kleding draagt, de bruidegom ook , als ze militair zijn ook hun uniform.
   Trouwens wie wil toen geassocieerd worden met de Inlanders ?

   Beantwoorden
   • Pierre de la Croix schreef:

     7 maart 2014 om 11:32

     Tja …. weinigen Pak Surya. Als je niet wit was, dan moest je je wel wit gedragen om vooruit te komen in de maatschappij.

     Maar ten teken dat men ook kind van de archipel was bestond het bruiloftsmaal als regel toch uit nasi koening met toebehoren en niet kentang, osselappie en suu.

     Toen een nichtje van mij ergens in NL met een totok trouwde kregen de gasten allen een zakje beras om over het bruidspaar te strooien als ze uit het stadhuis kwamen. Indische of Indonesische traditie?????

     Overigens: Dat doen wat de elite doet geldt/gold voor iedere samenleving, niet alleen voor de koloniale. Afgekeken van de apen.

     Pak Pierre

     Beantwoorden
     • Ron Geenen schreef:

       7 maart 2014 om 17:41

       >>>>>>>>>>Tja …. weinigen Pak Surya. Als je niet wit was, dan moest je je wel wit gedragen om vooruit te komen in de maatschappij. <<<<<<

       In 2006 heeft mijn nicht en haar man bij een bekende Indonesische in Sawahlunto gelogeerd. Indonesische man en vrouw spraken nog vloeiend Nederlands. Toen daar een opmerking over werd gemaakt, was het antwoord: "Als je geen Nederlands spreekt ben je toch niets"
     • Arthur Olive schreef:

       7 maart 2014 om 19:07

       Ik geloof niet dat het een traditie was, maar vele Indischen waren arm toen ze trouwden. Ik heb nog een bruiloftsfoto van mijn overgrootvader die te grote schoenen had geleend en ze links naar rechts moest omwisselen om ze niet te verliezen.
       Pak Pierre, het strooien van beras doen ze hier ook in Amerika.
       Het is een oude traditie van de Assyrians en Egyptenaren.
   • Ron Geenen schreef:

     7 maart 2014 om 17:35

     >>>>>>>>>>>Trouwens wie wil toen geassocieerd worden met de Inlanders ?<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

     Heel juist opgemerkt, want dat was vaak de situatie voor de oorlog.
     Ik wil graag ook verwijzen naar het boek van Ann en John Summerfield, die hulp hebben gehad van mijn nicht Gerdy (Meitie) Ungerer en haar man Daniel, "Walk in Splendor" "Ceremonial Dress and The Minangkabau"

     Beantwoorden
     • SiL. schreef:

       7 maart 2014 om 17:43

       >>>>>>>>>>>Trouwens wie wil toen geassocieerd worden met de Inlanders ?<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

       Heel juist opgemerkt, want dat was vaak de situatie voor de oorlog.

       @Ron Geenen
       Dat was jouw situatie van jouw familie voor de oorlog.
     • Ron Geenen schreef:

       7 maart 2014 om 18:04

       >>>>>>>>>>>@Ron Geenen
       Dat was jouw situatie van jouw familie voor de oorlog.<<<<<<<<<<<

       Dat was het zeker en vooral de Franse fam. Chevalier van moederskant, want die bezaten heel wat zaken in Padang, Padang Pandjang en Fort de Kock. Maar wel opgebouwd met eigen handen.
       Ik ben er van overtuigd dat 90% van de Indo families dat deden en nastreefden, en de uwe ook.
     • SiL. schreef:

       7 maart 2014 om 18:16

       Ron Geenen in dit topic

       Indonesische kennis in de uitverkoop

       wordt J. Vredenbregt van alle kanten aangevallen; jij bewijst zijn gelijk.
     • Ron Geenen schreef:

       7 maart 2014 om 21:20

       >>>>>>>>wordt J. Vredenbregt van alle kanten aangevallen; jij bewijst zijn gelijk.<<<<<<<<<<<<<<<

       Ik ken die goede man niet. Door u ben ik dat artikel en de commentaren gaan lezen en heb daar ook op een vraag van Boeroeng geantwoord. Ik heb in principe dat artikel eerst overgeslagen, omdat de meeste mensen, zelfs journalisten toch het verschil niet weten tussen Indischen en Indonesiers.
6. Pierre de la Croix schreef:

   7 maart 2014 om 10:55

   Tegenwoordig wordt er helemaal niet meer getrouwd. Probleem opgelost.

   In dit verband schiet mij een rijmpje te binnen dat een oud Deli-planter, commensaal in mijn vaderlijk huis, mij leerde toen hij weer eens aan het filosoferen was over zijn relatie met vrouwen:

   Very good, very fine
   Not good, tjari lain ..

   Pak Pierre

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     7 maart 2014 om 11:40

     Ik weet niet eens of ik Indisch, Zeeuws, of Nederlands ben getrouwd. Het ging gewoon z’n gangetje. We hadden geen geld voor een deftig zwart pak, dus ik was in mijn officiers pakean deftig. De avond tevoren nog mijn schoenen laten lappen. Trouwen in uniform was overigens moeilijk: manoevreren met pet, handschoenen en baton. En daarbij galant blijven voor mijn bruid. Links lopen, rechts lopen. Volgens mijn Zeeuws meisje zag ik er toen nog goed uit. Ik moest overigens wel toestemming vragen i.v.m. het screenen van mij bruid. Allemaal garanties gebleken voor dat we nog steeds getrouwd zijn.

     Beantwoorden
     • Ron Geenen schreef:

       7 maart 2014 om 17:55

       >>>>>>>>>>>>>>>>>Ik weet niet eens of ik Indisch, Zeeuws, of Nederlands ben getrouwd. Het ging gewoon z’n gangetje. We hadden geen geld voor een deftig zwart pak, <<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

       Ik ben gewoon in het beste pak dat in de kast hing getrouwd (1967) en iemand heeft voor mijn vrouw een kort wit jurkje in elkaar gezet. Mijn moeder was te arm om iets maar te betalen en mijn vrouw is een wees.
       Na het stadhuis een kleine receptie met koffie en gebak. Ik heb alles zelf betaald. Ongeveer 600 gulden. Op de vaart was er een gezegde om alles eenvoudig te houden: "Een kleren hanger geven en een bar verzuipen" en dat kon ik mij niet veroorloven.
7. David schreef:

   7 maart 2014 om 06:05

   De denkfout is wellicht dat wordt aangenomen dat Indo’s uiteraard tradities hebben. Welnu: die hebben ze niet. Ze delen samen wel een aantal gewoontes, maar dat is wat anders dan het hebben (gehad) van tradities.

   Beantwoorden
   • Ron Geenen schreef:

     7 maart 2014 om 17:25

     Ben het eens met je statement.

     Beantwoorden
8. Ron Geenen schreef:

   7 maart 2014 om 02:05

   Indonesie heeft huwelijk tradities, want de stammen hadden allemaal hun eigen tradities en gewoonten. De Indo of Indische Nederlanders of Eurasians hebben geen van die tradities en door hun mix is dat vrij logisch.

   Beantwoorden
   • van Beek schreef:

     7 maart 2014 om 02:55

     @heer Geenen. Elke Indische familie verschilt van elkaar. De ene Indo is de andere Indo niet. Stop niet iedereen in hetzelfde hokje. Er zijn Indische families van de 1e generatie met Indonesische oma’s/opa’s moeders of vader, die misschien invloed hadden op het huwelijk. En verder is op de meeste Indische huwelijken , Indonesisch eten en wat Indonesische liedjes aanwezig.

     Beantwoorden
     • Ron Geenen schreef:

       7 maart 2014 om 04:27

       Nogmaals Indonesiërs hebben in hun specifieke bevolking-groepen bepaalde tradities die misschien wel eeuwen oud zijn. Indische mensen hebben dat niet vanwege de grote hoeveelheid van verschillende invloeden van diverse indonesische groepen en ook nog afrikaanse, indiaanse en europese rassen. Ik noem maar even de traditionele Minangkabau traditities, die zeer gehecht zijn aan hun manier van leven en ook het opzetten van hun huwelijk. Ik geloof niet dat een indische nederlander met minangkabau, molukken, javaans, portugees, frans en nederlands bloed kunnen trouwen op een minangkabause traditie. Waar zouden ze het moeten doen? Zeker als deze indo’s ook nog christenen zijn.
     • SiL. schreef:

       7 maart 2014 om 10:10

       Een “indo” die zich “indisch” noemt en zijn Indonesische afkomst benadrukt, heeft een traditie die ver teruggaat naar het tijdperk van de hindoes. Er zijn genoeg (Indische-)Nederlanders die getrouwd zijn in Balineze, Javaanse, Minangkabause stijl.
     • Ron Geenen schreef:

       7 maart 2014 om 17:28

       >>>>>>>>>>>>>Er zijn genoeg (Indische-)Nederlanders die getrouwd zijn in Balineze, Javaanse, Minangkabause stijl.<<<<<<<<<<<

       Noem mij een paar, vooral in Minangkabau.